Η ΑΓΕΡΑΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΛΑΙΑ «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ» ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ*

Από τον "Ορθόδοξο Τύπο", άρθρο του πατέρα Θεόδωρου Ζήση.

1. Οἱ ἑορτάζοντες Ἅγιοι

Ἄρχισε τήν πρώτη Σεπτεμβρίου, τὸ νέο ἐκκλησιαστικό ἔτος, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὴν τὴν ἀρχὴ τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὴν μνήμη πολλῶν ἁγίων, μεταξὺ τῶν ὁποίων τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Στυλίτου καὶ τῆς μητέρας του Μάρθας, τοῦ διακόνου Ἀμμοὺν καὶ τῶν σαράντα παρθένων μαρτύρων, ποὺ μαρτύρησαν μαζί του, τοῦ ὁσίου Μελετίου, κτίτορος τῆς γνωστῆς ὁμωνύμου Μονῆς στὸν Κιθαιρώνα, καὶ τοῦ νεομάρτυρος Ἀγγελῆ. Τὰ ὀνόματα τῶν ὁσίων τεσσαράκοντα παρθένων γυναικῶν, ποὺ μαρτύρησαν μαζὶ μὲ τὸν δάσκαλό τους διάκονο Ἀμμοὺν καὶ ποὺ κατάγονταν ἀπὸ τὰ δικά μας μέρη, ἀπὸ τὴν Ἀδριανούπολη τῆς Θράκης, δὲν εἶναι εἰς ὅλους γνωστὰ καὶ μάλιστα πολλὲς γυναῖκες, ποὺ ἔχουν τὰ ὀνόματά τους δὲν γνωρίζουν ὅτι γιορτάζουν σήμερα. Γι᾽ αὐτὸ θὰ τὰ παραθέσω ἐδῶ πρὸς τιμήν τους καὶ πρὸς γνῶσιν ὅσων ἑορτάζουν.Ἀπὸ τὶς σαράντα λοιπὸν ὅσιες ἀσκήτριες μαρτύρησαν στὴ φωτιὰ οἱ: Ἀδαμαντίνη,Καλλιρόη, Χαρίκλεια, Πηνελόπη, Κλειώ, Θάλεια, Μαριάνθη, Εὐτέρπη, Τερψιχόρη καὶ Οὐρανία. ᾽Αποκεφαλίσθηκαν, ὅπως καὶ ὁ διάκονος Ἀμμούν, οἱ: Κλεονίκη, Σαπφώ, Ἐρατώ,Πολυμνία, Δωδώνη, Ἀθηνᾶ, Τρωάδα καὶ Κλεοπάτρα. Κτυπήθηκαν μὲ τὸ ξίφος στὸ στόμα καὶ στὴν καρδιὰ οἱ: Κοραλία, Ἀθηνᾶ, Θεονόη, Θεανώ, Ἀσπασία, Πολυνίκη, Διόνη,Θεοφάνη, Ἐρασμία καὶ Ἑρμηνεία. Οἱ ὑπόλοιπες ποὺ κατακόπηκαν μὲ μαχαίρια ἢ δέχθηκαν στὸ στόμα πυρακτωμένα σίδερα εἶναι: Ἀφροδίτη, Μαργαρίτα, Ἀντιγόνη,Πανδώρα, Χάϊδω, Λάμπρω, Μόσχω, Ἀρηβοΐα, Θεονύμφη, Ἀκριβή, Μελπομένη καὶ Ἐλπινίκη.

 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

O Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτ. π. Θεόδωρος Ζήσης :

«Λυπούμαστε, γιατί η δυνατή φωνή του Συνεδρίου, που ακούστηκε τον Σεπτέμβριο του 2004 στην Θεσσαλονίκη, ενώ έφθασε στα αυτιά των εκκλησιαστικών ηγετών, δεν επέδρασε θετικά στο νου και στις καρδιές τους, ώστε να αλλάξουν την καταστροφική οικουμενιστική τους πορεία. Εξακολουθούν προκλητικά να συγχρωτίζονται και να συμπροσεύχονται με τους αιρετικούς, να τους εγκωμιάζουν και να τους ευλογούν μέσα σε Ορθόδοξους ναούς, να συνθέτουν ακόμη και εκκλησιαστικούς ύμνους, για να τους τιμήσουν, με θεολογικά δε κείμενα και δηλώσεις, αλλά και με την συγκρητιστική ασεβή συμπεριφορά τους, να αθετούν και να προσβάλλουν τα δόγματα και τους Ιερούς Κανόνες, τους οποίους όμως μετά ζήλου και αυστηρότητος επικαλούνται και εφαρμόζουν, για να στηρίξουν θρόνους και δικαιοδοσίες, ή για να τιμωρήσουν ζηλωτάς και ομολογητάς κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς»

Φώτης Κόντογλου - Ῥωμιοσύνη καὶ Ὀρθοδοξία

Ἡ Ῥωμιοσύνη καὶ Ὀρθοδοξία εἶναι ἕνα πρᾶγμα. Γιὰ νὰ μὴν πάρω τοὺς πολὺ παλιούς, παίρνω δυὸ τρεῖς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἀγωνισθήκανε γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδας, ποὺ ὅποτε μιλᾶνε γιὰ τὴ λευτεριά, μιλᾶνε καὶ γιὰ τὴ θρησκεία. Ὁ Ρήγας Φεραῖος λέγει: «νὰ κάνουμε τὸν ὅρκο / ἀπάνω στὸ Σταυρό». Ἕνας ἄλλος ποιητὴς γράφει: «Γιὰ τῆς πατρίδας τὴν ἐλευθερία / γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία / γι᾿ αὐτὰ τὰ δυὸ πολεμῶ, / μ᾿ αὐτὰ νὰ ζήσω ἐπιθυμῶ. / κι ἂν δὲν τὰ ἀποχτήσω / τί μ᾿ ὠφελεῖ νὰ ζήσω;»...

... Οἱ ἀγράμματοι ποιητὲς τῶν βουνῶν, μέσα στὰ τραγούδια ποὺ κάνανε, καὶ ποὺ δὲ θὰ τὰ φτάξει ποτὲ κανένας γραμματιζούμενος, μιλᾶνε κάθε τόσο γιά. τὴ Θρησκεία μας, γιὰ τὸ Χριστό, γιὰ τὴν Παναγιά, γιὰ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους, γιὰ τοὺς ἁγίους. Πολλὲς παροιμίες καὶ ρητὰ καὶ λόγια ποὺ λέγει ὁ λαός μας, εἶναι παρμένα ἀπὸ τὰ γράμματα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ῥωμιοσύνη εἶναι ζυμωμένη μὲ τὴν ὀρθοδοξία, γι᾿ αὐτὸ Χριστιανὸς κ᾿ Ἕλληνας ἤτανε τὸ ἴδιο. Ἀπὸ τότε ποὺ γινήκανε χριστιανοὶ οἱ Ἕλληνες, πήρανε στὰ χέρια τους τὴ σημαία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν κάνανε σημαία δική τους: Πίστις καὶ Πατρίς! Ποτάμια ἑλληνικὸ αἷμα χυθήκανε γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τα χρόνια του Νέρωνα καὶ τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἕως τὰ 1838, ποὺ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ ἐξ Ἰωαννίνων. Ποιὰ ἄλλη φυλὴ ὑπόφερε τόσα μαρτύρια γιὰ τὸ Χριστό; Αὐτὸ τὸ ἀκατάλυτο ἔθνος ποὺ ἔπρεπε νὰ πληθύνει καὶ νὰ καπλαντίσει τὸν κόσμο, ἀπόμεινε ὀλιγάνθρωπο γιατὶ ἀποδεκατίσθηκε ἐπὶ χίλια ὀχτακόσια χρόνια ἀπὸ φυλὲς χριστιανομάχες.

Ἁγιασμένη Ἑλλάδα! Εἶσαι ἁγιασμένη, γιατὶ εἶσαι βασανισμένη. Κι ἡ κάθε γιορτή σου μνημονεύει κ᾿ ἕνα μαρτύριό σου. Τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ τὰ ῾κανες δικά σου πάθη, τὰ μαρτύρια τῶν ἁγίων εἶναι τὰ δικά σου μαρτύρια.

Συμεών ο Ν. Θεολόγος:

Όπως ο χρυσός που σκωρίασε πολύ, δεν είναι δυνατόν να καθαρισθή και να επανέλθη εις την λαμπρότητά του, ειμή μόνον εάν ριφθή εις την κάμινον και κτυπηθή πολύ με τα σφυριά, έτσι και η ψυχή που εδέχθη την σκωρίαν της αμαρτίας και έχασε το κάλλος της, δεν δύναται κατ’ άλλον τρόπον να καθαρισθή και να λάβη πάλιν το αρχαίον κάλλος της, παρά μόνον εάν υπομείνη πολλούς πειρασμούς και εισέλθη εις την κάμινον των θλίψεων.

Mεταμοσχεύσεις

Toυ αδελφού μας Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 ( http://kyprianoscy.blogspot.gr/ )

Τελικά τι συμβαίνει με τις μεταμοσχεύσεις; Είναι ψυχωφελείς και ανθρωποσωτήριες ή μήπως φθείρουν την ψυχή και δια δόλου αποκτείνουν το σώμα; Πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, αφού πρώτα δώσουμε το συνοπτικό περίγραμμα του πώς φτάσαμε έως εδώ. Η θεωρία της εξέλιξης (Δαρβίνος) έχει διεισδύσει σε όλους τους κλάδους της επιστήμης, επομένως δεν θα μπορούσε να μείνουν εκτός οι δυο βασικοί άξονες των ερευνητών, δηλαδή η πρακτική και η θεωρητική πλευρά της ζωής και ό,τι αφορά σε αυτή. Στις θετικές επιστήμες κατατάσσεται η Ιατρική, στις θεωρητικές η Θεολογία, έτσι, και οι δυο αυτοί τομείς δεν έμειναν ανεπηρέαστοι. Βεβαίως, δεν έμειναν ανεπηρέαστοι και όλοι εκείνοι οι τομείς, που διαμορφώνουν τη λεγόμενη Κοινή Γνώμη.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΜΕΛΕΙΑ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

 

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ἀγώνας πρέπει νά διεξάγεται μέ ἐπιμέλεια, γιά νά ἔχει καρπούς.Χρειάζεται ἰδιαίτερη προσοχή καί φροντίδα. Πολλοί νομίζουν ὅτι μποροῦν,παράλληλα μέ τίς ἐπαγγελματικές τους ἀπασχολήσεις, γιά τίς ὁποῖες ξοδεύουν τόν περισσότερο χρόνο, νά εἶναι καί καλοί χριστιανοί, ἀφιερώνοντας ἐλάχιστα λεπτά κατά περιόδους στόν ἐκκλησιασμό, τή μελέτη, τήν προσευχή κ.λπ., χωρίς νά δείχνουν ἐπιμέλεια καί χωρίς νά συμμετέχει ἡ καρδιά τους.

Ἁπλά γνωρίζουν ὅτι ἔχουν μερικά καθήκοντα καί προσπαθοῦν νά τά ἐκτελέσουν, γιά νά μή τούς ἐλέγχει ἡ συνείδηση. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι νά μή ἔχουν καμία πνευματική προόδο καί νά μή διαφέρουν σέ τίποτα ἀπό τούς κοσμικούς, οἱ ὁποῖοι ζοῦν δίχως νά τηροῦν τἰς ἐντολές τοῦ Θεοῦ.

 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η Κυρία Θεοτόκος λέγει: οι εχθροί μου και του Υιού μου επλησίασαν. Ποιοι είναι οι εχθροί; Οι λατινόφρονες.

Οι λατινόφρονες με τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννην Βέκκον ήλθον εις το Άγιον Όρος μετά στρατιωτικής δυνάμεως, και αφού έπραξαν εκείνα τα οποία έπραξαν εις τας άλλας Μονάς, ήλθον τελευταίον και εις την Ιεράν Μονήν του Ζωγράφου, πυρ και μανίαν πνέοντες κατά των οικούντων αυτήν Μοναχών. Κατ’ εκείνον δε τον φρικτόν και φοβερόν δια το Άγιον Όρος καιρόν, πλησίον της Μονής Ζωγράφου ηγωνίζετο κατά μόνας εις Μοναχός, έχων συνήθειαν ιεράν να αναγινώσκη πολλάκις καθ΄ εκάστην τον Ακάθιστον Ύμνον της Θεοτόκου ενώπιον της θείας Εικόνος Αυτής. Εν μια λοιπόν των ημερών, ότε εις τα χείλη του Γέροντος αντηχούσεν ο Αρχαγγελικός ασπασμός της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το «Χαίρε», ακούει αίφνης ο Γέρων εκ της αγίας Αυτής Εικόνος τους εξής λόγους: «Χαίρε και συ, Γέρων του Θεού!», ο δε Γέρων εγένετο έντρομος. «Μη φοβού», εξηκολούθησεν ησύχως η εκ της Εικόνος θεομητορική φωνή, «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον εις τους αδελφούς και εις τον Καθηγούμενον ότι οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν. Όστις λοιπόν υπάρχει ασθενής τω πνεύματι, εν υπομονή ας κρυφθή, έως ότου παρέλθη ο πειρασμός, οι δε επιθυμούντες μαρτυρικούς στεφάνους ας παραμείνωσιν εν τη Μονή, άπελθε λοιπόν ταχέως».  

….είκοσι δε και εξ Μοναχοί, oι μη μνημονεύοντες τον λατινόφρονα Τζιοβάνι Βέκκο, μετά των οποίων και ο Καθηγούμενος, έμειναν εις την Μονήν και εισήλθον εντός του Πύργου, αναμένοντες τους εχθρούς αυτών και προσδοκώντες τους μαρτυρικούς στεφάνους. Το αποτέλεσμα: εικοσιέξ Οσιομάρτυρες Ζωγραφίται, οι ελέγξαντες τους λατινόφρονας, τον τε βασιλέα Μιχαήλ και τον Πατριάρχην Τζιοβάνι Βέκκον, επάνωθεν του Πύργου πυρί τελειούνται.

Τώρα :

Και οι δέκα εννέα Ηγούμενοι του Αγίου Όρους  υποδέχονται στο Άγιον Όρος, συλλειτουργούν και μνημονεύουν τον λατινόφρονα αρχιαιρεσιάρχην Πατριάρχην Κων/πόλεως  κ. Βαρθολομαίον, την ιδίαν ώρα που ο νέος Τζιοβάνι Βέκκος εκδιώκει απανθρώπως τους αδελφούς των Εσφιγμενίτας!...

Ἐδάκρυσεν ἡ εἰκών τῆς Ἁγίας Μαρίνης Πάχνας τῆς Πάφου;

Εἰς τήν κοινότητα Πάχνας τῆς Πάφου εἰς τήν Κύπρον οἱ κάτοικοι ἐξωργήσθησαν, ὅταν ὁ Σεβ.Μητροπολίτης Γεώργιος ἀμφισβήτησε τούς ἰσχυρισμούς των ὅτι εἰς τό ἐξωκκλήσιον  τῆς Ἁγίας Μαρίνης, ἡ εἰκών τῆς Ἁγίας ἐδάκρυσε. Ὁ Μητροπολίτης φέρεται νά ἀπήντησεν   εἰς τούς κατοίκους ὅτι: «Οἱ εἰκόνες μου δέν δακρύζουν». Συμφώνως πρός πληροφορίας, αἱ ὁποῖαι ἀνηρτήθησαν εἰς Κυπριακάς ἱστοσελίδας:

«Ἡ ἐπιτροπὴ τῆς ἐκκλησίας ζήτησε νὰ σταλεῖ ἀπὸ τὴ Μητρόπολη Πάφου εἰδικός, οὕτως  ὥστε νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ τὸ “θαῦμα”, ἀλλὰ ὅταν αὐτὸς ἐπέδειξε, κατὰ τοὺς κατοίκους, ἀδιαφορία, ἐνημέρωσαν τὸν βουλευτὴ τοῦ ΔΗΣΥ Εὐθύμιο Δίπλαρο, ὁ ὁποῖος βρισκόταν   τυχαία στὴν κοινότητα καὶ ἀφοῦ ἐπεσκέφθη τὴν ἐκκλησία, τοῦ ζητήθηκε νὰ καλέσει τὰ τηλεοπτικὰ κανάλια, κάτι τὸ ὁποῖο φέρεται νὰ ἔπραξε. Ὁ Μητροπολίτης Πάφου φέρεται  νὰ ἀνέφερε σὲ δημοσιογράφους πὼς αὐτὰ ποὺ διαδίδονται, “ἐν πελλάρες τοὺς Παχνιῶτες”. Μετὰ ἀπὸ ἔντονες διαμαρτυρίες τῶν κατοίκων καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπιτροπῆς, ἡ Μητρόπολη φέρεται νὰ ἐνημέρωσε τήν κοινότητα πὼς τὸ πρωὶ τῆς ἑπόμενης μέρας θὰ σταλεῖ  ὁ ἁρμόδιος νὰ ἐπιβεβαιώσει, κάτι τὸ ὁποῖο δὲν ἔγινε».

"O.T"

π. Θεόδωρος Ζήσης - "Η αιρετική απεικόνιση της Αγίας Οικογένειας

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ  ΚΑΙ  ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ  ΠΑΙΔΕΙΑ

Η ύπαρξις παιδείας φανερώνει το γεγονός, το μαρτυρηθέν και συνεχώς μαρτυρούμενον από ολόκληρον την εμπειρίαν του ανθρωπίνου γένους, ότι ο άνθρωπος είναι ον ατελές και ελλιπές. Τούτο μαρτυρούν όλαι αι φιλισοφίαι, όλαι αι θρησκείαι, όλαι αι επιστήμαι, όλοι οι πολιτισμοί. Ο άνθρωπος είναι ον το οποίον πρέπει να τελειοποιηθή και να ολοκληρωθή. Δια τούτο ο κύριος σκοπός της παιδείας είναι να τελειοποιήση και ολοκληρώση τον άνθρωπον. Αμέσως όμως γεννάται το εξής αναπόφευκτον ερώτημα: με τι να τον τελειοποιήση και με τι να τον ολοκληρώση;                                                                        

Από οποιανδήποτε πλευράν θεωρούμενος, ο άνθρωπος είναι κατά το είναι του «ανοικτός» προς άλλα όντα και προς άλλους κόσμους. Ούτος εις ουδεμίαν περίπτωσιν είναι η κεκλεισμένη μονάς του Λάϊμπνιτς. Με όλην την ζωήν του, την φυσικήν και την ψυχικήν, συνυφαίνεται ακαταπαύστως ο άνθρωπος, συνειδητώς ή υποσυνειδήτως, εκουσίως ή ενστικτωδώς, εις τον πελώριον και ακατάληπτον ιστόν της παν-ζωής του σύμπαντος κόσμου.

Αλλοίμονον! Αι κορυφαί της Ορθοδοξίας, επί το έργον της προδοσίας!

Περί της συντελουμένης Καϊαφαϊκής προδοσίας πλειστάκις έχομε γράψει. Τα Ορθόδοξα «Άγια των Αγίων» μολυνθέντα ήδη, δια της κατακριτέας αυτομολήσεως των «Ορθοδόξων» Προκαθημένων των, προς τον οργανισμόν του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), ασφυκτιούν θανασίμως εκ  της «συνεργασίας» και «συνυπάρξεως» του εναγκαλισμού του επαράτου Οικουμενισμού, όστις, ως προσφυώς ελέχθη, «μη έχων όρια ο ίδιος αγωνίζεται να εξαφανίση και καταστρέψη τα όρια της Εκκλησίας του Χριστού». Ήδη, συζητείται, όχι μόνον περί ενώσεως με όλους τους Χριστιανούς ακόμη και με Ιουδαίους, αλλά και ότι πας ζων επί της γης, είναι μέλος της «Εκκλησίας», δηλ. της … «Παγκοσμίου εκκλησίας» των Οικουμενιστών! Απολύτως πιστεύομεν, ότι η των Εικονομάχων κακοδοξία αποτελεί μικρογραφίαν της καταβαλλομένης σήμερον προσπαθείας δια την ολοκληρωτικήν καταστροφήν της ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, την Οποίαν δια του ιδίου αυτού αίματος, εθεμελίωσεν ο Κύριος, και οι απ΄ αιώνος μάρτυρες και ομολογηταί ανήγειραν εις Ναόν περικαλλούς ευπρεπείας και ωραιότητος. Το πνεύμα της πλάνης και ασεβείας αντιληφθέν, ότι η ποικίλη κατά των Ορθοδόξων βία ολίγα κατορθοί, εδίδαξε τους συγχρόνους υιούς του σκότους, να μετέρχωνται του λοιπού τας μεθόδους της «συνυπάρξεως», «συνδιαλλαγής» και «αγάπης», ευνουχίζοντες ούτω κατ΄ αρχάς πάσαν ορθόδοξον μαχητικήν διάθεσιν, δεσμεύοντες αργότερον ταύτην, και τέλος, ως σύμμαχον παρασύροντες εν τω ιδίω αυτών στρατοπέδω, εν πολλοίς μιτροφορούσαν ή ακαδημαϊκή τηβέννω κεκοσμημένην… Αλλοίμονον! Αι κορυφαί της Ορθοδοξίας, επί το έργον της προδοσίας! Τω όντι,  «πως έπεσαν δυνατοί;» (Β΄ Βασιλ. Α,27). Εσπούδασαν γαρ «εγκαταμίξαι το ψεύδος τη αληθεία και τη ευσεβεία την ασέβειαν». Σκοτισθέντες «ουδέν ηγήσαντο το πράγμα ουδέ διαφέρειν ευσέβειαν ασεβείας ενόμισαν», οίτινες «τω Αντιχρίστω την οδόν παρασκευάζουσιν». Αληθώς, «πως εγένετο πόρνη πόλις πιστή Σιών, πλήρης κρίσεως εν η δικαιοσύνη εκοιμήθη εν αυτή, νυν δε φονευταί;» (Προφ. Ησαϊου, α,2). Ήδη, ο Οικουμενισμός έχει εις τα δίκτυά του, καθώς γνωρίζετε, απάσας τας τοπικάς Ορθοδόξους Εκκλησίας. Η ένωσις έχει τελεσθή, τουλάχιστον εις επίπεδον κορυφής. Το μόνον, όπερ αναμένουν οι οπαδοί της, είναι η κατάλληλος διαφώτισις του λαού, ώστε να την δεχθή και ούτος άνευ «ανταρσιών» και «επαναστάσεων».

Αββά Ισαάκ

Ο εχθρός τής ψυχής μας, ο διάβολος, παραμένει πάντοτε απέναντί μας και κατασκοπεύει μετά προσοχής ποίαν θύραν των αισθητηρίων θα του ανοίξη η αμέλειά μας δια να εισέλθη. Μόλις δε αντιληφθή μίαν θύραν αφρούρητον, αμέσως ο παμπόνηρος εισάγει εις την ψυχήν μας δι' αυτής τας αποσκευάς του. Ας φροντίσωμεν όμως ημείς να αντικαταστήσωμεν τους μεγάλους κόπους, (που προέρχονται από τον πόλεμον με τα μεγάλα πάθη) με μικρούς (που οφείλονται εις την εύκολον αντιμετώπισιν τών πονηρών λογισμών) και χωρίς δυσκολίαν θα τον κατανικήσωμεν. 
(Υπόθεσις ΙΑ΄ Τόμος Γ΄)

SIMONOPETRA - PSALM 110 .wmv

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013 (ώρα Ελλάδος).

Ιεροθέου επισκόπου Αθηνών, Δομνίνης μάρτυρος.

 Ὁ Ἅγιος Ἱερόθεος ἦταν πλατωνικὸς φιλόσοφος καὶ ἕνας ἀπὸ τὰ ἐννέα μέλῃ τοῦ Συμβουλίου τῆς Γερουσίας τοῦ Ἀρείου Πάγου.

Ἀφοῦ δέχθηκε καὶ διδάχθηκε τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, χειροτονήθηκε πρῶτος ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν τὸ 152 μ.Χ.
Μαθητὴς τοῦ ὑπῆρξε ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, ὁ ὁποῖος στὰ συγγράμματά του πλέκει ἐγκώμια γιὰ τὸν δάσκαλό του.
Ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ σὲ βαθιὰ γεράματα, μετὰ ἀπὸ πολύχρονη ποιμαντικὴ καὶ συγγραφικὴ δραστηριότητα.
Ἡ τίμια κάρα του φυλάσσεται στὸ ὁμώνυμο μοναστῆρι στὰ Μέγαρα Ἀττικῆς. Ἐπίσης λείψανά του σῴζονται στὸ Ἅγιον Ὄρος (Ἱ. Μ. Ἄγ. Παύλου) καθὼς καὶ στὸ παρεκκλήσιο τοῦ Ἄγίου Ἀνδρέα (Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν).

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Σχολιασμός επικαιρότητας (Το κόλπο του Αντιρατσιστικού κτλ.) [ΒΙΝΤΕΟ - 2013]

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Γιατί δεν τιμωρούμαστε τώρα.

Του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

 Αλλά τώρα δεν παθαίνουμε κανένα κακό και γι’ αυτό πρέπει να φοβόμαστε πολύ περισσότερο. Διότι δεν διατηρούμαστε , για να μη τιμωρηθούμε, αλλά για να τιμωρηθούμε χειρότερα, εάν δεν θελήσουμε να αλλάξουμε τρόπο ζωής. Διότι εκείνοι μεν δεν γνώρισαν την γέεννα του πυρός και παρεδίδονταν στις εδώ τιμωρίες, εμείς όμως όσες αμαρτίες και αν διαπράξουμε και αν ακόμη δεν πάθουμε κανένα κακό στην παρούσα ζωή, θα υποστούμε τα πάντα στο μέλλον. Διότι πως θα μπορούσε να είναι σωστό, εκείνοι μεν που βρίσκονταν σε νηπιωδέστερη κατάστασι να έχουν τιμωρηθή με αυτόν τον τρόπο, ενώ εμείς, που διδαχθήκαμε τελειότερη διδασκαλία και έχουμε διαπράξει αμαρτήματα πολύ χειρότερα από εκείνους, να διαφύγουμε τις τιμωρίες;
Θέλετε να ακούστε τις υπόλοιπες συμφορές, όσες έπαθαν στην Παλαιστίνη από τους Βαβυλώνιους και Ασσύριους και από τους Μακεδόνες; Όσες πείνες και ασθένειες και πολέμους και αιχμαλωσίες υπέστησαν στην εποχή του Τίτου και του Βεσπασιανού; Αναγνώστε το βιβλίο του Ιωσήπου, που αναφέρεται στην άλωσι των Ιεροσολύμων και θα πληροφορηθήτε την πικρή εκείνη τραγωδία. Διότι μεταξύ των άλλων δεινών περιέπεσαν σε τόση μεγάλη πείνα, ώστε έφθασαν στο σημείο να τρώνε τις ζώνες τους και τα υποδήματά τους και τα αηδέστερα από αυτά. Διότι η ανάγκη τα έφερε όλα στα δόντια τους, όπως κάπου λέει στο βιβλίο του ο προαναφερθείς συγγραφέας. Και δεν αρκέσθηκαν μόνο σε αυτά, αλλά και δοκίμασαν και την γεύσι των ιδίων των παιδιών τους. 
Πώς λοιπόν, ενώ εκείνοι υπέστησαν τόσες τιμωρίες , εμείς που διαπράττουμε χειρότερες αμαρτίες θα αποφύγουμε τις τιμωρίες; Εάν λοιπόν εκείνοι τιμωρήθηκαν τότε, γιατί εμείς δεν τιμωρούμαστε τώρα; Δεν είναι φανερό και στον τυφλό ακόμη, ότι αυτό συμβαίνει επειδή επιφυλάσσεται για εμάς η τιμωρία της μελλούσης ζωής, όπως πολλές φορές σας είπα; 
Πρέπει λοιπόν να σκεπτώμαστε μαζί με τα άλλα και αυτά, που συμβαίνουν στην παρούσα ζωή και δεν θα απιστήσουμε τότε για την γέεννα του πυρός. Διότι, εάν ο Θεός είναι δίκαιος και αμερόληπτος όπως και είναι, για ποιόν λόγο άλλοι μεν τιμωρούνται εδώ για φόνους, ενώ άλλοι όχι; Άλλοι μεν από τους μοιχούς τιμωρούνται και άλλοι πεθαίνουν ατιμώρητοι; Πόσοι τυμβωρύχοι διέφυγαν την τιμωρία; Πόσοι πλεονέκτες; Πόσοι άρπαγες; Αν λοιπόν δεν υπάρχη τιμωρία, πού θα τιμωρηθούν αυτοί;
Άραγε πείθουμε τους αντιλέγοντες , ότι δεν είναι μύθος ο λόγος γι’ αυτήν; Είναι τόσο αληθινός ο λόγος μας, διότι όχι μόνον εμείς , αλλά και ποιητές και φιλόσοφοι και συγγραφείς φιλοσόφησαν για την μέλλουσα ανταπόδοσι, και έχουν πει, ότι θα τιμωρηθούν στον Άδη οι πονηροί. Μολονότι όμως δεν μπόρεσαν να τα πουν αυτά με λεπτομέρεια, όπως ακριβώς έχουν, καθόσον παρακινήθηκαν στις σκέψεις τους αυτές από τους συλλογισμούς τους και από τα όσα άκουσαν από εμάς, όμως σχημάτισαν κάποια εικόνα της μελλούσης κρίσεως. Μερικοί μάλιστα χαρακτηρίζουν τις τιμωρίες εκείνες ως θρήνους και ποταμούς όμοιους με πύρινες φλόγες και Στυγός ύδωρ, και Τάρταρο που απέχει τόσο από τη γη, όσο αυτή από τον ουρανό και αναφέρουν πολλούς άλλους τρόπους τιμωρίας∙ και πάλι μιλούν για Ηλύσιο Πεδίο και για νήσουν μακαρίων και λιβάδια με ωραία άνθη και με πολλή ευωδία και για λεπτή αύρα και για ομίλους που ζουν εκεί και που είναι ντυμένοι με λευκή στολή και ψάλλουν κάποιους ύμνους και ότι οπωσδήποτε υπάρχει και για τους αγαθούς και για τους πονηρούς ανταπόδοσις των πράξεων μετά την έξοδο από την ζωή αυτή.
Ας μη απιστούμε λοιπόν για την γέεννα του πυρός, για να μην πέσουμε μέσα σε αυτή∙ 
Διότι αυτός που απιστεί, γίνεται οκνηρότερος ∙ ενώ αυτός που είναι ράθυμος οπωσδήποτε θα πάει σε αυτήν∙ αλλά και να πιστεύουμε χωρίς καμιά αμφιβολία και να συζητούμε συνέχεια γι’ αυτήν και έτσι δεν θα αμαρτάνουμε εύκολα. Διότι η μνημόνευσι των λόγων αυτών θα μπορέση , σαν κάποιο πικρό φάρμακο, να καθαρίση κάθε κακία και να παραμείνη για πάντα μέσα στην ψυχή μας.
Ας χρησιμοποιήσουμε λοιπόν το φάρμακο αυτό, ώστε, αφού καθαρισθούμε καλά, να αξιωθούμε να δούμε τον Θεό , όσο είναι δυνατό να τον ιδούν οι άνθρωποι και να απολαύσουμε των μελλόντων αγαθών με την χάρι και φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού . Σε αυτόν ανήκει η δόξα εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
(Περί τελείας αγάπης, ΕΠΕ 31 , 366- 374, PG 56, 287-290 ) . 

Οι δειλοκάρδιοι σημερινοί "Ορθόδοξοι" Μητροπολίτες τρέμουν να αναθεματίσουν τοις κηρύσσουσι και διδάσκουσι την παναίρεσιν του Διαχριστιανικού και Διαθρησκειακού Συγκρητιστικού Οικουμενισμού Πατριαρχών Κων/πόλεως, Μόσχας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, Αλεξανδρείας, Σερβίας και τοις κοινωνούσι αυτοίς...

Οι Άγιοι Σάββας και Θεοδόσιος επικεφαλής όλων
των Ιεροσολυμιτών μοναχών και του λαού αναθεματίζουν τον Σεβήρο.

 …..Ανέβηκε ο Πατριάρχης στον άμβωνα έχοντας μαζί του τον Θεοδόσιο και τον Σάββα, τους κορυφαίους και αρχηγούς όλων των μοναχών. Όλος ο λαός εφώναζε επί πολλές ώρες και έλεγε: Αναθεμάτισε τους αιρετικούς και βεβαίωσέ μας για τη Σύνοδο επικυρώνοντας τις αποφάσεις της. Χωρίς κανένα δισταγμό και καμμιά αναβολή και με κοινή συμφωνία και οι τρεις αναθεμάτισαν τον Νεστόριο και τον Ευτυχή, τον Σεβήρο και τον Σωτήριχο επίσκοπο Καισαρείας και Καππαδοκίας και όλους εκείνους που δεν δέχονταν τη Σύνοδο της Χαλκηδόνας. 
Αφού διακήρυξαν αυτά και οι τρεις και κατέβηκαν από τον άμβωνα, γύρισε ο αββάς Θεοδόσιος κι εφώναξε στο λαό και είπε: Όποιος δεν δέχεται τις τέσσερις Συνόδους όπως τα τέσσερα Ευαγγέλια, να είναι αναθεματισμένος.

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ

ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ καί πρωτάκουστα, «αἰσχύνης γέμοντα», ἀπό ὀρθοδόξου πλευρᾶς εἶναι ὅσα ἐτελέσθησαν κατά τήν ἐνθρόνιση τοῦ νέου πάπα Φραγκίσκου Α’, προεξάρχοντος δυστυχῶς τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου Α’, μετά τῆς συνοδείας ἐκπροσώπων τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Ὄχι, δέν ἦταν ἐκεῖ παροῦσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία τῶν μεγάλων ὁμολογητῶν τῆς πίστεως ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ: Τοῦ Μ.Φωτίου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, τῶν ἐπί τοῦ λατινόφρονος πατριάρχου Ἰωάννου Βέκκου μαρτυρησάντων Ἁγιορειτῶν Πατέρων, τῶν ὁσιομαρτύρων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Καντάρας τῆς Κύπρου, τῶν ἐν τοῖς χρόνοις ἡμῶν σφαγιασθέντων Σέρβων Ὀρθοδόξων ἀπό τούς «Καθολικούς» Οὐστάσι τῇ ὑποκινήσει τοῦ καρδιναλίου, καί τώρα «ἁγίου» τῶν Παπικῶν, Στέπινατς.

 Εἶναι δυνατόν οἱ σφαγιασθέντες «ὥσπερ ἄρνες» ἀπό τούς παπικούς νά ἔστειλαν ἐκπροσώπους, χαίροντες ἐπί τῇ ἐνθρονίσει τοῦ σφαγέως των; Εἶναι δυνατόν ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος πού προειδοποίησε τους Ἁγιορεῖτες Πατέρες ἐπί τῇ ἀφίξει τῶν παπικῶν και φιλοπαπικῶν ἐπί Βέκκου λέγοντας ὅτι «ἔρχονται οἱ ἐχθροί τοῦ Υἱοῦ μου», νά συμμετεῖχε ἐγκρίνοντας τήν ἐνθρόνιση τῶν ἐχθρῶν τοῦ Υἱοῦ Της, χωρίς μέχρι τώρα ἐπί χίλια ἔτη ἀπό τοῦ σχίσματος νά ὑπάρξη ἴχνος μετανοίας;

π. Θεόδωρος Ζήσης

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Απαιτείται η ψυχή ενός Ιερεμίου, δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!

Απείρως δριμύτερος χειμών, από της εποχής εκείνης του θείου Χρυσοστόμου, κατέλαβε την Εκκλησίαν, με την άρσιν του Αναθέματος της Ανατολικής Εκκλησίας κατά του Παπισμού, υπό του Αθηναγόρου την 7^ην Δεκεμβρίου του 1965, δια της οποίας εχαρακτηρίζετο ως πεπλανημένη η πορεία, της προ αυτής Εκκλησίας των Αγίων Πατέρων και Ι. Συνόδων, και με την εισαγωγήν εις τα ιερά Δίπτυχα του ονόματος του αιρεσιάρχου Πάπα, όχι μόνον, αλλά και … «πασών των Ανατολικών και Δυτικών ομολογιών»! Ω της συμφοράς! Απαιτείται η μεγαληγορία ενός Μωϋσέως, η δύναμις λόγου ενός Δαβίδ, η ψυχή ενός Ιερεμίου, η καρδιά ενός Απ. Παύλου, η γραφίς ενός Μ. Βασιλείου δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!

ΜΗΤΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ :

Παρακολουθῶ μὲ προσοχὴ καὶ ἀγωνία τὴν ἐξέλιξι τῆς καταστάσεως. Βλέπω, ὅτι καὶ ἄλλοι ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀνησυχοῦν καὶ διερωτῶνται· ποῦ πᾶμε; Κάτι φοβερὸ ἐγκυμονοῦν οἱ καιροί μας. Συνεχῶς προετοιμάζω τὴν ψυχή μου, τὸ ποίμνιό μου, καθὼς καὶ τὶς ψυχὲς τῶν φίλων ἀναγνωστῶν, γιὰ τὴν κρίσιμη ὥρα τῆς Ὀρθοδοξίας. Είθε ὁ Κύριος ἀποτρέψῃ ἀπὸ μᾶς τὸ πικρὸ ποτήριο. Είθε νὰ μὴ διασπασθῇ ἡ ἑνότης διὰ τῆς πραγματοποιήσεως ἐνδομύχων πόθων ὡρισμένων οἰκουμενιστῶν ταγῶν τῆς Ἐκκλησίας.  

 (Ἡ κανονικότης τῆς ἐκλογῆς καὶ χειροτονίας μου, Ἀθῆναι 1990, σσ. 144-151).