Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς σὲ λόγο του, ποὺ ἐκφωνήθηκε τὸ Μέγα Σάββατο γράφει:

 «Ἔπρεπε νὰ κηρυχθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ σὲ αὐτούς, ποὺ βρίσκονται στὸν ἅδη καὶ νὰ τοὺς φανερωθεῖ τὸ μεγάλο αὐτὸ σχέδιο τῆς   σωτηρίας, καὶ νὰ τοὺς δοθεῖ τελειωτικὴ ἐλευθερία ἀπὸ τοὺς δαίμονες, ποὺ   τοὺς αἰχμαλώτιζαν, καθὼς καὶ ὁ ἁγιασμὸς καὶ οἱ ὑποσχέσεις γιὰ τὰ    μελλοντικὰ ἀγαθά. Λοιπόν, ἔπρεπε ὁ Χριστὸς νὰ κατεβεῖ μέχρι καὶ στὸν ἅδη.   Ἀλλὰ καὶ ὅλα αὐτὰ νὰ γίνουν μὲ ἀρετή, χωρὶς τὴν ὁποία δὲν πραγματοποιεῖται τίποτε ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ…

Καὶ εὐδόκησε νὰ κατεβεῖ ἐκεῖ (ὁ Κύριος), ὅπου ριχθήκαμε ἐμεῖς, ὥστε νὰ μᾶς ξαναφέρει πίσω. Ἦταν ὁ μόνος, ποὺ φάνηκε ἐλεύθερος ἀνάμεσα στοὺς νεκρούς, γιατί κατέβηκε ἐκεῖ μὲ ζωντανὸ πνεῦμα, καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ ἄστραφτε μὲ θεῖο φῶς καὶ κατεῖχε δύναμη, ποὺ δίνει ζωή, γιὰ νὰ φωτίσει αὐτούς, ποὺ    κάθονται στὸ σκοτάδι καὶ νὰ ζωοποιήσει στὸ πνεῦμα αὐτούς, ποὺ ἐκεῖ θὰ πίστευαν σὲ Αὐτόν».

Ο Χριστός αναστημένος εμφανίζεται "εν ετέρα μορφή".

http://anastasiosk.blogspot.ca/

Η Μαρία η Μαγδαληνή, στον κήπο του μνημείου, Τον περνάει για κηπουρό. 
Οι δυό οδοιπόροι, στο δρόμο για την Εμμαούς, Τον νομίζουν τυχαίο διαβάτη. 
Οι μαθητές, που ψαρεύουν στην Τιβεριάδα, τον ακούνε να τους ζητάει κάτι "βρώσιμον" και δεν υποψιάζονται πάλι πως είναι Αυτός που τους περιμένει στην όχθη. 
Όλοι Τον ανακαλύπτουν ξαφνικά και αυτονόητα, αλλά αφού αρχικά πλανηθούν. 
Είναι ο γνώριμος "υιός του ανθρώπου", αλλά "εν ετέρα μορφή". 
Αυτή η ετερότητα μένει απροσδιόριστη στις ευαγγελικές διηγήσεις. 
Ωστόσο, αν και άρρητη, μοιάζει γνωστή και αυτονόητη για την εμπειρία της Εκκλησίας. 
Είναι η μορφή του "εκ νεκρών ζώντος", η ανθρωπότητα στον καινούργιο τρόπο υπάρξεως, που έχει περάσει μέσα από τον θάνατο, που έχει πατήσει "θανάτω" τον θάνατο. 
Για να βεβαιώσει την Ανάστασή Του ο Χριστός δείχνει στους έντρομους μαθητές τα σημάδια του θανάτου στο σώμα Του. 
Αυτό το σώμα έχει προσλάβει το θάνατο και τον έχει μεταποιήσει σε ζωή η Ανάσταση του Χριστού δεν είναι, απλά και μόνο, η επιβίωση ενός προσώπου μετά τον θάνατο, μια κάποια θαυματουργική νεκρανάσταση που προεκτείνεται στο φυσικό βίο. 
Είναι η "κατάποσις του θνητού υπό της ζωής", είναι ο θάνατος μεταποιημένος σε ζωή, είναι ένας άλλος τρόπος υπάρξεως του ανθρώπου. 
Στα όριά του ο άνθρωπος δεν αλλάζει φύση ή πρόσωπο, ωστόσο, η καινούργια του ύπαρξη δεν μπορεί να είναι παρά "εν ετέρα μορφή". 
Το αναστημένο σώμα του Χριστού είναι η καινούργια ανθρωπότητα, ο νέος Αδάμ-είναι η Εκκλησία, που αποδέχεται το θάνατο με την κατάδυση στο νερό του βαφτίσματος κι αργότερα με τη μετάνοια και την άσκηση και συνανίσταται με το Χριστό πατώντας το θάνατο. 
Είναι ο κάθε άνθρωπος που δέχτηκε να πεθάνει ως φυσική ατομικότητα και εγωκεντρική μονάδα, και αναστήθηκε ως πρόσωπο, σε κοινωνία και αγαπητική σχέση μέσα στην Εκκλησία. 
Μόνο που η καινούργια αυτή ανθρωπότητα, οι πρώτοι καρποί της καθολικής μας ανάστασης, οι άγιοι της Εκκλησίας, κυκλοφορούν ανάμεσά μας "εν ετέρα μορφή". 
Εμφανίζονται στα μάτια μας ή επιμένουμε να τους ερμηνεύουμε ως ηθικά, απλώς, πρότυπα, ακραίες περιπτώσεις άσκησης και αυταπάρνησης, ακατανόητες για την κοινωνική μας θρησκευτικότητα, που περιμένει πάντοτε την Ανάσταση σαν κοσμική σωτηρία: "ημείς ηλπίζομεν ότι αυτός εστίν ο μέλλων λυτρούσθαι τον Ισραήλ". 
Η πραγματικότητα της Ανάστασης μας διαφεύγει, γιατί δεν ξέρουμε να ψηλαφίσουμε τα σημάδια του θανάτου, δεν ξέρουμε να αναγνωρίσουμε την αλήθεια της ζωής, το μοναδικό τρόπο υπάρξεως, στην αποδοχή του θανάτου. 
Γι' αυτό και οι "εκ νεκρών ζώντες" περνάνε από το βίο μας απαρατήρητοι "εν ετέρα μορφή". 
Ο αναστημένος Χριστός εισέρχεται στο υπερώο της Ιερουσαλήμ "των θυρών κεκλεισμένων"- όταν όλες οι θύρες της προσδοκίας του Μεσσία έχουν πια σφαλιστεί. 
Όταν απελπιστούμε πραγματικά για όλες τις μεσσιανικές μας επιδιώξεις, όταν πεισθούμε για την ουτοπία όλων των κοινωνικών, ηθικολογικών, ανακαινιστικών μας οραμάτων, όταν τα προγράμματα ευζωίας αποδειχθούν στα μάτια μας σκιές και είδωλα ζωής, όταν, δηλαδή, ψηλαφίσουμε το θάνατο του ανθρώπου, τότε είναι η ώρα της Ανάστασης. 
Η Ανάσταση έρχεται μυστικά, "εκκύπτουσα ωσεί όρθρος". 
Θα έχουμε ίσως δαπανήσει μια ολόκληρη πορεία ζωής με ατέλειωτες ηθικολογικές συζητήσεις, με αναπάντητους φόβους και απελπισμούς και μεσσιανικές προσδοκίες, ως την εσπέρα που σε κάποια Εμμαούς, ο Αναστημένος Χριστός θα αποκαλυφθεί "εν τη κλάσει του άρτου". 
Στην απλή κίνηση της ευλογίας του άρτου και του οίνου, που συντελείται αδιάκοπα μέσα στην Εκκλησία, θα αναγνωρίσουμε τότε τη δυνατότητα της αναστημένης ζωής. 
Λίγο ψωμί και λίγο κρασί, που είναι η άρνηση και ο θάνατος της λογικής μας, των θεωριών μας περί "υπερτάτου όντος", των αποδείξεων περί υπάρξεως Θεού, των οργανωτικών μας συστημάτων για την ανάπλαση της κοινωνίας, αυτό το λίγο ψωμί και το λίγο κρασί είναι ο αναστημένος Χριστός. 
"Εν ετέρα μορφή". 
Η ετερότητα της μορφής του Αναστημένου Χριστού είναι το κλειδί της όντως ζωής η αποκρυπτογράφησή της είναι η είσοδος στη ζωή. 
Η είσοδος δεν είναι μόνο στενή, μοιάζει συχνά "κεκλεισμένη". 
Την κλείνουν τα πάθη μας, το απελπισμένο μας γάντζωμα στις επιφάσεις της ζωής, στην εγωκεντρική μας εξασφάλιση. 
Μόνο αν όλα αυτά νεκρωθούν, όχι θεωρητικά, αλλά πάνω στο ίδιο το κορμί μας, μόνο με έκτυπα τα σημάδια του θανάτου στο σώμα μας, μπορούμε να μπούμε, "των θυρών κεκλεισμένων", στη ζωή. Πριν από μας έχει εισέλθει ο Αναστημένος Χριστός. 
Αυτός κάνει δυνατή την είσοδό μας. 
Η ετερότητα της μορφής Του αποκαλύπτει το μυστικό της εισόδου: είναι ο "εκ νεκρών ζων". 
Τα σημάδια του θανάτου στο σώμα μας, η άσκηση, η αυταπάρνηση, η αγαπητική αυτοπροσφορά, είναι σημάδια της δικής του ζωής, που έχει πατήσει "θανάτω" τον θάνατο. 
Γι' αυτή την είσοδο στη ζωή, πρόσκληση ανοιχτή και αμετάθετη είναι ο πασχαλινός όρθρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας: 
"Ουκούν εισέλθετε πάντες εις την χαράν του Κυρίου ημών". 
Αυτή η χαρά, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, μας κατακλύζει καθώς προσερχόμαστε με μια μικρή φλόγα ελπίδας στη λαμπάδα μας και στην καρδιά μας- αυτή η χαρά είναι η ζωή, είναι η Ανάσταση. 

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς στὴν ὁμιλία του εἰς τὸ Ἅγιον Σάββατον σημειώνει:

 «Ὁ Νῶε, ὅταν κλεινόταν στὴν κιβωτὸ κι ἔσωζε μὲ τὸ ξύλο τὰ σπέρματα τοῦ δευτέρου   κόσμου, γινόμενος πάλι ἀρχὴ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, προτύπωνε τὸ Χριστό, ποὺ ἐνταφιαζόταν ἑκούσια, ποὺ καθάρισε τὴν ἁμαρτία μὲ τὸ ἀνάμικτο αἷμα μὲ νερό, ποὺ   ἀνάβλυσε ἀπὸ τὴν πλευρά του καὶ ποὺ ἔσωσε μὲ τὸ ξύλο τοῦ σταυροῦ ὅλο τὸ γένος μας  κι ἔγινε ἀρχηγὸς κι ὁδηγὸς κοινοῦ βίου καὶ νέας πολιτείας. Ὁ Ἀβραὰμ ὁ μέγας  Πατριάρχης ὁδηγώντας σὲ ὁλοκαύτωση τὸν Ἰσαάκ, ποὺ τοῦ εἶχε δοθεῖ ἀπὸ ὑπόσχεση  καὶ τὸν ἀφοροῦσαν οἱ ὑποσχέσεις, προανήγγειλε φανερὰ τὴν σφαγὴ τοῦ Κυρίου. Κι ὁ Ἰσαὰκ βέβαια χαρίζεται στὸν πατέρα του ζωντανὸς ἀπὸ τὸν Θεό, ἐνῶ ἕνα ἀρνί, ποὺ   εἶχαν μπλεχτεῖ τὰ κέρατά του σὲ ἕνα θάμνο Σαβέκ, ἀντικατέστησε τὸ σφάγιο. Καὶ γίνεται  τὸ διπλὸ μυστήριο, τοῦ κριαριοῦ καὶ τοῦ Ἰσαὰκ ἀληθινὸς τύπος τοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μας».

Μας πηγαίνουν δια απάλειψιν του Σταυρού από την σημαίαν μας!

Είναι ὁλοφάνερο πὼς ἡ χριστιανομάχος Εὐρώπη ἐφαρμόζει τὴ μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ,  προκειμένου νὰ ἀποχριστιανοποιήσει τὴν ἀποστατημένη Δύση. Κόψε – κόψε, τελικὰ  δὲ θὰ μείνει τίποτε! Ἀλλὰ Δύση εἶναι (τὴν ἔκαναν νὰ εἶναι) καὶ ἡ Ἑλλάδα. Θὰ θυμοῦνται  οἱ ἀναγνῶστες μας τὴ φράση τοῦ ἀλήστου μνήμης «ἐθνάρχη» ὅτι «ἀνήκομεν εἰς τὴν  Δύσιν», ὁ ὁποῖος ἤξερε πολὺ καλὰ τί ἔλεγε! Αὐτὴ τὴ φορὰ ἡ Δύση θέλει νὰ  «ξεμπερδεύει» μὲ τὸ Σταυρὸ στὶς σημαῖες, ὅσων κρατῶν ἔχουν στὶς σημαῖες τους τὸ  ἱερὸ σύμβολο! Ἡ δικαιολογία γιὰ τὴν ἀπάλειψη τοῦ Σταυροῦ, γελοία ὅπως πάντα: Νὰ μὴ «καταδυναστεύονται τὰ δικαιώματα ὅσων πολιτῶν δὲν εἶναι χριστιανοί»! Οἱ ἐδῶ  στὴ Χώρα μας ἐθνομηδενιστὲς καὶ χριστιανομάχοι «τρίβουν τὰ χέρια» τους ἀπὸ κάτι τέτοιες ἀποφάσεις τῶν εὐρωπαίων μηδενιστῶν. Κάποιοι δήμαρχοι μάλιστα ἄρχισαν   νὰ ὑλοποιοῦν τὴν ἀπόφαση, πρὶν σταλεῖ ἐπίσημα ἀπὸ τὰ εὐρωπαϊκὰ κέντρα.               
Ἀνάρτησαν σημαῖες κατὰ τὴν 25η Μαρτίου, χωρὶς Σταυρό, μὲ μακριὲς μπλὲ λωρίδες!  Βλέπετε τὸ ἱερὸ σύμβολο τοῦ Σταυροῦ, τοὺς ἐνοχλεῖ, ὅσο ἐνοχλεῖ καὶ τὸ σατανᾶ, καὶ γιʼ  αὐτὸ δὲν θέλουν νὰ τὸ ἀντικρίζουν. Ἀφαίρεσαν κατʼ ἀρχὰς οἱ «ἀπριλιανοὶ» δικτάτορες  τοῦ δῆθεν «ἑλληνοχριστιανισμοῦ» τους τὸ Σταυρὸ ἀπὸ τὸ κοντό τῆς σημαίας καὶ  ἔβαλαν τὴ σφαῖρα, δηλαδὴ τὸν οἰκουμενισμό. Ἡ «ἐθνοσωτήρια» κυβέρνηση τοῦ  «ἐθνάρχη» περιόρισε τὸ Σταυρὸ σὲ μία γωνία τῆς σημαίας, νὰ δείχνει ὅσο τὸ δυνατὸ μικρότερος! Τώρα ἔρχεται τὸ «μπουγιουρντὶ» τῆς «φωτισμένης Ἑσπερίας» νὰ  ἀφαιρέσει ἐντελῶς τὸ Σταυρὸ ἀπὸ τὸ ἐθνικό μας σύμβολο! Τὸ μόνο πού τοὺς μένει  εἶναι τώρα νὰ «στολίσουν» τὴ σημαία μας μὲ ἀποκρυφιστικὰ σύμβολα τῆς «Νέας  Ἐποχῆς»! Ἔχουν νομίζετε ἀναστολὲς νὰ τὸ πραγματοποιήσουν;    Ἀσφαλῶς καὶ δὲν ἔχουν!

«Ο.Τ.»

Εκλογές Μητροπολιτών χωρίς το Άγιον Πνεύμα.

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Πολλοί  Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅταν συνέρχεται ἡ Ἱεραρχία γιά τήν   ἐκλογή νέου Μητροπολίτου σέ κάποια περιοχή, ἀντιμετωπίζουν τό θέμα μέ ἀσυγχώρητη ἐπιπολαιότητα. Δέν ἀνησυχοῦν καί δέν ἀγωνιοῦν γιά τό ποιός θα ἐκλεγεῖ. Οὔτε καί θέλουν  νά πληροφορηθοῦν οἱ ἴδιοι γιά τόν ποιόν πρέπει νά ψηφίσουν, ἀλλά ἁπλῶς ἀκολουθοῦν  τήν ἰδιοτελῆ γραμμή, πού δίνει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἤ κάποια ὁμοιογενής ὁμάδα Μητροπολιτῶν (Σεραφειμικῶν ἤ Χριστοδουλικῶν). Ἡ τακτική αὐτή εἶναι ἀπαράδεκτη, γιατί καταργεῖ  τή δυνατότητα νά ἐκλέγονται Μητροπολίτες θεοφοβούμενοι καί ἄξιοι κληρικοί. Ἴσως  κάποιος νά ἰσχυριστεῖ ὅτι ὅλοι οἱ ὑποψήφιοι εἶναι ἄξιοι καί θεοφοβούμενοι, ἀφοῦ εἶναι ἐγγεγραμμένοι στόν κατάλογο τῶν πρός ἀρχιερατείαν, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐγκριθεῖ ἀπό τήν Ἱερά    Σύνοδο. Ἡ ἀπάντηση εἶναι: Ὄχι, χίλιες φορές ὄχι. Δέν εἶναι ὅλοι ἄξιοι. Δέν πρέπει νά παραθεωροῦμε τό εὐόλισθον τοῦ ἀνθρωπίνου χαρακτῆρος. Ἐνδεχομένως, ὅταν προτάθηκαν στήν Ἱερά Σύνοδο νά ἦταν ἄξιοι γιά Ἀρχιερεῖς. Μέ τήν πάροδο ὅμως τῶν  ἐτῶν, μπορεῖ νά συνέβησαν πολλά ἁμαρτωλά στή ζωή τους. Γι᾽ αὐτό οἱ ἐκλέκτορες Μητροπολίτες πρέπει νά ἔχουν πληροφόρηση, να εἶναι ἄγρυπνοι καί νά μή συμβιβάζονται  μέ τίς ὑποδείξεις ἰδιοτελῶν συναδέλφων τους, οἱ ὁποῖοι θέλουν ὁπωσδήποτε νά ἐκλεγοῦν  οἱ δικοί τους ἄνθρωποι. Δυστυχῶς, ἡ κακή κατάσταση διαιωνίζεται καί τά προβλήματα  στήν Ἐκκλησία μας πολλαπλασιάζονται! Καί νά σκεφθεῖ κανείς ὅτι θεωρητικά ὅλοι οἱ    Ἀρχιερεῖς ὑποστηρίζουν ὅτι πρέπει να ἀλλάξει ὁ τρόπος ἐκλογῆς τῶν Μητροπολιτῶν, ἀλλά    καί ὅλοι ἐπιμένουν καί ἀναπαύονται στόν ἰσχύοντα τρόπο, γιατί ἔτσι πετυχαίνουν     εὐκολώτερα αὐτό πού ἐπιθυμοῦν, πάντα εἰς βάρος τῆς βελτίωσης τῶν ἐκκλησιαστικῶν   μας πραγμάτων. Τό τί γίνεται στό προεκλογικό παρασκήνιο δέν εἶναι εὐχάριστο νά τό περιγράψει κανείς. Ἀτέλειωτα τηλεφωνήματα, συνεννοήσεις καί ὑποσχέσεις, ἐπισκέψεις  καί παρεμβάσεις πολιτικῶν και πολλά ἄλλα. Μιά ἀπαράδεκτη τακτική, πού ἀποκαλύπτει  τά κριτήρια τῶν περισσοτέρων Μητροπολιτῶν. Ἀπογοητευτική εἶναι καί ἡ ἐμφάνιση  μερικῶν παλαιότερων Μητροπολιτῶν, πού ἔχουν καλή φήμη καί εἶναι ἀξιοσέβαστοι,  ἀλλά ὑποστηρίζουν ὑποψηφίους, πού δέν ἔχουν τήν ἔξωθεν καλή μαρτυρία! Τί νά πεῖ  κανείς; Εἴμαστε πολύ πίσω. Κινούμαστε μέ ὁδηγό τίς προσωπικές μας ἐπιλογές καί ὄχι  μέ ὁδηγό τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖο συχνά ἐπικαλούμαστε καί μονίμως ἀρνούμαστε!  Τελικά, μπορεῖ νά ἀλλάξει κάτι στήν Ἐκκλησία; Εἶναι δυνατό; Προφανῶς μέ τούς  σημερινούς ὑπεύθυνους ὄχι. Γιατί δέν τό θέλουν καί δέν μποροῦν. Ἔχουν ζήσει  δεκάδες χρόνια μέσα σε αὐτή τήν κατάσταση καί τήν ἔχουν συνηθίσει. Δέν βλέπουν  κάτι πιό φωτεινό, πιό καθαρό καί πιό ἁγνό.

«Ο. Τ.»

Μεγάλη Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

Σήμερα, Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, η ημέρα των Αγίων Παθών του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού.

Σήμερα το πρωί τελείται η ακολουθία των Μεγάλων Δεσποτικών Ωρών, που αναφέρονται στο Δεσπότη Χριστό. Η Πρώτη ώρα αντιστοιχεί με την ανατολή του ήλιου, η Τρίτη γύρω στις 9:30 το πρωί, η Έκτη το μεσημέρι και η Εννάτη με τη δύση του ήλιου. Ακολουθεί ο Εσπερινός της Αποκαθηλώσεως από το Σταυρό. Προτού ολοκληρωθεί η ακολουθία προβάλλει ο Επιτάφιος. Τότε ψέλνεται το δοξαστικό των αποστίχων: «Σε τον αναβαλλόμενόν, το φως ώσπερ ιμάτιον, καθελών Ιωσήφ από του ξύλου, συν Νικοδήμω, και θεωρήσας νεκρόν γυμνόν άταφον, ευσυμπάθητον θρήνον αναλαβών, οδυρόμενος έλεγεν. Οίμοι γλυκύτατε Ιησού! Ον προ μικρού ο ήλιος, εν Σταυρώ εκυμαίνετο, … Μεγαλύνω τα πάθη σου, υμνολογώ και την Ταφήν σου, συν τη Αναστάσει κραυγάζων. Κύριε δόξα σοι».

Απόψε το βράδυ τελείται ο όρθρος του Μεγάλου Σαββάτου. Ο Επιτάφιος. Ο Χριστός βρίσκεται στον Άδη και κηρύσσει ανάσταση. Τα εγκώμια είναι πολύ οικεία στους πιστούς: «Η  ζωή εν τάφω κατετέθης Χριστέ και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο συγκατάβαση δοξάζουσαι την σην».

Μετά την πρώτη συγκατάβαση του Θεού, την ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού, τώρα έχουμε την δεύτερη συγκατάβαση του Θεανθρώπου, με την κάθοδο στον άδη. 
Μετά την περιφορά του Επιταφίου επιτελείται ο ενταφιασμός επί της Αγίας Τραπέζης, η οποία θεωρείται ο Τάφος του Χριστού.

«Των Αγγέλων ο δήμος κατεπλάγη ορών σε, εν νεκροίς λογισθέντα, του θανάτου δε Σωτήρ, την ισχύν καθελόντα… και εξ Άδου πάντας ελευθερώσαντα».

Η χαρμολύπη κυριαρχεί. Θάνατος και ανάσταση. Προσδοκούμε την ανάσταση μας από τα πάθη και τις δοκιμασίες της πατρίδας μας. Προσδοκούμε την ζωή, το φως και τη χαρά που εκπηγάζουν από τον Τάφο του Λυτρωτή μας Ιησού Χριστού.

http://www.churchofcyprus.org.cy/article.php?articleID=3159

Οι πικροί καρποί των συμπροσευχών.

Τά τελευταῖα γεγονότα στό χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπό τό συνεχιζόμενο κατήφορο τῶν οἰκουμενιστῶν, μοῦ θύμισαν τήν ἀφετηρία τῶν παρανομιῶν αὐτῶν, πού ἦταν ἡ  αὐθαίρετος καί παράνομος ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων τό 1965. Τότε οἱ ἁγιορεῖτες πατέρες προέβλεψαν ποῦ θά μᾶς ὁδηγήση ἡ παρανομία αὐτή, καί διέκοψαν ἐπί ἑπταετίαν τό μνημόσυνο τοῦ οἰ κουμενιστοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα. Ἐάν ἡ πρώτη παράνομη            ὑποχώρηση τῆς Ἁγίας μας Ὀρθοδοξίας, μέ τάς δύο ἐγκυκλίους τοῦ 1902 καί τοῦ 1920,   ἐπέφερε στήν ἑνότητα τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας, το μεγάλο τραῦμα τοῦ ἡμερολογιακοῦ σχίσματος, ἡ δεύτερη, αὐθαίρετη, προδοτική καί παράνομη ὑποχώρηση, ἡ ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων, τί μᾶς ἐπιφυλάσσει;                                                                                                        
Ἤδη τρυγοῦμε τούς πρώτους πικρούς καρπούς, τῶν παράνομων συλλειτουργιῶν καί συμπροσευ χῶν μέ τούς αἱρετικούς παπικούς. Καί ἐάν ἐφησυχάσουμε καί βαπτίσουμε τίς παρανομίες αὐτές, «φιλοφρονήσεις», γρήγορα θά ὁ δη γηθοῦμε στό χάος τῆς  ψευδοενώσεως τῆς ὀρθοδοξίας μέ τήν αἱρετική ἐκκλησία τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, μέ  τραγικές συνέπειες γιά τήν ἑνότητα τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας.                                                       
Μετά ἀπό πενῆντα χρόνια ἀνούσιων διαλόγων, Ὀρθοδοξίας καί Παπισμοῦ, γι᾽ αὐτά πού  μᾶς ἑνώνουν! κατέληξαν στό συμπέρασμα ὅτι και οἱ δύο «Ἐκκλησίες» εἶναι «ἀδελφές» καί κατέχουν τήν «ἀλήθεια». Γι᾽ αὐτές τίς προκλήσεις τῶν οἰκουμενιστῶν ἡ πλειονότης τῶν  ἁγιορειτῶν πατέρων, ἔδωσε ἕνα ἠχηρό ράπισμα κατά τῶν οἰκουμενιστῶν ὑπογράφοντας τήν «Ὁμολογία πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ». Γιά τήν διακοπή τοῦ ὀλισθηροῦ αὐτοῦ δρόμου χρειάζεται ἐπαγρύπνηση, ἀγώνας, προσευχή καί φώτιση ἀπό τόν Κύριον ἡμῶν  Ἰησοῦν Χριστόν.

Μέ ἀγάπη Χριστοῦ

Μοναχός Νικόλαος

Καρυές Ἁγίου Ὄρους

Ο Κοσμάς :

4. Συνεχίζοντας ο αδελφός Misha γράφει:

Παράθεση:

Η Ελλαδική Εκκλησία παραμένει Ορθόδοξη παρά τις στραβοτιμονιές ορισμένων επισκόπων της.

Ά, εδώ, αγαπητέ Misha δεν θα συμφωνήσω!
Έχω, πολλούς λόγους, τους οποίους μπορώ να επικαλεσθώ ανά πάσα στιγμή υπέρ της αντίθετης με τη δική σου γνώμης μου.
Αν δεν είχα πεισθεί ότι η Εκκλησία αυτή δεν ορθοτομεί, δεν θα είχα ποτέ αποτειχιστεί! Δυό λόγια μόνο θα πω.

α. Σε προηγούμενη καταχώρησή μου στην ιστοσελίδα αυτή στις 28.10.2007, έχω γράψει:

«Η “εκκλησία" του Νέου Ημερολογίου είναι Ορθόδοξη, ή όχι!
Νομίζω, ότι το θέμα αυτό είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένο.
Νομίζω, ότι δεν υπάρχει καλοδιάθετος Νεοημερολογίτης, που να μη
θεωρεί αίρεση τόσο τον Παπισμό, όσο και τον Οικουμενισμό!
Νομίζω, ότι δεν υπάρχει ειλικρινής Νεοημερολογίτης, που να μην πιστεύει ότι ο μασόνος Αθηναγόρας, ο και ραβίνος χρηματίσας ως Μητροπολίτης Κέρκυρας, που υπόγραψε την “Ένωση των Εκκλησιών”, ήταν ένας μεγάλος αιρετικός!
Νομίζω, ότι δεν υπάρχει καλόπιστος Νεοημερολογίτης, που να μη δέχεται ότι οι διάδοχοί του, Δημήτριος και Βαρθολομαίος, που δήλωσαν ότι ακολουθούν τον Αθηναγόρα, είναι εξ ίσου με αυτόν αιρετικοί!

Ποιός μπορεί να διαφωνήσει, ότι εφόσον οι επίσκοποι μιας Εκκλησίας είναι αιρετικοί, αιρετική είναι και η Εκκλησία αυτή»;

β. Από τη στιγμή, που ο Πατριάρχης Αθηναγόρας έκανε την «Ένωση των Εκκλησιών» με τον πάπα Παύλο 6ο το 1965 και οι διάδοχοί του Δημήτριος και Βαρθολομαίος δήλωσαν, ότι ακολουθούν τη γραμμή του και υλοποιούν την Ένωση αυτή, όλες οι Εκκλησίες που έχουν «κοινωνία» με το Πατριαρχείο Κων/πόλεως, όπως είναι και η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία της Ελλάδος, έπαυσαν πλέον να είναι Ορθόδοξες!

Είναι χαρακτηριστική η ομολογία του Αθηναγόρα, που περιέχεται σε επιστολή του που έστειλε το 1971 στον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο, επικρίνοντας τους θεολόγους της Ελλάδας, που ήταν αντίθετοι στην Ένωση με τον Παπισμό. Έγραφε:

«Εις ταύτην αντιτίθενται οι Θεολόγοι ημών, και δεν λέγουσιν ημίν, πως εννοούσι την αποκατάστασιν των πραγμάτων μεταξύ των δύο πρεσβυγενών Εκκλησιών, εκτός εάν προτιμώσι την διαιώνισιν της διαιρέσεως.
Ουδέ απαντώσιν εις το ερώτημα: Αφού διά της άρσεως του Σχίσματος, την 7ην Δεκεμβρίου 1965, επανήλθομεν αυτομάτως εις την προ του 1054 εποχήν....»!

Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, αντί να εξαναστεί και καταγγείλει την «άρση του σχίσματος», δηλ. την γενόμενη «Ένωση των Εκκλησιών», που ομολόγησε ο Αθηναγόρας, έκρυψε την επιστολή αυτή και αποσιώπησε το θέμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ανακήρυξε τον αιρετικό Αθηναγόρα σε .... «προφηταπόστολο»!

γ. Δεν ήταν μόνο ο Αθηναγόρας αιρετικός. Είναι και οι διάδοχοί του Δημήτριος και Βαρθολομαίος, με τους οποίους η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία της Ελλάδος είχε και έχει πλήρη «κοινωνία». Ο Βαρθολομαίος π.χ. έχει δηλώσει ότι η Ορθοδοξία και ο Παπισμός αποτελούν «το ενιαίον σώμα του Χριστού» (Επίσκεψις φ. 499)!

Στις 4 Νοέμβριο 1994 στην «Παγκόσμια Διάσκεψη Θρησκείας και Ειρήνης»
στην Ιταλία διακήρυξε: « Ρωμαιοκαθολικοί και Ορθόδοξοι, Προτεστάνται και Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Ινδοί, Βουδισταί και Κομφουκιανοί, ήλθε ο καιρός όχι απλώς για προσέγγιση, αλλά για μιά συμμαχία και συλλογική προσπάθεια», για «να συντελέσωμε όλοι μας στην προώθηση των πνευματικών αρχών του Οικουμενισμού, της αδελφωσύνης και της ειρήνης», εφόσον όμως «είμεθα ηνωμένοι εν τω πνεύματι του ενός Θεού» (Επίσκεψις 30.11. 94)!!

Αναφερόμενος δε στους προμάχους της Ορθοδοξίας, που αντέστησαν στις αιρέσεις των Φράγκων, οι οποίοι σχίστηκαν από την Εκκλησία, ο Βαρθολομαίος τους καλεί σε μετάνοια, λέγων: «...... η μετάνοια ημών (= των Ορθοδόξων) δια το παρελθόν είναι απαραίτητος. Δεν πρέπει να σπαταλήσωμεν τον χρόνον εις αναζητήσεις ευθυνών. Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού, αλλά οφείλομεν ενώπιον Αυτού όπως επανορθώσωμεν τα σφάλματα εκείνων» (Εκκλ. Αλήθεια 16. 12. 1998)!!

Μία Εκκλησία είναι Ορθόδοξη, ή αιρετική, ανάλογα με τους επισκόπους της, αν είναι Ορθόδοξοι, ή αιρετικοί!

δ) Αιρετική Εκκλησία είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, λόγω των αιρετικών Πατριαρχών του. Αιρετικές όμως είναι και οι λοιπές Εκκλησίες, που «κοινωνούν» με το αιρετικό Πατριαρχείο. Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος αποφαίνεται: «Ει τις ακοινωνήτω καν εν οίκω συνεύξηται αφοριζέσθω, και ο ακοινωνήτοις κοινωνών ακοινώνητος έστε, και ο αιρετικόν δεχόμενος τοις αυτοίς εγκλήμασιν υπόκειται» !!
Ο δε άγιος Μάρκος ο Ευγενικός επισημαίνει: «άπαντες οι της Εκκλησίας διδάσκαλοι, πάσαι αι σύνοδοι, πάσαι αι θείαι γραφαί, φεύγειν τους ετερόφρονας παραινούσι και της αυτών κοινωνίας διϊστασθαι»!

Μπορεί, λοιπόν, να έχει κάποιος αμφιβολία, ότι η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία της Ελλάδος έπαυσε να είναι Ορθόδοξη;

Εγκώμια Επιτάφιου Θρήνου Μεγάλης Παρασκευής

π. Θε­ό­δω­ρου Ζή­ση :

Δι­α­θρη­σκει­α­κὲς Συ­ναν­τήσεις, Ἄρ­νη­σις τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου καὶ προ­σβο­λὴ τῶν Ἁ­γί­ων Μαρ­τύ­ρων.

 «Ἂς μᾶς ξε­κα­θα­ρί­σουν λοι­πὸν με­ρι­κοὶ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοὶ ἡ­γέ­τες ὅ­τι ἔ­χουν προ­σχω­ρή­σει σ' αὐ­τὴν τὴν “προ­ο­δευ­τι­κὴ” ἄ­πο­ψη, γι­ὰ νὰ κα­θο­ρί­σου­με καὶ ἐ­μεῖς τὴν στά­ση μας ἀ­πέ­ναν­τί τους, τὴν ὁ­ποί­α οὕ­τως ἢ ἄλ­λως εἴ­μα­στε ὑ­πο­χρε­ω­μέ­νοι νὰ κα­θο­ρί­σου­με, δι­ό­τι δι­α­φο­ρε­τι­κά, κοι­νω­νοῦ­με καὶ ἐ­μεῖς “τοῖς ἔρ­γοις αὐ­τῶν τοῖς πο­νη­ροῖς” (Β' Ἰ­ω. 11). Ἐ­μεῖς ἐ­πι­θυ­μοῦ­με νὰ ἔ­χου­με κοι­νω­νί­α ὄ­χι πρὸς τοὺς ἀ­κοι­νω­νή­τους, ἀλ­λὰ πρὸς τοὺς ἁ­γί­ους καὶ πι­στοὺς ὅ­λων τῶν ἐ­πο­χῶν, νὰ πι­στεύ­ου­με ὅ­πως ἐ­πί­στευ­αν ὅ­λοι οἱ πρὸ ἡ­μῶν Ἅ­γι­οι Πα­τέ­ρες, στοὺς ὁ­ποί­ους πει­θό­με­θα καὶ ὑ­πα­κού­ου­με» 

Η ΣΤΑΥΡΩΣΙΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

+Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης

Υπάρχουν διάφοροι θέσεις, πολλαί «γωνίαι οπτικαί» και διάφορα όργανα θεωρήσεως των δύο μεγαλυτέρων και συγκλονιστικωτέρων, των δύο μοναδικών και όντως ανεπαναλήπτων γεγονότων εντός της ανθρωπίνης ιστορίας. Των γεγονότων της Σταυρώσεως και Αναστάσεως του Χριστού. Δύο εξ αυτών των θέσεων και οπτικών γωνιών, των περισσότερον χρησιμοποιουμένων, είναι η Ιστορία και η Πίστις. Δια της Ιστορίας δαμάζεται ο νους και υποτάσσεται εις την φωνήν της.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ

Του A. Παπαδιαμάντη

Ὅπως τὸ διηγοῦνται, ὅσοι τὸ ἔφθασαν, ἐν ἠλικίᾳ ὄντες εἰς Ἀθήνας τῷ 1870, ὁ νεκρὸς τοῦ ἑνὸς τῶν ληστῶν τοῦ Δηλεσίου, κομισθέντων εἰς Ἀθήνας κατὰ Μάιον, εἶχε τὸ πρόσωπον παραδόξως φαιδρὸν καὶ γελαστόν. Τὴν ὥραν ποὺ τοὺς ἐτουφεκοβολοῦσαν τ᾿ ἀποσπάσματα, ἐλλοχεῦον ὄπισθεν πυκνῶν θάμνων καὶ βράχων τὸ παλληκάρι ἐκεῖνο τῆς Ρούμελης, ἴσως διότι τὸ ταμπούρι του τοῦ ἐφαίνετο πολὺ ἀσφαλές, τίς οἶδε τί εἶχε σκεφθῆ, ἢ τί σοβαρὸν εἶδεν, ἢ τί ἀστεῖον ἤκουσε παρά τινος γείτονος συντρόφου του, κ᾿ ἐγέλασεν, ὅπως οἱ ἄνθρωποι γελοῦν. Συγχρόνως, ἐν ἀκαρεῖ, τοῦ ἦλθε τὸ βόλι. Τὸν ηὗρε καίριον εἰς τὸν λαιμόν, καὶ τὸν ἀφῆκεν εἰς τὸν τόπον.

Μετὰ δύο ἡμέρας οἱ σκοτωμένοι, πέντε ἢ ἓξ τὸν ἀριθμόν, ἐκομίζοντο εἰς Ἀθήνας. Εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ νέου ἐκείνου ὅλοι οἱ φρικώδεις περίεργοι εἶδον ἐντυπωμένον, πιστωμένον τὸν γέλωτα. Οὔτ᾿ ἐπρόφθασεν, ὁ εὐτυχὴς ἄνθρωπος, νὰ αἰσθανθῇ τὴν πικρίαν τοῦ βέλους, ἀλλ᾿ ὁ θάνατος τοῦ ἦλθε μυστηριώδης, γλυκύς, πρὸ τῆς ἀλγηδόνος.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η Άρσις των Αναθεμάτων του 1054

† ᾿Αρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος Μπιλάλη

Εντός τῶν πλαισίων τοῦ Διαλόγου τῆς ᾿Αγάπης ἐντάσσεται καὶ τὸ γεγονὸς τῆς ῎Αρσεως τῶν ᾿Αναθεμάτων τοῦ 1054, ἡ ὁποία ἐγένετο ἀμοιβαίως ὑπὸ τῶν ᾿Εκκλησιῶν Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ρώμης τῇ 7ῃ Δεκεμβρίου 19651.

῾Ο Πατριάρχης ᾿Αθηναγόρας καὶ ὁ Πάπας Παῦλος Ϛʹ ἐνεφανίσθησαν ὡς πρωτοστατήσαντες εἰς τὸ θέμα τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων. ᾿Απὸ πλευρᾶς ὅμως ρωμαιοκαθολικῶν, ἀσφαλῶς ἐβάρυνεν εἰς τὴν λῆψιν τῆς ἀποφάσεως ἡ ἐπίμονος αἴτησις περὶ τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων, ἡ γενομένη ἐνώπιον τῆς Βʹ Βατικανῆς συνόδου ὑπὸ τοῦ ἐκλιπόντος οὐνίτου πατριάρχου Μαξίμου Δʹ2.

Οὐδείς, περισσότερον τῶν οὐνιτῶν, ἐπεθύμει τὴν ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων, διότι οὐδείς, περισσότερον τῶν οὐνιτῶν, θὰ ἀπεκόμιζε πλείονα ἐκ τῆς ἄρσεως ὀφέλη. Η άρσις τῶν ἀναθεμάτων, μετὰ πάροδον 911 ἐτῶν ἀπὸ τοῦ τραγικοῦ Σχίσματος τοῦ 1054, ἐχαρακτηρίσθη ὡς θρίαμβος τοῦ Διαλόγου τῆς ᾿Αγάπης, τοῦ ἐγκαινιασθέντος μεταξὺ Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ρώμης διὰ τῆς συναντήσεως τῶν ῾Ιεροσολύμων. Εὐρεῖα δημοσιότης ἐδόθη εἰς τὰ ἐκδοθέντα ἑκατέρωθεν κείμενα καὶ εἰς τὴν κοινὴν δήλωσιν τῶν ᾿Εκκλησιῶν Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ρώμης ἐπὶ τοῦ γεγονότος τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων. Οἱ ἀμύητοι εἰς τὰ θέματα τῶν διεκκλησιαστικῶν σχέσεων ἐπίστευσαν πρὸς στιγμήν, ὅτι ἡ ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων ἐσήμαινε καὶ ἄρσιν τοῦ Σχίσματος καὶ ἕνωσιν τῆς ρωμαιοκαθολικῆς μετὰ τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ῏Ητο ἑπόμενον νὰ ἀκολουθήσουν ποικίλαι παρερμηνεῖαι τοῦ

γεγονότος τῆς ἄρσεως, ὑφιστάμεναι ἀτυχῶς μέχρι σήμερον καὶ ἔχουσαι θλιβερὰς ἐπιπτώσεις εἰς βάρος πάντοτε τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ῾Ο οἰκουμενιστὴς ἀρχιεπίσκοπος Θυατείρων ᾿Αθηναγόρας, παρερμηνεύων, προφανῶς, τὴν ῎Αρσιν τῶν ᾿Αναθεμάτων τοῦ 1054, δὲν ἐδίστασεν, ἐσχάτως, νὰ τὴν χαρακτηρίσῃ ὡς ἄρσιν αὐτοῦ τοῦ Σχίσματος τῶν ᾿Εκκλησιῶν:

«Τὸ σχίσμα ἤρθη συγχρόνως καὶ εἰς τὴν Ρώμην καὶ εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1965. Τὸ διέγραψεν ὁ Πάπας Παῦλος εἰς τὴν Ρώμην καὶ ὁ Πατριάρχης ᾿Αθηναγόρας εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν» 3

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Μνήμη της οπτασίας Κοσμά μοναχού, φοβεράς και ωφελίμου

Το δέκατο τρίτο χρόνο της βασιλείας του Ρωμανού ( 920-944μ.Χ.), ζούσε στη Βασιλεύουσα (Κων/πολη) κάποιος άνδρας, που υπηρετούσε σαν ένας απο τους πιο έμπιστους φύλακες του βασιλικού κοιτώνα του Αλεξάνδρου, προκατόχου του Ρωμανού στο θρόνο. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος προτίμησε τη μοναχική ζωή. Έγινε μοναχός με τ' όνομα Κοσμάς, και αργότερα ηγούμενος του μοναστηριού που βρίσκεται κοντά στο Σάγαρη ποταμό. Κάποτε όμως τον χτύπησε μια πολύ βαριά αρρώστια, που τον ταλαιπωρούσε για πολύ καιρό. 

Συμπλήρωνε ήδη πέντε μήνες σ' αυτή τη φοβερή δοκιμασία, όταν μια μέρα, γύρω στην τρίτη ώρα, συνήλθε λίγο, ανασηκώθηκε μαλακά πάνω στο μικρό του κρεβάτι και ανακάθησε, στηριζόμενος απο το ένα μέρος κι απο το άλλο στους αδελφούς που τον διακονούσαν. 

Μόλις όμως κάθησε, έπεσε σε έκσταση. Έμεινε σ' αυτή την κατάσταση απο την τρίτη ώρα μέχρι την ενάτη. Τα μάτια του ήταν ανοικτά και στηλωμένα στην οροφή του κελλιού του, ενω το στόμα του σιγοψιθύριζε λόγια άναρθρα και εντελώς ακατανόητα. 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

ΑΙ  ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ  ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

Αι ιδιότητες της Εκκλησίας είναι αναρίθμητοι, διότι είναι ιδιότητες του Θεανθρώπου Χριστού και δι΄ Αυτού της Τριαδικής Θεότητος. Οι θεόσοφοι όμως Πατέρες της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, καθοδηγούμενοι υπό του Αγίου Πνεύματος, συνώψισαν αυτάς, εν τω Συμβόλω της Πίστεως, εις την ενότητα, αγιότητα, καθολικότητα και αποστολικότητα. Τα ιδιώματα αυτά της Εκκλησίας πηγάζουν εκ της ιδίας της φύσεώς της και εκ του σκοπού της και καθορίζουν σαφώς και ακριβώς τον χαρακτήρα της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού. Δι΄ αυτών δε η Εκκλησία ως Θεανθρωπίνη Κοινωνία και ίδρυμα διακρίνεται από κάθε ανθρωπίνην Κοινωνίαν ή ίδρυμα.

24 ΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Κοντάκιον  Ήχος πλ’δ’

-Τῇ Ὑπερμάχῳ-

Ὡς  Ζωηφόρος  Τοῦ Κυρίου ἡμῶν Μήτηρ,

Τῶν   οὐρανῶν ὑψηλοτέρα  ἀνεδείχθης,

Ἀνυμνοῦμεν οἱ πιστοὶ καὶ μεγαλύνωμεν.

Ἀλλ’ὡς φέρουσα Ζωῆς Κυρίου νάματα,

Ἐκ θανάτου ψυχικοῦ ἡμὰς ἀνάστησον,

Ἵνα κράζωμεν ,

Χαῖρε ἡ  Μήτηρ τῆς Ζωῆς ἡμῶν.

ΣΤΑΣΙΣ  ΠΡΩΤΗ

Ἄγγελος  ἑξαστράπτων τῷ μνημείῳ επέμφθη

κηρύξαι τὴν Ἀνάστασιν πάντων

(Χαῖρε  Μήτηρ τῆς Ζωῆς ημών  -ἐκ΄γ΄-)

Καὶ  σὺν τῇ ἀσωμάτῳ αὐτοῦ φωνὴ , Ἀναστάντα  θεωρῶν Σὲ Κύριε ,ἐξίστατο καὶ ἵστατο βοῶν τῇ Θεοτόκῳ  ταῦτα.

Χαῖρε δι’ἧς τεθνηκότες ζωούνται

Χαῖρε δι’ἧς γαλαξίαι καινούνται.

Χαῖρε ἡ φωτίζουσα τὰ ταμεῖα τοῦ Ἅδου.

Χαῖρε ἡ συντρίψασα τοὺς μοχλοὺς τοῦ θανάτου.

Χαῖρε τοῦ Παραδείσου τῆς πύλης τὸ ῥόπτρον,

Χαῖρε τοῦ Βασιλέως τὸ πάναγνον  ῥόδον.

Χαῖρε δι’ἧς ὁ Ἀδὰμ τοῦ θανάτου ἀνίσταται

Χαῖρε δι’ἧς τῆς φθορᾶς οἱ Βροτοὶ ἀπηλλάγημεν

Χαῖρε τῶν Μαρτύρων τὸ ἔνδοξον κλέος

Χαῖρε ἡ λαμπρύνουσα τὸ ἡμέτερον γένος

Χαῖρε δι’ἧς ἡ Ζωὴ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλεν

Χαῖρε δι’ἧς τῶν πιστῶν αἱ καρδία ἀγάλλονται

Χαῖρε  Μήτηρ τῆς Ζωῆς ἡμῶν.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Tα οικουμενιστικά βήματα ειδικά στη Σύρο :

Ας θυμηθούν, όσοι παρακολουθούν τα θέματα αυτά, τα οικουμενιστικά βήματα ειδικά στη Σύρο: τον εκκλησιασμό των μαθητών, τη μια στην Παπική Εκκλησία και την άλλη στην Ορθόδοξη και την μετάδοση της Θ. Κοινωνίας εναλλάξ σε Ορθόδοξους και Παπικούς μαθητές, όπως μας το παρουσίασε προ ετών ο π. Θεόδωρος Ζήσης.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Τάδε έφη o Sotirio :

Ανεχώρησε νωρίς σήμερα το πρωί , Μεγάλης Τρίτης 30 Απρ. 2013 , ο πρώην Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος σε ηλικία 102 ετών ... 

102 χρόνια αγώνα που χρησίμευσαν ? 

Βουλευτήριον Σωτήρ, παρανομίας κατά σου, ιερείς και γραμματείς, φθόνω αθροίσαντες δεινώς, εις προδοσίαν εκίνησαν .... 

102 χρόνια αγώνα που χρησίμευσαν ? 

Για εκεί όπου θα αναπαύεται αιώνια στην καλύτερη περίπτωση κάθε επίσκοπος που μνημονεύει Βαρθολομαίο , κάθε ένας που μνημονεύει Βαρθολομαίο 

Για εκεί όπου θα αναπαύεται αιώνια στην καλύτερη περίπτωση κάθε επίσκοπος του Πάπα ,κάθε επίσκοπος του Παγκοσμίου Συμβουλίου "Εκκλησιών" και κάθε ένας που τους μνημονεύει .... 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης - Το θαύμα της Αναστάσεως του τετραημέρου Λαζάρου

Simeron   Wordpress 

From the book Holy Fire the miracle fo Holy Saturday at the Tomb of Christ

The General Charles Warren

In 1867 he went to Jerusalem as a member of the Palestine Exploration Fund and conducted a series of excavations that lasted until 1870. Amongst his findings is a network of galleries located under the Dome of the Rock, as well as an underground water supply system that was later named after him (Warren Shaft). He also completed a detailed topographical map of the old city of Jerusalem.

A portion of the results of his excavations was published in his work entitled Underground Jerusalem that was published in 1876 in London. In a chapter of this work entitled “Holy Fire,” Warren speaks of all he knows of the miracle of Holy Saturday which was of particular interest to him. In the first paragraph of this chapter he poses a crucial question: “What is that fire?,” and immediately responds to his question:

«What is that fire which on Easter-eve lights up the lamps in the Holy Sepulchre?... That a miracle attends the ceremony, there cannot be a doubt.1

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Τί εἶναι Ὀρθοδοξία καὶ τί εἶναι παπισμός» του Φώτη Κόντογλου.

[...] Ἔκαμαν ἄνω κάτω σήμερον τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μας, ἐχώρισαν τὸ ποίμνιόν της, τὸ ἐσκόρπισαν καὶ τρέχει σαστισμένον ἐδῶ καὶ ἐκεῖ. Μεταχειρίσθησαν πᾶν μέσον διὰ νὰ προσεταιρισθοῦν πάντα Ἕλληνα, ὁ ὁποῖος εἶναι τελείως ἀδιάφορος εἰς τὰ τῆς θρησκείας καὶ τὰς Ἐκκλησίας, ἢ ἄθεος καὶ ἐχθρός της, καὶ ὁ ὁποῖος προσποιεῖται ὅτι ἐνδιαφέρεται δι᾿ αὐτὴν καὶ διὰ τὴν τύχην της ἀπὸ ἰδιοτέλειαν ἢ ἀπὸ ἄλλην αἰτίαν, ὁλοτελῶς ξένην πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν, ἂν καὶ διὰ νὰ μεταβληθοῦν οἱ τοιοῦτοι χλιαροὶ εἰς φιλοπαπικοὺς ζηλωτάς, δὲν ἐχρειάσθη καὶ μεγάλη προσπάθεια, διότι αὐτοὶ οἱ «Ὀρθόδοξοί της περιστάσεως» δὲν ἔχουν νὰ χάσουν τίποτε, ἐὰν καταστραφεῖ ἡ Ὀρθόδοξος ἀλήθεια, καὶ ἐπὶ πλέον ἡ φιλία τοῦ Παπισμοῦ ἠμπορεῖ νὰ προσφέρει πάντοτε πολλὰ ὀφέλη εἰς ἐκεῖνον ποὺ τὴν ἔχει. Δι᾿ αὐτοὺς «οἱ λίθοι γενήσονται ἄρτοι». Ὡς ἐκ τούτου, πολλοὶ ὁποῦ ἦσαν προηγουμένως ἀδιάφοροι, καὶ πολλάκις σαρκασταὶ τῆς θρησκείας καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ἔγιναν αἴφνης διαπρύσιοι κήρυκες τῆς Χριστιανικῆς «ἀγάπης», τὴν ὁποίαν μεταχειρίζονται ὡς προπέτασμα καπνοῦ διὰ τὸν πονηρὸν συνεταιρισμὸν τῶν μετὰ τῶν λατίνων. Ὁ σπαραγμὸς τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τοῦ ποιμνίου της, ἡ ἀναταραχὴ καὶ ἡ διχόνοια, αὐτὰ εἶναι οἱ θεάρεστοι καρποὶ τῆς πολιτείας τῶν κακῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας μας.
[...] Αὐτὰ εἶναι τὰ πρωτάκουστα δεινὰ τὰ ὁποῖα συνεσωρεύθησαν, ἐντὸς μερικῶν μόνον μηνῶν, ἐπάνω εἰς τὸ σῶμα τῆς πολυπαθοῦς Ὀρθοδοξίας, διὰ τὰ ὁποῖα θρηνοῦν οἱ Ἄγγελοι εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ οἱ πρωταίτιοι τῶν δεινῶν τούτων, οἱ κακοὶ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας μας, παρουσιάζουν ὡς ἀγάπην τὸν δαίμονα τῆς φιλοδοξίας ποὺ ἐμφωλεύει εἰς τὰς καρδίας των.

Η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών»

Η οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια απο συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρει η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά, γι' αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω.