Agni Parthene (Complete) - Simonopetra Monastery

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Αγαθής μάρτυρος, Πολυέυκτου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Θεοδοσίου οσίου των εκ Σκοπέλω Αντιοχείας, Αντωνίου νεομάρτυρος Αθηναίου (1774).

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Ἀγάθη καταγόταν ἀπὸ τὴν Κατάνη τῆς Σικελίας. Τὸ λατινικὸ Μαρτύριον, ποὺ εἶναι ἀρχαιότερο, ὅπως καὶ τὸ Ἐγκώμιον, ποὺ συνέταξε ὁ Πατριάρχης Μεθόδιος, δὲν ἀναφέρουν τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα της. Ἀντίθετα ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Μεταφραστὴς σημειώνει ὅτι τόπος καταγωγῆς τῆς Ἁγίας ἦταν τὸ Παλέρμο. Τὴν πληροφορία αὐτὴ υἱοθέτησαν ἀβασάνιστα καὶ οἱ ὑπόλοιποι Συναξαριστές, ἐπώνυμοι καὶ ἀνώνυμοι. Τὴν καταγωγὴ τῆς Ἁγίας Ἀγάθης ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Κατάνης ἐνισχύει καὶ ὁ Ἅγιος Πέτρος, Ἐπίσκοπος Ἄργους, στὸ Ἐγκώμιον ποὺ ἔγραψε γιὰ τὸν σικελικῆς καταγωγῆς, ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Κατάνης, Ἐπίσκοπο Μεθώνης Ἀθανάσιο. Ὁ Ἅγιος Πέτρος ἀναφέρει μάλιστα ὅτι στὴν πόλη αὐτὴ ἡ Ἁγία γεννήθηκε, ἀνατράφηκε καὶ μαρτύρησε.

Άγιον Όρος, διχασμός εν όψει Του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτίμου Καθηγητού του Πνεπιστιμίου Αθηνών.

O μοναχικός σύλλογος των «αμαθών» και «ασόφων», γνωρίζει αυτά, τα οποία και οι σοφοί ηγούμενοι γνωρίζουν αλλά τα αποσιωπούν, δηλ. την εμπλοκή του Πατριάρχου στην παναίρεση του οικουμενισμού και τις παραχωρήσεις στους αιρετικούς, οι οποίες ακυρώνουν την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας. Γράφουν λοιπόν στους ηγουμένους. «Γνωρίζετε, σεβαστοί πατέρες, καλύτερα από εμάς τις αντορθόδοξες και βλάσφημες ενέργειες, δηλώσεις και αποφάσεις του Οικουμενικού Πατριάρχου...που συνιστούν κραυγαλέα και εμφανή - γυμνή τη κεφαλή - αποδοχή και διδαχή της παναιρέσεως όλων των εποχών, που αθετεί τη μοναδικότητα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και την ταυτίζει με τις αιρέσεις, των οποίων δέχεται τα μυστήρια ως έχοντα και μεταδίδοντα αγιαστική και σώζουσα χάρη. Εκτός της αναγνωρίσεως του Βαπτίσματος των Παπικών και των Λουθηρανών έχουμε και μετοχή στο κοινό ποτήριο με τους Μονοφυσίτες και σε πολλές περιπτώσεις με τους Παπικούς στις Κυκλάδες και στη Διασπορά»!

Τέλος, οι αγιορείτες ηγούμενοι προβλέπουν ενδεχόμενη δημιουργία σχισμάτων στην Εκκλησία, «...φιλόφρονες εκδηλώσεις, όπως αυτές των επισκέψεων του Πάπα στο Φανάρι και του Αρχιεπισκόπου Αθηνών στο Βατικανό, χωρίς την προϋπόθεση της ενότητας στην πίστη, επιτυγχάνουν αφ' ενός...και αφ' ετέρου να αμβλύνουν το δογματικό αισθητήριο πολλών Ορθοδόξων˙ επί πλέον δε να εξωθήσουν μερικούς από τους πιστούς και ευλαβείς Ορθοδόξους, που ανησυχούν για όσα ακαίρως και παρά τους Ιερούς Κανόνες γίνονται, σε αποκοπή τους από το σώμα της Εκκλησίας και την δημιουργία νέων σχισμάτων»!

Το ερώτημα, όμως, που προκύπτει από το τελευταίο αυτό μέρος του κειμένου των ηγουμένων είναι:

- Ποιος φωτισμός τους πληροφορεί ότι «οι μερικοί (έστω) πιστοί και ευλαβείς Ορθόδοξοι», υπερασπιστές των Ιερών Κανόνων και της πατερικής παραδόσεως, στην περίπτωση, που, ό μη γένοιτο, δημιουργηθεί σχίσμα, αυτοί θα πρέπει να αποκοπούν από το σώμα της Εκκλησίας;

- Γιατί θέλουμε κάποιους και ευλαβείς και Ορθόδοξους, αλλά έξω από το σώμα της Εκκλησίας; Αν η Διοικούσα Εκκλησία εμμένει στις αιρέσεις, που καταδικάζουν οι Πατέρες και οι Ιεροί Κανόνες, και άρα, στην περίπτωση αυτή, δεν είναι πλέον Εκκλησία αλλά «εκκλησία», δεν θα πρέπει να αποκοπεί η αίρεση από την Εκκλησία;

-Πως εννοούν άραγε την Εκκλησία οι κ.κ. Ηγούμενοι; Και αιρετική και Εκκλησία; Ποιος πρέπει να αποκοπεί; από ποιόν; 

π. Θεόδωρος Ζήσης:

Εἶναι πλέον καιρὸς ὅ,τι δὲν ἔπραξαν οἱ ἐπίσκοποι μετὰ τὸ Balamand καὶ μετὰ τὸ Porto Alegre καὶ ἄφησαν τὴν αἵρεση νὰ θριαμβεύει καὶ νὰ ἐξευτελίζει τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, νὰ τὸ πράξουν τώρα, μετὰ τὸ Πουσάν, ποὺ ἐπαναλαμβάνει τὰ ἴδια καὶ προχωρεῖ σὲ χειρότερα, ὅπως θὰ δοῦμε σὲ ἑπόμενο ἄρθρο μας. Γιατί οἱ ἀντιπρόσωποί μας δὲν ἐχρησιμοποίησαν τὸ δικαίωμα ποὺ τοὺς δίνουν οἱ νέες ρυθμίσεις στὸ καταστατικὸ τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» νὰ ἐκφράσουν τὴν ἐκκλησιολογική τους διαφοροποίηση; Μᾶς ταύτισαν, λοιπόν, λόγῳ ἀγνωσίας, δειλίας ἢ στοχευμένης ἀδιαφορίας, μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἀποφάσισαν ἐξ ὀνόματος καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων νὰ ζητήσουμε συγγνώμη καὶ νὰ μετανοήσουμε μαζὶ μὲ τὶς αἱρέσεις, ἀντὶ ἀκολουθώντας τοὺς Ἁγίους Πατέρες νὰ καλέσουν τοὺς αἱρετικούς, Προτεστάντες καὶ Μονοφυσίτες, νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. 

Κωνσταντίνος Χολέβας : Είναι εφικτή η συνύπαξη παράδοσης και εξέλιξης.

Η ελληνική κοινωνία και όχι μόνο αυτή τίθεται κατά καιρούς ενώπιον ερωτημάτων και διλημμάτων. Ενα από αυτά είναι και το δίπολο παράδοση ή εκσυγχρονισμός. Αλλοι το παρουσιάζουν με τη μορφή της σύγκρουσης (μαύρο ή άσπρο), άλλοι το βλέπουν ως μια καλή ευκαιρία σύνθεσης και συνύπαρξης διαφορετικών στοιχείων του παρελθόντος και του παρόντος. Επί παραδείγματι, οι ανιστόρητοι εκσυγχρονιστές της περιόδου Κώστα Σημίτη έβαλαν κατά της Εκκλησίας, της εθνικής ταυτότητας, της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού, της δυναμικής εξωτερικής πολιτικής και γενικότερα προσπάθησαν να γκρεμίσουν την πολιτιστική μας ιδιοπροσωπία. Το επιχείρημά τους ήταν να γίνουμε «Ευρωπαίοι», να μοιάσουμε στους... προοδευμένους λαούς.

Μητρ. Γόρτυνος κ. Ιερεμίας : «Αἶσχος», λέγουμε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες γιά τόν παπικό συγγραφέα τοῦ κειμένου αὐτοῦ και καταπτύομε τό γραπτό του!...

«Ἡ μουσουλμανική θρησκεία εἶναι πολλῷ ἀνωτέρα τῆς θρησκείας τῶν ὀρθοδόξων, καθ᾽ ὅσον, ἡ τῶν μουσουλμάνων θρησκεία πλησιάζει πολλῷ περισσότερον πρός την ἀληθῆ θρησκείαν, τήν καθολικήν, παρά ἡ ἀσεβής Ὀρθοδοξία, τό σύμβολον τοῦτο τοῦ δεσποτισμοῦ. Μετ᾽ οὐ πολύ ὁ βάρβαρος Κοζᾶκος θέλει ἀποκρουσθῆ διά παντός εἰς τους πάγους αὐτοῦ, τότε δέ θά στρέψωμεν ἐναντίον τῶν αὐθαδῶν Ἑλλήνων οὐχί  πλέον τά ὅπλα, ἀλλά την μάστιγα ἡμῶν. Ἐδιδάχθημεν ἀρκούντως πόσον ἡ  ἐλευθέρωσις τῶν αἰσχρῶν τούτων ληστῶν ἦν ἔργον ἀσύμφορον. Ὤ, ἐάν οἱ Τοῦρκοι μή εἶχον τήν φιλάνθρωπον μέν, ἀλλά πολιτικῶς πλημμελῆ ἀρχήν τῆς ἀνεξιθρησκίας!  Σήμερον ἤθελε ὑπάρχει ὁμογένεια μείζων ἐν τῷ Ὀθωμανικῷ κράτει, καί ἤθελεν ἐκλείψει ἡ ἐνοχλητική αὕτη φυλή τῶν Ἑλλήνων, ὧν ἡ ὕπαρξις εἶναι ὁμοία πρός τήν  τῶν σαρκοβόρων καί ἀηδῶν σκωλήκων. Τί σημαίνει Ἑλλάς; Οἱ μωρολογιώτατοι μόνον θαμβοῦνται εἰς τό ὄνομα τοῦτο. Τι ἦσαν οἱ Ἕλληνες τό πάλαι; Λησταί. Τί εἶναι ἡ ἀσεβής φιλολογία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων; Καταγώγιον αἰσχροτήτων. Ἀφῶμεν πλέον  τάς ἀνάνδρους συμπαθείας καί ἐμβλέψωμεν εἰς τά ἀληθῆ συμφέροντα τοῦ πολιτισμοῦ.  Ὁ εὐρωπαϊκός πολιτισμός ὀφείλει τήν ἀναγέννησιν τῶν γραμμάτων εἰς τούς Ἄραβας, κλάδον ἔνδοξον τοῦ ἀθανάτου γένους τῶν Ὀσμανλί. Μίαν ὀρθήν γνώμην ἀπεφήνατο ὁ Ἀριστοτέλης, οὗτινος τά βιβλία δέν ἀναγινώσκονται πλέον ἐν Εὐρώπῃ· τήν περί φύσει ἐλευθέρων καί δούλων. Καί ἡ γνώμη αὕτη εἶναι ὀρθή οὐχί μέν ἀπολύτως, ἀλλά πάντως  ἐν τῇ Ἀνατολῇ. Τίς ἀμφιβάλλει ὅτι ὁ ὑπερήφανος καί εὐγενής Ὀθωμανός φέρει ἐπί τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἐγκεχαραγμένον τό σύμβολον τῆς ὑπεροχῆς, ὁ δέ Ἕλλην ραγιὰς τό στίγμα τῆς αἰωνίας δουλείας;». 

Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς):

Η διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Θεανθρώπου Χριστού, διατυπωθείσα υπό των αγίων Αποστόλων, υπό των αγίων Πατέρων, υπό των αγίων Συνόδων, περί των αιρετικών είναι η εξής: αι αιρέσεις δεν είναι Εκκλησία, ούτε δύνανται να είναι Εκκλησία. Δια τούτο δεν δύνανται αύται να έχουν τα άγια Μυστήρια, ιδιαιτέρως δε το Μυστήριον της Ευχαριστίας, το Μυστήριον τούτο των μυστηρίων. Διότι ακριβώς η θεία Ευχαριστία είναι το παν και τα πάντα εν τη Εκκλησία: και Αυτός ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς και η ιδία η Εκκλησία και γενικώς παν το του Θεανθρώπου. 

Intercommunio, δηλαδή η διακοινωνία με τους αιρετικούς εν τοις αγίοις Μυστηρίοις, ιδιαιτέρως εν τη θεία Ευχαριστία, είναι η πλέον αναίσχυντος προδοσία του Κυρίου Ιησού Χριστού, η προδοσία του Ιούδα. Πρόκειται μάλιστα περί προδοσίας ολοκλήρου της Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας του Θεανθρώπου, της Εκκλησίας της Αποστολικής, της Εκκλησίας της Αγιοπατερικής, της Εκκλησίας της Αγιοπαραδοσιακής, της Εκκλησίας της Μίας και μοναδικής.

ΑΠΟ ΤΗΝ AΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΟΓΔΟΗΣ (Η΄) ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ :

Δύ­σε­ως οἱ πρό­κρι­τοι, ὀρ­θο­δο­ξοῦν­τες εἰ­σέ­τι, καὶ αὐ­τῆς με­τέ­χον­τες, δε­δογ­μέ­να πάν­τα συ­νω­μο­λό­γη­σαν, ὅ­μως με­τέ­πει­τα, δι­α­βό­λου πλά­νῃ, βλα­σφη­μί­αν ἐ­ξη­ρεύ­ξαν­το, κα­τὰ τοῦ Πνεύ­μα­τος, οὕ­τω δὲ σφα­λέν­τες ὑ­πέ­πε­σον, ἰ­δί­ῳ ἀ­να­θέ­μα­τι, δῆ­λον ἑ­αυ­τοὺς κα­τα­στή­σαν­τες, αὐ­το­κα­τα­κρί­τους· δι­ὸ αὐ­τῶν τῆς λύ­μης ἀ­σι­νῆ, τὴν Ἐκ­κλη­σί­αν φυ­λά­ξα­τε, Ἱ­ε­ράρ­χαι τί­μι­οι.

Σα­τὰν ἐκ­πέ­πτω­κεν Οὐ­ρα­νοῦ, θεῖ­ναι ὑ­πε­ρά­νω νε­φε­λῶν, θρό­νον πο­τὲ ὀ­ρε­ξά­με­νος. Πό­λου δ᾿ Ἐκ­κλη­σί­ας πο­θῶν, Λα­τί­νων ποι­μήν, ὑ­πέρ­θρο­νον γε­νέ­σθαι αὐ­τῆς ἐ­ξώ­ρι­σται.

ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=16&t=8946

Ο Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος διοργανώνει Ημερίδα με θέμα ''ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ'' την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου του 2014 και ώρα 11:30 το πρωί στο Ξενοδοχείο Μετροπόλ ( 6ος όροφος) στη Λάρισα.Στην εκδήλωση θα μιλήσουν ο Πρόεδρος του Ορθοδόξου Συλλόγου Πύρινη Ρομφαία Αλεξόπουλος Γεώργιος από Αθήνα, Ο Πρόεδρος του Ορθοδόξου Συλλόγου Άγιος Μάξιμος Ομολογιτής Λαζάκης Ιωάννης από Αθήνα, Ο Πρόεδρος του Ελληνορθοδόξου Συλλόγου Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος φίλοι του Αγίου Όρους Παπαγεωργίου Αθανάσιος από Αθήνα,Ο Πρόεδρος του Ορθοδόξου Συλλόγου Μέγας Άγιος Βασίλειος Θεοδωρίδης Αναστάσιος από Θεσσαλονίκη και ο Πατήρ Νικηφόρος Νάσσος Εφημέριος του Ιερού Ναού Τιμίου Προδρόμου Βόλου.Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για το κοινό. ΕΛΛΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΠΙΟ ΤΡΑΝΗ ΑΞΙΑ. ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ. ΕΞΩ ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ. 

Αββά Ισαάκ

ΕΚΕΙΝΟΣ που αμαρτάνει δια δευτέραν φοράν, με την ελπίδα ότι θα μετανοήση, αυτός πορεύεται ενώπιον του Θεού με το φορτίο της πανουργίας, εις αυτόν τον πανούργον επέρχεται ο θάνατος εντελώς απροσδοκήτως, εις τελείως άγνωστον στιγμήν και ώραν, και δεν κατορθώνει να φθάση εις την ημέραν που ήλπισε πως θα μετανοήση. 
(Υπόθεσις Β΄ Εδαφ.Γ΄ Τόμος Α΄)

SIMONOPETRA - PSALM 110

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Πειραιεύς 3ῃ Φεβρουαρίου  2014

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Παραδίδομεν εἰς τήν δημοσιότητα καί εἰς χείρας τῶν φιλεόρτων τάς Ἱεράς Ἀσματικάς Ἀκολουθίας τῆς Ἁγίας Η΄ ἐπί μεγάλου Φωτίου Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τῆς Ἁγίας Θ΄ ἐπί Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ Οἰκουμενικής Συνόδου συντεθείσας τῇ ἡμετέρᾳ, ἀπό καιροῦ παρακλήσει, ὑπό τοῦ φιλοπόνου ὑμνογραφικοῦ ἐργαστηρίου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Στεφάνου Ἁγίων Μετεώρων, εὐχαριστοῦντες θερμῶς τάς πολυταλάντους ὑμνογράφους Μοναχάς Θεοτέκνην καί Θέκλαν ὡς καί τήν Σεβασμίαν Καθηγουμένην Χριστονύμφην Μοναχήν καί ἅπασαν τήν ἐν Χριστῷ Συνοδείαν αὐτῆς.

"Ορθόδοξος Τύπος" :

Και οι άγιοι Ιερομόναχοι και Μοναχοί του Αγίου Όρους, της Πάτμου, της Κρήτης ας υψώσουν το κέρας της διαμαρτυρίας αυτών έως άνω ουρανού και ας είπουν εις τον Οικουμενικόν Πατριάρχην το ιστορικόν ¨Ουκ έξεστί Σοι» , δηλαδή το μέγα «ΟΧΙ» της Ορθοδοξίας δια τας σαφώς προς το Δόγμα και  τας διαγορεύσεις των Πατέρων και της Ιεράς Παραδόσεως, παραδόξους και αλλοκότους και ασυγχόρδους πράξεις του. Οι Μοναχοί ούτοι δεν δύνανται πλέον  να μετέχουν της κακοφώνου, κακοδόξου και αιρετικής συναυλίας, την οποίαν διευθύνει ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, μικρόν λογιζόμενος το βαρύ και ένδοξον παρελθόν του οποίου τυγχάνει εφ΄ όρκω συνεχιστής. Θα ευαρεστήσουν  τω Θεώ οι Επιστάται και Μοναχοί του Αγίου Όρους, εάν, συνολικώς παύοντες την μνημόνευσιν του Οικουμενικού, αποτάξωσιν εαυτούς της μερίδος των Νέο-Αιρετικών του Φαναρίου, σώζοντες τας ψυχάς των και περιφυλάσσοντες την Ορθοδοξίαν.

Kyprianos Christodoulidesείπε...

Οι προστάτες των εθνικών μας συμφερόντων

Καλά τα γράφουν, αλλά ως συνήθως θα επικρατήσουν οι λόγοι (εθνικού συμφέροντος) της διπλωματίας. Είναι οι ίδιοι λόγοι για τους οποίους χάθηκε - λόγω εθνικού συμφέροντος - ο Μικρασιατικός ελληνισμός, ο ελληνισμός της Αιγύπτου, η μισή Κύπρος, σε λίγο η Θράκη και οσονούπω το Αιγαίο.

Αποδεδειγμένα, καλούς προστάτες έχουμε για τα εθνικά μας συμφέροντα. Μας έβαλαν ακόμη και να σφαχτούμε μεταξύ μας οι άθεοι του μαρξισμού και οι αγύρτες του καπιταλισμού.

Τι να τα κάνουμε αυτά που γράφει ο Ορθόδοξος Τύπος ;

Τον πλάκωσαν στο ξύλο… κατά λάθος!!

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=4&t=8939

Κάποτε είπε ο Γέροντας ήμουν μόνος στον Άγιο Βασίλειο, δεν ξέρω πως, έχασε το δρόμο ένας Πειραιώτης και βρέθηκε έξω από την καλύβα μου. Τον φιλοξένησα λίγο και του πρότεινα αν θέλει να διανυχτερεύσει. «όχι- όχι μου λέει φεύγω». Πως μπορείς, πάτερ και ζεις χρόνια σ` αυτά τα βράχια; Εγώ να με δέσεις θα κόψω το σχοινί να φύγω. Εσύ που μένεις; Στον Πειραιά. Και μένα του απαντώ να με δέσεις στον Πειραιά , θα κόψω το σχοινί και θα έρθω εδώ! Πράγματι ο παππούς με όλη την απλότητα έδωσε μια πολύ σοφή και εύστοχη απάντηση, και συνέχισε. Καλά, τούτο δεν είναι τίποτε. Ήλθε βράδυ τον έβαλε ο Γέροντας στο κελί του να κοιμηθεί και ο Γέροντας αγρυπνούσε στην εκκλησία. Για μια στιγμή ακούμε φωνές, κραυγές, τρέχουμε κοντά του, πέφτει απάνω μου και σφιγγόταν κι έτρεμε ολόκληρος. Τι συμβαίνει βρε ευλογημένε; Πέφτει στα ποδιά μας με κλάματα. Ήλθαν οι δαίμονες και μ` έσπασαν στο ξύλο, θα με σκοτώσουν. Πάρτε με γρήγορα στην Αγια Άννα, δεν μπορώ. Του λέει ο Γέροντας. Ησύχασε, παιδί μου, ώσπου να ξημερώσει, δεν σε ξαναχτυπάνε, λάθος έκαναν. Κάθε βράδυ εμένα πλακώνουν στο ξύλο, αλλά κατά λάθος τις έφαγες Εσύ! Όσα και να του είπαμε αυτός τίποτα. Θέλω να φύγω μας έλεγε. Τι να κάνουμε; Νύχτα σκοτεινή τον κατεβάσαμε στην Αγια Άννα.

Ἡ ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμὸ νόθευση τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας

Ὁ Οἰκουμενισμός, ἐκκινώντας ἀπὸ προσπάθειες προσεγγίσεως τῶν «χριστιανῶν» σὲ πρακτικὰ θέματα στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ἐξελίχθηκε σὲ προσπάθεια ἐξωτερικῆς συγκολλήσεως τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς λοιπὲς «ὁμολογίες», χωρὶς τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ ἐκεῖνες τῆς μόνης ἀναλλοίωτης καὶ παραδοσιακῆς, τῆς ὀρθόδοξης, διδασκαλίας, ἀλλὰ μέσῳ ἐλαχιστοποιήσεως τῆς σημασίας («μινιμαλισμοῦ»), τῆς ἀποσιωπήσεως καὶ παρερμηνείας τῶν ἱ. δογμάτων ἀπὸ ὅλες τὶς διαλεγόμενες πλευρές. Ἐκκινώντας στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ., ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ οἱ αἱρετικοὶ (ἑτερόδοξοι ) ὀνομάστηκαν σὲ ἐπίσημα ὀρθόδοξα ἐκκλησιαστικὰ κείμενα «Ἐκκλησίες» (τὸ 1903 καὶ κυρίως τὸ 1920), ἡ δογματικὴ παρέκκλιση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μεταξὺ ἄλλων φοβερῶν πτώσεων ὁδήγησε σταδιακῶς στὴν ἀπὸ μέρους ἐπιφανῶν ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ θεολόγων (α) ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας μὲ τοὺς παπικούς («ἄρση τῶν ἀναθεμάτων») τὸ 1965, (β) μερικὴ ἀποδοχὴ τῶν ἑτεροδόξων τελετῶν βαπτίσματος, εὐχαριστίας καὶ ἱερωσύνης («Κείμενον Β.Ε.Μ.», Λίμα τοῦ Περοῦ 1982, (γ) διαπίστωση δῆθεν χριστολογικῆς συμφωνίας μὲ τοὺς μονοφυσίτες-μονοθελῆτες (Β΄Κοινή Δήλωση, Chambésy 1990) - ἡ ὁποία σημαίνει τὴν ἀπόρριψη τῆς συμπαγοῦς ὀρθοδόξου χριστολογίας 15 αἰώνων, Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ πληθύος Ἁγίων Πατέρων, (ε) διαπίστωση ὅτι ὁ παπισμὸς εἶναι ὄχι αἵρεση, ἀλλὰ «ἀδελφὴ Ἐκκλησία» μὲ ἔγκυρα μυστήρια (Κείμενον Balamand 1993) κ.ἄ. Χειρότερο ὅλων εἶναι (στ) τὸ ἐκκλησιολογικὸ κείμενο τῆς Θ΄ Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε (Βραζιλία, 2006) · ἐκεῖ ἡ πλειονότης τῶν ὀρθοδόξων ἐκπροσώπων ἀρνήθηκε ἰδιότητες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τὶς ὁποῖες ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἐκεῖνες τῆς «Μιᾶς» (δηλ. σὲ ἑνότητα πίστεως) καὶ τῆς «Καθολικῆς», ἐπειδὴ συμφώνησαν ὅτι κανένα μέλος τοῦ Π.Σ.Ε. δὲν ἀποτελεῖ καθ’ ἑαυτὸ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία (§6) καὶ ὅτι εἶναι θεμιτὴ ἡ ὕπαρξη ποικιλίας δογμάτων ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας (§5). Αὐτὸ εἶναι ποὺ λίγο ἀργότερα οἱ οἰκουμενιστὲς ὀνόμασαν «ἑνότητα μέσα στὴ (δογματικὴ) διαφορετικότητα» , “unity in diversity”, ἔνα σύνθημα παρμένο ἀπὸ τὰ βουδιστικὰ κινήματα τῆς New Age, δηλαδὴ μιὰ «περιεκτικότητα» (“comprehensiveness”) ἀντίθετη μὲ τὴν ἁγιοπατερικὴ «ἀποκλειστικότητα» (“exclusiveness”). 

Φαήλος Κρανιδιώτης : Ο τραμπούκος δεν αλλάζει

Θυμίζω λίγο την πολιτική της Κουμουνδούρου για τη λαθρομετανάστευση. Κατάργηση FRONTEX, ελεύθερη διέλευση των απρόσκλητων μουσαφιραίων στα σύνορά μας και Ανοικτά Κέντρα Φιλοξενίας. Τουτέστιν, ξέφραγο αμπέλι, να μαζευτούν όλοι οι παρίες της Ασίας και της Αφρικής. Θα τρώνε, θα πίνουν, θα κοιμούνται τζάμπα και θα μπαινοβγαίνουν όποτε τους καπνίσει. Παστρικές δουλειές. Θα είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα. Τι και αν αυτό θα βλάψει ανεπανόρθωτα όχι μόνο τους Ελληνες, αλλά και όσους ξένους πραγματικά δικαιούνται πολιτικό άσυλο και προστασία αλλά θα παίρνουν σειρά πίσω από μιλιούνια παράνομων οικονομικών μεταναστών, που δηλώνουν ψευδή καταγωγή, ψευδή στοιχεία και δήθεν «πολιτικές διώξεις»; Στα παλιά τους τα παπούτσια, των επαγγελματιών «αντιρατσιστών», χοντροκώλες επιδοτούμενες μύγες των ΜΚΟ, αρκεί να γίνουμε παρδαλή σαλάτα.

Αυτή είναι η εκπεφρασμένη θέση των αριστερών εκατομμυριούχων, που απαρτίζουν τη συριζαίικη φουλαράτη «νομενκλατούρα», αλλά και ορισμένων βοηθητικών ιδεοληπτικών, που τους ακομπανιάρουν στις θεωρίες ψυχιατρείου και βρίζουν τους Ελληνες λιμενικούς. Υπάρχει όμως και η παράλειψη. Η πλήρης και απόλυτη διαχρονική μουγκαμάρα των συριζαίων για τον ιταμό ρόλο του μεγαλύτερου δουλεμπόρου, της ισλαμοφασιστικής Τουρκίας. Πα πα το παπί, ο Αλέξης και οι λοιποί επαναστάτες του απευθυσμένου για το μαφιόζικο κράτος, τον συνέταιρο της Αλ Κάιντα στη Συρία, αγκαλιά με τρομοκράτες, λαθρέμπορους, πρεζέμπορους και δουλέμπορους, τον μεγαλύτερο διακινητή ψυχών. Τα ξαναείπαμε. Τα μεμέτια τούς βάζουν χωρίς σωσίβια σε παλιόβαρκες, που ύστερα τις τρυπάνε, για να υποχρεωθούμε να διασώσουμε τους επιβάτες. Οι ακταιωροί με την ημισέληνο, ομόλογο της σβάστικας και του σφυροδρέπανου σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, τους σπρώχνουν προς τα δω.

Υπήρξα αρχηγός των Γνωστικών

ΥΠΗΡΞΑ
ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΩΝ ΓΝΩΣΤΙΚΩΝ


Γιώργου Καραϊσαρίδη

Αθήνα 2013

(Μέρος Α')

Στο δρόμο της αναζήτησης.

Το καλοκαίρι του 1981, ένα περίεργο έντυπο με αρχαία αιγυπτιακά σχέδια και ακατάληπτο ως επί το πλείστον κείμενο μου κίνησε την περιέργεια κι υπήρξε η αφορμή της εμπλοκής μου σε μια σειρά «Σεμιναρίων Γνωστικής Ψυχολογίας», στην αρχή, τα οποία κατέληξαν στην ένταξή μου σε μια Νεογνωστική, αποκρυφιστική, παραθρησκευτική οργάνωση.

Στα πλαίσια αυτού του νέου μου ενδιαφέροντος και κάτω από τη δήθεν διακριτική, πλην όμως, ασφυκτική πνευματική μεθόδευση του αλλοδαπού αρχηγού της Οργάνωσης, στην Ελλάδα, σταμάτησα την εργασία μου -διέλυσα ένα προσοδοφόρο, μικρό διαφημιστικό γραφείο και εγκατέλειψα την θέση του καθηγητή ιδιωτικής σχολής-, παντρεύτηκα, για τις ανάγκες της Οργάνωσης, μετακόμισα στην συμπρωτεύουσα, για να διαδώσω την νέα μου πίστη και σε άλλους και γενικά ανέλαβα την χρηματοδότηση της Κίνησης σε μεγάλο βαθμό -πάνω από 350.000 δρχ.-, την περίοδο 1981-1983.

Περί τα μέσα του 1983, μετά από δύο ετών διακριτικές προσπάθειες

Αν μπορείτε βοηθείστε τον αδελφό μας : Σας στέλνω το βιογραφικό μου σημείωμα για μια θέση εργασίας ( οτιδήποτε ) μιάς και πλέον δεν έχω άλλη ελπίδα και είναι θέμα βιοπορισμού .

ΠΡΑΣΙΝΟΣ  Ι.  ΧΑΡΙΛΑΟΣ

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ                       20  Ιουλίου  1969

Αποπροσανατολίζονται οἱ ἑτερόδοξοι ὡς πρὸς τὸ ἀληθινὸ φρόνημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Στὰ πλαίσια τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως οἱ ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων οἰκουμενιστὲς ἔχουν ἐγγράφως δεσμευθεῖ νὰ μὴ καλοῦν τοὺς ἑτεροδόξους στὴν Ἐκκλησία καὶ ἔτσι διαψεύδεται ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι ἡ συμμετοχή μας ἐκεῖ ἀποσκοπεῖ στὴν ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας· ἀντιθέτως δέ, μὲ τὴν ἐπίσημη ἀποδοχὴ ἑτεροδόξων θέσεων, ἀποπροσανατολίζονται οἱ ἑτερόδοξοι ὡς πρὸς τὸ ἀληθινὸ φρόνημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 

ΞΥΠΝΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ.

Τα επιτεύγματά σου σε απεκοίμησαν και νόμισες ότι κατέκτησες τον κόσμο. Ευτέλισες και αυτά τα ιερά και όσια. Τα θεώρησες μύθους και θρύλους που τρέφουν τη φαντασία των μικρών παιδιών, χωρίς αντίκρυσμα στην προσωπική υπαρκτική οντότητά σου. Κοίταξε όμως γύρω σου. Πόλεμοι αδελφοκτόνοι, πείνα και ασθένειες για τους αδύνατους, καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, διαφθορά, σκάνδαλα, διάσπαση της ενότητος του ανθρώπινου γένους, απουσία αγάπης, κυριαρχία των συμφερόντων. Ένα τέτοιο κόσμο ετοίμασες για τα παιδιά σου, όπου και αυτή η φύση συστενάζει και διαμαρτύρεται για τις καταχρήσεις σου. Δεν απέλιπαν βέβαια νησίδες ελπίδας. Είναι όμως τραγικά ολίγες, επιδεικτικά ανεπαρκείς.

π. Θεόδωρος Ζήσης - Κήρυγμα στην εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου (mp3-2014)

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Εάν δεν θλιβώμεν δια τον Χριστόν, θα θλιβώμεν από τον σατανάν και από τα πάθη μας.

Είναι απαραίτητον να αντιληφθώμεν ότι η αγία Εκκλησία μας, είναι Εκκλησία πιστών του Σταυρού. Ο Σταυρός, ως σταύρωσίς μας εν τω κόσμω, είναι η μόνη οδός σωτηρίας μας. Σταυρός  είναι θλίψις δια Χριστόν, είναι πόνοι και δάκρυα. Εάν δεν θλιβώμεν δια τον Χριστόν, θα θλιβώμεν από τον σατανάν και από τα πάθη μας. Είναι και αυτός ένας άλλος σταυρός, με την διαφοράν, ότι ο Σταυρός του Χριστού είναι γλυκύς, πνευματικός, αγιαστικός, ζωοποιός. Με συνέπειαν την αιωνίαν ζωήν και την άληκτον χαράν. Ο άλλος σταυρός είναι φρικτός, άπελπις, νεκροποιός και με συνέπειαν τον αιώνιον θάνατον και τον «ακοίμητον σκώληκα». Θα είμεθα απείρως δυστυχείς, απείρως ελεεινοί, εάν δεν αγαπήσωμεν τον Σταυρωθέντα Χριστόν, εάν δεν άρωμεν με χαράν τον Σταυρόν μας και αν δεν ζήσωμεν ως εσταυρωμένοι.