Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ

Saint Dorotheos writes :

In truth, whatever we may suffer, we suffer it because of our sins. If the saints suffered, they suffered for God’s name or to demonstrate their virtue for the benefit of many or to gain greater reward from God. As for us wretches, how can we say this? We sin like this daily and in seeking to satisfy our passion, we abandoned the right path, which the Fathers spoke about, that of self-accusation. Each one of us follows the wrong path, tries on every occasion to put the case against his brother and throw the burden of responsibility upon him. Each one of us is negligent and keeps nothing, but demands that our neighbor keeps the commandments.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Η εμή Προμήτωρ δεξαμένη, την γνώμην του όφεως τρυφής, της θείας εξωστράκισται· διόπερ καγώ δέδοικα, τον ασπασμόν τον ξένον σου, ευλαβουμένη τον όλισθον.

Ερμηνεία.

Δια του Τροπαρίου τούτου αποκρίνεται η Θεοτόκος προς τον Άγγελον, αναφέρουσα την διάνοιάν της εις την παλαιάν πτώσιν όπου έπαθεν η προμήτωρ Εύα, και λέγει αυτώ· η παλαιά Εύα η ιδική μου και πάντων των ανθρώπων προμήτωρ με το να εδέχθηκε την απατηλήν συμβουλήν όπου έδωκεν εις αυτήν ο σκολιός όφις Διάβολος, ειπών: «Ου θανάτω αποθανείσθε· ήδει γαρ ο Θεός ότι η αν ημέρα φάγητε απ΄ αυτού διανοιχθήσονται υμών οι οφθαλμοί, και έσεσθε ως Θεοί γινώσκοντες καλόν και πονηρόν» (Γέν. γ: 4)· η Εύα, λέγω, με το να εδέχθη αυτήν την συμβουλήν του Διαβόλου, εξωστράκισται: ήτοι εξωρίσθη από τον παράδεισον τον εν Εδέμ: ήτοι της τρυφής· Εδέμ γαρ εβραϊστί τρυφή ερμηνεύεται, δια το του τόπου τρυφηλόν και χαριέστατον, και δια την ωραιότητα και ευφροσύνην την οποίαν έκαμνε τόσον εις το σώμα, όσον και εις την ψυχήν. Εξωστράκισται δε είπε, διότι οι Αθηναίοι είχον συνήθειαν τοιαύτην, όταν έμελλον να εξορίσουν τινά, έγραφον τα ονόματά των επάνω εις όστρακον εκείνοι όπου εσυμφώνουν εις την εξορίαν του. Δια τούτο λοιπόν, λέγει, φοβούμαι και εγώ τον παράδοξον τούτον χαιρετισμόν, όπου μοι προσφωνείς, ω του Θεού Άγγελε. Χαιρετισμόν δε ωνόμασε τον κατά συνήθειαν λόγον όπου είπε προς αυτήν ο Αρχάγγελος, ήγουν το «Χαίρε»· ξένον δε αυτόν και παράδοξον ωνόμασε δια το «Κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου», και δια το «Ευλογημένη συ εν γυναιξίν»· ασύνηθες γαρ αυτό είναι εις τους ανθρώπους. Ακολούθως δε είπεν η Παρθένος ότι συστέλλομαι και φοβούμαι, μήπως ολισθήσω και εγώ ωσάν η Εύα, και λάβω καμμίαν πτώσιν και κρημνισμόν. Όρα δε ότι δεν λέγει ούτε το Ευαγγέλιον, ούτε ο Μελωδός εδώ, ότι εταράχθη η Παρθένος και εδειλίασε δια το σχήμα του Αγγέλου, αλλά δια τον ασπασμόν, διαλογιζομένη το τούτου παράδοξον· ούτω γαρ φησιν ο Ψελλός: «Ούτε γαρ την όψιν υπώπτευσεν, ούτε το σχήμα του κήρυκος εδειλίασεν· ανθρωπικώτερον γαρ μεταπεποίητο, ως ο λόγος φθάσας εδήλωσε, και υπέσταλτο προς την των ευαγγελίων εξαγγελίαν». Όθεν άριστα είπε και ο Νεοκαισαρείας Γρηγόριος πανηγυρίζων εις την εορτήν. Η δε επί τω λόγω διεταράχθη· αήθης προς τας διαλέξεις των ανθρώπων ετύγχανε, και την ησυχίαν ως μητέρα σωφροσύνης και αγνείας ησπάζετο, καθαρόν υπάρχουσα και ακέραιον και αμόλυντον άγαλμα· αύτη την αγγελικήν όψιν ουκ εδειλίασεν, ως οι πλείονες των Προφητών· επειδή παρθενία αληθής προς Αγγέλους συγγένεια». Ήξευρε δε την πτώσιν της Εύας η Θεοτόκος, τούτο μεν, διότι ήτον θεόσοφος και εκ του Αγίου Πνεύματος πεφωτισμένη, τούτο δε, διότι εις τα άγια των αγίων ευρισκομένη δώδεκα χρόνους, ήκουε τας έξωθεν αναγινωσκομένας θείας Γραφάς, και εξ εκείνων έμαθε την των Προπατόρων παράβασιν και ολίσθημα, ως λέγει ο Θεσσαλονίκης θείος Γρηγόριος εν τω εις τα Εισόδια πρώτω λόγω αυτού. Γράφει δε και ο Κρήτης Ανδρέας εν τω εις τον Ευαγγελισμόν λόγω ταύτα: «Εικός δε την Παρθένον ευγενήτε ούσαν και Θυγατέρα Δαβίδ μη των εν Γραφαίς αμοιρείν θείων διηγημάτων, ως παραπέμψαι τον νουν αυτίκα προς το της Προμήτορος πτώμα, το εκ της απάτης ενθυμηθείσα ολίσθημα, και όσα τοιουτότροπα τοις παλαιοίς προϊστόρηται». 

Psalm 33 I will bless the Lord- Ψαλμός 33 Ευλογήσω Τον Κύριον

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Γρηγορίου Δεκαπολίτου, Πρόκλου Κων/λεως.

Ἔζησε τὸν 9^ο αἰώνα μ.Χ. καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν Εἰρηνόπολη τῆς Δεκαπόλεως. Τὴν χριστιανικὴ ἀνατροφή του ὄφειλε πρῶτα στὴν μητέρα του Μαρία, ἡ ὁποία μὲ τὴ ζωντανή της πίστη στὸ Χριστό, ἀνέθρεψε τὸ γιό της σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὁ Γρηγόριος ἔγινε μοναχὸς καὶ ἀγωνιζόταν ἔντονα γιὰ ἠθικὴ τελειοποίηση. Ἐκεῖνο ποὺ ἰδιαίτερα τὸν διέκρινε, ἦταν ἡ καλλιέργεια τῆς ἐγκράτειας στὸν ἑαυτό του. Τὴν θεωροῦσε ἀπαραίτητη γιὰ τὴν καθαρότητα τοῦ νοῦ καὶ τὴν ἠθικὴ κυριαρχία στὴ σάρκα. Καὶ σὲ ὅσους τὸν ρωτοῦσαν γιατί δίνει ἰδιαίτερη βαρύτητα σ’ αὐτὴν τὴν ἀρετή, ἀπαντοῦσε μὲ τὸν αἰώνιο λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Πᾶς ὁ ἀγωνιζόμενος πάντα ἐγκρατεύεται, ἐκεῖνοι μὲν οὒν ἴνα φθαρτὸν στέφανον λάβωσιν, ἡμεῖς δὲ ἄφθαρτον». Καθένας, δηλαδή, ποὺ ἀγωνίζεται, ἐγκρατεύεται σὲ ὅλα, ἀκόμα καὶ στὴν τροφὴ καὶ στὸ ποτό. Καὶ ἐκεῖνοι μέν, οἱ ἀθλητὲς τοῦ κόσμου, ἀγωνίζονται καὶ ἐγκρατεύονται γιὰ νὰ πάρουν στεφάνι ποὺ φθείρεται. Ἐμεῖς ὅμως, οἱ ἀθλητὲς τοῦ Χριστοῦ, ἀγωνιζόμαστε γιὰ ἄφθαρτο στεφάνι.
Ὁ Γρηγόριος ὅμως δὲν ἀρκέσθηκε μόνο στὴ μοναχικὴ ζωή. Μετεῖχε ἀπὸ κοντὰ στοὺς σκληροὺς ἀγῶνες κατὰ τῶν εἰκονομάχων βασιλέων. Ἔκανε πολλὰ ταξίδια καὶ τελικὰ ἐγκαταστάθηκε στὴ Θεσσαλονίκη, στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ.

Ἐπιδόθηκε σὲ συγγραφὲς καὶ πέθανε ἀπὸ βαριὰ ἀρρώστια στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 816 μ.Χ.

Κινδυνεύομε, ως Εκκλησία και ως Έθνος.

Οι κολυμβήθρες εστέγνωσαν δια το μη υπάρχειν βρέφη προς βάπτισι και η Ραχήλ, η αγία μας Εκκλησία, κλαίει απαρηγόρητα δια τα τέκνα Της τα αποβαλλόμενα και φονευόμενα υπό αναλγήτων μητέρων και κακούργων ιατρών. Τριάκοντα επτά περίπου χιλιάδες αθώων ψυχών φονεύονται κατά μήνα και ο εθνικός μας στρατός κατ΄ έτος ελαττώνεται, ενώ οι κύκλω ημών εχθροί υπερπληθύνονται. Οι δε Κληρικοί μας συζητούν περί ανέμων και υδάτων, περί ιερωσύνης γυναικών και στρατεύσεως αυτών… Ταλαίπωρε αιωνία Ελλάς, που πηγαίνεις; Με τρία εκατομμύρια μουσουλμάνων στα αγιοτόκα εδάφη σου, Ιέρειες ετοιμάζονται δια την Εκκλησία σου και γυναίκες δια την φύλαξι των συνόρων και της ακεραιότητός σου!!!

Προς φιλοπαπικούς: Η δολιότης των Παπικών. Του Ευγενίου Βουλγάρεως.

«Όχι ολιγωτέραν προσοχήν και φύλαξιν χρειάζεσθε, Αδελφοί μου, προς αυτούς τους απατεώνας (εννοεί του παπικούς), όταν έρχωνται με το μέλι εις το στόμα και σας ομιλούν, όταν τεχνεύωντας με τον δόλον των ευεργεσιών και χαρίτων να σας αγκιστρώνουν και με τας ελπίδας και υποσχέσεις να σας σαγηνεύσουν. Φοβερώτερος εχθρός δεν είναι από εκείνον, όπου υποκρίνεται φίλος. Επικινδυνωδέστερος και ολεθριώτερος πόλεμος δεν είναι από εκείνον, όπου με την ελπίδα της ελευθερίας φέρει την τυραννίδα. Πιστεύσατέ μοι ότι περισσοτέρους Ορθοδόξους επλάνησαν και έσυραν προς εαυτούς οι Λατίνοι με την δόσιν (παροχές),  πάρεξ με την διάλεξιν (διαλόγους). Περισσοτέρους λέγω έσυραν προς εαυτούς με τας κολακείας, με τας υποσχέσεις, με τας χάριτας, με τας ευεργεσίας, με τας κοσμικάς βοηθείας, με την άδειαν, με την άνεσιν και τρυφήν, με τας ελπίδας, παρά με τους λόγους και με τας κατηχήσεις. Μάρτυρες εις τούτο η Αντιόχεια, η Αλεξάνδρεια, πολλά μέρη της Συρίας και πολλαί Νήσοι του Αιγαίου Πελάγους, οπού με την δαπάνην πολλών χρημάτων ηύξησεν η Ρώμη τον Παπισμόν, συναθροίζουσα τους πιστούς, ωσάν στράτευμα μισθοφόρων. Δεν ήθελαν δυνηθούν να σύρουν και τον Αυτοκράτορα της Κωνσταντινουπόλεως και τον Πατριάρχην και τόσους Αρχιερείς εις την Φλωρεντίαν τότε, να συγκατανεύσουν εις την ψευδή εκείνην και ανυπόστατον ένωσιν, πάρεξ με την ελπίδα της συνδρομής των και βοηθείας εις τον κατά βαρβάρων επικείμενον πόλεμον. Δεν ήθελον ισχύσουν να ελκύσουν εις το μέρος των  και τον μάλλον φιλοχρήματον και φιλόδοξον, πάρεξ φιλόσοφον Αρχιερέα εκείνον Βησσαρίωνα, πάρεξ με την εκκλησιαστικήν παρ΄ αυτών πορφύραν, με τον Καρδιναλικόν Καπάσιον. Αλλ΄ αυτά είναι αι μεθοδείαι και μηχαναί του εχθρού των ψυχών, να απατά τους πιστούς με τα πρόσκαιρα, δια να τους υστερήση τα αιώνια».

Λόγος εις τα Εισόδια της Θεοτόκου του εν Αγίοις Πατρός ημών Γρηγορίου του Παλαμά

(Μετάφρασις υπό Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου)

 Ελάτε λοιπόν όσοι είσθε υμνολόγοι της Αειπαρθένου· πρώτον ας παρακαλέσωμεν Αυτήν να έλθη να μας βοηθήση αοράτως από τα ουράνια άδυτα, όπου τώρα ευρίσκεται και έπειτα ας εμβώμεν ομού εις τον θάλαμον, ας εισέλθωμεν εις τον νυμφώνα, ας ιδούμε τα άγια· επειδή και όλα τα ουράνια και όλα τα επίγεια δια μέσου Αυτής ηνοίχθησαν. Εισήλθεν εις τα πρόσκαιρα άγια των αγίων η ακατάπαυστος Αγία των αγίων. Δια τούτο και όποιος ήθελε θεωρήση, όχι μονάχα την αρχήν της ζωής των κατά καιρούς Αγίων, αλλά ακόμη και όλον τον δρόμον της αρετής των, και αυτά τα υστερινά έπαθλα της ζωής των, όλα αυτά θέλει τα εύρη πολλά κατώτερα από την αρχήν ταύτην των έργων της Παρθένου, την οποίαν εορτάζει σήμερον κάθε γένος ανθρώπων, ενθυμούμενοι με ανεκλάλητον χαράν την από των ανθρώπων εις τα άγια των αγίων μετάθεσίν Της. Εισήλθε λοιπόν η Παρθένος εις τα άγια των αγίων, και παρευθύς όπου είδε τριγύρω αχάρη κατά πολλά, πως εύρε τοιούτον καταγώγιον άξιον και αρμόδιον δια λόγου Της· όθεν δια μέσου του κάλλους των ορωμένων αγίων αναβιβάσασα τον νουν Της προς το αόρατον του Θεού κάλλος, πλέον δεν εστοχάζετο κανένα τερπνόν και γήϊνον πράγμα· δια τούτο έγινεν ανωτέρα από τας φυσικάς ανάγκας του σώματος, και από τας ηδονάς των αισθήσεων. Και τα μεν ωραία εις όρασιν μήτε να ιδή όλως έκρινεν άξιον· τα δε καλά προς βρώσιν παντελώς κατεφρόνησε· και εκ τούτων μόνη Αυτή και πρώτη έγινεν άπιαστος από την τυραννίδα του διαβόλου, και τούτον κατά κράτος ενίκησε. Το να συνομιλήση και να ενωθή με τον Θεόν η Παρθένος ζητούσα (επειδή είναι αναγκαίον εις τους μεσίτας να συνομιλήσουν εις τους μεσιτευομένους αυθέντας) ευρίσκει εις τούτο συμβοηθόν την ησυχίαν· ησυχίαν την στάσιν του νοός και όλου του κόσμου, την αλησμονησίαν των γηϊνων και μαθήτριαν των ουρανίων· την αποθησαύρισιν των πνευματικών νοημάτων. Αύτη η ησυχία του νοός είναι μία πράξις, ήτις αληθώς γίνεται επίβασις της αληθούς θεωρίας, ή μάλλον ειπείν θεοπτίας· η οποία θεοπτία είναι μία μοναχή απόδειξις της υγιαινούσης ψυχής. Διότι κάθε άλλη αρετή είναι ωσάν ένα ιατρικόν εις τας ασθενείας της ψυχής και εις τα πονηρά πάθη, όπου ερριζὠθησαν εις αυτήν. Η δε θεωρία είναι ο καρπός της ψυχής της υγιούς, και το σκοπιμώτατον τέλος και η θεοποιός αρετή, δια μέσου της οποίας θεοποιείται ο άνθρωπος· και όχι δια μέσου της εξωτερικής φιλοσοφίας, η οποία αποκτάται από τους λόγους και την αναλογίαν των ορωμένων κτισμάτων. Τοιαύτης κατά νουν ησυχίας παράδειγμα σύντομον και ωφελιμώτατον από κάθε άλλο εστάθη η Παρθένος αύτη, ήτις εξ απαλών ονύχων ηνώθη με τον Θεόν δια της ιεράς ησυχίας. Όθεν εις τούτον τον ιερόν και ένθεον έρωτά Της ευρίσκει η Παρθένος όργανον φυσικόν ακριβώς το ακρότατον πράγμα, από όσα ευρίσκνται εις τον άνθρωπον, την μόνην τελείαν και παντελώς αμέριστον του ανθρώπου ουσίαν, ήτοι τον νουν. Τας γηϊνους σχέσεις λοιπόν αποβαλούσα η Παρθένος από την πρώτην αρχήν της ζωής Της, ανεχώρησεν από τους ανθρώπους, και φυγούσα τον αμαρτωλόν βίον, εδιάλεξε μίαν ζωήν αθεώρητον από όλους ενδιατρίβουσα μέσα εις τα άγια, εις τα οποία διατελούσα ελύθη από κάθε δεσμόν υλικόν· απετίναξε κάθε σχέσιν· ανέβη επάνω από κάθε αγάπην έως και αυτού του ιδίου σώματός Της και ούτως ήνωσε τον νουν Της εις τον εαυτόν Της με μίαν στροφήν και προσευχήν και με θείαν και παντοτεινήν προσευχήν· και δια μέσου αυτής της στροφής του νοός ηνώθη όλως δι΄ όλου με τον εαυτόν Της· υψώθη επάνω από κάθε πολύμορφον σκούπιδον των λογισμών και απλώς από κάθε είδος και σχήμα, και έτζι κατεσκεύασε μίαν καινούργιαν στράταν εις τους ουρανούς, δηλαδή την νοητήν (δια να την ονομάσω έτζι) σιωπήν, εις την οποίαν προσκολλήσασα τον νουν Της, αναβαίνει επάνω από όλα τα κτίσματα, και βλέπει δόξαν Θεού τελειότερον από τον Μωϋσήν, και ορά θείαν χάριν, ήτις δεν καταλαμβάνεται τελείως από την αίσθησιν, αλλά είναι ένα ιερόν και χαριέστατον θέαμα μοναχών των ψυχών των καθαρών και αγίων αγγέλων. Διότι οι καθαροί τη καρδία βλέπουσι τον Θεόν κατά την αψευδή του Κυρίου μακαρισμόν· ο οποίος Θεός με το να είναι φως κατά τον θείον θεολόγον Ιωάννην εμφανίζει και κατοικίζει τον εαυτόν Του εις εκείνους οπού τον αγαπούν, τηρούντες τας εντολάς Του και ανταγαπώνται υπ΄ Αυτού κατά την αψευδή Του υπόσχεσιν. Αλλά ποίος ηγάπησε τον Θεόν περισσότερον από την σήμερον δοξολογουμένην Θεοτόκον; Ποίος δε άλλος ηγαπήθη από τον Θεόν περισσότερον από Αυτήν; Ποίον δε άλλον κτίσμα εφάνη καθαρώτερον από Αυτήν; Ή καθαρόν εξ ίσου με Αυτήν, ή καν να φθάση κοντά εις την καθαρότητά Της; Δια τούτο έγινε τελεία με τας ακροτάτους αυτάς θεωρίας, και ενωθείσα με τον Θεόν και ομοιωθείσα μόνη Αυτή από όλους τους απ΄ αιώνος αγίους, ετελείωσε την προς Θεόν μεσιτείαν δια την σωτηρίαν μας. Και λοιπόν όσα χαρίσματα εμοιράσθησαν εις όλους τους απ΄ αιώνος Αγίους, και όσα αξιώματα έλαβον όλοι ομού οι του Θεού φίλοι, τόσον άγγελοι όσον και άνθρωποι, όλα αυτά τα εσύναξεν η Παρθένος εις τον εαυτόν Της, και μοναχή έχει τα προνόμια πάντων. Και όχι μόνον τούτο, αλλά και περιττεύει ακόμη από αυτά τόσον ασυγκρίτως, ώστε οπού υπερεκχέει εις εκείνους οπού Την τιμούν δαψιλείς και πλουσίας τας χάριτας· χαρίζουσα εις αυτούς το να αποβλέπουν εις Αυτήν ωσάν εις ηλιακόν δίσκον τόσων μεγάλων χαρισμάτων, και εκβλύζουσα εις αυτούς παντοτεινά μεγαλυτέρας χάριτας δια την εδικήν Της αγαθότητα· αλλ΄ ούτε θέλει παύσει ποτέ από το να χαρίζη εις όλους τους ανθρώπους τοιαύτας δωρεάς και τοιαύτην φιλάνθρωπον διάθεσιν και αγάπην. Λοιπόν εκ τούτων απάντων συμπεραίνομεν, πως μόνη η Παρθένος είναι μεθόριον ανάμεσα εις την κτιστήν και άκτιστον φύσιν, και κανείς δεν ημπορεί να έλθη προς τον Θεόν, παρά δια μέσου Αυτής και του εξ Αυτής γεννηθέντος μεσίτου Χριστού· και κανένα χάρισμα δεν μπορεί να δοθή μήτε εις τους αγγέλους, μήτε εις τους ανθρώπους παρά δια μέσου Της. Αύτη εστάθη των προφητών η υπόθεσις, των αποστόλων η αρχή, των μαρτύρων εδραίωμα, των εν ουρανώ αγγέλων η τερπνότης, το εγκαλλώπισμα πάσης της κτίσεως. Αύτη είναι αρχή και ρίζα των απορρήτων αγαθών, και παντός αγίου κορυφή και τελείωσις.

« Στρατηγέ δεν γνωρίζεις ιστορία; Oυ περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής»

Βίντεο αφιερωμένο στον αγωνιστή της ΕΟΚΑ Κυριάκο Μάτση.

«...Αν ο καλός Θεός μας επιφυλάσση την λαμπράν τύχη να δώσωμεν την ζωήν μας για την πατρίδα, τότε η χαρά μας πρέπει να είναι απέραντη. Δεν ξέρω αν μπορεί να ονειρευτεί ένας άνθρωπος καλύτερη τύχη από αυτήν...»

« Στρατηγέ δεν γνωρίζεις ιστορία; Oυ περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής»

 Στις 19 Νοεμβρίου του 1958 ο Μάτσης, ύστερα από προδοσία, βρισκόταν στο καταφύγιό του, περικυκλωμένος από Άγγλους στρατιώτες. Επιστέγασμα των αγώνων του Κυριάκου Μάτση ήταν όταν μέσα από το κρησφύγετό του στο Δίκωμο, βροντοφώναξε στη μία και τριάντα το μεσημέρι της 19ης Νοεμβρίου 1958: «Όχι. Δεν παραδίδομαι. Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας». Ήταν έτοιμος για τον θάνατο. Τρία πράγματα σκέφτηκε να κάνει: να κάψει τα έγγραφα της ΕΟΚΑ, να διώξει τους δύο συντρόφους του και να γεμίσει το όπλο του. Οι Άγγλοι αν και πολύ περισσότεροι φοβήθηκαν και προτίμησαν τη σιγουριά της ρίψης χειρομβοβίδων. Ο Μάτσης εκείτετο διαμελισμένος από την έκρηξη της χειροβομβίδας στο μικρό του κρησφύγετο, αλλά η ψυχή του είχε βρει τη θέση της στο πάνθεον των ηρώων...

Πηγή : http://oagiosrafail.blogspot.gr/2014/11/o.html

«Ορθόδοξος Τύπος» : Ο Πατριάρχης μας Συνοδικός του Πάπα!

«Είναι εκτός πάσης αμφιβολίας ότι με σταθερά και καλώς μελετημένα βήματα – όχι όμως με τον νόμιμον και κανονικόν τρόπον – προωθείται το πλησίασμα των κορυφών Ορθοδοξίας και Παπισμού. Όλα δείχνουν ότι δεν είναι πλέον πολύ μακριά η στιγμή, που θ΄ ακούσουμε να διακηρύσσεται και επισήμως η ένωσις των «εκκλησιών». Και τυφλοί ακόμη το βλέπουν μετά την τελευταίαν ενέργειαν του οικουμενικού μας πατριάρχου. Ποιο είναι το νέο οικουμενιστκό βήμα; Στις 18 Οκτωβρίου 2008 ο ορθόδοξος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος έλαβε μέρος στην σύνοδο των ρωμαιοκαθολικών επισκόπων στο Βατικανό. Όχι απλώς  παρηκολούθησε τις εργασίες ως ακροατής, αλλά και ωμίλησε αγγλιστί στους παπικούς καρδιναλίους. Με άλλα λόγια έγινε δεκτός ως μέλος στο ανώτατον διοικητικόν όργανον της παπωσύνης, σαν να ήταν ένας καρδινάλιος κι αυτός. Προσοχή, δεν ηυτομόλησεν από την Ορθοδοξίαν στον παπισμό, όπως έκαμε κάποτε ο Βησσαρίων, αλλά μετέσχε στην παπική σύνοδο παραμένοντας ορθόδοξος πατριάρχης. (σ. σ. της «Ορθόδοξης Φωνής» δια να συνεχίσει το διαβολικό του έργο ως ολετήρας της Εκκλησίας). Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά, είναι πρωτοφανές και ανήκουστο. Αποκαλύπτει πόση εξοικείωσις έχει επέλθει μεταξύ πατριάρχου και πάπα». (Περιοδικόν «Σπίθα» αρ. φ. 667). Παρακολουθούμεν μετά δέους και ανησυχίας τα αντορθόδοξα αυτά βήματα του πατριάρχου Βαρθολομαίου, αναμένοντες τα επόμενα! Άραγε θα ολοκληρωθή ως δεύτερος «Βησσαρίων»; Ίδωμεν.

Τα πανεπιστήμια ανήκουν στον λαό

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
*δικηγόρος

Τα πανεπιστήμια δεν ανήκουν στους φοιτητές. Δεν ανήκουν στους διδάσκοντες. Δεν ανήκουν ούτε στους διοικητικούς υπαλλήλους. Και σίγουρα δεν ανήκουν στα εξωπανεπιστημιακά φρικιά, στους αλλοδαπούς λιανοπωλητές των λαθραίων της Καμόρα ή στους πρεζέμπορους. Τα πανεπιστήμια δεν ανήκουν στα κόμματα, ούτε καν σε αυτό που ανήκω εγώ, ακόμη και αν έπαιρνε στις φοιτητικές εκλογές η ΔΑΠ ποσοστό 99,9%, άρα πολύ περισσότερο δεν ανήκουν σε 1.000 μειοψηφικούς νοματαίους σε μια κοινότητα δεκάδων χιλιάδων, επειδή αυτοί γκαρίζουν περισσότερο και δεν διστάζουν να παραβιάσουν τον νόμο.

π. Θεόδωρος Ζήσης - Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ματθαίου.

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Θεού παραστάτης απεστάλην, την θείαν μηνύσων σοι βουλήν· τι με φοβή Πανάμωμε, τον μάλλον σε φοβούμενον; Τι ευλαβή με Δέσποινα, τον σε σεπτώς ευλαβούμενον;

Ερμηνεία.

Το Τροπάριον τούτο είναι αποκριτικόν του Αγγέλου προς την Παρθένον· λέγει γαρ προς αυτήν· ω παντός μώμου ανωτέρω Μαριάμ, εγώ είμαι παραστάτης της του Θεού μεγαλειότητος εις το να υμνώ ακαταπαύστως τον εν Τριάδι Θεόν με όλας τας τάξεις των ουρανίων Δυνάμεων· απεστάλην δε δια να σοι φανερώσω την απόρρητον και κρυφίαν βουλήν αυτού, ην προ αιώνων είχε παρ΄ εαυτώ, δια να λάβη σάρκα ο Μονογενής του Υιός· όθεν εγώ είμαι ένας δούλος και Απόστολος. Δια τι λοιπόν φοβείσαι εσύ η Κυρία του Κόσμου και Δέσποινα τον δούλον εμέ, όστις περισσότερον φοβούμαι εσέ; Ή διατί εσύ ευλαβείσαι και συστέλλεσαι εμέ, όστις ευλαβούμαι εσέ με κάθε σεβασμιότητα; Ερανίσθη δε ταύτα ο Μελωδός από τον εις τον Ευαγγελισμόν λόγον του Ιεροσολύμων Σωφρονίου λέγοντος: «Οίδα προς τίνα παρών διαλέγομαι· οίδα προς τίνα θεόθεν απέσταλμαι· οίδα τίνι διακονείν προκεχείρισμαι· τουναντίον, εγώ σε θεωρών καταπλήττομαι, και φόβου και δέους εμπίπλαμαι· τουναντίον, εγώ σου θαυμάζω το μέγεθος, και τρόμου πληρούμαι και δείματος· εγώ σου την χάριν δεδίττομαι· εγώ σου την λαμπρότητα τέθηκα· εγώ δούλός ειμι και διάκονος· συ δε Μήτηρ έση Θεού εμού, Δεσπότου και κτίσαντος· χαράς Άγγελος πέφυκα, ου λύπης κήρυξ γινώσκομαι. Τι ουν φοβή τον τουναντίον φοβούμενον; Τι δειλιάς τον δειλιώντα σου το αξίωμα; Τι δεδίττη τον χάριν την σην δεδιττόμενον; Τι ευλαβή τον αγλαϊαν την σην ευλαβούμενον;» Αξιόλογον δε είναι και εκείνο όπου λέγει ο ανώνυμος εις το Τροπάριον τούτο· φησί γαρ ότι δια τούτο είπεν ο Άγγελος ότι είναι παραστάτης Θεού, δια να χωρίση τον εαυτόν του από τον αποστάτην Διάβολον, και να εκβάλη από την Παρθένον κάθε υποψίαν και φόβον. Μη φοβηθής, λέγει, ω Παρθένε· εγώ δεν είμαι ως ο αποστάτης του Θεού Διάβολος, όστις ηπάτησε την προμήτορά σου Εύαν, αλλά είμαι παραστάτης του Θεού και παντοτινός υμνολόγος της εκείνου μεγαλειότητος· όθεν δεν είναι δυνατόν να σε απατήσω. Απορεί δε ο Σωφρόνιος Ιεροσολύμων, δια τι δεν απεστάλη παρά Θεού άλλος Άγγελος πάρεξ ο Γαβριήλ; Λύων δε την απορίαν, λέγει ότι, επειδή ο γεννηθείς ήτον Θεός και άνθρωπος, δια τούτο καταλλήλως και ο Γαβριήλ υπηρέρτης εις το Μυστήριον τούτο γίνεται· καθότι και αυτός ερμηνεύεται άνθρωπος Θεός. Άκουσον δε και τα ίδιά του λόγια: «Δια τούτο γαρ και αυτός εγώ Γαβριήλ προς σε την Παρθένον απέσταλμαι, ίνα μου και αυτώ δηλώ τω ονόματι, ως Θεός υπάρχει και άνθρωπος ο εκ σου της αχράντου Παρθένου τικτόμενος· και γαρ και το Γαβριήλ όνομα εις ερμηνείαν αγόμενον, Θεόν αγορεύει και άνθρωπον· επεί κατ΄ Ουρανόν πολλοί ετύγχανον Άγγελοι, αλλ΄ ουδένα τούτων στείλαι βεβούληται» (Λόγ. εις την εορτήν). Την αυτήν ερμηνείαν του ονόματος του Γαβριήλ ποιεί και Πρόκλος ο Κωνσταντινουπόλεως. Ο δε Θεοφάνης ο Κεραμεύς ο Ταυρομενίας επίσκοπος πανηγυρίζων εις την εορτήν λέγει: «Επειδή δε ημάς ο σοφός εδίδαξε Μάξιμος, και εκ των στοιχείων των ονομάτων, εκ τε του αριθμού αυτών προς υψηλοτέρας εννοίας ανάγεσθαι, επτά δε στοιχεία την κλήσιν αναπληρούσι του Γαβριήλ· εμφαίνει το όνομα ως ο υπό Γαβριήλ ευαγγελιζόμενος τεχθήναι Χριστός επί σωτηρία ήκει του Κόσμου παντός, του μετρουμένου υπό της εβδοματικής ταύτης κινήσεως, και περατουμένου εν αιώσιν επτά»· αυτό το ίδιον λέγει και Ιωσήφ ο Βρυέννιος (Λόγ. α΄ εις τον Ευαγγελισμόν).

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ - ΠΑΣΑ ΠΝΟΗ... ΑΙΝΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Αβδιού προφήτου, Βαρλαάμ μάρτυρος.

Τὸ ὄνομά του σημαίνει «δοῦλος Κυρίου». Ἔζησε στὸ δεύτερο μισό του 6^ου αἰώνα π.Χ., (κατ’ ἄλλη ἐκδοχὴ τὸ 800 π.Χ.), καὶ εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα μικροὺς λεγόμενους προφῆτες.

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Συχὲμ (ἐκ τοῦ ἀγροῦ Βηθοχαρὰμ ἢ Βαθαχαράμ), καὶ μὲ τὴν σύντομη προφητεία του αὐστηρὰ παρατηρεῖ μὲ ἰσχυρὲς ποιητικὲς ἐκφράσεις τὴν ὑπερηφάνεια καὶ τὴν πτώση τοῦ Ἰσραήλ. Νὰ τί λέει χαρακτηριστικὰ γιὰ τὴν ὑπερηφάνεια:  «Ὑπερηφανία τῆς καρδίας σου ἐπῆρέ σε κατασκηνοῦντα ἐν ταῖς ὀπαῖς τῶν πετρῶν, ὑψῶν κατοικίαν αὐτοῦ, λέγων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ, τὶς κατάξει μὲ ἐπὶ τὴν γῆν; ἐὰν μετεωρισθῆς ὡς ἀετὸς καὶ ἐὰν ἀνὰ μέσον τῶν ἄστρων θῆς νοσσιᾶν σου, ἐκεῖθεν κατάξω σε, λέγει Κύριος» Δηλαδή: Ἡ ὑπερηφάνεια τῆς καρδιᾶς σου σὲ ἔκανε νὰ φρονεῖς πολὺ ὑψηλὰ γιὰ τὸν ἑαυτό σου, ὅτι τάχα κατοικεῖς σὲ φαράγγια καὶ σπηλιὲς τῶν ὀρέων καὶ γενικὰ ἀπόρθητες περιοχές. Ἔχεις κτίσει τὴν κατοικία σου σὲ πολὺ ὕψος, πιστεύεις ὅτι εἶσαι ἰσχυρὸς καὶ ἀνίκητος καὶ λὲς ἀπὸ μέσα σου: Ποιὸς θὰ μπορέσει νὰ μὲ κατεβάσει στὴ γῆ; Καὶ ἂν ἀκόμα πετάξεις σὲ μεγάλα ὕψη σὰν τὸν ἀετό, καὶ ἂν στήσεις τὴν φωλιά σου ψηλὰ ἀνάμεσα στ’ ἀστέρια, ἀπὸ ἐκεῖ θὰ σὲ καταρρίψω καὶ θὰ σὲ κατεβάσω, λέγει ὁ Κύριος.
Ἂς προσέξουμε, λοιπόν, τὰ λόγια τοῦ προφήτη καὶ ἂς καλλιεργοῦμε τὸ θεμέλιο τῶν ἀρετῶν, ποὺ εἶναι ἡ ταπείνωση. Νὰ ἀναφέρουμε ἐπίσης, ὅτι ὁ Ὀβδιοὺ ἦταν μαθητὴς τοῦ προφήτου Ἠλιοῦ, ἐπὶ τῆς βασιλείας Ὀχοζία, ὁ ὁποῖος ἔστειλε τὸν Ὀβδιοὺ στὸν Ἠλία γιὰ νὰ τὸν πείσει νὰ κατέβει ἀπὸ τὸ βουνὸ πρὸς τὸν βασιλιά. Μετὰ τὴν μετάβαση τοῦ Ἠλία στὸν Ὀχοζία, ὁ Ὀβδιού, παραιτήθηκε ἀπὸ τὴν θέση τοῦ πεντηκοντάρχου, ἀκολούθησε τὸν προφήτη Ἠλία καὶ τὸν ὑπηρετοῦσε.

Ὅταν πέθανε ἐτάφη στὸν τάφο τῶν πατέρων του.

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Η Παραβολή του Σπορέως κατά τον επίσκοπο Αυγουστίνο Καντιώτη.

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Που είναι οι ποιμένες της Εκκλησίας, δια να σημάνουν έγερσιν, εγρήγορσιν, να καταδείξουν τον κίνδυνον;

Εις τον διάλογον, που διεξάγει ο Παναγιώτατος Πατριάρχης μας από ετών με τον κόσμον, υπεχώρησεν, ηστόχησεν, ηττήθη. Εθυσίασε τας μονίμους θείας αληθείας εις τας απαιτήσεις του «εν τω πονηρώ κειμένου κόσμου», συνεβιβάσθη, εταυτίσθη με τον κόσμον. Ισοπέδωσε την διαφοράν μεταξύ αληθείας και ψεύδους. Ό,τι ελέγομεν αίρεσιν, κακοδοξίαν, απηλείφθη από το λεξιλόγιόν του. Η Ορθοδοξία δεν είναι διάφορος από τον παπισμόν και δέκα ολοκλήρους αιώνας επλανάτο η Εκκλησία μας. Τα δόγματα δεν είναι υπερφυσικαί αλήθειαι και κατά καιρούς δυνάμεθα να τα μεταβάλλωμεν. Ό,τι εγράφη κατά των Λατινικών κακοδοξιών υπό των αγίων Πατέρων, σήμερον δεν έχει ισχύν….   Και τώρα; Τώρα που ο πολύς κόσμος ακολουθεί αυτήν την διεστραμμένην λογικήν, που το φως σκοτίζεται, το άλας μωραίνεται, που ένας Οικουμενικός Πατριάρχης απαρνείται την Ορθόδοξον Παράδοσιν και συντάσσεται με τον αιρεσιώτην παπισμόν, τι να είπωμεν; Και ποίος μας ακούει; Τα πλήθη θέλουν αγάπην, θέλουν ένωσιν. Τι αξίζει η αλήθεια του Θεού ενώπιον της αγάπης; Ομολογουμένως ζώμεν εις ατμόσφαιραν συγχύσεως. Φοβούμεθα μήπως, η τόσον εξαπλωθείσα αδιαφορία δια την ορθόδοξον πίστιν, αποβή καταστρεπτική δια την αγίαν Εκκλησίαν μας. Ουδαμού ακούεται φωνή διαμαρτυρίας. Που είναι οι ποιμένες της Εκκλησίας, δια να σημάνουν έγερσιν, εγρήγορσιν, να καταδείξουν τον κίνδυνον; Να είπομεν τον Πατερικόν λόγον; «Ο πλους εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει;» Αλλ΄ ο Χριστός δεν καθεύδει. Καθεύδομεν ημείς βαθέως, καθεύδουν οι Ποιμένες μας…

Lazaros Triantafillidis presents 'Serra live' pontiaka

Η ισλαμο- χριστιανική τερατογένεση στο ΑΠΘ! -- άρθρο του Κωνσταντίνου Χολέβα.

Κάθε σώφρων και καλοπροαίρετος Ελληνας αποδέχεται το δικαίωμα των Ελλήνων υπηκόων μουσουλμανικού θρησκεύματος που ζουν στη Θράκη να απολαμβάνουν δικαιωμάτων και ελευθεριών σε πλαίσιο ισονομίας. Προέκυψε, λοιπόν, προσφάτως το ερώτημα πώς θα εκπαιδεύονται σε επίπεδο πανεπιστημιακό οι θρησκευτικοί λειτουργοί της μειονότητας. Η απλούστερη λύση θα ήταν η επανασύσταση της Ειδικής Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης, η οποία επί 40 χρόνια εκπαίδευε δασκάλους για τους μουσουλμανόπαιδες. Με τη μετατροπή της από τριετούς σε τετραετούς φοιτήσεως και την προσθήκη μουσουλμανικών θεολογικών μαθημάτων διδασκομένων από Ελληνες υπηκόους θα έδινε λύση στο πρόβλημα, ώστε να μην καταφεύγουν οι ενδιαφερόμενοι σε γειτονικές ή άλλες μουσουλμανικές χώρες.

Αρχιμ.Μεθόδιος Καθηγούμενος της γνήσιας Ι.Μ Εσφιγμένου(Ραδιοφωνική Συνέντευξη 3-11-14

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=69&t=10210

Ορθόδοξοι και Παπικοί είναι η «ΜΙΑ» Εκκλησία!

Ο Πάπας Παύλος ο 6^ος ανέπεμψε δια πρώτην φοράν ειδικήν ευχήν «υπέρ των Ορθοδόξων και Καθολικών πιστών της Μίας Εκκλησίας του Χριστού» κατά την ακολουθίαν της Μεγ. Πέμπτης, εις τον Καθεδρικόν Ναόν της Ρώμης όπου εχοροστάτησεν. Τούτο, ως παρατηρούν θεολογικοί κύκλοι, σημαίνει ότι το Βατικανόν φρονεί ότι δεν υφίσταται πλέον θέμα «Ενώσεως», καθ΄ όσον και κατά την άποψιν της Ρώμης, ήδη ανήκομεν εις την αυτήν «Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν» (Σημ. «Ο.Τ.» δηλ. την Ουνίαν;). Εξ άλλου παρομοίας θέσεις υπεστήριξεν και ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Αθηναγόρας εις πρόσφατον συνέντευξίν του, την οποίαν δημοσιεύομεν εις την 4^ην σελίδα.

Συμβουλαί του Αββά Ισαάκ του Σύρου και η Μικτή Μονή του Έσσεξ «Γέροντος» Σωφρονίου.

Ώσπερ σπινθήρ εν αχύρω χρονίσας εγείρει φλόγαν, ούτω μνήμη γυναικός παραμένουσα εξάπτει επιθυμίαν.