O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου.

 Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς βρέφος βαστάζουσα, ἐν ταῖς ἀγκάλαις Ἁγνή, τὸν πάντων δεσπόζοντα, σάρκα λαβόντα ἐκ σοῦ, χαρᾶς ὤφθης πρόξενος· ὅθεν πᾶσα ἡ κτίσις, ἀνυμνεῖ χαρμοσύνως, σήμερον Θεοτόκε, τὴν φρικτήν σου λοχείαν· πηγὴν γὰρ ἀθανασίας, κόσμῳ ἐκύησας.

Κοντάκιον  Ἦχος πλ. β’. 
Ὁ πρὸ Ἑωσφόρου ἐκ Πατρὸς ἀμήτωρ γεννηθεῖς, ἐπὶ γῆς ἀπάτωρ ἐσαρκώθη, σήμερον ἐκ σοῦ· ὅθεν ἀστὴρ εὐαγγελίζεται Μάγοις, Ἄγγελοι δὲ μετὰ Ποιμένων ὑμνοῦσι, τὸν ἄσπορον τόκον σου, ὦ Κεχαριτωμένη.

Μεγαλυνάριον.
Θρόνος ἐπηρμένος πέλεις Ἁγνή, φέρουσα ὡς βρέφος, τὸν τὰ πάντα ἐν τῇ δρακί, φέροντα ὡς Κτίστην· ὑμνοῦμέν σου Παρθένε, τὴν ὄντως ὑπὲρ λόγον μεγαλειότητα.

Καλά και Ευλογημένα Χριστούγεννα!

"Ιδού καιρός ήγγικε της σωτηρίας ημών! Ευπρεπίζου σπήλαιον, η Παρθένος εγγίζει του τεκείν". 

Με τον ύμνο αυτόν ο ιερός υμνωδός, μας εισάγει στην μεγάλη εορτή της Γεννήσεως του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.

Ακούγοντας τα πανέμορφα αυτά λόγια έρχεται συνειρμικά στο νού μας μια παρόμοια υμνολογική φράση από την Μ. Τεσσαρακοστή:

"ιδού καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού καιρός μετανοίας".

Η σύνδεσή τους βαθύτατη, αφού κανένα νόημα δεν θα είχε ο ευπρεπισμός του υλικού σπηλαίου της Βηθλεέμ.

Το ζητούμενο είναι ο ευπρεπισμός του σπηλαίου της ψυχής μας. Και τούτο δεν μπορεί να συμβεί παρά μόνον διά της μετανοίας.Eίθε αυτά τα Χριστούγεννα να είναι ένα νέο πνευματικό ξεκίνημα με περισσότερο ζήλο για αγώνα ώστε έτσι η Γέννηση του γλυκυτάτου Ιησού μας να επιτελείται διαρκώς εντός των σπηλαίων των καρδιών μας.

Καλά και Ευλογημένα Χριστούγεννα!

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Ωδή  η΄.  Ο  Ειρμός.

Αστέκτω πυρί ενωθέντες, οι θεοσεβείας προεστώτες νεανίαι· τη φλογί δε μη λωβηθέντες, θείον ύμνον έμελπον· Ευλογείτε πάντα τα έργα τον Κύριον, και υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας.

Ερμηνεία.

Οι πρόμαχοι, λέγει, της ευσεβείας τρεις Παίδες, οι οποίοι έπροπολέμουν και εκινδύνευον δια τα δόγματα του παλαιού Νόμου ως τινές στρατάρχαι, αυτοί ενωθέντες με το άστεκτον και ανυπόφορον πυρ της καμίνου, ωσάν με κανένα εχθρόν και πολέμιον, και πολεμήσαντες με αυτό, δεν ενικήθησαν παρ΄ αυτού, ούτε έως τριχός εβλάβησαν· τούτο γαρ δηλοί το μη λωβηθέντες: «Ουχ΄ ήψατο γαρ, φησίν, αυτών καθόλου το πυρ, και ουκ ελύπησεν, ουδέ παρηνώχλησεν αυτοίς» (Παίδων Αίνεσις 26). Δεν εβλάβησαν, λέγω, τελείως από το πυρ, αλλά μάλλον εκείνοι νικήσαντες την καυστικήν δύναμιν του πυρός, έψαλλον ένα θεοπρεπή και επινίκιον ύμνον. Τις δε ήτον ο ύμνος; «Ευλογείτε πάντα τα έργα Κυρίου τον Κύριον»· ο οποίος ούτος λόγος είναι χαρακτηριστικός της ογδόης Ωδής. Αξιόλογα δε είναι και εκείνα όπου λέγει ο Ζωναράς εν τη οκτωήχω, ερμηνεύων τον Ειρμόν τούτον· τον αυτόν γαρ Ειρμόν έχει και εκεί ο Ιωάννης. Τι δε λέγει; «Αστέκτω πυρί ενωθέντες οι θεοσεβείας προεστώτες νεανίαι». Άστεκτον μεν ουν το πυρ έφη, ως αφόρητον και ανυπομόνητον· ενωθέντες δε τω πυρί, ως εν αυτώ ωσθέντες· ένωσις γαρ είρηται δια το εις εν συνωθείσθαι τα ενούμενα· ένωσις δε ιδιοτρόπως καλείται και η του σιδήρου πυράκτωσις· εμβαλλόμενος γαρ εις πυρ, όλος ως πυρ οράται κατά μετάδοσιν, φλογώδης γινόμενος και λαμπρός· ότε δε του πυρός χωρισθή, η μεν φλόγωσις σβέννυται, εκείνος δε της ιδίας φύσεως ουκ εξίσταται. Δια γουν την ιδιότροπον ταύτην ένωσιν φασί και τον σοφόν Μελωδόν ειπείν ενταύθα περί των παίδων το, ενωθέντες· ως γαρ ο σίδηρος εμβληθείς εις πυρ πυρακτούται, αλλ΄ ου δαπανάται, αλλ΄ εκείθεν εκβληθείς, σώος πάλιν φυλάσσεται, μηδέν παραβλαβείς υπό του πυρός· ούτω και τα των τριών νεανιών εκείνων σώματα ηνώθησαν μεν τω πυρί της ανυποστάτου εκείνης καμίνου, εκβληθέντα δε εκείθεν σώα και αδιαλώβητα, μηδέ των ενδυμάτων, ή των τριχών πυρποληθέντων αυτοίς. Προέστησαν δε της θεοσεβείας: ήτοι πρόμαχοι ταύτης εγένοντο· ως γαρ οι πρόμαχοι προ της φάλαγγος  ίστανται, και την των πολεμίων έφοδον δέχονται, και προκινδυνεύουσι των ομοταγών· ούτω κακείνοι της θεοσεβείας προέστησαν και των ομοφύλων προκεκινδυνεύκασιν. Ει μη γαρ εκείνοι ανέστησαν τω του Τυράννου κηρύγματι, αλλ΄ υπέκυψαν, των άλλων Εβραίων των αιχμαλώτων όντες περιφανέστεροι, πάντως αν εκείνοις επόμενοι οι ομογενείς ησέβησαν άπαντες. Ούτως ουχ εαυτούς μόνους της ασεβείας, αλλά και τους συμφυλέτας ερρύσαντο». «Μη λωβηθέντες δε, ήτοι μηθ΄ οιανδή τινά βλάβην παθόντες, ύμνον ήδον τω Θεώ· και τούτο δε παράδοξον το εν μέσω τοσαύτης φλογός άδειν και υμνείν τον Θεόν. διο και η του Δανιήλ βίβλος, ήτις το θαύμα τούτο διδάσκει, φησί· και ανοίξας Αζαρίας το στόμα αυτού εν μέσω του πυρός είπε, το του θαύματος παράδοξον πλέον εξαίρουσα. Οι μεν γαρ άλλοι δια πυρός θνήσκοντες, χανδόν τον καπνόν αρπάζειν σπουδάζουσιν, ίν΄ ούτως αυτοίς ο θάνατος επέλθη ταχύς, και μη κατά μέρος προσομιλούσα τοις σφων σώμασιν η φλοξ οδυνωτέραν επάγη την τελευτήν· εκείνοι δε μηδέν τοιούτο δεδοικότες παθείν, ήνοιξαν το εαυτών στόμα εις ύμνον του Κτίστου των όλων Θεού· πάντα δε τα έργα εκάλουν εις την του Θεού ευφημίαν, δεικνύντες το δύσεργον του πράγματος· ο και ο προπάτωρ αυτών Δαβίδ εύρηται ποιήσας εν τω ρμη΄ ψαλμώ· κακείνος γαρ πάσαν κτίσιν συνεφάψασθαι αυτώ του προς Θεόν ύμνου εκάλεσε. Πάσαν δε συγκαλούσι Κτίσιν, Ουρανούς, Αγγέλους, αστέρας, φως, γην, θάλασσαν και τα εν αυτοίς, ό,τε Δαβίδ και οι απόγονοι αυτού Παίδες εις αίνεσιν Θεού, ένα δεικνύοντες των όλων Κτίστην και Ποιητήν, προορώντες οία Προφήται την μανίαν του Μάνεντος, ος δύο είπεν αρχάς και δημιουργούς, τον μεν αγαθόν, τον δε πονηρόν· και τω μεν την των άνω κτίσιν απένειμε· τω δε ετέρω την των κάτω δημιουργίαν προσαπεκλήρωσεν. Υπερυψούν δε τον Θεόν προτρέπονται: ήτοι υπερδοξάζειν, υπερεπαινείν· υψούν γαρ το δοξάζειν εστίν, ως το, Ύψωσα εκλεκτόν εκ του λαού μου αντί του, εδόξασα». 

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

Η Γέννησις του Σωτήρος Χριστού.

Αὐτὴ τὴν ἡμέρα ἡ ἁγία Ἐκκλησία μας γιορτάζει τὸ μεγάλο καὶ ἀνερμήνευτο γεγονὸς τῆς κατὰ σάρκα γεννήσεως τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο.

Μετὰ τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Παρθένου Μαρίας ἀπὸ τὸν ἀρχάγγελο Γαβριὴλ καὶ ἐνῶ πλησίαζε ὁ καιρὸς νὰ τελειώσουν οἱ ἐννέα μῆνες ἀπὸ τὴν ὑπερφυσικὴ σύλληψη τοῦ Χριστοῦ στὴν παρθενική της μήτρα, ὁ Καίσαρ Αὔγουστος διέταξε ἀπογραφὴ τοῦ πληθυσμοῦ τοῦ ρωμαϊκοῦ κράτους.

Τότε ὁ Ἰωσὴφ μαζὶ μὲ τὴν Θεοτόκο, ξεκίνησαν γιὰ τὴν Βηθλεέμ, γιὰ νὰ ἀπογραφοῦν ἐκεῖ. Ἐπειδὴ ὅμως εἶχε πλησιάσει ὁ καιρὸς νὰ γεννήσει ἡ Παρθένος καὶ δὲν ἔβρισκαν κατοικία νὰ καταλύσουν, διότι εἶχε μαζευτεῖ πολὺς λαὸς στὴν Βηθλεέμ, μπῆκαν σὲ ἕνα φτωχικὸ σπήλαιο. Ἐκεῖ ἡ Θεοτόκος γέννησε τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ σπαργάνωσε σὰν βρέφος τὸν Κτίστη τῶν ἁπάντων. Ἔπειτα Τὸν ἔβαλε ἐπάνω στὴ φάτνη τῶν ἀλόγων ζώων, διότι «ἔμελλε νὰ ἐλευθέρωση ἡμᾶς ἀπὸ τὴν ἀλογίαν», ὅπως χαρακτηριστικὰ γράφει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης.

Ἀπὸ τότε, ὅλοι οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ μὲ χαρὰ ψάλλουν τὸν ὕμνο τῶν ἀγγέλων ἐκείνης τῆς νύκτας: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκίᾳ». Δόξα δηλαδή, ἂς εἶναι στὸν Θεό, ποὺ βρίσκεται στὰ ὕψιστα μέρη τοῦ οὐρανοῦ καὶ στὴν γῆ ὁλόκληρη, ποὺ εἶναι ταραγμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἂς βασιλεύσει ἡ θεία εἰρήνη, διότι ὁ Θεὸς ἔδειξε τὴν ἀγάπη Του στοὺς ἀνθρώπους μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ Του.
Νὰ σημειώσουμε ἐδῶ, ὅτι ἡ γιορτὴ τῶν Χριστουγέννων καθιερώθηκε γιὰ πρώτη φορὰ τὴν 25^η Δεκεμβρίου τοῦ 397 ἐπὶ πατριαρχείας Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Κατ’ ἄλλους ὁ πατριάρχης Ἱεροσολύμων Ἰουβενάλιος, χώρισε τὶς δύο ἑορτὲς τῶν Φώτων καὶ τῶν Χριστουγέννων, οἱ ὁποῖες παλιότερα γίνονταν τὴν ἴδια μέρα, δηλαδὴ τὴν 6^η Ἰανουαρίου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’.

Ἡ Γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ, τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως· ἐν αὐτῇ γὰρ οἱ τοῖς ἄστροις λατρεύοντες, ὑπὸ ἀστέρος ἐδιδάσκοντο, σὲ προσκυνεῖν, τὸν Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης, καὶ σὲ γινώσκειν ἐξ ὕψους Ἀνατολήν. Κύριε δόξα σοι.

Ὑπακοή. Ἦχος πλ. δ’.
Τὴν ἀπαρχὴν τῶν ἐθνῶν, ὁ οὐρανός σοι προσεκόμισε, τῷ κειμένῳ Νηπίῳ ἐν φάτνῃ, δι’ ἀστέρος τοὺς Μάγους καλέσας· οὓς καὶ κατέπληττεν, οὐ σκῆπτρα καὶ θρόνοι, ἀλλ’ ἐσχάτη πτωχεία· τί γὰρ εὐτελέστερον σπηλαίου; τί δὲ ταπεινότερον σπαργάνων; ἐν οἷς διέλαμψεν ὁ τῆς Θεότητός σου πλοῦτος. Κύριε δόξα σοι.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Αὐτόμελον. Ποίημα Ρωμανοῦ τοῦ Μελωδοῦ
Ἡ Παρθένος σήμερον, τὸν Ὑπερούσιον τίκτει, καὶ ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει. Ἄγγελοι, μετὰ Ποιμένων δοξολογοῦσι, Μάγοι δέ, μετὰ ἀστέρος ὁδοιποροῦσι· δι’ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη, παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός.

Μεγαλυνάριον.
Δόξα ἐν ὑψίστοις πᾶσα πνοή, ἐν χαρᾷ βοάτω, τῷ τεχθέντι ἐν Βηθλεέμ· ἐπὶ γῆς γὰρ ὤφθη, δωρούμενος εἰρήνην. Τὴν τούτου προσκυνήσωμεν, θείαν Γέννησιν.

***

Ο telemaxos doumanis άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "O Συναξαριστής της ημέρας.":

Mια ερώτηση : γιατί τα τελευταία χρόνια συστηματικά έχει καταργηθεί η παραδοσιακή εικόνα της Γεννήσεως του Χριστού, και προβάλλεται μόνο αυτή η οποία παρουσιάζει την Μητέρα Tου ξαπλωμένη ωσάν μία ταλαιπωρημένη από την γέννα λεχώνα, τίς δε μαμές?? να πλένουν τον νεογέννητο Χριστό?? Τι μας διδάσκει αυτή η εικόνα??  H δικαιολογία ότι είναι βυζαντινή είναι γελοία !! Tο μήνυμα που περνάει στον λαό όμως είναι άκρως δογματικό και σοβαρό!! Eίναι αυτό άλλη μία από τίς αιρέσεις που περνάνε οι οικουμενιστές σιγά-σιγά στόν χώρο της Oρθοδοξίας !! Aπό τήν αλλαγή του ημερολογίου και ειδικά από το 1948 και εδώ έχουν εισαχθεί στον χώρο της λεγομένης <> πάνω από 10 παλαιά αιρετικά μηνύματα, πλέον στο όνομα της πανθρησκείας, και ο λαός αδιαφορεί και πιστεύει ακόμα ότι βρίσκεται στήν εκκλησία του Χριστού ! Διαυτό η Γνήσια Εκκλησία του Χριστού μαζί με το νέο ημερολόγιο κατεδίκασε και αναθεμάτισε και όλες αυτές τις νεοφανείς αιρετικές δοξασίες!!

http://xristianorthodoxipisti.blogspot.gr/2014/12/blog-post_25.html

Ας προσεγγίσουμε, αυτά τα Χριστούγεννα, την φάτνη του Χριστού μας, εν μετανοία, αθόρυβα, παρακλητικά, εν πόνω καρδίας, μακρυά από τα φώτα, τις βιτρίνες, τις ψεύτικες χαρές, της όλης παράλογης ανθρώπινης αποστασίας, για να αισθανθούμε το Μυστήριο της Θείας Ενανθρωπίσεως αληθινά στην ψυχή μας.

Μάς ξαφνιάζει η απεραντοσύνη της αγάπης Του και το μεγαλείον της προσφοράς Του!

Τα Χριστούγεννα για όλους τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, είναι η μητέρα των εορτών και η αρχή και η ρίζα όλων των Δεσποτικών εορτών, είναι η Θεία σάρκωση του Χριστού και η γέννησή Του. Όλοι μας στεκόμαστε με δέος μπροστά στην παντοδυναμία του Θεού να δημιουργήσει από μηδέν τον κόσμον, αλλά η γέννηση του Χριστού ξεπερνά αυτόν τον θαυμασμό μας για το σύμπαν, γιατί εδώ έχομεν το γεγονός που υπερβαίνει την λογική μας και προκαλεί τον θαυμασμόν μας. Γίνεται ο Θεός άνθρωπος και έρχεται να σκηνώσει ανάμεσά μας για να μάς αποκαλύψει και να μάς προσφέρει μια νέα ζωή. Πώς μπορεί να το χωρέσει αυτό ο νους μας; Πώς μπορούμε να καταλάβουμε την μεγάλη τιμή που κάνει ο Πλάστης στο πλάσμα του με την τόσο απέραντη συγκατάβασή Του; Μάς ξαφνιάζει η απεραντοσύνη της αγάπης Του και το μεγαλείον της προσφοράς Του!

Εγκύκλιος Χριστουγέννων των Προκαθημένων και των Μητροπολιτών :

Χριστός Γεννάται, Χαρά στον Κόσμο!....

The One to be Ruler in Israel

But you, Bethlehem Ephrathah, though you are little among the thousands of Judah, yet out of you shall come forth to Me the One to be Ruler in Israel, Whose goings forth are from of old, from everlasting. (Micah 5:1)

Καὶ σύ, Βηθλεέμ, οἶκος τοῦ Ἐφραθά, ὀλιγοστὸς εἶ τοῦ εἶναι ἐν χιλιάσιν Ἰούδα· ἐκ σοῦ μοι ἐξελεύσεται τοῦ εἶναι εἰς ἄρχοντα ἐν τῷ Ἰσραήλ, καὶ αἱ ἔξοδοι αὐτοῦ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐξ ἡμερῶν αἰῶνος.

Και συ Βηθλεέμ, η άλλως λεγομένη και οίκος Εφραθά, μικρά είσαι μεταξύ των πόλεων του Ιούδα. Δεν έχεις ούτε χιλίους κατοίκους. Αλλά από σε θα προέλθη εις δόξαν ιδικήν μου ένας ανήρ ο οποίος θα γίνη άρχων του ισραηλιτικού λαού. Η αρχή και η ενέργεια αυτού ξεπερνά την αρχήν των ημερών της δημιουργίας. Είναι ο Μεσσίας. (Μιχ. 5,1)                     

Ο Ενανθρωπήσας Κύριός μας αναμένει ως αντίδωρο και προσφορά στα γενέθλιά Του την ελεύθερη βούλησή μας και την αποδοχή των σωτηριολογικών του δώρων.

 Με την Ενανθρώπηση πραγματοποιούνται τα απραγματοποίητα, ενώνονται τα αντίθετα, γεφυρώνονται τα αγεφύρωτα και αβυσσαλέα. Η αρχαία Ελληνική αντίληψη ότι Θεός και άνθρωπος δεν μπορούν να ενωθούν καταλύεται οριστικά. Τώρα η Θεία φύση με την ανθρώπινη ενώνονται αδιάσπαστα στο πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού.
Κανείς δεν είναι πλέον μόνος του. Η ανθρώπινη φύση έγινε κοινωνός της Θείας Χάριτος. Κανείς δεν είναι πια ανώτερος ή κατώτερος. Οι διακρίσεις καταργούνται. Η ενότητα προεξάρχει.

Φώτης Κόντογλου : O ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Ο άνθρωπος είναι σε όλα αχόρταγος. Θέλει να απολαύσει πολλά, χωρίς να μπορεί να τα προφτάσει όλα. Και γι' αυτό βασανίζεται.

Όποιος, όμως, φτάσει σε μια κατάσταση, πού να ευχαριστιέται με τα λίγα, και να μη θέλει πολλά έστω και κι αν μπορεί να τα αποκτήσει , εκείνος λοιπόν εiναι ευτυχισμένος.

Οι άνθρωποί δεν βρίσκουν πουθενά ευτυχία, γιατί επιχειρούν να ζήσουν χωρίς τον εαυτό τους. Αλλά όποιος χάσει τον εαυτό του, έχει χάσει την ευτυχία. Ευτυχία δεν είναι το ζάλισμα, πού δίνουν οι πολυμέριμνες ηδονές και απολαύσεις, αλλά η ειρήνη της ψυχής και η σιωπηλή αγαλλίαση της καρδιάς. Γι' αυτό είπε ο Χριστός: «Ουκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως : ουδέ ερούσιν, ιδού ώδε, ή ιδού εκεί. Ιδού γαρ η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί».

Ομιλία Γέροντα Σάββα Λαυριώτη στον Ορθόδοξο Τύπο

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=16&t=10324

Την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου και ώρα 18.00, θα πραγματοποιηθεί ομιλία από τον μοναχό Γέροντα Σάββα Λαυριώτη με θέμα "Ιησούς Χριστός, χθες και σήμερα ο Αυτός και εις τους Αιώνας", στην αίθουσα του Ορθόδοξου Τύπου, Λεωφ. Θησέως 25, Νέα Ερυθραία Αττικής.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Λαός Ισραήλ την σην δόξαν, τον Εμμανουήλ ορών παιδίον εκ Παρθένου, προ προσώπου της θείας Κιβωτού νυν χόρευε· Ευλογείτε πάντα τα έργα τον Κύριον, και υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας.

Ερμηνεία.

Ο θεοδόχος Συμεών εν τω ιερώ Ευαγγελίω ονομάζει τον Δεσπότην Χριστόν «Φως εις αποκάλυψιν Εθνών, και δόξαν λαού σου Ισραήλ» (Λουκ. β: 32). Όπερ ερμηνεύων ο Ιερός Θεοφύλακτος, λέγει ότι το σωτήριον του Χριστού είναι φως εις αποκάλυψιν μεν των Εθνών, εις φωτισμόν των εσκοτισμένων Εθνών, εις δόξαν δε των Ισραηλιτών· δόξα γαρ είναι ο Χριστός του αληθώς λαού του Ισραήλ, καθό εξ αυτών ανατέταλκεν. Ο δε Ιερός Μελωδός εδώ εις μόνον τον Ισραήλ αποτείνων τον λόγον, ω λαέ, λέγει, του Ισραήλ, συ βλέπων σήμερον την ιδικήν σου δόξαν, ήτις είναι ο Εμμανουήλ, το εκ Παρθένου μεν γεννηθέν παιδίον και κρατούμενον από τας αγκάλας της παναχράντου Μητρός του, εις τον ναόν δε προσφερόμενον, εσύ, λέγω, χαίρε και ευφραίνου· ποίος γαρ βλέπων την ιδικήν σου δόξαν δεν ευφραίνεται; Βέβαια ουδείς· και όχι μόνον χαίρε, αλλά από την υπερβολικήν σου χαράν και χόρευε πνευματικώς έμπροσθεν της θείας Κιβωτού, της εμψύχου, λέγω, και λογικής Κιβωτού του αγιάσματος: ήτοι της κυρίας Θεοτόκου της εν αγκάλαις βασταζούσης τον Κύριον· καθώς το παλαιόν και ο Προφήτης Δαβίδ εχόρευεν αισθητώς έμπροσθεν της Κιβωτού του Θεού, όταν αυτή εσκλαβώθη από τους αλλοφύλους και πάλιν ελυτρώθη και απετέθη εις τον οίκον Αβεδδαρά του Γεθαίου, καθώς είναι γεγραμμένον εις την β΄ των Βασιλειών εν κεφ. στ΄. Ο δε ανώνυμος ερμηνευτής λέγει, ότι ο Μελωδός παρακινεί ημάς τον νέον Ισραήλ, εις τους οποίους εγεννήθη παιδίον και εδόθη ημίν, κατά την προφητείαν του Ησαϊου· ημείς γαρ είμεθα αληθώς ο νοητός Ισραήλ, και δόξα ημών είναι ο Εμμανουήλ, ως μεθ΄ ημών ων· όθεν και πρέπει να χορεύωμεν έμπροσθεν της νοητής Κιβωτού: ήτοι της Εκκλησίας.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Ευγενίας οσιομάρτυρος, Φιλίππου μάρτυρος.

Ἔζησε στὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 3^ου αἰώνα μ.Χ. Καταγόταν ἀπὸ τὴν Ρώμη καὶ οἱ γονεῖς της ὀνομάζονταν Φίλιππος καὶ Κλαυδία. Ἐπίσης, εἶχε καὶ δυὸ ἄλλα ἀδέλφια, τὸν Ἀβίτα καὶ τὸν Σέργιο. Ὁ πατέρας της διορίστηκε ἔπαρχος στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ πῆγε ἐκεῖ μὲ ὅλη του τὴν οἰκογένεια.

Ἐκεῖ ἡ Εὐγενία σπούδασε κατὰ τὸν καλύτερο δυνατὸ τρόπο καὶ ἔμαθε ἄριστα τὴν ἑλληνικὴ καὶ ρωμαϊκὴ φιλολογία. Ὅταν τελείωσε τὶς σπουδές της, ψάχνοντας γιὰ περισσότερη γνώση πῆρε στὰ χέρια της ἀπὸ μία χριστιανὴ κόρη τὶς ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ὅταν τὶς διάβασε, ἐντυπωσιάσθηκε πολύ. Ἐκεῖ μέσα δὲν ὑπῆρχαν θεωρίες καὶ φιλοσοφικὲς δοξασίες. Οἱ γραμμές τους ἐνέπνεαν ζωὴ καὶ ἐλπίδα.

Ἐκείνη τὴν περίοδο, οἱ γονεῖς της ἤθελαν νὰ τὴν δώσουν σύζυγο σὲ κάποιο Ρωμαῖο ἀξιωματοῦχο, τὸν Ἀκυλίνα. Τότε ἡ Εὐγενία, ἀρνούμενη νὰ δεχθεῖ αὐτὴ τὴν πρόταση τῶν γονέων της, κάποια νύχτα ντύθηκε ἀνδρικὰ καὶ ἔφυγε σὲ ἄλλη πόλη. Ἐκεῖ κατηχήθηκε, βαπτίσθηκε χριστιανὴ καὶ ἔλαβε συγχρόνως τὸ μοναχικὸ σχῆμα. Μετὰ ἀπὸ χρόνια, ἐπέστρεψε στὸ σπίτι της καὶ ἡ ἀναγνώριση ἀπὸ τοὺς γονεῖς της ἔγινε μέσα σὲ δάκρυα καὶ ἀνέκφραστη χαρά. Δὲν πέρασε πολὺς καιρὸς καὶ ὅλοι στὸ σπίτι τῆς Εὐγενίας δέχθηκαν τὸν χριστιανισμό.

Ἀπὸ μίσος τότε οἱ εἰδωλολάτρες τραυμάτισαν θανάσιμα τὸν πατέρα της. Καὶ ὅταν ἡ Εὐγενία ἐπέστρεψε στὴ Ρώμη, ἐπειδὴ δὲν θυσίαζε στὰ εἴδωλα, τὴν ἀποκεφάλισαν, τερματίζοντας ἔτσι ἔνδοξα «τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως», μαζὶ μὲ τὴν ἐπίγεια ζωή της.

Ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος σὲ λόγο του γιὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου λέγει:

  Ἐλᾶτε, ἀγαπητοί, ἂς βαδίσουμε στὸν δρόμο ποὺ

μᾶς ἔδειξε ὁ Κύριος, γιὰ νὰ φθάσουμε μὲ χαρὰ στὴν βασιλεία του. Ἂς πά-

ρουμε προμήθειες καὶ λάδι στὰ ἀγγεῖα μας, διότι τὸ μάκρος ἐκείνου τοῦ

δρόμου δὲν εἶναι μικρό. Ἂς ζώσουμε λοιπὸν τὴν μέση μας μὲ ζώνη τὴν

εἰλικρίνεια καὶ τὴν ἀλήθεια, περιμένοντας νὰ ὑποδεχθοῦμε, ὡς ἄνθρωποι

καὶ πιστοὶ δοῦλοι, τὸν προσωπικό μας Δεσπότη. Ἂς ἀνάψουμε τὰ λυχνά-

ρια μας καὶ ἂς ἀγρυπνοῦμε μὲ ἀνδρεία… Νά, καὶ ἡ μητέρα μας Ἱερου-

σαλὴμ λέει σὲ ἐμᾶς “Ποθῆστε με, παιδιά μου, ὅπως ἀκριβῶς σᾶς ποθῶ

ἐγώ· τίποτε νὰ μὴ ἀποκτήσετε πάνω στὴ γῆ· γιὰ τίποτε νὰ μὴ μεριμνήσετε.

Διότι, νά, ὁ Νυμφίος εἶναι ἕτοιμος νὰ παρουσιασθεῖ μέσα στὶς νεφέλες τοῦ

οὐρανοῦ μὲ τὴν δόξα τοῦ εὐλογημένου Πατρός, καὶ θὰ καλέσει τὸν καθέ-

να ἀπὸ ἐσᾶς μὲ τὸ ὄνομά του, καὶ θὰ τὸν βάλει νὰ καθίσει στὸ τραπέζι μὲ

τὴν παράταξη τῶν ἁγίων ἐκείνων ποὺ ζοῦν μέσα σὲ ἐκεῖνο τὸ ἀνέκφραστο

φῶς, στὴν ἄφθαρτη καὶ ἀθάνατη καὶ αἰώνια ζωή, σύμφωνα μὲ τοὺς κό-

πους του”.

Φώτης Κόντογλου - Παραμονὴ Χριστούγεννα

Κρύο τάντανο ἔκανε, παραμονὴ Χριστούγεννα. Ὁ ἀγέρας σὰ νά ῾τανε κρύα φωτιὰ κι ἔκαιγε. Μὰ ὁ κόσμος ἤτανε χαρούμενος, γεμάτος κέφι. Εἶχε βραδιάσει κι ἀνάψανε τὰ φανάρια μὲ τὸ πετρόλαδο. Τὰ μαγαζιὰ στὸ τσαρσὶ φεγγοβολούσανε, γεμάτα ἀπ᾿ ὅλα τὰ καλά. Ὁ κόσμος μπαινόβγαινε καὶ ψώνιζε· ἀπὸ τό ῾να τὸ μαγαζὶ ἔβγαινε, στ᾿ ἄλλο ἔμπαινε. Κι ὅλοι χαιρετιόντανε καὶ κουβεντιάζανε μὲ γέλια, μὲ χαρές.

Οἱ μεγάλοι καφενέδες ἤτανε γεμάτοι καπνὸ ἀπὸ τὸν κόσμο ποὺ φουμάριζε. Ὁ καφενὲς τ᾿ Ἀσημένιου εἶχε μεγάλη φασαρία, χαρούμενη φασαρία. Εἶχε μέσα δύο σόμπες, καὶ τὰ τζάμια ἤτανε θαμπά, ἀπ᾿ ὄξω ἔβλεπες σὰν ἤσκιους τοὺς ἀνθρώπους. Οἱ μουστερῆδες εἴχανε βγαλμένες τὶς γοῦνες ἀπὸ τὴ ζέστη, κόσμος καλός, καλοπερασμένοι νοικοκυραῖοι.

Κάθε τόσο ἄνοιγε ἡ πόρτα καὶ μπαίνανε τὰ παιδιὰ ποὺ λέγανε τὰ κάλαντα. Ἄλλα μπαίνανε, ἄλλα βγαίνανε. Καὶ δὲν τὰ λέγανε μισὰ καὶ μισοκούτελα, μὰ τὰ λέγανε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἴσαμε τὸ τέλος, μὲ φωνὲς ψαλτάδικες, ὄχι σὰν καὶ τώρα, ποὺ λένε μοναχὰ πέντε λόγια μπρούμυτα κι ἀνάσκελα, καὶ κεῖνα παράφωνα.

π. Θεόδωρος Ζήσης : Θα διακόψουμε την κοινωνία με όσους κοινωνούν με τον ακοινώτητο, αιρετικό Πάπα.

Υπομείναμε, υπομείναμε, υπομείναμε τους οικουμενισμούς και τους εκσυγχρονισμούς επί ένα αιώνα. Κάναμε υπομονή και υπακοή· περιμέναμε και ελπίζαμε να παύσουν τα σκάνδαλα, οι συμπροσευχές, οι συγχρωτισμοί, οι συγκρητισμοί, οι ισοπεδώσεις, οι ανανεώσεις, για να επανέλθουν στο σώμα της Εκκλησίας και οι σκανδαλισθέντες αδελφοί μας. Δεν θα αφήσουμε και άλλους να φύγουν· ενιστάμεθα και διαμαρτυρόμεθα. Θα διακόψουμε την κοινωνία με όσους κοινωνούν με τον ακοινώτητο, αιρετικό Πάπα. Ο δρόμος στο εξής δεν θα είναι ανθόσπαρτος.

Ο Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "π. Θεόδωρος Ζήσης : Θα διακόψουμε την κοινωνία με...":
ΠΑΤΕΡΑ ΘΕΟΔΩΡΕ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΑΣ ΑΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΟ. Ο ΠΑΝΑΓΑΘΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΘΑ ΧΑΡΕΙ ΠΟΛΥ ΔΙΟΤΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΦΘΑΣΕΙ ΣΤΟ ΑΠΡΟΧΩΡΗΤΟ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΛΥΣ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΚΟΜΗ ΔΙΟΤΙ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΗΣ ΤΙΜΩΡΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΟΜΩΝ.
ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΣΑΣ.
ΕΝΑΣ ΛΑΪΚΟΣ ΓΟΧ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΚΤΙΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.

Ομιλία π. Θεοδώρου Ζήση -- Κινδυνεύει η Ορθοδοξία;

Η Διαβολική μετάνοια -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου

Ευχή και ευλογία Ιερομάρτυρος

Είναι παλιά δουλειά του διαβόλου να εμποδίζει τους ανθρώπους από την μετάνοια. Να παρουσιάζει δύσκολη και ακατόρθωτη την υπακοή στη σωτήρια πρόσκληση «μετανοείτε», που απευθύνει ο Χριστός και η Εκκλησία. Μα δεν αρκείται ο πονηρός μόνο στα πλήθη των αμετανοήτων, τους οποίους καταδυναστεύει ανενόχλητος. Στηλώνει βλοσυρό το βλέμμα του και σ’ εκείνους τους λίγους, που τον περιφρόνησαν κι εντάχθηκαν εκούσια στο «μικρόν ποίμνιον» του Χριστού. Επιδιώκει να τους κάνει κι αυτούς να… μετανοήσουν, διότι μετανόησαν. Να υποτροπιάσει μέσα τους η απιστία και η αμετανοησία, ώστε να μπορεί να στρογγυλοκαθήσει και πάλι αυτός βασιλιάς, για να καταστήσει τα «έσχατα» των ανθρώπων εκείνων «χείρονα των πρώτων» (Ματθ. 12: 43-45). Είναι μάλιστα τόση η επιμονή και το θράσος του Σατανά, ώστε επιτίθεται ακόμη και σ΄ αυτούς τους κήρυκες της μετανοίας, που τον έχουν πληγώσει καίρια και τον έχουν απογυμνώσει από πολλούς οπαδούς. Παράδειγμα χαρακτηριστικό η μανιώδης επίθεσή του εναντίον του γηραιού επισκόπου Σμύρνης, του αγίου Πολυκάρπου, τον οποίο τιμά το μήνα αυτό η Εκκλησία μας.                                                                         

–Έχω θηρία. Σ΄ αυτά θα σε ρίξω, αν δεν μετανοήσεις!  Απειλεί εξοργισμένος ο ανθύπατος και προσπαθεί να αναγκάσει το δούλο του Θεού να μετανοήσει για την πίστη του και να προσκυνήσει τα είδωλα.                                                                                                                                     
–Κάλεσέ τα! Δεν μπορούμε να μετανοούμε και ν΄ αφήνουμε τα καλύτερα, για να πέσουμε στα χειρότερα, αποκρίνεται ο άγιος.                                                                                                                  

 –Μετανόησε, γέροντα! Αρνήσου τον Χριστόν, επιμένει ο άρχοντας.                                                               

–Ογδόντα έξ χρόνια τον υπηρετώ και σε τίποτε δεν με έβλαψε. Πως μπορώ, λοιπόν, να υβρίσω τον Βασιλέα και Σωτήρα μου;                                                                                                                        

Αυτή είναι η συλλογιστική του Πολυκάρπου, που κατακαίει το διάβολο. Συντρίβει ολοκληρωτικά κάθε σατανική προσπάθεια το επιχείρημα του Ιερομάρτυρα. Θέλγητρα και φόβητρα εξουδετετώνονται από την εμπειρία του. Και γίνεται η ηρωϊκή στάση του ευχή και ευλογία για τους χριστιανούς της κάθε εποχής, αλλά και πρότυπο τεχνικής για τον πνευματικό τους αγώνα. Δεν είναι θεωρητική γνώση η χριστιανική πίστη. Είναι βίωμα και εμπειρία. Ο άνθρωπος που έζησε την προσφορά του Χριστού, που την ένιωσε και την γεύθηκε με της ψυχής του τις αισθήσεις, δεν αλλάζει με τίποτε αυτή τη γεύση και την εμπειρία. Την απολαμβάνει ως την πιο χειροπιαστή απόδειξη της αλήθειας του Θεού, αλλά και την προβάλλει ως το πιο δυναμικό όπλο του. Μ΄ αυτήν βιώνει και επιβεβαιώνει την ασύγκριτη υπεροχή του Χριστού και φιμώνει το αδιάντροπο στόμα του διαβόλου.

Ο Σάββας Ηλιάδης άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Η Διαβολική μετάνοια -- Του αειμνήστου Στεργίου Σ...":

Ευγνωμονούμε από καρδίας τον μακαριστό δάσκαλό μας, του οποίου για πολλά χρόνια παρακολουθούσαμε μαθήματα.Μαθήματα της αληθείας του Ευαγγελίου και των Πατέρων.
Κύριος αναπαύσαι την ψυχήν αυτού.

π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς: Σκέψεις για την Ημερίδα της Μητροπ. Πειραιώς και η προϊστορία της

Α΄ Μέρος

Ε Ι Σ Α Γ Ω Γ Η

 

Εἶναι γνωστό ὅτι προσφάτως πραγματοποιήθηκε ἡ πολυσυζητημένη Ἡμερίδα μέ τό ὡς ἄνω θέμα, ἡ ὁποία κατά βάσιν ἀφοροῦσε τήν δογματική καί ἐκκλησιολογική στάσι καί θέσι τῶν Ὀρθοδόξων ἐν καιρῷ αἱρέσεως, ἡ ὁποία στίς ἡμέρες μας σηματοδοτεῖ τήν στάσι τῶν Ὀρθοδόξων στήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἡ παροῦσα μικρά προσωπική ἀποτίμησις αὐτῆς τῆς Ἡμερίδος, εἰς τήν ὁποία ἤμουν παρών, θά χωρισθῆ στίς ἑξῆς ἑνότητες:

1. Γενική κριτική τῆς ἐν λόγῳ Ἡμερίδος ὡς πρός τόν σκοπό καί τόν τρόπο ὀργανώσεως καί διεξαγωγῆς της, τά συμπεράσματα καί τήν ἀπήχησι πού εἶχε στό ἀκροατήριο.

Ιδού με ποιους μας ένωσε ο εξομώτης Βαρθολομαίος!

Του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Βλέπω ταυτόχρονα έναν μαραγκό και μια φάτνη και ένα Βρέφος και σπάργανα και λεχώνα Παρθένο που στερείται τα πλέον απαραίτητα, βλέπω τα πάντα να είναι φτωχικά, τα πάντα πλημμυρίζουν από ανέχεια. Είδες πλούτος που υπάρχει μέσα σε τόσο μεγάλη φτώχεια; Είδες πως, ενώ ο Χριστός ήταν πλούσιος, φτώχευσε για χάρη μας; Δεν είχε ούτε κρεβάτι ούτε στρώμα και γι’ αυτό τοποθετήθηκε σε μια ξερή φάτνη.

Ω, φτώχεια που είσαι πηγή πλούτου! Ω, πλούτε αμέτρητε που κρύβεσαι από τη φτώχεια! Είναι ξαπλωμένος μες στη φάτνη και συνταράσσει την οικουμένη. Τυλίγεται με σπάργανα και διασπά τα δεσμά της αμαρτίας. Ακόμη δεν μίλησε και δίδαξε τους μάγους και τους παρακίνησε σε μετάνοια και μεταστροφή.

One day Abba Isaac went to a monastery. He saw a brother committing a sin and he condemned him.

  When he returned to the desert, an angel of the Lord came and stood in front of the door of his cell, and said, "I will not let you enter."  But he persisted saying, "What is the matter?"  And the angel replied, "God has sent me to ask you where you want to throw the guilty brother whom you have condemned."  Immediately he repented and said, "I have sinned, forgive me."  Then the angel said, "Get up, God has forgiven you. But from now on, be careful not to judge someone before God has done so."