Έτσι όλοι είναι χορτάτοι και χαρούμενοι.

Κάποιος ευσεβής  παρακαλούσε τον Θεό να του δείξει τον Παράδεισο και την κόλαση. Και ο Θεός συγκατένευσε στο αίτημά του και του έστειλε Άγγελό του να του δείξει αυτά που επιθυμούσε. 
Ο Άγγελος ξεκίνησε την "ξενάγηση" από την κόλαση. Ανοιξε την πόρτα και έβαλε τον ευσεβή άνθρωπο στο δωμάτιο που ήταν η κόλαση. Μέσα σε αυτό βρισκόταν ένα τεράστιο στρογγυλό τραπέζι στην μέση του οποίου βρισκόταν μία κατσαρόλα με ένα πολύ ωραίο αλλά απείραχτο φαγητό. Οι συνδαιτημόνες, κάθονταν γύρω γύρω, αλλά ήταν περίλυποι. Το πρόβλημά τους δεν ήταν τα κουτάλια. Είχαν κουτάλια μακριά γύρω στα 3 μέτρα, τα οποία έφταναν μεν στην κατσαρόλα με το φαγητό, στο κέντρο του τραπεζιού, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαν λόγω του μήκους τους, να τα γυρίσουν πίσω στο στόμα τους ώστε να γευθούν το ωραίο φαγητό. 
Αυτή είναι η Κόλαση, είπε ο Άγγελος στον ευσεβή. 

Στην συνέχεια, άνοιξε μιά άλλη πόρτα και τον έμπασε στον Παράδεισο. 'Ιδια ακριβώς διάταξη με την κόλαση: πάλι το μεγάλο στρογγυλό τραπέζι, με το ωραίο φαγητό στο κέντρο, οι δαιτυμόνες με τα μακριά κουτάλια, αλλά εδώ χαρούμενοι και χορτάτοι. 
Αυτός είναι ο Παράδεισος, είπε ο Άγγελος στον ευσεβή. 
Μα πώς; απάντησε εκείνος. Είναι ακριβώς το ίδιο με την κόλαση. Πώς εδώ καταφέρνουν και είναι χορτάτοι και χαρούμενοι; 
Εδώ οι άνθρωποι έχουν μάθει να ταϊζουν ο ένας τον άλλον. Φτάνουν το φαγητό με τα μακριά κουτάλια, και στην συνέχεια το προσφέρουν στο στόμα του απέναντί τους. Το ίδιο κάνει και γι αυτούς ο απέναντι. Έτσι όλοι είναι χορτάτοι και χαρούμενοι. 

Πατριάρχης Κύριλλος: «Ερχεται το τέλος του κόσμου με τη νομική αναγνώριση των γάμων των γκέι»

Ο πατριάρχης της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας δήλωσε την Κυριακή ότι η νομική αναγνώριση του γάμου μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου οδηγεί την ανθρωπότητα στην καταστροφή, κοντά στο τέλος... του κόσμου, όπως μετέδωσε το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Interfax.

«Αυτό είναι μια πολύ επικίνδυνη ένδειξη της Αποκάλυψης. . . Σημαίνει ότι οι άνθρωποι επιλέγουν την οδό της αυτοκαταστροφής» είπε ο πατριάρχης Κύριλλος απευθυνόμενος σε πιστούς στον καθεδρικό ναό Καζάν στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας.

Ο πατριάρχης είπε ότι υποστηρίζει την απαγόρευση της «ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας» που πρόσφατα επικυρώθηκε ως νόμος του ρωσικού κράτους από τον Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν.

Ανάμεσα στις διατάξεις του νόμου αυτού, που επικρίθηκε σε διεθνές επίπεδο, είναι η επιβολή μεγάλων προστίμων για συζητήσεις περί ομοφυλοφιλίας παρόντων παιδιών.
Η ομοφυλοφιλία αποποινικοποιήθηκε στη Ρωσία το 1993, αλλά συνεχίζει να στιγματίζεται στη χώρα, στην οποία η ορθόδοξη εκκλησία διατηρεί σημαντική επιρροή. Οι παρελάσεις ομοφυλοφίλων απαγορεύονται και ακτιβιστές έχουν υποστεί επανειλημμένα άγριες επιθέσεις.

Αγία Μαρία η Μαγδαληνή

Βίος της Αγίας ενδόξου Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής

Η αγία ένδοξος και πανεύφημος Μαρία η Μα­γδαληνή υπήρξε η πιστή και αφοσιωμένη Μαθήτρια του Υιού και Λόγου του Θεού, η ακόλουθος της Υπεραγίας Θεοτόκου, η Διακόνισσα του Κυρίου και των Αποστόλων, η εκλεκτή Μυροφόρος, η Ευαγγελίστρια της Αναστάσεως, η Ισαπόστολος και κήρυκας της πί­στεως. Σ' αυτήν δόθηκε η χάρις να δη πρώτη μετά την Ανάσταση, μαζί με την Θεοτόκο, τον Αναστάντα Ιη­σού. Αυτή ευαγγελίσθηκε στους Αποστόλους την Α­νάσταση του Κυρίου. Μέσα στα ιερά Ευαγγέλια δοξά­ζεται από τους αγίους τέσσερις Ευαγγελιστές, ως πρώ­τη μετά την Θεοτόκον, Μαθήτρια και Μυροφόρος. Πατέρες της Εκκλησίας μας την χαρακτηρίζουν σε­μνή και σοφή παρθένον με ψυχική ωραιότητα. Η α­γία Μαρία η Μαγδαληνή είναι «ωραίο και ευγενικό παράδειγμα γυναικείας αφοσιώσεως, που φθάνει στην αυταπάρνηση και τον ηρωισμό. Γιατί ας μην έχη η γυναίκα την μυϊκή δύναμη του ανδρός, έχει όμως πλούτο αισθημάτων. Και είναι αλήθεια πως τους ήρω­ες δεν τους κάνει η σωματική ρώμη, αλλά η πίστη και η ευψυχία. "Ηρίστευσαν γυναίκες τω σω Σταυρώ κρατυνθείσαι, Χριστέ παντοδύναμε" ψάλλει η Εκκλη­σία μας».

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Λέγει Γέροντας:

Αν δώσεις ελεημοσύνη,  κι ο λογισμός σε θλίβει πως έδωσες πολύ, μη δίνεις προσοχή σ' αυτόν, γιατί είναι σατανικός. Καλύτερα όμως για σένα είναι να ζεις με τόση ακτημοσύνη, που να έχεις ανάγκη από τους άλλους να σε ελεούν. Εκείνος που δίνει, έχει την ικανοποίηση πως κάνει κάτι καλό. Αλλά όποιος στερείται και δεν έχει ποτέ να δώσει κάτι, αποκτά ταπεινοσύνη με τη σκέψη πως ποτέ δεν κάνει τίποτε καλό. Έτσι έζησαν οι Πατέρες μας. Μ' αυτόν τον τρόπο βρήκε τον Θεό ο Μέγας Αρσένιος.

Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού, δεν έχει πληθυντικό αριθμό.

Η Εκκλησία του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού είναι ΜΙΑ. Όλες οι ομόδοξες Ορθόδοξες Εκκλησίες αποτελούν την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία με κεφαλή τον Ιησού Χριστό. Κάθε τοπική Ομόδοξη Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι κομμάτι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά όλη η Ορθόδοξη Εκκλησία. «Εν Μιά αι πολλαί, και εν ταις πολλαίς η Μία». Συνεπώς η Εκκλησία του Ιησού Χριστού, δεν έχει πληθυντικό αριθμό. Σε πληθυντικό αριθμό ανήκουν και είναι μόνον όλα εκείνα τα Σατανικά «δήθεν χριστιανικά» κατασκευάσματα, αι αιρέσεις και τα Σχίσματα, που δεν αποτελούν και δεν είναι ποτέ δυνατόν να ονομαστούν Εκκλησία, με τη στενή έννοια και τη σημασία της λέξης ΕΚΚΛΗΣΙΑ, που ίδρυσε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, επί της γης, αλλά παραμένουν και είναι αμαρτωλά κατασκευάσματα διαβολοκίνητων ανθρώπων, για καθαρώς προσωπική και μόνον προβολή και συμφέροντα.

Διάδοχος Φωτικής:

Όπως το κερί, εάν δεν θερμανθή και δεν μαλακώση πολύ, είναι αδύνατον να αποτυπώση την σφραγίδα, έτσι και ο άνθρωπος, εάν δεν δοκιμασθή με πόνους και θλίψεις και ασθενείας, δεν δύναται να δεχθή την σφραγίδα των αρετών του Θεού.

Ακόμα «Δεν Ξεχνώ» τη μαρτυρική Κύπρο

Του Κωνσταντίνου Χολέβα.

«Δεν Ξεχνώ» ήταν το σύνθημα που είχαμε στην τσάντα μας, στο πέτο μας, στο αυτοκίνητό μας, στο σπίτι μας ή στο γραφείο μας οι περισσότεροι Ελληνες μετά την εισβολή του τουρκικού Αττίλα στην Κύπρο. Από τις 20 Ιουλίου 1974 ο χάρτης της ελληνικής Μεγαλονήσου, με το αίμα να κοκκινίζει το κατεχόμενο βόρειο τμήμα, ήταν το σήμα κατατεθέν του απανταχού Ελληνισμού και μας θύμιζε το χρέος μας. Να μην ξεχάσουμε τα εγκλήματα του Αττίλα και των Τουρκοκύπριων ακολούθων του. Να θυμόμαστε ότι η Κύπρος ήταν, είναι και θα παραμείνει ελληνική, παρά την προσωρινή Κατοχή και χωρίς αυτή η ιστορική παραδοχή να υπονομεύει την ανεξάρτητη κρατική υπόστασή της.

Η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων της Ελλάδος και της Κύπρου στηρίξαμε το αίτημα για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Οπως η Κρήτη, η Σάμος και άλλα τμήματα του Ελληνισμού πέρασαν από μία περίοδο ημιαυτονομίας και τελικά ενώθηκαν με την Ελλάδα, έτσι οραματιστήκαμε οι περισσότεροι την Κύπρο μετά την ανεξαρτησία του 1960. Οι αγώνες των Ελλήνων αδελφών μας στο νησί έγιναν για ένωση και μόνον ένωση. Και το 1931 και το 1955-59. Αυτό ζητούσαν οι Ελληνοκύπριοι κατά 97% με το δημοψήφισμα του Ιανουαρίου του 1950, αυτό επανέλαβαν όλοι οι βουλευτές της κυπριακής Βουλής, συμπεριλαμβανομένων και των αριστερών του ΑΚΕΛ, από το 1960 έως και τον Ιούνιο του 1967 (μας το θυμίζει ο Λάζαρος Μαύρος στη «ΣΗΜΕΡΙΝΗ» Λευκωσίας, 17/7/2013).

Σήμερα, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση με την παρουσία 40.000 Τούρκων στρατιωτών στα Κατεχόμενα, είναι δύσκολο να μιλούμε για ένωση. Τουλάχιστον ας διατηρήσουμε ζωντανή και άσβεστη τη μνήμη των κατεχόμενων τόπων και ας κρατήσουμε μέσα μας την ελπίδα για καλύτερες ημέρες. Ποτέ δεν ξέρεις ποιο θα είναι το μέλλον της πολυεθνικής και διαρκώς ταραγμένης Τουρκίας. Ολα είναι πιθανά.

Εμείς δεν πρέπει να υπογράψουμε καμία συνθήκη ή σχέδιο τύπου Ανάν που θα νομιμοποιεί την εισβολή του Ιουλίου - Αυγούστου 1974 και θα καταδικάζει σε λήθη και εγκατάλειψη πανάρχαιες ελληνικές εστίες. Και να διδάσκουμε στα παιδιά μας την ιστορία των αρχαίων θεάτρων, των ορθόδοξων ναών, των μοναστηριών, των συλημένων κοιμητηρίων, των κλεμμένων χριστιανικών εικόνων, των πόλεων και των αγωνιστών της κατεχόμενης Κύπρου μας.

http://www.dimokratianews.gr/

Αρνούμεθα τὴν μοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας !!!

 Ἡ ἰσότιμη ἔνταξη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸ Π.Σ.Ε., είναι πράξη ἡ ὁποία ἀκυρώνει πλῆθος εὐαγγελικῶν ἐντολῶν καὶ Ἱερῶν Κανόνων, καὶ διὰ τῆς ὁποίας ἀρνούμεθα τὴν μοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅλη τὴν δισχιλιετῆ ὀρθόδοξη Παράδοση. Αὐτὴ ἡ προδοσία τῆς ὀρθοδοξίας ἀποτυπώνεται στὴν ἀπόφαση τῆς 9ης Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. (Porto Alegre, ΦΕΒ 2006)· ἀπόφαση ποὺ ὑπέγραψαν ἢ ἀποδέχθηκαν ἀδιαμαρτύρητα οἱ ἐκπρόσωποί μας ἐπίσκοποι καὶ τὴν ὁποία, τὸ μὲν Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο διὰ τοῦ κ. Βαρθολομαίου ἀποδέχτηκε μὲ ἐνθουσιασμό, ἡ δὲ ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία τὴν ἔχει ἕως σήμερα ἀποδεχθεῖ σιωπηρῶς.

Στὸ Porto Alegre(Φεβρουάριος 2006, 9^η Συνέλευσις του Π.Σ.Ε.) οἱ ἐκπρόσωποί της Εκκλησίας της Ελλάδος,  δέχθηκαν:  Ὅτι τὴν Ἐκκλησία τὴν ἀποτελοῦν ὅλες μαζί, οἱ 350 αἱρετικὲς “ἐκκλησίες” τοῦ Π.Σ.Ε.», ἀνάμεσα στὶς ὁποῖες ἀριθμεῖται ὡς ἰσότιμος καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὡς ἐκ τούτου:

1). Αρνήθηκαν ἐμπράκτως τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως διὰ τοῦ ὁποίου ὁμολογοῦμε «πίστιν εἰς “Μίαν Ἐκκλησίαν”!

2). Δέχθηκαν, ὅτι ἤδη «εἴμαστε ἑνωμένοι» (ἀοράτως!) μ’ αὐτὸ τὸ συνονθύλευμα τῶν αἱρετικῶν κοινοτήτων, ἀλλὰ ἀποβλέπουμε στὴν ἐπίτευξη “πλήρους ὁρατῆς ἑνότητας”.

3) Ὅτι ἡ πληθώρα τῶν κακοδοξιῶν τῶν “ἐκκλησιῶν” τοῦ Π.Σ.Ε., εἶναι “διαφορετικοὶ τρόποι διατυπώσεως τῆς ἰδίας Πίστης καὶ ποικιλία Χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνευματος”!

4). Ὅτι αὐτὸ ποὺ ὁριοθετεῖ τὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἡ κοινὴ ὀρθὴ Πίστη, ἡ Παράδοση καὶ ἡ Ἀποστολικὴ διαδοχή, ἀλλὰ τὸ “βάπτισμα”!

Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως κ. Ιερεμίας:

«Καὶ “μέσ’ στὴν ἀνεμοζάλη οἱ λύκοι χαίρονται”, λέγει ὁ λαός μας. Καὶ ποιοί εἶναι οἱ λύκοι; Οἱ αἱρετικοί. Στὴν ἐποχή μας κινδυνεύουμε περισσότερο ἀπὸ δύο αἱρέσεις. Ἀπὸ τὸν παπισμὸ καὶ τὸν οἰκουμενισμό. Ὑποχρεοῦμαι, χριστιανοί μου, σὰν ποιμένας σας, νὰ σᾶς ἐνημερώσω καθαρὰ καὶ νὰ σᾶς πω: Ὁ παπισμὸς εἶναι αἵρεση καὶ ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι παναίρεση».

Περί ακτημοσύνης.

Κάποιος πλούσιος χριστιανός επισκέφτηκε κάποτε έναν Ερημίτη και, φεύγοντας, του πρόσφερε ένα γερό φιλοδώρημα. Εκείνος όμως με κανένα τρόπο δεν ήθελε να το δεχτεί.   "Πάρε το, Αββά, τον παρακαλούσε ο επισκέπτης, και μοίρασε το στους φτωχούς."           
"Αυτό είναι διπλή ντροπή για μένα, τέκνον μου, του αποκρίθηκε ο Γέροντας, να παίρνω χωρίς να έχω ανάγκη και να κενοδοξώ μοιράζοντας τα ξένα ελεημοσύνη." 

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ  Ή  ΘΑΝΑΤΟΣ

EKTAKTO: "Η ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΠΟΛΙΟΡΚΕΙΤΑΙ ..."
ΒΟΗΘΕΙΑ ΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΑΠΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΠΟΥ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ...
ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΝΗ ΓΕΡΟΝΤΑΔΕΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΕΚΕΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΑΝ Η ΔΕΧΘΗΚΑΝ ΤΑ ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΤΗΣ Ε.Ε ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΜΙΣΘΟ Ή ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

• 
  

  

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η θεανθρωπίνη πρόοδος έχει και το θεανθρώπινον ήθος της: Εν αυτή όλη η ζωή του ανθρώπου καθοδηγείται και ενδυναμούται δια του Θεανθρώπου. Ό,τι είναι του Χριστού, μόνον εκείνο είναι αγαθόν, εκτός Αυτού δεν υπάρχει αληθινόν αγαθόν. Η αθανασία είναι το κύριον ιδίωμα του αγαθού του Χριστού. Δια τούτο, η αθανασία είναι αναγκαία εις το ήθος του ανθρώπου του Χριστού, ως αίσθησις, ως συνείδησις, ως έργον, ως πράξις. Το να αισθάνεται κανείς τον Κύριον Ιησούν ως την ψυχήν της ψυχής του, ως την ζωήν της ζωής του, αποτελεί ακριβώς την αθανασίαν του ανθρώπου, αφού με αυτό εξασφαλίζεται το άπειρον και το ατελεύτητον της σκέψεως, της αισθήσεως, της ζωής. Δια τον αληθινόν χριστιανόν η αθανασία αποτελεί κάτι το φυσικόν και λογικόν, μαζί με αυτήν δε και εν αυτή και το άπειρον και το ατελεύτητον. Το γεγονός αυτό ακριβώς είναι εκείνο, το οποίον εξασφαλίζει την επ΄ άπειρον ηθικήν πρόοδον προς τον Θεόν, ο οποίος είναι η συγκεφαλαίωσις όλων των απεραντοσυνών, όλων των ατελευτήτων και όλων των τελειοτήτων. Ως εκ τούτου, είναι εντελώς φυσική, λογική και δικαιολογημένη η κατηγορική προσταγή της Θεανθρωπίνης προόδου: «έσεσθε ουν ημείς τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειός εστιν» (Ματθ. 5,48).                                                                

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ - ΛΟΓΟΝ ΑΓΑΘΟΝ ΑΛΛΗΛΟΥΪΑ...

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος:

Προσευχήσου να μη εισέλθης σε ψυχικούς πειρασμούς, αλλά δια τους σωματικούς πειρασμούς ετοιμάσου με όλην την ψυχήν σου. Διότι χωρίς τους πειρασμούς δεν δύνασαι να προσπελάσης εις τον Θεόν. Μέσα εις τους πειρασμούς κρύπτεται η θεία ανάπαυσις. Εκείνος που αποφεύγει τους πειρασμούς, αποφεύγει την αρετήν. Πειρασμόν δεν εννοώ εκείνον που οδηγεί εις την αμαρτίαν, αλλά τας θλίψεις.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ καὶ Θεέ μου. Ἐρωτῶ Σε:

1. Εἶμαι ἀληθινὸς χριστιανὸς ἡ εἶμαι ψεύτικος; 
2. Τηρῶ κατὰ γράμμα καὶ κατὰ πνεῦμα τὸν θεῖον Νόμον σου; 
3. Σ᾿ ἀγαπῶ μὲ ὅλη μου τὴν ψυχὴν καὶ ὅλην τὴν διάνοιάν μου, ἐσένα τὸν Δημιουργὸν καὶ Σωτῆρα μου, ὡς λέγει ὁ Νόμος Σου; 
4. Σκέπτομαι καὶ ζῶ τὴν αἰώνιον Ἀγάπην Σου; 
5. Σὲ ἀγαπῶ ὅσο πρέπει; 
6. Θὰ ἤθελα νὰ σ᾿ ἔχω στὸ κέντρο τῆς καρδίας μου ὡς ἕνα γλυκὸ μελέτημα κάθε ὥρα καὶ στιγμὴ ὅπως σ᾿ εἶχε ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος; 
7. Προσεύχομαι μὲ πίστη, μὲ ἀγάπη, μὲ ἐμπιστοσύνη; 
8. Αἱ προσευχαί μου, αἱ ἐξομολογήσεις μου, ἡ μετάνοιά μου, αἱ πράξεις μου, ἡ ζωή μου, εἶναι αὖται αἱ ὁποῖαι πρέπουν; 
9. Κοινωνῶ τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, τὸ Πανάγιον Σῶμά Σου καὶ τὸ Τίμιον Αἷμά σου μὲ πίστιν, μὲ προσμονήν, μὲ καθαρὰν καρδίαν, μὲ ἀγάπην καὶ φόβον, μὲ μετάνοιαν καὶ ταπείνωσιν; 
10. Μελετῶ μὲ δίψα καὶ μὲ λαχτάρα τὸν Θεῖον Νόμον Σου; 
11. Ζῶ καὶ πορεύομαι ὡς γνήσιος ὀρθόδοξος χριστιανός; 
Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθαι ποιεῖν οὐδέν, μᾶς λέγεις. Ναὶ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ μου καὶ Θεέ μου. Ἐσὺ εἶσαι τὸ πᾶν. Ἐσὺ μὲ ὁδηγεῖς, Ἐσὺ ρυθμίζεις τὴν ζωήν μου. Ἡ ἀγάπη Σου πρὸς ἐμὲ τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ πρὸς πάντας εἶναι πηγὴ ἀνεξάντλητος. 
Ὀφείλομεν ὅλοι μας καὶ ἐγὼ ἰδιαιτέρως νὰ ἀφιερώνω ὁλόκληρον τὴν ζωήν μου εἰς Σὲ τὸν Σωτῆρα μου. 
Ἐσὺ εἶσαι τὸ Φῶς τοῦ κόσμου· ὅποιος περιπατεῖ καὶ ἀκολουθεῖ Ἐσένα δὲν θὰ πέση στὸ σκότος τῆς ἀνομίας. 
Βοήθησόν με καὶ σκέπασόν με τὴ θεία Σου χάριτι Χριστέ μου, ἵνα γένωμαι ένας ἀληθινὸς πιστὸς χριστιανὸς καὶ οὐχὶ ψευδής. Ἀμήν.

Ένας  Χριστιανός.

Μικρός Παρακλητικός Κανών στην Υπεραγία Κυρία Θεοτόκο μας.

Εξίσωση Εκκλησίας και αιρέσεων

Ο εικοστός αιώνας, που μόλις έληξε, ημπορεί να χαρακτηρισθεί ως ο αιώνας της Οικουμενικής Κινήσεως. Προτεσταντικής βασικώς εμπνεύσεως η κίνηση αυτή απέβλεπε στην προσέγγιση και ενότητα του κατακερματισμένου προτεσταντικού κόσμου. Γρήγορα εξελίχθηκε σε προσπάθεια ενοποίησης του χριστιανικού γενικώς κόσμου. Η κίνηση υιοθετήθηκε δυστυχώς και από την Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία έθεσε έτσι υπό αμφισβήτηση την αυτοσυνειδησία της ως της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, με την οποία έπρεπε να ενωθούν οι του λοιπού χριστιανικού κόσμου, και μετεβλήθη σε μία από τις εκατοντάδες, χριστιανικές ομολογίες ή «εκκλησίες», οι οποίες εν τη διαιρέσει τους είναι ελλειμματικές και προβληματικές· πρέπει να ενωθούν, ώστε να επιτευχθεί το όραμα της των πάντων ενώσεως, κατά το κυριακόν «ίνα πάντες εν ώσι». Σαν να έπαυσε να υπάρχει στην ιστορία η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, ως ευχαριστιακή κοινότητα, αναζητείται τώρα ως ανύπαρκτη οντότητα, μερικώς και ελλιπώς υπάρχουσα στις πολλές «εκκλησίες». Η ένωση δεν κατανοείται πλέον ως ένωση με την Εκκλησία, ως ένωση των απεσχισμένων με εμάς, «μετά της Εκκλησίας», «μεθ' ημών», όπως κατενοείτο πάντοτε, αλλά ως «ένωση των εκκλησιών», όπως επεβλήθη δυστυχώς ο όρος και στην θεολογική επιστήμη, μετά την μακροχρόνια οικουμενιστική αιχμαλωσία και αλλοτρίωση. Δυστυχώς δεν αποφύγαμε την εξίσωση των χριστιανικών ομολογιών· παρασυρθήκαμε στην πράξη, παρά τις αντίθετες δηλώσεις, στο να κατανοούμε την ένωση ως πανομολογιακή συγκόλληση. 

Οι ύποπτες μεθοδεύσεις για το ισλαμικό τέμενος

Ενα από τα ελάχιστα ζητήματα που προωθεί η ελληνική Πολιτεία είναι η ανέγερση ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα, τη μήτρα του δυτικού πολιτισμού. Υπό φυσιολογικές συνθήκες πρώτιστο μέλημα των κυβερνώντων θα ήταν η αναστροφή της καθοδικής πορείας του γένους μας στο βάραθρο της απώλειας και της λήθης. Θα έπρεπε, δηλαδή, να υπάρξει μέριμνα για την υπογεννητικότητα, την υγεία, την οικονομική κρίση, τον πολιτισμικό μαρασμό, την ανάδειξη της ελληνικής Ιστορίας και την υπεράσπιση της γλώσσας, τον εκριζωμό της ασιατικής κατοχικής μάστιγας από την Κύπρο μας και την αμυντική θωράκιση της πατρίδας.

Για όλα τα παραπάνω οι νομοθέτες προβλέπουν περικοπές. Εκεί που θέλουν να... επενδύσουν είναι ο χώρος λατρείας μιας θρησκείας που εκδηλώθηκε στην Ελλάδα ως ιδεολογικός κορμός κατοχικής δύναμης που μας αιματοκύλισε και μας στέρησε το δικαίωμα της ελευθερίας επί 400 χρόνια!

Το κράτος θέλει να δαπανήσει χρήματα των φορολογουμένων (ορθοδόξων χριστιανών στη συντριπτική πλειονότητά τους) για να οικοδομήσει ισλαμικό τέμενος! Ως γνωστόν, το Δημόσιο σε περιπτώσεις που φορείς αναγνωρισμένων θρησκειών ζητούν την ανέγερση λατρευτικού χώρου απλώς χορηγεί την άδεια. Δεν χρηματοδοτεί την ανοικοδόμηση εκκλησιών, συναγωγών, τζαμιών, ευκτηρίων οίκων.

Με τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία, υπακούοντας σε παραινέσεις, πιέσεις, κελεύσματα και ντιρεκτίβες άγνωστων στον λαό κέντρων, οι υπεύθυνοι ουσιαστικά θεσμοθετούν τον μουσουλμανισμό στη χώρα μας. Αυτή είναι και η άποψη του σεβασμιότατου μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος -μαζί με άλλους Ελληνες- έχει προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την ακύρωση του εν λόγω νομοθετήματος.

Παρά την εκκρεμούσα απόφαση του ΣτΕ, το κράτος προχωρά ακάθεκτο στους διαγωνισμούς για την ανάθεση του έργου της κατασκευής του ισλαμικού τεμένους στον Βοτανικό. Ισως με αυτόν τον τρόπο οι... γνωρίζοντες να θέλουν να δείξουν ότι θεωρούν δεδομένη και προειλημμένη την απόφαση του ΣτΕ.

Εως τώρα δύο διαγωνισμοί για την ανάθεση αυτού του ολέθριου έργου έχουν κηρυχθεί άγονοι, αλλά όλα φανερώνουν την ύποπτη αποφασιστικότητα μερικών για την ολοκλήρωση του έργου.

Οψόμεθα εις Φιλίππους...

http://www.dimokratianews.gr/

Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Θεολόγος σὲ λόγο του ἀναφέρει:

«Καθὼς ἡ ψυχὴ ἡ λογικὴ καὶ νοερὰ, ὁποὺ εἶναι μία συγκρατεῖ τὸ κορμὶ ὁποὺ ἔχει μέρη πολλά, ἤγουν σάρκα, κόκκαλα, νεῦρα, φλέβας, δέρμα καὶ τὰ λοιπά, τὰ ὁποῖα ὅλα τὰ συνδέει παραδόξως ἡ ψυχὴ μὲ τὴν ἐδικήν της δύναμιν, καὶ τὰ φυλάττει ὅλα καλῶς ἑνωμένα μὲ πολλὴν εὐαρμοστίαν καὶ βοηθοῦνται ἕνα μὲ τὸ ἄλλο καὶ συγκρατοῦνται καὶ στερεώνονται μὲ τὸν σύνδεσμον τῆς ψυχῆς μόνον καὶ ὅταν αὐτὴ χωρισθῆ ἀπὸ τὸ κορμὶ ὅλα τὰ μέρη παραλύονται καὶ φθείρονται, ἔτσι καὶ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συγκρατεῖ τὴν ψυχὴ μὲ τὴν θεϊκήν της δύναμιν καὶ τὴν ζωογονεῖ καὶ ὅταν ἡ χάρις χωρισθῆ ἀπὸ τὴν ψυχὴν τότε παραλύονται καὶ διαφθείρονται ὅλα τὰ νοήματα καὶ τὰ διανοήματά της»

«Κύριε, ουκ ειμί ικανός, ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης»

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΙΟΥΛΙΟΥ 2013
Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. η΄ 5 - 13)                                                               (Ρωμ. στ΄ 18-23)

Η οδός της ζωής

Η συναίσθηση της αναξιότητας του εκατόνταρχου και κατ’ επέκταση η ταπείνωσή του, είναι στοιχείο από το οποίο θα μπορούσαμε ν’ αντλήσουμε ένα ισχυρό μήνυμα για την πορεία που ακολουθούμε στη ζωή μας. «Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχθώ στο σπίτι μου, πες όμως μόνο ένα λόγο, και θα γιατρευθεί ο δούλος μου».  Συγκλονίζουν πράγματι τα λόγια αυτά γιατί σηματοδοτούν μια στάση, την οποία δύσκολα ο άνθρωπος και ιδιαίτερα ο σημερινός, υιοθετεί.  Είναι η περίπτωση που αποτολμά με ένα ιερό «θράσος», να γκρεμίσει τα οχυρά που συνήθως ανεγείρει, τα οποία αφήνουν τον εαυτό του σε μια παγερή απόσταση από το Θεό και το συνάνθρωπο.  Είναι η περίπτωση που αποκτά συναίσθηση της δικής του αδυναμίας και κάνει τη μεγάλη κίνηση: να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού, τον οποίο πλησιάζει με πίστη και ελπίδα.

Μια τραγικότητα που βιώνει ο σημερινός άνθρωπος είναι ότι πολλές φορές ακολουθεί το δικό του εγωιστικό δρόμο, εκείνο της αυτοθεοποίησης, και απομακρύνεται από την αγάπη του Θεού τρέφοντας την ψευδαίσθηση ότι με αυτό τον τρόπο είναι δυνατό να επιτύχει στη ζωή του.  Επιχειρεί με τις δικές του και μόνο δυνάμεις να κάνει ακόμα και “θαύματα”,  αλλά εκείνο που συνεχώς δοκιμάζει είναι την απογοήτευση και την αγωνία.  Και αυτό γιατί αρνείται την παρουσία του Κυρίου στη ζωή του, ο Οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να μας προσφέρει θεραπεία σε κάθε μας ασθένεια και βοήθεια σε κάθε μας περίσταση.

Η περίπτωση του εκατόνταρχου

Όταν ο Χριστός μπήκε στην Καπερναούμ,

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εάν πιστεύση ο άνθρωπος ολοψύχως και ειλικρινώς εις τον αναστάντα Θεάνθρωπον, γεννάται αμέσως εις την ψυχήν του η αίσθησις της αθανασίας και της αναστάσεως, η αίσθησις ότι ο θάνατος ενικήθη και μαζί του η αμαρτία και το κακόν. Η αίσθησις της προσωπικής αθανασίας εμψυχώνει και υποκινεί τον χριστιανόν εις όλας τας ευαγγελικάς αρετάς και τους αγώνας, ώστε να εργάζεται με χαράν τας εντολάς του Χριστού και με αγαλλίασιν να διέρχεται την οδόν της ζωής, εκ του μη είναι προς το παν-είναι, από τον θάνατον εις την αθανασίαν. Όπως γίνεται με την τελείαν, το ελάχιστον σημείον στίξεως, που αυξάνει εις το άπειρον, ούτως συμβαίνει και με τον άνθρωπον, ο οποίος βλαστάνει δια του Θεανθρώπου. Ολόκληρος ακτινοβολεί με θείαν απεραντοσύνην και εις τας απεραντοσύνας και αισθάνεται αθάνατος και άπειρος εις όλα τα σημεία του είναι του. Ούτως, η τραγική αρχή της ουμανιστικής προόδου, «ο  θάνατος είναι αναγκαιότης», αντικαθίσταται δια της χαροποιού αρχής της θεανθρωπίνης προόδου: «η αθανασία είναι αναγκαιότης». 

ΚΥΠΡΟΣ 1974---2013

Το Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013, αποφράδα ημέρα της τουρκικής εισβολής, θα αναρτηθούν από το πρωί μεσίστιες οι σημαίες.

Την ίδια ημέρα και ώρα 10.00΄ π.μ. θα ψαλεί παράκληση, στον ιερό ναό Παναγίας Φανερωμένης Λευκωσίας, για την απελευθέρωση της νήσου μας από τον Τούρκο εισβολέα, την επιστροφή των προσφύγων μας στις πατρογονικές τους εστίες και τη διακρίβωση της ζωής των αγνοουμένων μας.

Στη συνέχεια, θα τελεσθεί το επίσημο μνημόσυνο για όσους έπεσαν κατά την τουρκική εισβολή.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ  ΤΗΣ  ΚΥΠΡΟΥ