Εξίσωση Εκκλησίας και αιρέσεων

Ο εικοστός αιώνας, που μόλις έληξε, ημπορεί να χαρακτηρισθεί ως ο αιώνας της Οικουμενικής Κινήσεως. Προτεσταντικής βασικώς εμπνεύσεως η κίνηση αυτή απέβλεπε στην προσέγγιση και ενότητα του κατακερματισμένου προτεσταντικού κόσμου. Γρήγορα εξελίχθηκε σε προσπάθεια ενοποίησης του χριστιανικού γενικώς κόσμου. Η κίνηση υιοθετήθηκε δυστυχώς και από την Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία έθεσε έτσι υπό αμφισβήτηση την αυτοσυνειδησία της ως της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, με την οποία έπρεπε να ενωθούν οι του λοιπού χριστιανικού κόσμου, και μετεβλήθη σε μία από τις εκατοντάδες, χριστιανικές ομολογίες ή «εκκλησίες», οι οποίες εν τη διαιρέσει τους είναι ελλειμματικές και προβληματικές· πρέπει να ενωθούν, ώστε να επιτευχθεί το όραμα της των πάντων ενώσεως, κατά το κυριακόν «ίνα πάντες εν ώσι». Σαν να έπαυσε να υπάρχει στην ιστορία η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, ως ευχαριστιακή κοινότητα, αναζητείται τώρα ως ανύπαρκτη οντότητα, μερικώς και ελλιπώς υπάρχουσα στις πολλές «εκκλησίες». Η ένωση δεν κατανοείται πλέον ως ένωση με την Εκκλησία, ως ένωση των απεσχισμένων με εμάς, «μετά της Εκκλησίας», «μεθ' ημών», όπως κατενοείτο πάντοτε, αλλά ως «ένωση των εκκλησιών», όπως επεβλήθη δυστυχώς ο όρος και στην θεολογική επιστήμη, μετά την μακροχρόνια οικουμενιστική αιχμαλωσία και αλλοτρίωση. Δυστυχώς δεν αποφύγαμε την εξίσωση των χριστιανικών ομολογιών· παρασυρθήκαμε στην πράξη, παρά τις αντίθετες δηλώσεις, στο να κατανοούμε την ένωση ως πανομολογιακή συγκόλληση. 

Οι ύποπτες μεθοδεύσεις για το ισλαμικό τέμενος

Ενα από τα ελάχιστα ζητήματα που προωθεί η ελληνική Πολιτεία είναι η ανέγερση ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα, τη μήτρα του δυτικού πολιτισμού. Υπό φυσιολογικές συνθήκες πρώτιστο μέλημα των κυβερνώντων θα ήταν η αναστροφή της καθοδικής πορείας του γένους μας στο βάραθρο της απώλειας και της λήθης. Θα έπρεπε, δηλαδή, να υπάρξει μέριμνα για την υπογεννητικότητα, την υγεία, την οικονομική κρίση, τον πολιτισμικό μαρασμό, την ανάδειξη της ελληνικής Ιστορίας και την υπεράσπιση της γλώσσας, τον εκριζωμό της ασιατικής κατοχικής μάστιγας από την Κύπρο μας και την αμυντική θωράκιση της πατρίδας.

Για όλα τα παραπάνω οι νομοθέτες προβλέπουν περικοπές. Εκεί που θέλουν να... επενδύσουν είναι ο χώρος λατρείας μιας θρησκείας που εκδηλώθηκε στην Ελλάδα ως ιδεολογικός κορμός κατοχικής δύναμης που μας αιματοκύλισε και μας στέρησε το δικαίωμα της ελευθερίας επί 400 χρόνια!

Το κράτος θέλει να δαπανήσει χρήματα των φορολογουμένων (ορθοδόξων χριστιανών στη συντριπτική πλειονότητά τους) για να οικοδομήσει ισλαμικό τέμενος! Ως γνωστόν, το Δημόσιο σε περιπτώσεις που φορείς αναγνωρισμένων θρησκειών ζητούν την ανέγερση λατρευτικού χώρου απλώς χορηγεί την άδεια. Δεν χρηματοδοτεί την ανοικοδόμηση εκκλησιών, συναγωγών, τζαμιών, ευκτηρίων οίκων.

Με τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία, υπακούοντας σε παραινέσεις, πιέσεις, κελεύσματα και ντιρεκτίβες άγνωστων στον λαό κέντρων, οι υπεύθυνοι ουσιαστικά θεσμοθετούν τον μουσουλμανισμό στη χώρα μας. Αυτή είναι και η άποψη του σεβασμιότατου μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος -μαζί με άλλους Ελληνες- έχει προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την ακύρωση του εν λόγω νομοθετήματος.

Παρά την εκκρεμούσα απόφαση του ΣτΕ, το κράτος προχωρά ακάθεκτο στους διαγωνισμούς για την ανάθεση του έργου της κατασκευής του ισλαμικού τεμένους στον Βοτανικό. Ισως με αυτόν τον τρόπο οι... γνωρίζοντες να θέλουν να δείξουν ότι θεωρούν δεδομένη και προειλημμένη την απόφαση του ΣτΕ.

Εως τώρα δύο διαγωνισμοί για την ανάθεση αυτού του ολέθριου έργου έχουν κηρυχθεί άγονοι, αλλά όλα φανερώνουν την ύποπτη αποφασιστικότητα μερικών για την ολοκλήρωση του έργου.

Οψόμεθα εις Φιλίππους...

http://www.dimokratianews.gr/

Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Θεολόγος σὲ λόγο του ἀναφέρει:

«Καθὼς ἡ ψυχὴ ἡ λογικὴ καὶ νοερὰ, ὁποὺ εἶναι μία συγκρατεῖ τὸ κορμὶ ὁποὺ ἔχει μέρη πολλά, ἤγουν σάρκα, κόκκαλα, νεῦρα, φλέβας, δέρμα καὶ τὰ λοιπά, τὰ ὁποῖα ὅλα τὰ συνδέει παραδόξως ἡ ψυχὴ μὲ τὴν ἐδικήν της δύναμιν, καὶ τὰ φυλάττει ὅλα καλῶς ἑνωμένα μὲ πολλὴν εὐαρμοστίαν καὶ βοηθοῦνται ἕνα μὲ τὸ ἄλλο καὶ συγκρατοῦνται καὶ στερεώνονται μὲ τὸν σύνδεσμον τῆς ψυχῆς μόνον καὶ ὅταν αὐτὴ χωρισθῆ ἀπὸ τὸ κορμὶ ὅλα τὰ μέρη παραλύονται καὶ φθείρονται, ἔτσι καὶ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συγκρατεῖ τὴν ψυχὴ μὲ τὴν θεϊκήν της δύναμιν καὶ τὴν ζωογονεῖ καὶ ὅταν ἡ χάρις χωρισθῆ ἀπὸ τὴν ψυχὴν τότε παραλύονται καὶ διαφθείρονται ὅλα τὰ νοήματα καὶ τὰ διανοήματά της»

«Κύριε, ουκ ειμί ικανός, ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης»

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΙΟΥΛΙΟΥ 2013
Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. η΄ 5 - 13)                                                               (Ρωμ. στ΄ 18-23)

Η οδός της ζωής

Η συναίσθηση της αναξιότητας του εκατόνταρχου και κατ’ επέκταση η ταπείνωσή του, είναι στοιχείο από το οποίο θα μπορούσαμε ν’ αντλήσουμε ένα ισχυρό μήνυμα για την πορεία που ακολουθούμε στη ζωή μας. «Κύριε, δεν είμαι άξιος να σε δεχθώ στο σπίτι μου, πες όμως μόνο ένα λόγο, και θα γιατρευθεί ο δούλος μου».  Συγκλονίζουν πράγματι τα λόγια αυτά γιατί σηματοδοτούν μια στάση, την οποία δύσκολα ο άνθρωπος και ιδιαίτερα ο σημερινός, υιοθετεί.  Είναι η περίπτωση που αποτολμά με ένα ιερό «θράσος», να γκρεμίσει τα οχυρά που συνήθως ανεγείρει, τα οποία αφήνουν τον εαυτό του σε μια παγερή απόσταση από το Θεό και το συνάνθρωπο.  Είναι η περίπτωση που αποκτά συναίσθηση της δικής του αδυναμίας και κάνει τη μεγάλη κίνηση: να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού, τον οποίο πλησιάζει με πίστη και ελπίδα.

Μια τραγικότητα που βιώνει ο σημερινός άνθρωπος είναι ότι πολλές φορές ακολουθεί το δικό του εγωιστικό δρόμο, εκείνο της αυτοθεοποίησης, και απομακρύνεται από την αγάπη του Θεού τρέφοντας την ψευδαίσθηση ότι με αυτό τον τρόπο είναι δυνατό να επιτύχει στη ζωή του.  Επιχειρεί με τις δικές του και μόνο δυνάμεις να κάνει ακόμα και “θαύματα”,  αλλά εκείνο που συνεχώς δοκιμάζει είναι την απογοήτευση και την αγωνία.  Και αυτό γιατί αρνείται την παρουσία του Κυρίου στη ζωή του, ο Οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να μας προσφέρει θεραπεία σε κάθε μας ασθένεια και βοήθεια σε κάθε μας περίσταση.

Η περίπτωση του εκατόνταρχου

Όταν ο Χριστός μπήκε στην Καπερναούμ,

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εάν πιστεύση ο άνθρωπος ολοψύχως και ειλικρινώς εις τον αναστάντα Θεάνθρωπον, γεννάται αμέσως εις την ψυχήν του η αίσθησις της αθανασίας και της αναστάσεως, η αίσθησις ότι ο θάνατος ενικήθη και μαζί του η αμαρτία και το κακόν. Η αίσθησις της προσωπικής αθανασίας εμψυχώνει και υποκινεί τον χριστιανόν εις όλας τας ευαγγελικάς αρετάς και τους αγώνας, ώστε να εργάζεται με χαράν τας εντολάς του Χριστού και με αγαλλίασιν να διέρχεται την οδόν της ζωής, εκ του μη είναι προς το παν-είναι, από τον θάνατον εις την αθανασίαν. Όπως γίνεται με την τελείαν, το ελάχιστον σημείον στίξεως, που αυξάνει εις το άπειρον, ούτως συμβαίνει και με τον άνθρωπον, ο οποίος βλαστάνει δια του Θεανθρώπου. Ολόκληρος ακτινοβολεί με θείαν απεραντοσύνην και εις τας απεραντοσύνας και αισθάνεται αθάνατος και άπειρος εις όλα τα σημεία του είναι του. Ούτως, η τραγική αρχή της ουμανιστικής προόδου, «ο  θάνατος είναι αναγκαιότης», αντικαθίσταται δια της χαροποιού αρχής της θεανθρωπίνης προόδου: «η αθανασία είναι αναγκαιότης». 

ΚΥΠΡΟΣ 1974---2013

Το Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013, αποφράδα ημέρα της τουρκικής εισβολής, θα αναρτηθούν από το πρωί μεσίστιες οι σημαίες.

Την ίδια ημέρα και ώρα 10.00΄ π.μ. θα ψαλεί παράκληση, στον ιερό ναό Παναγίας Φανερωμένης Λευκωσίας, για την απελευθέρωση της νήσου μας από τον Τούρκο εισβολέα, την επιστροφή των προσφύγων μας στις πατρογονικές τους εστίες και τη διακρίβωση της ζωής των αγνοουμένων μας.

Στη συνέχεια, θα τελεσθεί το επίσημο μνημόσυνο για όσους έπεσαν κατά την τουρκική εισβολή.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ  ΤΗΣ  ΚΥΠΡΟΥ

Ο Πύρινος Άγιος. Ηλίας ο Θεσβίτης

του Φώτη Κόντογλου

Αὐτὸς ὁ ἅγιος ξεχωρίζει ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους, καὶ μὲ ὅλο ποὺ ἤτανε ἄνθρωπος, φαίνεται σὰν κάποιο ὑπερφυσικὸ καὶ μυστηριῶδες πλάσμα, ποὺ ἔρχεται καὶ ξανάρχεται στὸν κόσμο. Οἱ Ἰουδαῖοι περιμένανε νὰ ξανἄρθει στὸν κόσμο, γιὰ τοῦτο θαρρούσανε πὼς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἤτανε ὁ Ἠλίας. Καὶ τότε ποὺ ρώτησε ὁ Χριστὸς τοὺς μαθητὲς τοῦ «Ποιός, λένε, πὼς εἶμαι, οἱ ἄνθρωποι;», τοῦ ἀπαντήσανε πὼς λέγανε πὼς ἤτανε ὁ Ἠλίας ἢ κάποιος ἄλλος ἀπὸ τοὺς προφῆτες. Ὁ προφήτης Μαλαχίας, ποὺ ἔζησε πολὺ ὑστερώτερα ἀπὸ τὸν Ἠλία, λέγει: «Τάδε λέγει Κύριος Παντοκράτωρ. Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστελῶ ὑμῖν Ἠλίαν τὸν Θεσβίτην, πρὶν ἢ ἐλθεῖν τὴν ἡμέραν Κυρίου τὴν μεγάλην καὶ ἐπιφανῆ», καὶ πολλοὶ τὸ ἐξηγήσανε πὼς ὁ Ἠλίας θἄρθη πάλι στὸν κόσμο πρὶν ἀπὸ τὴ Δευτέρα Παρουσία καὶ θὰ μαρτυρήσει.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΟΙ δύο μάρτυρες και Προφήτες Ηλίας και Ενώχ.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς σὲ λόγο του γιὰ τὶς ἀρετὲς καὶ τὰ πάθη γράφει:

«Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ εἶναι ρίζα καὶ ἀρχὴ κάθε ἀρετῆς, ἡ δὲ ἀγάπη πρὸς τὸν κόσμο εἶναι πρόξενος κάθε κακίας. Γι᾽ αὐτὸ καὶ εἶναι ἀντίθετες μεταξύ τους αὐτὲς οἱ δύο καὶ φθείρονται ἡ μία ἀπὸ τὴν ἄλλη. Ἀλλὰ αὐτῆς τῆς δυάδος τῶν ἀντιθέτων ριζῶν, δηλαδὴ τῆς πρὸς τὸν κόσμο καὶ τῆς πρὸς τὸν Θεὸν ἀγάπης, ρίζα καὶ ἀρχὴ καὶ πρόξενος εἶναι ἄλλη δυὰς ἀγάπης, ποὺ διάκειται κι ἐκείνη ἀσπόνδως καὶ ἀπεχθῶς πρὸς ἑαυτήν. Διότι τῆς μὲν ἀγάπης πρὸς τὸν κόσμο αἰτία γίνεται ἡ πρὸς τὸ σῶμα μας ἀγάπη, καθ᾽ ὅσον τὸν κόσμο τὸν ἀγαποῦμε ἐξ αἰτίας τοῦ σώματος καὶ τῆς εὐπάθειας σχετικὰ μὲ αὐτό. Τῆς δὲ ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸ αἰτία γίνεται ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ πνεῦμα μας δηλαδὴ πρὸς τὴν ψυχή, καθ᾽ ὅσον ὁ καθένας μας ἀγαπᾶ τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ψυχή του καὶ τὴν ἄνεση καὶ τὴν εὐημερία κατὰ τὸν μέλλοντα αἰώνα».

Ο αείμνηστος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννης Κορναράκης :

....Ἤδη, καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος –ἀκραῖος οἰκουμενιστής– συνέπλευσε μὲ τὸν Πατριάρχη στὰ ἀνοίγματα πρὸς τοὺς οἰκουμενιστικοὺς χώρους. Ἔφερε καὶ αὐτός, πρὶν ἀπὸ τὸν Πατριάρχη, τὸν Πάπα στὴν Ἀθήνα, καὶ πανηγύρισε τὸ γεγονὸς μὲ φιέστες καὶ ἐκδηλώσεις μειοδοσίας τῆς Ὀρθοδοξίας.
Λίγο πρὶν ἔλθει ὁ Πάπας στὴν Ἀθήνα, καὶ ἀφοῦ εἶχε ὀργανώσει τὰ πάντα γιὰ τὴν ὑποδοχή του, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐκάλεσε τέσσερεις ὁμοτίμους καθηγητὲς Πανεπιστημίου –μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὸν ὑπογράφοντα τὸ παρόν– γιὰ νὰ τὸν βοηθήσουν νὰ συντάξει τὰ σχετικὰ κείμενα ποὺ θὰ διάβαζε ἐνώπιον τοῦ Πάπα, οὕτως ὥστε αὐτὰ νὰ ἔχουν ἀκραιφνῶς ὀρθόδοξο χαρακτῆρα. Ὡστόσο, προσωπικῶς διαπίστωσα ὅτι, τὰ συγκεκριμένα κείμενα ἀνεγνώσθησαν ἐνώπιον τοῦ Πάπα χωρὶς τὶς διορθώσεις μας. 

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος στὸ βιβλίο «Ἁμαρτωλῶν σωτηρία»διδάσκει:

«Ἡ δυσκολία ποὺ εἶναι στὴν ὁδὸ πρὸς τὴν σωτηρία, δὲν γεννᾶται ἀπὸ τὴν ποιότητα τῆς ἁμαρτίας οὔτε τῆς ἀρετῆς, ὅτι ἡ μὲν ἁμαρτία εἶναι παρὰ φύσιν καὶ ἡ ἀρετὴ κατὰ φύσιν καὶ ἔπρεπε νὰ εἶναι δυσκολία εἰς τὴν ἁμαρτίαν, εἰς δὲ τὴν ἀρετὴν εὐκολία, ἀλλὰ γεννᾶται ἀπὸ τὴν φθορὰν τοῦ ὑποκειμένου, ὅπου εἶναι ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου χαλασμένη καὶ διεφθαρμένη διὰ τῆς ἁμαρτίας. Λοιπὸν καθὼς εἰς τὸν ἀσθενισμένον φαίνεται ἄνοστον τὸ εὔμορφον φαγητόν, ὅπου εἶναι γλυκὺ εἰς τοὺς ὑγιαίνοντας καὶ καθὼς μισοῦσιν οἱ ἄρρωστοι ὀφθαλμοὶ τὸ φῶς τὸ λαμπρότατον, ὅπου οἱ ὑγιεῖς ὀρέγονται, οὕτω καὶ ἡ ἀρετὴ μᾶς φαίνεται ἄνοστος καὶ ἡ ἁμαρτία νόστιμος ὄχι μὲ τὸ νὰ εἶναι οὕτως ἡ ἀλήθεια, ἀλλὰ διὰ τὴν κακὴν κατάστασιν τῆς καρδίας, ὅπου εἶναι χαλασμένη».

Ο Προφήτης Ηλίας ----† π.. ΑΘΑΝ. ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

Πηγή : http://agiooros.org/viewtopic.php?f=75&t=4528

Ο Προφήτης Ηλίας στην εποχή του και στα έσχατα
(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία)

«Ως εδοξάσθης, Ηλία, εν τοις θαυμασίοις σου. και τις όμοιός σοι καυχάσθαι; ο εγείρας νεκρόν εκ θανάτου και εξ άδου εν λόγω Υψίστου. ο καταγαγών βασιλείς εις απώλειαν και δεδοξασμένους από κλίνης αυτών. ο ακούων εν Σινά ελεγμόν και εν Χωρήβ κρίματα εκδικήσεως. ο χρίων βασιλείς εις ανταπόδομα και προφήτας διαδόχους μετ' αυτόν. ο αναληφθείς εν λαίλαπι πυρός εν άρματι ίππων πυρίνων. ο καταγραφείς εν ελεγμοίς εις καιρούς κοπάσαι οργήν προ θυμού, επιστρέψαι καρδίαν πατρός προς υιόν και καταστήσαι φυλάς Ιακώβ. Μακάριοι οι ιδόντες σε και οι εν αγαπήσει κεκοσμημένοι, και γαρ ημείς ζωή ζησόμεθα.»

(Σ. Σειρ.48,11)

Ο προφήτης Ηλίας, ο μέγιστος των Προφητών.
Για τον προφήτη Ηλία έχουν γραφεί στην Παλαιά Διαθήκη πολλές σελίδες, που όλες είναι μεστές πολλής και βαθειάς θεολογίας. Το Καρμήλιον όρος, πάνω στο οποίο ο Προφήτης προσέφερε κατά θαυμαστό τρόπο τη θυσία του, όταν από τον ουρανό κατήλθε φωτιά και κατέκαψε τα σφάγια1, το όρος Σινά, επί του οποίου είχε θεοπτεία ο μέγας Προφήτης2, και το όρος Θαβώρ, πάνω στο οποίο εμφανίσθηκε μαζί με τον Κύριό μας ο Προφήτης3, είναι οι τρεις μεγάλες κορυφές ορέων, που αναφέρονται στη δόξα τη δική του.
Ο προφήτης Ηλίας, αγαπητοί μου, είναι μία μεγάλη μορφή, μια πολύ μεγάλη μορφή της Παλαιάς Διαθήκης. Είναι ο μέγιστος των Προφητών είναι ανώτερος κι απ' αυτόν τον προφήτη Ησαΐα τον μεγαλοφωνότατο. Και ενώ δεν έγραψε ο προφήτης Ηλίας ούτε μία λέξη, υπήρξε ο ίδιος μία μεγάλη προφητεία. Αυτό του το έργο, ο τρόπος με τον οποίο έζησε, ο τρόπος με τον οποίο έφυγε από την παρούσα ζωή αλλά και η εμφάνισή του στη Μεταμόρφωση του Χριστού δείχνουν ότι η μορφή αυτή είναι παμμέγιστη, είναι πελώρια!

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγ. Ιουστίνος (Πόποβιτς) :

Ήτο άραγε απαραίτητον η Ορθόδοξος Εκκλησία, αυτό το πανάχραντον Θεανθρώπινον σώμα και οργανισμός του Θεανθρώπου Χριστού, να ταπεινωθή τόσον τερατωδώς, ώστε οι αντιπρόσωποί Της θεολόγοι, ακόμη και ιεράρχαι να επιζητούν την “οργανικήν” μετοχήν και συμπερίληψιν εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών, το οποίον κατ΄ αυτόν τον τρόπον γίνεται εις νέος εκκλησιαστικός “oργανισμός”, μία “νέα Εκκλησία” υπεράνω των εκκλησιών, της οποίας αι Ορθόδοξοι και μη ορθόδοξοι εκκλησίαι αποτελούν μόνον “μέλη”, “οργανικώς”μεταξύ των συνδεδεμένα; Αλλοίμονον, ανήκουστος προδοσία!   

(Γνωμάτευσις 13/11/1974).

«Δος αίμα και λάβε πνεύμα»!

Αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη

….Ο όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός, στη προσπάθεια του να περιγράψει διεξοδικά το ψυχολογικό και πνευματικό μεγαλείο της υπακοής, υπενθυμίζει την ιστορία του προφήτου, που ξεπέρασε τον εαυτό του με μια πράξη δυναμική αλλά και απροσδόκητα πρωτότυπη!

Ένας προφήτης (Γ΄ Βασιλ. 21, 35-42), διηγείται ο όσιος πατήρ, έλαβε την εντολή από το Θεό να μεταφέρει στον αιμοχαρή και ειδωλολάτρη Βασιλέα Αχαάβ τις βουλές του. Ο προφήτης, πορευμένος να συναντήσει τον βασιλέα, συλλογιζόταν ότι η αποστολή του ήταν δύσκολη γιατί ο Αχαάβ ήταν πωρωμένος και δεν θα δεχόταν καν να αντικρύσει τον άνθρωπο του Θεού. Ήταν βέβαιος ο προφήτης ότι ο βασιλεύς δεν θα δεχόταν να μιλήσει μαζί του. Κι η σκέψη αυτή προβλημάτιζε έντονα τον άνθρωπο του Θεού που ήθελε με κάθε θυσία να πραγματοποιήσει το θέλημά Του. Αλλ’ ο αγωνιστής του Κυρίου δεν άργησε να βρει τη λύση του προβλήματος του. Σκέφτηκε να ματώσει το κεφάλι του μ’ ένα ισχυρό κτύπημα και αιμόφυρτος να παρουσιασθεί στον βασιλέα, που δεν θα μπορούσε να μη ακούσει ένα πληγωμένο και αιμορραγούντα άνθρωπο.

Πράγματι, ο προφήτης, μόλις συναντά κάποιον αγρότη, τον διατάσσει· «άρον σου την αξίνην και πλήξον μου την κάραν». Έτυχε όμως ο αγρότης αυτός να είναι θεοσεβής και δεν δέχθηκε να πλήξει τον άνθρωπο του Θεού. Ο προφήτης συνέχισε τον δρόμο του και συνάντησε άλλον αγρότη που δεν δίστασε να του φέρει με δύναμη την αξίνα στο κεφάλι. Ευχαριστημένος ο προφήτης από την υπακοή του ανθρώπου αυτού του είπε, μόλις άρχισαν τα αίματα να σκεπάζουν το πρόσωπό του· «Ευλογία Κυρίου επί σε, ότι ήκουσας φωνής Κυρίου». Αιμόφυρτος λοιπόν ο προφήτης συνάντησε τον βασιλέα και ανήγγειλε σ’ αυτόν το θέλημα του Θεού. Χάρις στο αίμα που έχυσε κατόρθωσε να κάνει διάλογο με τον βασιλέα και να πραγματοποιήσει την εντολή του Θεού.

Το κτύπημα της αξίνας στο κεφάλι του προφήτου δεν είναι βέβαια μια λογική πράξη. Είναι ασφαλώς μια παράλογη ενέργεια. Είναι όμως μια ενέργεια μ’ ένα μοναδικό νόημα. Κλείνει μέσα της το νόημα της υπερβάσεως, δηλ. της βίας. Με μια πράξη βίας επάνω στον εαυτό του, ολοκλήρωσε με επιτυχία ο προφήτης την αποστολή του. Έδωσε αίμα και έλαβε πνεύμα!

Παπικοί και "Ορθόδοξοι" Έλληνες μαζί στην εορτή Πέτρου και Παύλου...

NEEDHAM -- As Cardinal Seán P. O'Malley and Greek Orthodox Metropolitan Methodios brought their communities together in an annual ecumenical celebration of vespers at St. Joseph Parish in Needham on the Feast of Sts. Peter and Paul, June 28, they called not just for unity within Christianity, but unity in going out to face the challenges in the modern world.

"It is important that in these last few decades, that we have rediscovered that we are brothers and sisters in the Lord," the cardinal said, during the service.(= είναι σημαντικό ότι σε αυτές τις τελευταίες δεκαετίες ξανα-ανακαλύψαμε ότι είμαστε αδελφοί και αδελφές εν Κυρίω, είπε ο καρδινάλιος κατά την διάρκεια της ακολουθίας).

The two men, who led a group of Boston Catholics and Orthodox to Rome and Constantinople on pilgrimage in 2007, spoke at the prayer service as they continued a long-standing tradition of outreach between their communities.

"The measuring stick of our unity is the unity that exists in the Trinity," the cardinal said.

Each addressed the need for churches to stand united in defense of Christian values.

Δεύτερο βράδυ με αστυνομική παρουσία στο αντιπροσωπείο στις Καρυές της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου.

• 

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Δεύτερο βράδυ με αστυνομική παρουσία στο αντιπροσωπείο στις Καρυές της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου. Πληθαίνουν οι φήμες για αστυνομική επέμβαση μέχρι το πρωί. Ας βάλει το χέρι του ο θεός για σύνεση και εγκράτεια. Μιλάμε για μοναχούς και όχι για εγκληματίες. Ανθρώπινες ζωές μοναχών ως παράπλευρες απώλειες για Ευρωπαϊκα κονδύλια της Νέας Αδελφότητας των Ψευδοεσφιγμενιτών (όπως αναφέρει και η εντολή εκκένωσης) ... ή εκκαθάριση Εσφιγμενιτών και ζηλωτών Ορθοδόξων Χριστιανών εν γένει λόγο επικείμενης επίσκεψης στο Άγιο Όρος του Πάπα τον Σεπτέμβριο, προσκεκλημένο του Οικουμενικού, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από την ενσωμάτωση της μοναστικής πολιτείας του Άθωνα στον εθνικό κορμό. Όπως και να έχει, δεν μπορεί κανένας πιθανός λόγος να αντισταθμιστεί με αστυνομική επέμβαση εναντίον μοναχών εντός Αγίου Όρους. Ο πρωθυπουργός είναι ενήμερος; Έχει δώσει το πράσινο φως ο Υπ.Εξ. για αστυνομική επέμβαση (όπως οι ίδιοι οι Κατσουλιέρηδες διαδίδουν) μετά την συνάντηση του μαζί τους την περασμένη Τετάρτη;

Παρακαλούμε για σύνεση και Φώτιση ...

--
Μετά Τιμής

Γραφείο Τύπου
Ιεράς Μονής Εσφιγμένου - Άγιο Όρος

(6977253297)

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Έναντι του ουμανιστικού ανθρώπου και της προόδου του ίσταται ο άνθρωπος του Χριστού με την θεανθρωπίνην πρόοδόν του. Η βασική αρχή της θεανθρωπίνης προόδου είναι η εξής: ο άνθρωπος είναι αληθινός άνθρωπος μόνον δια του Θεού και εν τω Θεώ, μόνον δια του Θεανθρώπου και εν τω Θεανθρώπω. Με άλλας λέξεις ο άνθρωπος είναι αληθινός άνθρωπος μόνον δια της αθανασίας, δηλαδή δια της νίκης επί του οιουδήποτε θνητού και της οιασδήποτε θνητότητος. Νικών εν εαυτώ την αμαρτίαν και το κακόν ο άνθρωπος του Χριστού, νικά τον θάνατον και την θνητότητα εις την συνείδησίν του και την αίσθησίν του και ενούται με τον μόνον Αθάνατον, τον Θεάνθρωπον Χριστόν. Ενωθείς δε με τον Θεάνθρωπον, γίνεται ήδη εις αυτόν τον κόσμον αθάνατος: ο νους του σκέπτεται με την σκέψιν του Χριστού, σκέψιν αθάνατον και αιώνιον. Η καρδία του ήδη αισθάνεται εν εαυτή την ζωήν του Χριστού, ζωήν αθάνατον και αιώνιον. Με ποίον τρόπον επιτυγχάνεται τούτο; Δια της πίστεως εις τον αναστάντα Κύριον Ιησούν.