O Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτ. π. Θεόδωρος Ζήσης :

Τὸ πολυκέφαλο ὅμως θηρίο τοῦ κακοῦ, σὰν τὴν Λερναία Ὕδρα, ἐξακολουθεῖ νὰ δρᾶ μὲ ἄλλες κεφαλὲς πιὸ ἐπικίνδυνες, διότι μετασχηματιζόμενο εἰς ἄγγελο φωτὸς διδάσκει στοὺς ἀνύποπτους καὶ ἀδαεῖς ὅτι ἡ νέα ἐποχὴ ποὺ ἐκήρυξε ὁ Χριστὸς καὶ πραγματοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία ἀπέτυχε νὰ βοηθήσει τοὺς ἀνθρώπους. Ἔληξε, λέγουν, ἡ ἐποχὴ τοῦ ἰχθύος,τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἀρχίζει ἡ ἐποχὴ τοῦ ὑδροχόου, τοῦ νέου Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ὅμως ὁ Ἀντίχριστος. Καὶ ἐπειδὴ γνωρίζουν ὅτι κάθε τι νέο, καινούργιο, ἐντυπωσιάζει καὶ προσελκύει τοὺς ἀνθρώπους, ὀνόμασαν τὸ ἀντίχριστο, ἄθεο καὶ ἐκκλησιομάχο κίνημά τους «Νέα Ἐποχή», ποὺ θά ἐγκαταστήσει τὴν πολυδιαφημισμένη «Νέα Τάξη»πραγμάτων, ἡ ὁποία δικαιολογεῖ καὶ νομιμοποιεῖ ὅλες τὶς ἁμαρτίες καὶ τὰ πάθη τῶν ἀνθρώπων, πρὸς τὰ ὁποῖα χειραγωγεῖ καὶ τὴν νεολαία, πορνεῖες, μοιχεῖες, ὁμοφυλοφιλία, ἀκόμη καὶ κτηνοβασία, μὲ τὴν λεγόμενη σεξουαλικὴ ἀπελευθέρωση καὶ σεξουαλικὴ ἀγωγή, διάλυση τῆς οἰκογενείας, μὲ τὴν διευκόλυνση τῶν διαζυγίων καὶ τὰ σύμφωνα ἐλεύθερης διαβίωσης καὶ τοὺς γάμους τῶν ὁμοφυλοφίλων, σατανιστικὴ μουσικὴ καὶ ψυχαγωγία, ἄμβλυνση τοῦ πατριωτισμοῦ, τὴν δυσφήμηση τῶν πατρίδων, καὶ τὴν ἀναθεώρηση τῆς ἱστορίας καὶ τῆς παραδοσιακῆς πίστεως, καὶ πλεῖστα ἄλλα, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός.

Ωραίο !!!

Πηγή : http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/

Πριν λίγες ημέρες έγραψε ο γνωστός γραφέας π. Μωϋσής για τον μεγάλο μας Άγιο Νεκτάριο (εδώ): "Μακριά από ημερολογιακούς ζηλωτισμούς και ασταθείς νοσηρούς συναισθηματισμούς ο άγιος" και αναρωτιόμαστε εμείς πώς γίνεται να θεωρεί ο συγγραφέας ότι ο άγιος ήταν μακριά από ημερολογιακούς ζηλωτισμούς, αφού κοιμήθηκε το 1920, ενώ το ημερολόγιο άλλαξε το 1924. Μήπως ο άκριτος αντιζηλωτισμός του π. Μωϋσέως τον τυφλώνει σε τέτοιο βαθμό ώστε να παραβλέπει το γεγονός πως πολλοί από τους ομόφρονες του αγίου (όπως ο πρώτος βιογράφος του Αβιμέλεχ Μπονάκης ή ο άγιος Γέροντας Δανιήλ Κατουνακιώτης ή ο όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος) υπήρξαν πολέμιοι της ημερολογιακής καινοτομίας και υπέρμαχοι της επαναφοράς του εκκλησιαστικού ημερολογίου;

Έξοδος από της Εκκλησίας

Τι σημαίνει  η εισαγωγή, εις τα ιερά Δίπτυχα της Εκκλησίας, του ονόματος του αιρεσιάρχου Πάπα; Τι άλλο, ει μη «ομολογία» του Παπισμού. Άρνησις  της Ορθοδοξίας. Παράβασις του Θείου Νόμου. Έξοδος από της Εκκλησίας. Μετάθεσις εις την αίρεσιν. Ανταλλαγή του φωτός δια του σκότους, της αληθείας δια του ψεύδους, της Χάριτος δια του αναθέματος. Ασεβής αναγνώρισις του αιρεσιάρχου Πάπα και ένωσις μετά της παπικής αιρέσεως, της οποίας το μέρος «εις την λίμνην του πυρός και του θείου», καθ΄ ότι «ψευδοπροφήτης».

Απαιτείται η ψυχή ενός Ιερεμίου, δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!

Απείρως δριμύτερος χειμών, από της εποχής εκείνης του θείου Χρυσοστόμου, κατέλαβε την Εκκλησίαν, με την άρσιν του Αναθέματος της Ανατολικής Εκκλησίας κατά του Παπισμού, υπό του Αθηναγόρου την 7^ην Δεκεμβρίου του 1965, δια της οποίας εχαρακτηρίζετο ως πεπλανημένη η πορεία, της προ αυτής Εκκλησίας των Αγίων Πατέρων και Ι. Συνόδων, και με την εισαγωγήν εις τα ιερά Δίπτυχα του ονόματος του αιρεσιάρχου Πάπα, όχι μόνον, αλλά και … «πασών των Ανατολικών και Δυτικών ομολογιών»! Ω της συμφοράς! Απαιτείται η μεγαληγορία ενός Μωϋσέως, η δύναμις λόγου ενός Δαβίδ, η ψυχή ενός Ιερεμίου, η καρδιά ενός Απ. Παύλου, η γραφίς ενός Μ. Βασιλείου δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Όλοι οι ευρωπαϊκοί ανθρωπισμοί, από του πλέον πρωτογόνου μέχρι του πλέον λεπτού, από του φετιχιστικού μέχρι του παπικού, βασίζονται επί της πίστεως εις τον άνθρωπον, όπως είναι αυτός μέσα εις την δεδομένην ψυχοφυσικήν του εμπειρικήν κατάστασιν και ιστορικότητα. Πράγματι, όλη η ουσία του κάθε ουμανισμού είναι ο άνθρωπος=homo. Συνοψιζόμενος εις την οντολογίαν του κάθε ουμανισμός δεν είναι άλλο τι παρά χομινισμός (homo-hominis). Ο άνθρωπος είναι η ανωτάτη αξία, η παναξία, ο άνθρωπος είναι το ύψιστον κριτήριον, το παγκριτήριον: «μέτρον πάντων άνθρωπος». Αυτό είναι, in nuce, κάθε ουμανισμός, κάθε χομινισμός. Εντεύθεν όλοι οι ουμανισμοί, όλοι οι χομινισμοί, εν τελευταία αναλύσει, είναι ειδωλολατρικής, πολυθεϊστικής προελεύσεως. Όλοι οι ευρωπαϊκοί ουμανισμοί, από τους προ της Αναγεννήσεως, της Αναγεννήσεως και περαιτέρω, οι προτεσταντικοί, φιλοσοφικοί, θρησκευτικοί, κοινωνικοί, επιστημονικοί, πολιτιστικοί και πολιτικοί, επεδίωκον εν γνώσει ή εν αγνοία και αδιακόπως επιδιώκουν, ένα πράγμα: να αντικαταστήσουν την πίστιν εις τον Θεάνθρωπον με την πίστιν εις τον άνθρωπον, να αντικαταστήσουν το Ευαγγέλιον του Θεανθρώπου με το ευαγγέλιον κατ΄ άνθρωπον, την φιλοσοφίαν κατά Θεάνθρωπον με την φιλοσοφίαν κατ΄ άνθρωπον, την κουλτούραν κατά Θεάνθρωπον με την κουλτούραν κατ΄ άνθρωπον, με μίαν λέξιν, να αντικαταστήσουν την ζωήν κατά Θεάνθρωπον με την ζωήν κατ΄ άνθρωπον. 

Η ελληνική Παιδεία σε μια Ευρώπη χωρίς αξίες!

Κωνσταντίνος Χολέβας

Δύο γεγονότα, φαινομενικώς ασύνδετα μεταξύ τους, μας βοηθούν να κατανοήσουμε ότι η σημερινή κρίση δεν είναι μόνον οικονομική. Είναι βαθύτατα πνευματική και ηθική. Τα δύο γεγονότα είναι: Πρώτον, η επιστολή διαμαρτυρίας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας μας προς τον υπουργό Παιδείας για τη συνεχή υποβάθμιση της εορτής των Τριών Ιεραρχών. Δεύτερον, η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΑΔ), με την οποία καταδικάζεται η Ελλάδα επειδή δεν επεξέτεινε και στα ζευγάρια του ίδιου φύλου τη νομοθεσία για την ελεύθερη συμβίωση (χωρίς γάμο, αλλά με έννομες συνέπειες).Ο εορτασμός των Τριών Ιεραρχών, στις 30 Ιανουαρίου, ξεκίνησε από τα πρώτα έτη του ελευθέρου ελληνικού κράτους να συμβολίζει τις ελληνορθόδοξες ρίζες της Παιδείας μας. Τη θυμόμαστε σε προηγούμενες δεκαετίες ως εορτή της Παιδείας και των ελληνικών γραμμάτων με εκκλησιασμό και σχετικές ομιλίες. Θυμούμαι στο Δημοτικό να μαθαίνουμε για τις ευσεβείς μητέρες του Βασιλείου, του Γρηγορίου και του Ιωάννου Χρυσοστόμου, να ζωγραφίζουμε τις μορφές τους στο τετράδιο, να θαυμάζουμε τη φιλία των δύο πρώτων που ήσαν Καππαδόκες. Σε μεγαλύτερες τάξεις διδασκόμασταν τα Πατερικά Κείμενα, τα οποία κακώς καταργήθηκαν, και μεταξύ αυτών τις προτροπές του Μεγάλου Βασιλείου προς τους νέους, πώς δηλαδή θα ωφεληθούν από τα αρχαία ελληνικά κείμενα. Επιλεκτικά, για να μην τσιμπηθούν από τυχόν αγκάθια. Να κρατούν το καλό από τη ζωή του Οδυσσέα, του Αλεξάνδρου, του Περικλέους και να απορρίπτουν τους μύθους περί του δωδεκαθέου. Σήμερα, όπως διαπιστώνει η Ιερά Σύνοδος, ο εορτασμός είναι μία απλή αργία, χωρίς εμβάθυνση στο νόημα της ελληνορθόδοξης Παιδείας, χωρίς στοιχειώδη σεβασμό στις αρχές και στα πρότυπα που δίδασκαν οι Τρεις Μέγιστοι Φωστήρες της Θεολογίας και της Παιδείας. Στην επιστολή της Συνόδου υπογραμμίζεται η επιτυχής προσπάθεια των Τριών Ιεραρχών να συνδυάσουν την εκκλησιαστική (ημετέρα) με την αρχαιοελληνική (έξωθεν ή θύραθεν) παιδεία. Την εντός του ναού με αυτή που έρχεται έξω από τη θύρα του ναού. Η επιστολή, μάλιστα, παραπέμπει σε μια θαυμάσια υποστήριξη της κλασικής παιδείας από τον Αγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο. Πόσοι εκπαιδευτικοί και ακόμη περισσότερο πόσοι μαθητές γνωρίζουν σήμερα αυτά τα θαυμάσια Πατερικά Κείμενα; Ορθώς ο πρώην υπουργός και πρύτανης Γεώργιος Μπαμπινιώτης ζητεί όχι μόνο να παραμείνει ορθόδοξο το περιεχόμενο των Θρησκευτικών, αλλά να ενταχθεί στο μάθημα και η πατερική σοφία. Η Παιδεία σήμερα δεν προβάλλει αξίες και πρότυπα. Την ίδια σύγχυση αξιών δείχνει και η αντιμετώπιση του οικογενειακού θεσμού και του γάμου από την επικρατούσα ευρωπαϊκή αντίληψη. Σέβομαι την ιδιωτική ζωή και τις προσωπικές επιλογές κάθε ανθρώπου, αλλά θεωρώ ασύμβατη με τις ιστορικές αξίες της Ευρώπης την απόφαση του ΕΔΑΔ για τη συμβίωση ατόμων του ίδιου φύλου. Μία αμφιλεγόμενη επιλογή δεν μπορεί να επιβάλλεται σε μία κοινωνία διά νόμου. Και, μάλιστα, όταν αυτή η κοινωνία, εις πείσμα των διάφορων «προοδευτικών», αγωνίζεται να διατηρήσει την ταυτότητά της, τις ελληνικές και ορθόδοξες καταβολές της, τα ήθη και έθιμά της. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δεν είναι όργανο της Ευρ. Ενωσης των 28 κρατών. Είναι όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης, το οποίο έχει μέλη 49 χώρες. Οι αποφάσεις του υποτίθεται ότι βασίζονται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, την οποία έχει υπογράψει και η Ελλάδα. Φοβούμαι ότι η συγκεκριμένη απόφαση δεν προστατεύει τα δικαιώματα των παιδιών που θα υιοθετηθούν από δύο άτομα του ίδιου φύλου και θα μεγαλώνουν χωρίς τα απαραίτητα πρότυπα πατέρα και μητέρας.
Η Ευρώπη έχει λησμονήσει τις ρίζες της. Την Αθήνα, τη Ρώμη και τον χριστιανισμό. Τουλάχιστον ως Ελληνες ας σεβαστούμε τις ελληνορθόδοξες αξίες για την Παιδεία και την οικογένεια!


http://www.dimokratianews.gr/

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Ζωοτροφές τα οστά των προγόνων μας [ΒΙΝΤΕΟ-2013]

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Αλλοίμονον εις τον πιστόν, ο οποίος θα ανέμενε κρίσιν Συνόδου.

Η διακοπή του μνημοσύνου του αιρετικού Βαρθολομαίου είναι επιταγή Θεού και καθήκον παντός Ορθοδόξου. Αλλοίμονον εις τον πιστόν, ο οποίος θα ανέμενε κρίσιν Συνόδου. Πότε άραγε θα καταστή δυνατή η σύγκλησις ταύτης; Και όταν ποτέ ήθελε συγκληθή, τι Σύνοδος θα είναι άραγε; Θα είναι γνησία ή ληστρική; Όταν οι Ορθόδοξοι Ιερείς της Κωνσταντινουπόλεως έκοψαν το μνημόσυνον του Επισκόπου Νεστορίου, ανέμενον την κρίσιν Συνόδου; Ευτυχώς όχι. Η Σύνοδος πράγματι συνεκλήθη εις την Κων/πολιν. Ποία όμως ήτο η κρίσις αυτής; Εδικαίωσεν τον Νεστόριον και ανεθεμάτισε τους Ορθοδόξους!... «Ο κοινωνών Βαρθολομαίω αιρέσει κοινωνεί. Ο μνημονεύων Βαρθολομαίον συνεπάγεται μετά τούτου τη αιρετική απωλεία. Ο μη μνημονεύων Βαρθολομαίον και τους συν αυτώ, αποτειχίζει εαυτόν εκ «Ψευδεπισκόπων και Ψευδοδιδασκάλων», λέγει το Πνεύμα το Άγιον εν τη Εκκλησία (ΙΕ Κανών ΑΒ Συνόδου). Οι μη κοινωνούντες Βαρθολομαίω και τοις συν αυτώ είναι «τιμής και αποδοχής άξιοι, ως οι Ορθόδοξοι» παραγγέλουσιν οι Άγιοι δια του αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων (Αγ. Σωφρονίου Ιεροσολύμων, P.G. 87,  3372A) και του ΙΕ΄Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου». Η μετά της αιρέσεως  κοινωνία, πως είναι δυνατόν να διατηρήση την ορθόδοξον ιδιότητα του Πληρώματος της Εκκλησίας και την υπόστασιν Αυτής;

Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ:

Στη συνάντησή Του στο Βατικανό με τον αιρεσιάρχη «Πάπα» τον προσφωνεί ωσάν να ήτο κανονικός Ορθόδοξος επίσκοπος και ωσάν η «Εκκλησία» της Ρώμης σήμερον να είναι Ορθόδοξος!: «Οι δύο Εκκλησίες, η Αλεξανδρινή και η Ρωμαϊκή, ανήκουμε, ιστορικώς και παραδοσιακώς, στις αρχαίες Εκκλησίες». Είναι απορίας άξιον, πώς ο Αλεξανδρινός Προκαθήμενος φαίνεται να αγνοεί στοιχειώδεις γνώσεις εκκλησιαστικής ιστορίας. Η Εκκλησία της Ρώμης ανήκε επί χίλια έτη στις ιστορικώς και παραδοσιακώς αρχαίες Εκκλησίες, επειδή ανήκε στον κορμό της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας ως ένα από τα πέντε Ορθόδοξα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία. Επειδή όμως στη συνέχεια οι αιρετικοί Φράγκοι κατέλαβαν το σεβάσμιο Πατριαρχείο της Δύσεως και το οδήγησαν σε σειρά φρικτών αιρετικών διδασκαλιών, εξέπεσε πλέον στην κατάσταση της αιρέσεως και απεκόπη οριστικά από την Ορθόδοξο Καθολική Εκκλησία το 1054. Στην κατάσταση δε αυτή δυστυχώς παραμένει μέχρι σήμερα.

« Ἱερουσαλὴμ Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτείνουσα τοὺς προφήτας καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν· ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου…καὶ οὐκ ἠθελήσατε» (Ματθ. κγ΄, 37)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ  ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ   ΜΗΝΑ

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν Β΄πρὸς Τιμόθεον ἐπιστολὴ προφητεύει μὲ ἐκπληκτικὴ ἀκρίβεια ὅτι θὰ ἔρθει καιρὸς ποὺ οἱ ἄνθρωποι δὲν θὰ ἀνέχονται τὴν ὑγιῆ διδασκαλία τοῦ Πνεύματος, ἀλλὰ θὰ ἐκτρέπονται καὶ θὰ πορεύονται ὀπίσω πλάνης καὶ δαιμονιωδῶν καταστάσεων· «ἔσται γὰρ καιρὸς ὅτε τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλὰ κατά τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι τὴν ἀκοήν, καὶ ἀπὸ μὲν τῆς ἀληθείας τὴν ἀκοὴν ἀποστρέψουσιν, ἐπὶ δὲ τοὺς μύθους ἐκτραπήσονται.» (Β΄Τιμ. δ΄, 3-4)

ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΑΝΗΡ (ήχος πλάγιος του πρώτου)

O Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτ. π. Θεόδωρος Ζήσης :

Ποιός θὰ προφυλάξει ὅμως τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὰς κληρικοὺς καὶ θεολόγους, οἱ ὁποῖοι ἐκ τῶν ἔσω ἀφανῶς καὶ βραδέως διαβρώνουν τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα καὶ οὐσιαστικῶς καταλήγουν στὸν ἴδιο σκοπὸ καὶ στόχο, ἀλλὰ μὲ πιὸ ἐπικίνδυνη μέθοδο, ἀφοῦ κρύβονται κάτω ἀπὸ τὸ ἔνδυμα τοῦ ὀρθοδόξου κληρικοῦ καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ ὀρθοδόξου θεολόγου; Σὲ τί διαφέρει ὁ ψευδομάρτυς τοῦ Ἰεχωβᾶ ποὺ ἀρνεῖται τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν Ἰουδαῖο καὶ Μουσουλμάνο, ποὺ ἐπίσης ἀρνοῦνται τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, τὶς θρησκεῖες τῶν ὁποίων ὅμως οἱ Οἰκουμενισταὶ θεωροῦν ὡς παράλληλους μὲ τὸν Χριστιανισμὸ δρόμους σωτηρίας, ἀρνούμενοι ἔτσι τὴν μοναδικότητα καὶ ἀποκλειστικότητα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας, ὅπως καὶ οἱ Ἰεχωβάδες;

Ἡ Οὐνία, λοιπόν, ὄχι μόνο δὲν καταργήθηκε, ἀλλὰ ἀναβαθμίστηκε καὶ συμμετέχει μὲ ἰσότιμο(!) ἐκπρόσωπό της στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους!

Γιὰ νὰ καταλάβει κανεὶς τὸ μέγεθος τῆς ἐξαπάτησης τοῦ πιστοῦ λαοῦ ἀπὸ τοὺς πατριάρχες καὶ ἐπισκόπους, σημειώνουμε ὅτι, παρὰ τὴν ὡς ἄνω ἀπαγόρευση συμμετοχῆς μας στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους, οἱ «ὀρθόδοξοι» ἐκπρόσωποί μας, ὄχι μόνο ἐξακολουθοῦν νὰ διεξάγουν τοὺς διαλόγους, ἀλλὰ ἀνέχονται νὰ συμμετέχουν σ’ αὐτοὺς οἱ Οὐνίτες, παρὰ τὴν ρητὴ ἀπόφαση τῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως τῆς Ρόδου (1963), ὅτι προϋπόθεση ἐνάρξεως τοῦ Διαλόγου ἦταν ἡ κατάργηση τῆς Οὐνίας. Ἡ Οὐνία, λοιπόν, ὄχι μόνο δὲν καταργήθηκε, ἀλλὰ ἀναβαθμίστηκε καὶ συμμετέχει μὲ ἰσότιμο(!) ἐκπρόσωπό της στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους!

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Άλλη Εκκλησία και Πατρίδα υπηρετούσε ο Άγ. Νεκτάριος [mp3-2013]

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Άνευ του Θεανθρώπου και εκτός του Θεανθρώπου ο άνθρωπος πάντοτε διατρέχει τον κίνδυνον να καταστή διαβολοειδής, διότι η αμαρτία είναι ταυτοχρόνως και δύναμις και εικών του διαβόλου, και δουλεύων εκτός του Θεανθρώπου εις την αμαρτίαν ο άνθρωπος εκουσίως καταντά διαβολοειδής, γίνεται οικείος του διαβόλου: «Ο ποιών την αμαρτίαν εκ του διαβόλου εστί» (1 Ιωάνν. 3, 8). Δεν πρέπει να μας διαφεύγη ότι ο κύριος σκοπός του διαβόλου είναι να στερήση τον άνθρωπον του θεοειδούς, να τον από-θεανθρωποποιήση, να τον α-θεώση και ούτω να τον μεταβάλη εις ένα ον όμοιον προς τον εαυτόν του. Ο ουμανιστικός ανθρωποκεντρισμός είναι κατ΄ ουσίαν διαβολοκεντρισμός, διότι και οι δύο θέλουν ένα πράγμα: να ανήκουν μόνον εις τον εαυτόν των, να είναι μόνον εις τον εαυτόν των, δια τον εαυτόν των. Τοιουτοτρόπως όμως εις την πραγματικότητα μεταφέρουν εαυτούς εις το βασίλειον του «δευτέρου θανάτου», όπου ουκ έστι Θεός ούτε τι του Θεού (Αποκ. 21, 8. 20, 14). Ό,τι ελέχθη μέχρις εδώ δεν είναι άλλο τι παρά ο ευαγγελικός, ο αποστολικός, ο αγιοπατερικός, ο ορθόδοξος θεανθρωπισμός (θεοουμανισμός, θεοχομινισμός).

ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ:

Ερωτώμεν και πάλιν: Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μια από τις πολλές θρησκείες του κόσμου; Από πότε Μακαριώτατε Αλεξανδρείας κ.Θεόδωρε, μεταβλήθηκε η Εκκλησία του Χριστού σε θρησκεία και μάλιστα «τσουβαλιασμένη» με τις άλλες θρησκείες του κόσμου; Από πότε οι θρησκείες του κόσμου προσφέρουν «προοπτική αιώνιας σωτηρίας»; Σε ποιες βιβλικές ή αγιοπατερικές μαρτυρίες στηριχθήκατε για να διατυπώσετε αυτές τις θέσεις; Ο απόστολος Πέτρος στην θεόπνευστη ομιλία του ενώπιον του Ιουδαϊκού Συνεδρίου δεν ομιλεί για την μοναδικότητα και αποκλειστικότητα της διά του Ιησού Χριστού σωτηρίας; «Ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία, ουδέ γαρ όνομα εστίν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ώ δει σωθήναι ημάς» (Πρ.4,12).

Ἄλλη μία παγανιστική (καί ναζιστική) γελοιότης ἐπραγματοποιήθη!

Πηγή :  "Ο.Τ"

ΤΟ ΙΔΙΟ «τροπάριο» καὶ φέτος: «Ὁ θεὸς τοῦ Ἥλιου, Ἀπόλλωνας, ὅπως πάντα γενναιόδωρος ἔστειλε τὶς ἀκτίνες του ὁλοκληρώνοντας μὲ ἐπιτυχία μία ἀκόμα Τελετὴ Ἁφῆς τῆς Ὀλυμπιακῆς Φλόγας στὴν Ἀρχαία Ὀλυμπία, αὐτὴ τὴ φορὰ γιὰ τοὺς Χειμερινοὺς Ἀγῶνες τοῦ Σότσι 2014. Παρουσίᾳ πλήθους κόσμου καὶ ἐπισήμων, τὸ μεσημέρι τῆς Κυριακῆς, ἄναψε ἡ Φλόγα στὸν ναὸ τῆς Ἥρας καὶ ἡ πρωθιέρεια Ἰνώ Μενεγάκη, τὴν ἔδωσε στὸν πρῶτο λαμπαδηδρόμο, τὸν 18χρονο ἀθλητὴ τῆς χιονοδρομίας καταβάσεων Γιάννη Ἀντωνίου, μὲ τὸν ὁποῖο ἄρχισε ἡ λαμπαδηδρομία ἐπὶ ἑλληνικοῦ ἐδάφους.

 Ἡ διαδικασία θὰ κρατήσει πέντε ἡμέρες καὶ ἡ Ὀλυμπιακὴ φλόγα, παρουσίᾳ καὶ τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, θὰ παραδοθεῖ στὴ ρωσικὴ ἀποστολή, σὲ τελετὴ στὸ Παναθηναϊκὸ Στάδιο» (ἱστ. ΤΑ ΝΕΑ)!

 Γιὰ μία ἀκόμα φορά τὸ ἐπίσημο καὶ ἀνεπίσημο «χριστιανικὸ» κράτος μας, παρὸν στὴ γελοία παγανιστικὴ τελετὴ τῆς «ἁφῆς τῆς ὀλυμπιακῆς φλόγας», τὴν ὁποία εἶχαν καθιερώσει οἱ παγανιστὲς Γερμανοὶ ναζὶ τὸ 1936! Προφανῶς τοὺς διαφεύγει ἡ «λεπτομέρεια» πὼς ὁ «γενναιόδωρος θεὸς Ἀπόλλων», δὲ στέλνει φῶς, ἀλλὰ μαῦρο σκοτάδι, διότι δὲν εἶναι «φωτεινὸς θεός», ἀλλὰ ὁλοσκότεινος δαίμονας, ἀφοῦ «πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν (εἶναι) δαιμόνια» (Ψαλμ. 95,5)! Γι’ αὐτὸ πᾶμε κατὰ Ἀπόλλωνα μεριά, δηλαδὴ κατὰ διαβόλου!

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ

Μέ ἁπλᾶ λόγια: Στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀνήκουν ὅσοι ἀκολουθοῦν τήν ἀλήθεια· ὅσοι δέν ἀκολουθοῦν τήν ἀλήθεια, αὐτοί δέν ἀνήκουν στην Ἐκκλησία. Αὐτό ἰσχύει πολύ περισσότερο γιά ὅσους ἐξαπατοῦν τους ἑαυτούς των αὐτοαποκαλούμενοι καί ἀλληλοαποκαλούμενοι ποιμένες καί ἱεροί ἀρχιποιμένες. Γιατί ἔχουμε διδαχθῆ ὅτι ὁ Χριστιανισμός δέν δίνει σημασία στά πρόσωπα, ἀλλά στήν ἀλήθεια καί στήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως.

Συναξάρι του Αγίου Μήλου

 Ο Άγιος Μίλος, Μήλος ή Μίλης είναι ιερομάρτυρας της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που έζησε και έδρασε τον 5ο αιώνα στην περιοχή της Περσίαςκαι της Μεσοποταμίας. Χειροτονήθηκε επίσκοπος, εκδιώχθηκε από τη θέση του και τελικώς παρέδωσε μαρτυρικώς τη ζωή του. Η μνήμη του τιμάται στις 10Νοεμβρίου.

Ο Αγιος Μίλος γεννήθηκε σε κάποιο μικρό χωριό της Περσίας τον 5ο αιώνα και βαπτίστηκε χριστιανός από την παιδική του ηλικία. Όταν ενηλικιώθηκε σκοπό είχε να γίνει στρατιωτικός, αλλά μετά από νυκτερινή οπτασία αποφάσισε να ακολουθήσει το μοναχισμό, ζώντας σκληρή ασκητική ζωή. Αρχικά επέλεξε να μονάσει μέσα στον κόσμο, σύντομα όμως αντιλήφθηκε πως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί σε ερημική τοποθεσία πλησίον της Βαβυλώνας.

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟΝ κ. ΝΙΚΟΛΑΟ «ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΝΑΞΟΥ, ΤΗΝΟΥ, ΑΝΔΡΟΥ, ΜΥΚΟΝΟΥ & ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΑΝΤΟΣ ΑΙΓΑΙΟΥ»

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 11ῃ Νοεμβρίου 2013

 Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

 Ἀγαπητέ κ. Νικόλαε,

Εἰλικρινῶς θλίβομαι βαθύτατα πού δέν μπορῶ νά Σᾶς ἀποκαλέσω «ἀδελφέ κ. Νικόλαε» καί γι’ αὐτό ἔχω τήν μαρτυρία τῆς συνειδήσεώς μου ὅτι δέν εὐθύνομαι διότι δέν ἔχομε τήν ἰδία πίστη καί οὔτε κοινωνοῦμε στό ἴδιο Ποτήριο καί ἡ ὑπαιτιότης γι’ αὐτό δέν ἀνήκει στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἡ ἀπάντησίς Σας στό ἀνακοινωθέν μου πού ἀφοροῦσε Ἡμερίδα τῆς «Ἀρχιεπισκοπῆς τῶν ἐν Ἀθήναις Ρωμαιοκαθολικῶν» ὑπό τόν τίτλο: «Β΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τοῦ Βατικανοῦ. 50 χρόνια πίστης καί ἐλπίδας» ἔλαβε ἀσφαλῶς ὑπ’ ὄψιν τό δημοσίευμα τῆς ἐξαιρέτου ἱστοδελίδος ΡΟΜΦΑΙΑ πού ὅμως δέν ἐδημοσιεύθη πλῆρες μέ προφανές ἀποτέλεσμα νά μήν ἀντιληφθεῖτε τήν ἀξιόλογη γνώση μου γιά τό ὑπό ἐξέτασιν θέμα.

Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ:

Εκφράζουμε και πάλιν την βαθύτατη θλίψη μας για όσα κακόδοξα διεκήρυξε ο Μακαριώτατος Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρος κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Ρώμη, με τα οποία αναδεικνύεται ως διαπρύσιος κήρυκας του Πανθρησκειακού Οικουμενισμού. Προσευχόμεθα προς τον Θεόν να Τον φωτίσει να συνειδητοποιήσει την τραγικότητα των λόγων Του. Τον παρακαλούμε δε να λάβει ιδιαιτέρως υπ’ όψιν Του την παραγγελία, που δίδει το Άγιο Πνεύμα διά του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου προς τον Επίσκοπο της εν Εφέσω Εκκλησίας: «Μνημόνευε ούν πόθεν πέπτωκας και μετανόησον και τα πρώτα έργα ποίησον. Ει δε μη έρχομαί σοι και κινήσω την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής, εάν μη μετανοήσης» (Αποκ. 2,5).