῾Ο Μέγας ᾿Αθανάσιος διδάσκαλος τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Αποτειχίσεως

http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/

Προς  ὅσους ἀσκοῦν τὸν μοναχικὸν βίον καὶ εἶναι στερεωμένοι εἰς τὴν πίστιν τοῦ Θεοῦ, ἀγαπητοὺς καὶ περιποθήτους ἀδελφούς, χαίρετε ἐν Κυρίῳ. Πρῶτον μὲν εὐχαριστῶ τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος σᾶς ἠξίωσε νὰ πιστεύσετε εἰς Αὐτόν, διὰ νὰ κληρονομήσετε καὶ σεῖς τὴν αἰώνιον ζωὴν μαζὶ μὲ τοὺς ῾Αγίους. ᾿Επειδὴ δὲ ὑπάρχουν μερικοὶ ἀρειανόφρονες, οἱ ὁποῖοι περιέρχονται τὰ Μοναστήρια διὰ κανένα ἄλλον σκοπόν, παρὰ νὰ ἐξαπατήσουν τοὺς ἁπλοϊκούς, ὡσὰν ἀπεσταλμένοι τάχα ἀπὸ ἡμᾶς, ὑπάρχουν δὲ μερικοί, οἱ ὁποῖοι διαβεβαιώνουν μὲν πὼς δὲν     πιστεύουν εἰς τὴν διδασκαλίαν, ἀλλὰ ὑποχωροῦν καὶ προσεύχονται μαζὶ μὲ αὐτοὺς εἰς τὸν ἴδιον τόπον· κατ᾿ ἀνάγκην λοιπὸν ἔσπευσα, ἐπειδὴ μὲ παρεκάλεσαν μερικοὶ σταθερώτατοι ἀδελφοί, νὰ σᾶς γράψω, ὥστε νὰ φυλάσσετε ἀκεραίαν καὶ ἀνόθευτον τὴν εὐσεβῆ Πίστιν, τὴν ὁποίαν διατηρεῖ εἰς σᾶς ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ μὴ δώσετε ἀφορμὴν σκανδαλισμοῦ εἰς τοὺς ἀδελφούς. Διότι, ὅταν μερικοὶ ἰδοῦν σᾶς τοὺς πιστοὺς εἰς τὸν Χριστὸν νὰ συγκεντρώνεσθε μὲ αὐτοὺς καὶ νὰ κοινωνῆτε μαζὶ τους, ὁπωσδήποτε θὰ θεωρήσουν τοῦτο ὅτι ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑΝ, καὶ ἔτσι θὰ πέσουν εἰς τὸν βόρβορον τῆς ἀσεβείας. Διὰ νὰ μὴ συμβῇ λοιπὸν τοῦτο, ἀποφασίσατε, ἀγαπητοί, αὐτοὺς μὲν ποὺ φανερὰ πιστεύουν εἰς τὴν ἀσέβειαν νὰ ἀποστρέφεσθε, ἀπ᾿ αὐτοὺς δέ, ποὺ νομίζουν πὼς δὲν πιστεύουν εἰς τὴν ἀρειανικὴν διδασκαλίαν, κοινωνοῦν ὅμως μὲ τοὺς ἀσεβεῖς, νὰ φυλάττεσθε· καὶ μάλιστα ἐκείνων ποὺ   ἀποστρεφόμεθα τὴν πίστιν, αὐτοὺς πρέπει νὰ ἀποφεύγωμεν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν. ᾿Εὰν δὲ κανεὶς προσποιῆται μὲν ὅτι ὁμολογεῖ ὀρθὴν Πίστιν φαίνεται δὲ ὅτι κοινωνεῖ μὲ ἐκείνους, αὐτὸν νὰ παροτρύνετε νὰ ἀποφεύγῃ αὐτὴν τὴν συνήθειαν· καὶ ἐὰν μὲν ὑποσχεθῇ, νὰ τὸν θεωρῆτε ἀδελφόν, ἐὰν δὲ ἐπιμένῃ μὲ πεῖσμα, αὐτὸν νὰ τὸν ἀπομακρύνετε. Διότι ἐὰν πράττετε ἔτσι θὰ διατηρήσετε καθαρὰν τὴν Πίστιν, καὶ ἐκεῖνοι βλέποντες σᾶς θὰ ὠφεληθοῦν, ἐπειδὴ θὰ φοβηθοῦν μήπως θεωρηθοῦν ὡς ἀσεβεῖς καὶ ὅτι πιστεύουν τὴν διδασκαλίαν ἐκείνων.

Μ. ᾿Αθανασίου, Πρὸς Μοναχούς, PG τ. 26, στλ. 1185-1188.

῾Η νεοελληνικὴ ἀπόδοσις ἀπὸ ΕΠΕ, Μ. ᾿Αθανάσιος, τ. 10, σελ. 312-315, Θεσσαλονίκη 1976.  ῾Η ᾿Επιστολὴ δημοσιεύεται ἀσχολίαστος, διότι ὁμιλεῖ ἀφ᾿ ἑαυτῆς.

῎Ας μελετήσουν αὐτὴν προσεκτικῶς οἱ κοινωνοῦντες μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὰς καὶ ἄς ἀναλογισθοῦν τὰς εὐθύνας των!

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η αγία Παράδοσις είναι όλη εκ του Θεανθρώπου, όλη δια των αγίων Αποστόλων και των Πατέρων, όλη εν τη Εκκλησία. Οι άγιοι Πατέρες δεν είναι άλλο, παρά «φύλακες των Αποστολικών Παραδόσεων» δηλαδή θεηγόροι κήρυκες εκείνης της Αληθείας, την οποίαν οι Απόστολοι παρέλαβον υπό του Θεού Λόγου. Δια τούτο η Ορθόδοξος Εκκλησία γεραίρει τους Πατέρας ως τα «πάγχρησα στόματα του Λόγου» (Κυριακή των Αγ. Πατέρων).                                                                                                                                                                    
Η αποστολική διαδοχή από την αρχήν μέχρι τέλους έχει θεανθρώπινον χαρακτήρα. Εις την πραγματικότητα, τι είναι αυτό το οποίον οι Απόστολοι παραδίδουν εις τους διαδόχους των ως παρακαταθήκην;  Είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Χριστός με όλην την Θεανθρωπίνην «περιουσίαν» Του και «κληρονομίαν» Του. Εάν η αποστολική διαδοχή δεν θα παρέδιδε τον Χριστόν ως κεφαλήν της Εκκλησίας με όλον το Θεανθρώπινον πλήρωμά Του, θα έπαυε να είναι αποστολική και ως εκ τούτου δεν θα υπήρχεν αποστολική Παράδοσις, αποστολική ιεραρχία, αποστολική Εκκλησία.                                                                                                                                  
Η ιερά Παράδοσις είναι το  Ε υ α γ γ έ λ ι ο ν  του Χριστού, το οποίον δεν είναι άλλο, παρά ο Ίδιος ο Θεάνθρωπος, τον Οποίον η χάρις και η δύναμις του Αγίου Πνεύματος μεταφυτεύει εις κάθε πιστεύουσαν ψυχήν και εις ολόκληρον την Εκκλησίαν. Διότι ακριβώς το Άγιον Πνεύμα, ως ψυχή της Εκκλησίας, καθιστά τα του Χριστού ιδικά μας και ημάς ενσωματώνει εις το Σώμα του Χριστού και καθιστά συσσώμους Χριστού. Η ζωή των πιστών εις την Εκκλησίαν δεν είναι άλλο παρά η κατά την χάριν του Αγίου Πνεύματος θεανθρωποποίησις αυτών, ήτοι εν-χρίστωσις και χριστοποίησις αυτών. Όλη η ζωή των Χριστιανών είναι μία διαρκής χριστοκεντρική Πεντηκοστή, διότι το Άγιον Πνεύμα δια των μυστηρίων και των αρετών παραδίδει τον Χριστόν ως Σωτήρα εις έκαστον πιστόν κάνοντας έτσι να γίνη ο Χριστός «η ζωή μας» (Κολ. 3, 4), η ζώσα παράδοσις της αιωνίου ζωής μας. 

Ποιον Κύριο ευχαριστεί ο λατινόφρων κ. Βαρθολομαίος;

1.700 χρόνια από το Διάταγμα των Μεδιολάνων Επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στο Μιλάνο.

Ο Πατριάρχης χοροστάτησε λειτουργίας στον κατάμεστο ναό Σάντα Μαρία Ιν Ποντόνε, ο οποίος έχει παραχωρηθεί από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στην ελληνορθόδοξη κοινότητα του Μιλάνου. Παρών στην τελετή ήταν και ο καρδινάλιος Σκόλα.

«Ευχαριστούμε τον Κύριο για την αδελφοσύνη που επικρατεί ανάμεσά μας, ανάμεσα στις δυο αδελφές εκκλησίες μας. Σας απευθύνω χαιρετισμό, με ιδιαίτερη αγάπη και σας μεταφέρω την ευλογία της εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης» τόνισε, μεταξύ των άλλων,  o Οικουμενικός  Πατριάρχης….  

      

σ.σ.   Δεν γνωρίζω ποιον Κύριο ευχαριστεί ο λατινόφρων κ. Βαρθολομαίος. Είναι αδύνατον να ευχαριστεί τον Κύριο των 26 Οσιομαρτύρων της Ι. Μ. Ζωγράφου που ο λατινόφρων Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βέκκος έκαψε ζωντανούς διότι ηρνούντο να τον μνημονεύουν.

Και ασφαλώς δεν θα ευχαριστεί, ούτε τον Κύριο της Κυρίας Θεοτόκου, διότι οι λατίνοι εμμένοντες στις αιρετικές δοξασίες τους είναι εχθροί της Κυρίας Θεοτόκου και του Υιού Της, ως τα πάναγνα χείλη Της δήλωσαν:

Οι λατινόφρονες με τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννην Βέκκον ήλθον εις το Άγιον Όρος μετά στρατιωτικής δυνάμεως, και αφού έπραξαν εκείνα τα οποία έπραξαν εις τας άλλας Μονάς, ήλθον τελευταίον και εις την Ιεράν Μονήν του Ζωγράφου, πυρ και μανίαν πνέοντες κατά των οικούντων αυτήν Μοναχών. Κατ’ εκείνον δε τον φρικτόν και φοβερόν δια το Άγιον Όρος καιρόν, πλησίον της Μονής Ζωγράφου ηγωνίζετο κατά μόνας εις Μοναχός, έχων συνήθειαν ιεράν να αναγινώσκη πολλάκις καθ΄ εκάστην τον Ακάθιστον Ύμνον της Θεοτόκου ενώπιον της θείας Εικόνος Αυτής. Εν μια λοιπόν των ημερών, ότε εις τα χείλη του Γέροντος αντηχούσεν ο Αρχαγγελικός ασπασμός της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το «Χαίρε», ακούει αίφνης ο Γέρων εκ της αγίας Αυτής Εικόνος τους εξής λόγους: «Χαίρε και συ, Γέρων του Θεού!», ο δε Γέρων εγένετο έντρομος. «Μη φοβού», εξηκολούθησεν ησύχως η εκ της Εικόνος θεομητορική φωνή, «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον εις τους αδελφούς και εις τον Καθηγούμενον ότι οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν. Όστις λοιπόν υπάρχει ασθενής τω πνεύματι, εν υπομονή ας κρυφθή, έως ότου παρέλθη ο πειρασμός, οι δε επιθυμούντες μαρτυρικούς στεφάνους ας παραμείνωσιν εν τη Μονή, άπελθε λοιπόν ταχέως». 

ΟΙ ΤΑΡΑΧΟΠΟΙΟΙ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ἐκδηλώσεις ἔχουν πληθυνθεῖ στήν ἐποχή μας. Οἱ μεγαλόσχημοι οἰκουμενιστές ψάχνουν νά βροῦν ἀσήμαντες ἀφορμές, προκειμένου νά βρεθοῦν ἐπί τῷ αὐτῷ Ὀρθόδοξοι, Παπικοί καί Προτεστάντες, νά συμπροσευχηθοῦν, νά ἀνταλλάξουν μηνύματα καί δῶρα καί νά τροφοδοτήσουν τήν αἴσθησή τους ὅτι βρίσκονται στά πρόθυρα τῆς ἑνώσεως τῶν «ἐκκλησιῶν», ἀνεξάρτητα καί πέρα ἀπό τίς βαθιές καί μεγάλες δογματικές διαφορές, πού ὑπάρχουν.

Σέ ὅλα αὐτά πρωταγωνιστικό ρόλο ἔχει τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, τό ὁποῖο προκλητικά ἀδιαφορεῖ γιά τήν ἀνησυχία τοῦ Ὀρθοδόξου πληρώματος καί θεωρεῖ τούς ἀντιοικουμενιστές φανατικούς και ζηλωτές, πού δέν εἶναι σέ θέση νά συλλάβουν τό βαθύτερο νόημα τῆς ἐκκλησιαστικῆ τους πολιτικῆς καί τό μέγεθος τῆς κρισιμότητας τῶν καιρῶν. Δροῦν μέ τήν ψευδαίσθηση ὅτι αὐτοί ἔχουν στά χέρια τους κάθε ἐξουσία καί μποροῦν νά μᾶς ὁδηγήσουν ἐκεῖ πού θέλουν.

Εὐτυχῶς πού κάτι τέτοιο δέν συμβαίνει. Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι λαός ἑνός Πατριάρχου ἤ Ἀρχιεπισκόπου, γι᾽ αὐτό δέν θά ἀκολουθήσει τούς οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά τόν ἀπομακρύνουν ἀπό την Ὀρθόδοξο πίστη του καί νά τόν ἀναγκάσουν νά ἀποδεχτεῖ τούς αἱρετικούς ἑτερόδοξους, Παπικούς καί Προτεστάντες, ὡς ἀδελφούς ἐν Κυρίῳ καί ἄς μένουν στό ἕλος τῆς διαστρέβλωσης τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας, δίχως τήν παραμικρή διάθεση νά δοῦν ποῦ καί πόσο ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν Ὀρθόδοξη πίστη καί νά ἐπιστρέψουν στή Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία.

Σέ ὅλες αὐτές τίς οἰκουμενιστικές ἐκδηλώσεις δέν ὑπάρχει πιστός λαός, πού νά ἀκολουθεῖ. Εὐφραίνονται οἱ ποιμένες καί τό ποίμνιο ἀπομακρύνεται καί διασκορπίζεται, ἀφοῦ ἔχει χάσει τήν ἐμπιστοσύνη του στούς πνευματικούς πατέρες. Εὐτυχῶς πού ὑπάρχουν ἀκόμα κληρικοί, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται τόν οἰκουμενισμό καί ἀποτελοῦν τούς ἀληθινούς ποιμένες. Στούς ταπεινούς αὐτούς κληρικούς στηρίζονται οἱ πιστοί καί δέν ἀπομακρύνονται ἀπό τήν Ἐκκλησία.

Οἱ οἰκουμενιστές ζοῦν στό δικό τους κόσμο, πού δέν ἔχει καμιά σχέση μέ τήν ὀρθόδοξη πνευματικότητα, καί θεωροῦν περιττό νά ὁμολογοῦν τήν πίστη τους.Πρόκειται γιά κοσμικούς ἀνθρώπους, πού τούς συγκινεῖ ἡ ἐξουσία τοῦ παρόντος κόσμου καί μένουν ἀπαθεῖς και ἀδιάφοροι ἀπέναντι στήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τούς ἱερούς Κανόνες καί τό παράδειγμα τῶν Ἁγίων, παλαιῶν καί νεωτέρων.

Τό μεγάλο κλυδωνισμό στούς πιστούς τῆς Ἐκκλησίας τόν προκαλοῦν οἱ οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι συνήθως εἶναι μεγαλόσχημοι κληρικοί, μέ συνεργάτες καθηγητές Πανεπιστημίου. Οἱ ἁπλοί ἄνθρωποι ἀποροῦν πῶς αὐτοί οἱ ἄνθρωποι προκαλοῦν τόση ταραχή, ἐνῶ θα ἔπρεπε νά ἀγωνίζονται γιά τήν προάσπιση τῆς Ὀρθοδοξίας καί τήν καταπολέμηση τῶν αἱρετικῶν.

Δέν μποροῦν νά κατανοήσουν τί εἶναι αὐτό πού τούς κάνει νά μή βλέπουν ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι, Παπικοί και Προτεστάντες, εἶναι ἐπικίνδυνοι γιά τήν Ὀρθοδοξία, ὅσο ἐπιμένουν στίς αἱρετικές τους ἀπόψεις.

"Ο.Τ"

From Patricity to Post-Patricity the Self-Destruction of the Orthodox Leadership

Protopresbyter Georgios D. Metallinos, Professor Emeritus of Athens University.

A) The Continuation of the Patristic Tradition during Turkish Rule

            The theology and pastoral practice of the Orthodox Church up until the capture of Constantinople by the Ottomans, had as its main goal the preservation of Orthodoxy as “the faith that was once and for all delivered to the saints” (Jude 3), continuing the confession and tradition of the ancient holy Fathers. But this demanded the refutation of heresies, in word and deed, for the protection of the flock and the preservation of the possibility of salvation, that is deification (glorification). The responsibility of the Church leadership, then, which in every age bears the burden of this task, is enormous. Because the continuation or otherwise of our theological tradition depends on its attitude towards heretical delusion and therefore on the enduring and contemporary unity of Orthodoxy.

Αναστάσεως μαρτυρία

«Ηγόρασαν αρώματα ίνα ελθούσαι αλείψωσιν αυτόν»

Xριστός Ανέστη.

H Εκκλησία μας παρουσιάζει σήμερα τα πρόσωπα εκείνα που συνδέονται με μια μαρτυρία ζωής για τη Σταυρική Θυσία και την Ανάσταση του Κυρίου. Έχουμε πρώτα τα πρόσωπα του ευσχήμονα βουλευτή Ιωσήφ του από Αριμαθαίας και του Νικόδημου που ήταν κρυφός μαθητής του Χριστού. Έπειτα, τρεις άγιες γυναικείες μορφές, η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και η Σαλώμη, η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου, του Ιωάννου και του Ιακώβου.
Όλες αυτές οι μορφές που παρελαύνουν μέσα από τη διήγηση του Ευαγγελίου υπήρξαν μάρτυρες, ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος της ταφής και οι Μυροφόρες της Αναστάσεως. Για τις τελευταίες, ο ιερός συναξαριστής σημειώνει: «Η του Θεού Εκκλησία ταύτας παρέλαβεν εορτάζειν: α) ως ιδούσας πρώτας Χριστόν εκ νεκρών, β) τοις πάσι καταγγειλάσας το σωτήριον κήρυγμα και γ) την κατά Χριστόν πολιτείαν μετελθούσαν αρίστως και μαθητευθείσαις Χριστώ».

Η αγάπη των Μυροφόρων

Ας δούμε ειδικότερα την περίπτωση των Μυροφόρων γυναικών, από την οποία αντλούμε βαθύτατες αλήθειες.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ ΤΕΡΙΡΕΜ

O Koσμάς

5. Στη συνέχεια, αφού ξερίζωσαν τη γλώσσα κι έκοψαν το δεξί χέρι τους, τους έστειλαν εξορία. Τον άγιο Μάξιμο τον εξόρισαν στη Λαζική του Καυκάσου, δηλ. τη σημερινή δυτική Γεωργία, όπου το 662 πέθανε.


6. Θα ρωτήσουμε κάτι:
Την εποχή αυτή, που ό άγιος Μάξιμος έκανε τους αγώνες του και δεν είχε κοινωνία με κανένα Πατριαρχείο, ποιά ήταν η Εκκλησία του Χριστού;
΄Ηταν Εκκλησία του Χριστού, τα Πατριαρχεία, με τα οποία ο άγιος Μάξιμος δεν είχε κοινωνία με κανένα, γιατί ήταν στην αίρεση;
Ή, ήταν η Εκκλησία του Χριστού ο άγιος Μάξιμος, οι δύο μαθητές του και όσοι άλλοι πιστοί είχαν διακόψει την κοινωνία, με όλα τα αιρετικά Πατριαρχεία;

Την απάντηση, την αφήνω στον αγαπητό Silver, αλλά και στον κάθε καλόπιστο Νεοημερολογίτη, τους οποίους ερωτώ ακόμα δύο πράγματα:

α. Ο άγιος Μάξιμος ίδρυσε δική του Εκκλησία, ή αποτέλεσε ό ίδιος, μαζί με τους μαθητές του και όσους δεν κοινωνούσαν με τα Πατριαρχεία την Εκκλησία του Χριστού;
και 

β. Μήπως βλέπουν καμιά ομοιότητα μεταξύ των όσων τότε, την εποχή του αγίου Μαξίμου, αποτειχίστηκαν λόγω του Μονοθελητισμού, και όσων στη δική μας εποχή αποτειχίζονται από τα Πατριαρχεία και τις λοιπές αυτοκέφαλες Εκκλησίες, λόγω του Οικουμενισμού και της γενομένης Ένωσής τους με τον Πάπα;


7. Στην Εκκλησία του Χριστού ανήκουν όσοι έχουν την αλήθεια της Πίστης, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο οποίος τονίζει:

« Και γαρ οι της του Χριστού εκκλησίας της αληθείας εισί και οι μη της αληθείας όντες, ουδέ της του Χριστού εκκλησίας εισί» (Γρηγ. Παλαμά, ΕΠΕ, τομ. 3, σ. 608).
Στην Εκκλησία του Νέου Ημερολογίου ανήκουν σήμερα όσοι έχουν εκπέσει από την αλήθεια της Ορθόδοξης Πίστης!

Οι Λατίνοι, οι Λατινόφρονες, οι Οικουμενιστές και όλο οι αιρετικοί (Νεστοριανοί κλπ. ) δεν ανήκουν στην Εκκλησία του Χριστού! Όσο και να φωνασκούν και να βρίζουν το μικρό «λείμμα» των Ορθοδόξων, που σήμερα αποτελούν το «μικρό ποίμνιο» της Εκκλησίας του Χριστού!

H Οδός του Κυρίου

Εἶναι στενὴ, ἀλλὰ καὶ εὐρύχωρος, ὅπως μᾶς συμβουλεύει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος:

«Τίποτε δὲν εἶναι μόνιμο, ἀλλὰ τὰ πάντα παρέρχονται, καὶ τὰ λυπηρὰ καὶ τὰ καλά τῆς ζωῆς. Καὶ δὲν εἶναι ὡς πρὸς αὐτὸ μόνο εὔκολα τὰ τῆς ἀρετῆς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ τέλος των πάλι γίνονται εὐκολώτερα. Ὄχι μόνο ἐπειδὴ παρέρχονται οἱ κόποι καὶ οἱ ἱδρῶτες, ἀλλὰ καὶ γιά τὸ ὅτι καταλήγουν εἰς αἴσιον τέλος (διότι καταλήγουν εἰς ζωήν), ποὺ εἶναι ἱκανὸ νὰ παρηγορήσει αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται. Ὥστε καὶ τὸ ὅτι οἱ κόποι εἶναι πρόσκαιροι, ἐνῶ οἱ στέφανοι παντοτινοί, καὶ τὸ ὅτι αὐτὰ μὲν προηγοῦνται ἐνῶ ἐκεῖνα ἀκολουθοῦν, θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἀποτελέσει πάρα πολὺ μεγάλη παρηγορία εἰς τοὺς κόπους. Διά τοῦτο ὁ Παῦλος ὠνόμασε τὴν θλίψη ἐλαφρά, ὄχι ἐξ αἰτίας τῆς φύσεως τῶν πραγμάτων, ἀλλὰ ἐξ αἰτίας τῆς προαιρέσεως αὐτῶν, ποὺ ἀγωνίζονται καὶ τῆς μελλοντικῆς ἐλπίδος».

ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ - ΟΡΘΡΟΥ Μ ΣΑΒΒΑΤΟΥ - ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

St Gregory Palamas says:

If someone attempts to touch the stars with his hand, even though he is tall and stretched his arm further than the rest, he is almost as far away from those ethereal heights as men of much shorter stature, the difference not being worth mentioning. In the same way, on subjects transcending words, eminent speakers are not significantly better at saying something than anyone else. Who can attempt to treat of matters which utterly defy all words without being seen to give  away beneath the weight of these topics, like those reputed to have boasted they could counterbalance the weight of the universe, or those in the myth who attempted to make their way up to heaven? Men who make such an attempt are as far from the truth as their aims are beyond the grasp of human minds and speech, being outside the spree of this world, based far above the earth and its surroundings, and reckoned among things holy and divine.

π. Θ. Ζή­σης ἔ­γρα­φε:

 «Ὑ­πο­μεί­να­με, ὑ­πο­μεί­να­με, ὑ­πο­μεί­να­με τοὺς οἰ­κου­με­νι­σμοὺς καὶ τοὺς ἐκ­συγ­χρο­νι­σμοὺς ἐ­πὶ ἕ­να αἰ­ῶ­να. Κά­να­με ὑ­πο­μο­νὴ καὶ ὑ­πα­κο­ή∙ πε­ρι­μέ­να­με καὶ ἐλ­πί­ζα­με νὰ παύ­σουν οἱ συμ­προ­σευ­χές, οἱ συγ­χρω­τι­σμοί, οἱ συγ­κρη­τι­σμοί∙ .­..ἐ­νι­στά­με­θα καὶ δι­α­μαρ­τυ­ρό­με­θα. Θὰ δι­α­κό­ψου­με τὴν κοι­νω­νί­α μὲ ὅ­σους κοι­νω­νοῦν μὲ τὸν ἀ­κοι­νώ­νη­το, αἱ­ρε­τι­κὸ καὶ σχι­σμα­τι­κὸ πά­πα»

Κατάρα ή Ευλογία; Γέμισε ο κόσμος από Έλληνες και η Ελλάδα από μουσουλμάνους.

Paniyiri Greek Festival 2013 is on May 18-19 at Musgrave Park.

Paniyiri Greek Festival Time to dance the Zorba, devour souvlaki and honey puffs(=λουκουμάδες), check out the 3D chalk art and tour the Greek orthodox church at this weekend’s great big Greek festival.
Musgrave Park, South Brisbane, Αυστραλία.
Tickets $10 adults, children under 13 free.

Μόνο εὐχήσου στὸν Θεὸ νὰ βρεθεῖς τὴν τελευταία σου στιγμὴ σηκωμένος μὲ τὴν ἁγία μετάνοια.

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=4&t=7813

Ἕνας ἀδελφὸς ἐξομολογήθηκε στὸν Ἀββᾶ Σισώη: - Ἔπεσα, Πάτερ. Τί νὰ κάνω τώρα; 
- Σήκω, τοῦ εἶπε μὲ τὴ χαρακτηριστική του ἁπλότητα ὁ Ἅγιος Γέροντας.
- Σηκώθηκα, Ἀββᾶ, μὰ πάλι ἔπεσα στὴν καταραμένη ἁμαρτία, ὁμολόγησε μὲ θλίψη ὁ ἀδελφός.
- Καὶ τί σὲ ἐμποδίζει νὰ ξανασηκωθῇς;
- Ὡς πότε; ρώτησε ὁ ἀδελφός.
- Ἕως ὅτου σὲ βρῇ ὁ θάνατος ἢ στὴν πτώση ἢ στὴν ἔγερση. Δὲν εἶναι γραμμένο «ὅπου εὑρῶ σε ἐκεῖ καὶ κρινῶ σε»; ἐξήγησε ὁ Γέροντας. Μόνο εὐχήσου στὸν Θεὸ νὰ βρεθεῖς τὴν τελευταία σου στιγμὴ σηκωμένος μὲ τὴν ἁγία μετάνοια.

Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου.

Μελέτημα  6^ον .

1. Ο Θείος Απόστολος διδάσκει να προσευχόμαστε αδιαλείπτως και να επιμένουμε στην προσευχή. Ο Κύριος επίσης μ΄ εκείνο που είπε: «Πόσο περισσότερο ο Θεός θ΄ αποδώσει το δίκαιο σ΄ εκείνους που Τον παρακαλού νύχτα-μέρα;». Και με το: «Αγρυπνείτε και προσεύχεσθε». Πρέπει λοιπόν πάντοτε να προσευχόμαστε και να μη ραθυμούμε. Πρέπει να ξέρουμε όμως, ότι ο πονηρός φέρνει πολλά εμπόδια στην επίμονη προσευχή. Δηλαδή ύπνο, ακηδία, βάρος του σώματος, εκτροπή λογισμών, ακαταστασία νου, ατονία κ.λ.π. Έπειτα θλίψεις και εξεγέρσεις των πονηρών πνευμάτων, που πολεμούν σφοδρά εναντίον μας και εμποδίζουν να πλησιάσει το Θεό η Θεοφιλής ψυχή, που Τον ζητάει ακατάπαυστα…                                                                                       2. Πολύ λίγο μπορεί να μας ωφελήσει η προσευχή, που δεν στολίζεται με την ταπεινοφροσύνη, την αγάπη, την απλότητα και την αγαθότητα. Το ίδιο ισχύει και για κάθε εργασία και κόπο, που κάνομε για χάρη της αρετής. Αν δεν δούμε, ότι έχομε μέσα μας τους καρπούς της αγάπης, της ειρήνης, της χαράς, της απλότητας, της ταπεινοφροσύνης, της πραότητας, της απουσίας προσποιήσεως, της ορθής πίστεως, της μακροθυμίας, της ευπροσηγορίας, δεν ωφεληθήκαμε διόλου από τους κόπους, που κάνομε για κάθε αρετή. Ώστε αυτοί, που δεν βλέπουν μέσα τους αυτούς τους καρπούς, δεν διαφέρουν διόλου από τις πέντε μωρές παρθένες. Οι οποίες, επειδή δεν είχαν απ΄ αυτόν τον κόσμο μέσα στις καρδιές τους το πνευματικό λάδι, δηλαδή τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ονομάστηκαν μωρές και αποκλείσθηκαν με αξιοθρήνητο τρόπο απ΄ τον βασιλικό νυμφώνα, χωρίς να ωφεληθούν καθόλου από τον κόπο της παρθενίας. Όπως όταν καλλιεργούμε το αμπέλι, όλη η επιμέλεια και ο κόπος γίνεται για να πάρουμε σταφύλια. Έτσι, αν με την ενέργεια του Πνεύματος δε δούμε μέσα μας καρπούς αγάπης, ειρήνης, χαράς κλπ., τότε αποδεικνύεται περιττός ο κόπος της παρθενίας, της προσευχής, της ψαλμωδίας, της νηστείας και της αγρυπνίας. Αν τώρα κάποιος, από έλλειψη γνώσεως, την εργασία και τον κόπο του τα νομίζει καρπούς του Πνεύματος, ας ξέρει ότι εξαπατάει και παραπλανάει τον εαυτό του. Και έτσι τον στερεί από τους μεγάλους πράγματι καρπούς του Αγίου Πνεύματος.

O Κοσμάς

3. Στη συνέχεια ο άγιος Μάξιμος, με τους δύο μαθητές του, τους Αναστάσιους, εξορίζεται στη Βιζύη.

Εκεί τον επισκέπτονται ο Μονοθελήτης επίσκοπος Καισάρειας Θεοδόσιος, απεσταλμένος του Πατριάρχη Πέτρου, και δύο ύπατοι, οι οποίοι σε συζήτηση, που είχαν μαζί του, τον ρώτησαν:

- Μεταφέρουμε παράκληση του βασιλιά και του Πατριάρχη να μάθουν
από σένα, για ποιά αιτία δεν θέλεις να έχεις κοινωνία με το θρόνο της Κωνσταντινούπολης;
- ΜΑΞΙΜΟΣ: ...Άλλοι ίσως θα μπορούσαν να με ρωτήσουν την αιτία,
αλλά εσείς δεν έχετε το δικαίωμα, γιατί γνωρίζετε την αιτία καλύτερα από εμένα.
Γνωρίζετε τους νεωτερισμούς, που άρχισαν από την Αλεξάνδρεια, με τα εννέα κεφάλαια, που ανέπτυξε ο Κύρος και βεβαιώθηκαν από τον θρόνο της Κων/πολης, καθώς και τις αλλοιώσεις, προσθήκες και αφαιρέσεις, που έγιναν σε σύνοδο από τους Προέδρους της Εκκλησίας των Βυζαντίων, εννοώ τον Σέργιο, τον Πύρρο και τον Παύλο, τις οποίες καινοτομίες γνωρίζει όλη η οικουμένη.
Γι’ αυτήν την αιτία δεν έχω κοινωνία με την Εκκλησία της Κων/πολης. Ας αρθούν τα εμπόδια που έβαλαν αυτοί, που ανέφερα, και αυτοί οι ίδιοι μαζί με τα εμπόδια, και βαδίζω την ελεύθερη από τα αγκάθια κάθε αιρετικής πλάνης οδό του Ευαγγελίου.


4. Στη συνέχεια μετέφεραν τον άγιο Μάξιμο στο Ρήγιο, όπου τον
επισκέφτηκαν οι πατρίκιοι Επιφάνιος και Τρωΐλος, μαζί με τον επίσκοπο Καισαρείας Θεοδόσιο.
- Σε μεταξύ τους συζήτηση ο πατρίκιος Επιφάνιος του είπε:
Επειδή όλη η Δύση και όλοι όσοι ζούνε στην Ανατολή προσβλέπουν σε εσένα και όλοι στασιάζουν εξ αιτίας σου και δεν θέλουν να συμβιβαστούν μαζί μας εξ αιτίας της πίστεως, να σου δώσει ο Θεός την καλή διάθεση ν’ αποδεχθείς από κοινού με εμάς τον Τύπο που εκδώσαμε και ερχόμαστε και σε ασπαζόμαστε και σου δίνομε το χέρι και με κάθε τιμή και δόξα σε εισάγομαι στη μεγάλη Εκκλησία και σε βάζομε μαζί μας, εκεί όπου συνηθίζεται να στέκονται οι βασιλείς, και κοινωνούμε τα άχραντα μυστήρια και σε ανακηρύττουμε πατέρα μας, και θα γίνει χαρά όχι μόνο στη πόλη μας, αλλά σε όλη την οικουμένη. Γιατί είμαστε βέβαιοι, ότι όταν κοινωνήσεις εσύ με τον άγιο θρόνο των εδώ, θα ενωθούν όλοι μαζί μας, όσοι εξαιτίας σου και της διδασκαλίας σου αποσχίστηκαν από την κοινωνία μας.
Του λέγει τότε ο Μάξιμος:
- Όλη η δύναμη των ουρανών, δεν με πείθε να το δεχθώ αυτό.

Με αυτό το λόγο σηκώθηκαν, και όλους αυτούς τους κυβερνούσε ο θυμός. Του τραβούσαν τα μαλλιά, τον έσπρωχναν, τον χτυπούσαν, τον παρέλυσαν κυριολεκτικά και από τον κορφή ως τα νύχια τον γέμισαν φτυσίματα.... Μόλις τους έπεισε ο επίσκοπος να ησυχάσουν, κάθισαν πάλι και αφού τον έψεξαν, περιλούζοντάς τον με μύριες βρισιές και κατάρες, που δεν τις βάζει ο νους, με θυμό τότε και αγριότητα ο Επιφάνιος είπε:

- Πες μας, του κακού κατακάθι, παλιόσκυλο. Τα είπες αυτά τα λόγια,
θεωρώντας αιρετικούς εμάς και την πόλη μας και το βασιλιά μας. Είμαστε στην πραγματικότητα πιό Χριστιανοί από εσένα και ορθόδοξοι και ομολογούμε....
Ο αββάς Μάξιμος αποκρίθηκε τότε και είπε:
- Αν πιστεύετε έτσι, όπως οι νοερές φύσεις και η Εκκλησία του Θεού, πως
με αναγκάζετε να κοινωνήσω με τον Τύπο, που περιέχει μόνο την αναίρεση αυτών;

Ο ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ:
- Αυτό έγινε για λόγους οικονομίας, για να μην υποστούν βλάβη τα πλήθη
με τέτοιες λεπτομερείς διακρίσεις.
Απαντώντας τότε ο Μάξιμος είπε:
- Αντίθετα κάθε άνθρωπος αγιάζεται με την ακριβή ομολογία της πίστεως,
και όχι με την αναίρεση, που υπάρχει στον Τύπο».

( βλ. Φιλοκαλία 15Γ, Μαξίμου Ομολογητού, Θεσ/κη 1995, σ. 53- 57)

Έπειτα από αυτά τους μετέφεραν στην Κων/πολη και αφού τους αναθεμάτισαν και καταράστηκαν, τους παρέδωκαν στους άρχοντες. 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η κυρία Παράδοσις της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι ο αεί ζων Θεάνθρωπος Χριστός, ο πάντοτε παρών εν τω Θεανθρωπίνω σώματι της Εκκλησίας ως κεφαλή και απαρχή του. Εις την παράδοσιν του μυστηρίου αυτού συνίσταται το Ευαγγέλιον των Αποστόλων και των Πατέρων. Και οι πρώτοι και οι δεύτεροι ουδέν γνωρίζουν ειμή τον Ιησούν Χριστόν, Εσταυρωμένον, Αναστάντα και Αναληφθέντα. Ο Σωτήρ Χριστός είναι το περιεχόμενον της παραδόσεως της αποστολικότητος εν τω Σώματι της Εκκλησίας. Δια τούτο τόσος τονισμός της Παραδόσεως εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία, όπως π.χ. όταν λέγη ο Απόστολος Παύλος : «παρέδωκα υμίν, ο και παρέλαβον» (Α΄ Κορ. 15, 3. Πρβλ. 11, 2) ή όταν λέγη ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: «Εμόν μεν ουδέν ερώ παντελώς, ο δε παρά των Πατέρων εδιδάχθην, φημί» (Μαξίμου Ομολογητού Επ. 15. PG  91,  C 544D). O άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός εκφράζει την καθολικήν συνείδησιν των Πατέρων λέγων τα εξής: «Πάντα τοίνυν τα παραδεδομένα ημίν δια τε νόμου, και προφητών, και αποστόλων, και ευαγγελιστών δεχόμεθα, και γινώσκομεν, και σέβομεν, ουδέν περαιτέρω τούτων επιζητούντες… Ταύτα ημείς στέρξωμεν, και εν αυτοίς μείνωμεν, μη μεταίροντες όρια αιώνια, μηδέ υπερβαίνοντες την θείαν Παράδοσιν» (Ιωάννου Δαμασκηνού, Έκ. Ορθ. Πίστεως,  PG 94  c  792A). O αυτός Πατήρ, απευθυνόμενος προς όλους τους ορθοδόξους, λέγει:  «Διο, αδελφοί, στώμεν εν τη πέτρα της πίστεως, και τη παραδόσει της Εκκλησίας, μη μεταίροντες όρια, α έθεντο οι άγιοι Πατέρες ημών, μη διδόντες τόπον τοις βουλομένοις καινοτομείν, και καταλύειν την οικοδομήν της αγίας του Θεού καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας. Ει γαρ δοθή άδεια παντί βουλομένω κατά μικρόν όλον το σώμα της Εκκλησίας καταλυθήσεται» (αγ. Ιωάννου Δαμασκηνού Ομ. 3,  41,  PG 94 c, 1356 CD).                                                  

“PATRISTIC THEOLOGY AND POST-PATRISTIC HERESY”

Dimitrios Tselengidis, Professor of the Theological School of the Aristotle University of Thessaloniki.

“POST-PATRISTIC”

 OR “NEO-BARLAAMIC” THEOLOGY?

IGNORANCE OR DENIAL OF SANCTITY?

THE CRITERIA FOR THEOLOGIZING IN AN ORTHORODOX MANNER, WITHOUT ERROR

The presumption and theological aberration of “post-Patristic” theologians

In order to avoid any possible confusion of terminology, perhaps we might begin with a necessary definition of the newly-minted term “post-Patristic”. This new academic term is susceptible to a variety of interpretations, but the ones most prevalent in the academic community are, in our opinion, the following two: a) when the first part of the compound word- “post”- is given chronological significance, which, in this case, would mean the end of the Patristic era; and b) when the first part of the word is given a critical meaning, in which case the compound “post-Patristic” has the sense of relativism, partial or total  questioning, re-evaluation, a new reading, or even the transcendence of the thought of the Fathers of the Church.

ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - KANON OF THEOTOKOS

Tότε...και ...Τώρα

Ο μακάριος Ανατόλιος Πατριάρχης Κων/πόλεως καθήρεσε τον κακόδοξον μονοφυσίτην Διόσκορον, το δε όνομα του αοιδίμου αγιωτάτου Φλαβιανού, του Πατριάρχου Κων/πόλεως, τον οποίον ο Διόσκορος καθήρεσε παραλόγως και εθανάτωσεν εις την εν Εφέσω ληστρικήν Σύνοδον, συνηρίθμησεν εις τα δίπτυχα μετά των άλλων αοιδίμων Πατριαρχών, επειδή ο άγιος Φλαβιανός καθηρέθη παραλόγως από τον Διόσκορον εις την ρηθείσαν εν Εφέσω ληστρικήν Σύνοδον. Ούτος, ο μακάριος Ανατόλιος,  ενήργησεν ίνα και το τίμιον λείψανον του Αγίου Φλαβιανού ανακομισθή και αποθησαυρισθή εις τον Ναόν των Αγίων Αποστόλων. Όχι δε μόνον τούτο έπραξεν, αλλά και δι΄ εγκυκλίων επιστολών εξέθεσε τα της Ορθοδόξου πίστεως, και απέστειλε ταύτας προς τους εις πάσαν πόλιν Επισκόπους, παρακινών αυτούς να αναθεματίσωσι τους πρώτους και αρχηγούς της αιρέσεως, ήτοι τον Νεστόριον, τον Ευτυχή και τον Διόσκορον και όλους εκείνους όσοι εδογμάτιζον ότι έπαθε σύγχυσιν ή τροπήν η θεία φύσις επί της ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου.

Και Τώρα : 1990 Σαμπεζύ

Οι "Ορθόδοξοι" ανακάλυψαν ότι οι Μονοφυσίτες έχουν την ιδίαν Χριστολογία με τους Ορθοδόξους, το δε Πνεύμα το Άγιον έκανε λάθος, δεν φώτισε επαρκώς τους Πατέρας της Αγίας Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου!!!
Οι ¨Ορθόδοξοι" του Πατριαρχείου Αντιοχείς, μετά το 1990,  ασπάζονται την εικόνα του φονέα του Αγίου Φλαβιανού, "αγίου" Διοσκόρου!!!!!

Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου.

Μελέτημα  5^ον.

1. Κορωνίδα και ξεκίνημα για την απόκτηση κάθε αρετής είναι η επίμονη προσευχή. Τότε ο Θεός, μας δίνει τη βοήθειά Του. Κατά την προσευχή στους αξίους γίνεται μετάδοση της μυστικής ενέργειας του Θεού, που ακούει στο όνομα, ευφροσύνη!... «Έδωσες, λέει ο Ψαλμωδός, ευφροσύνη στην καρδιά μου». Και ο ίδιος ο Κύριος λέει: «Η βασιλεία των Ουρανών βρίσκεται μέσα σας». Το να βρίσκεται μέσα μας η βασιλεία τι άλλο σημαίνει, παρά ότι η ουράνια ευφροσύνη του Αγίου Πνεύματος φανερώνεται με ενέργεια στις άξιες ψυχές; Γιατί οι άξιες ψυχές, με την ενεργό κοινωνία του Αγίου Πνεύματος, από εδώ ήδη δέχονται τον αρραβώνα και προγεύονται της χαράς και πνευματικής ευφροσύνης, που απολαμβάνουν οι άγιοι στη βασιλεία των ουρανών. Κάτι αντίστοιχο εννοεί και ο Θ. Απόστολος, που λέει: «Ο Θεός, μας παρηγορεί στις θλίψεις μας, για να μπορούμε και μεις να παρηγορούμε όσους περνούν κάθε είδους θλίψεις, με την παρηγορία που παίρνουμε οι ίδιοι από το Θεό». Αλλά και το ρητό: «Η καρδιά μου και η σάρκα μου αναγάλλιασαν στην παρουσία του ζώντος Θεού» και τα όμοια, υπαινίσσονται την ενεργό ευφροσύνη και παρηγορία του Αγίου Πνεύματος.                                                                       
2. Όσο μεγαλύτερο από τα΄ άλλα είναι το έργο της προσευχής, τόσο περισσότερο το πολεμάει ο σατανάς. Γι΄ αυτό ο προσευχόμενος χρειάζεται πολλή νήψη (=προσοχή) και να παρουσιάζει κάθε μέρα περισσότερους καρπούς αγάπης και ταπεινοφροσύνης και απλότητος και αγαθότητος καθώς θα παραμένει καρτερικά στην προσευχή. Οι καρποί αυτοί θα κάνουν φανερή την προκοπή του στα θεία και θα παρακινούν τους άλλους στον ίδιο ζήλο.

Συλλειτουργία Ουνιτών και "Ορθοδόξων" Ουνιτών στα σβηστό Φανάρι

Σύμφωνα με το Ουκρανικό Θρησκευτικό (Ουνίτικο) πρακτορείο ειδήσεων:

RISU) - On 19 April, the Head of the Ukrainian-Greek Catholic Church, Patriarch Sviatoslav (Shevchuk) and Head of the Department of Foreign Relations of UGCC, Bishop Borys Gudziak set off for a pilgrimage to Constantinople.

Μετάφρασις:

Την 19^ην Απριλίου (2013) ο Προκαθήμενος της Ουκρανικής Ελληνο-Καθολικής (Ουνιτικής) Εκκλησίας, Πατριάρχης Sviatoslav, και ο επικεφαλής του τμήματος εξωτερικών σχέσεων Επίσκοπος Gudziak ξεκίνησαν για προσκυνηματικό ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη.

“I was recently in Istanbul, where I met with Patriarch Bartholomew of Constantinople. I was surprised by his openness and desire to unite our churches. He did not treat us as Uniates that interfere with the Orthodox-Catholic dialogue. We saw the great patriarch and his desire to seek church unity,” said the Patriarch Sviatoslav.

Μετάφρασις:

Ήμουν προσφάτως στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνάντησα τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Εξεπλάγην από την ανοικτότητα και την επιθυμία της ένωσης των εκκλησιών μας. Δεν μας μεταχειρίστηκε σαν Ουνίτες, που σχετίζεται με τον Ορθοδοξο-Καθολικό διάλογο. Είδαμε τον μέγα Πατριάρχη και την επιθυμία του να αναζητεί εκκλησιαστική ένωση, είπε ο Πατριάρχης Sviatoslav.

"Before the meeting Patriarch Sviatoslav and Bishop Borys visited the Cathedral of St. George at the Phanar and venerated the relics of the holy hierarchs Basil the Great, Gregory the Theologian, and John Chrysostom. After the meeting, there was a quick stop to the Church of the Theotokos of Blachernae, particularly significant today on the Saturday of the Akathist, where Patriarch Sviatoslav led the singing of the first Kontakion of the Akathist Hymn"

Μετάφρασις:

Πριν την συνάντηση ο Πατριάρχης Sviatoslav  και ο Επίσκοπος  Borys επισκέφτηκαν τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι και προσκύνησαν τα λείψανα των αγίων ιεραρχών Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Μετά την συνάντηση υπήρξε μια σύντομη στάση στην Εκκλησία της Θεοτόκου των Βλαχερνών, με ιδιαίτερη αξία σήμερα που είναι η εορτή  του Ακαθίστου, όπου ο Πατριάρχης Sviatoslav προεξήρχε στη λειτουργική εκφώνηση του πρώτου Κοντακίου.

σ.σ. : Δεν έγινε η ένωση, ας έλθουν στο κοινό Ποτήριο, και τότε θα δείτε τι θα γίνει……