O Kοσμάς :

4. Συνεχίζοντας ο αγαπητός Misha γράφει:

Παράθεση:

Eάν αυτός ο μεγάλος στάρετς π. Πορφύριος , όπως και ο γερ.Επιφάνιος, όπως και ο π. Ρωμανίδης είχε την πληροφορία από Θεού πως η Χάρις απώλετο (μη γενοιτο!!!) από την Ελλαδική Εκκλησία νομίζεις πως θα είχε τον ελάχιστο ενδοιασμό να εκφράσει παρρησία τον λόγο του;

Ο αγαπητός Misha, νομίζω ότι έχει διαπιστώσει το πόσο αγαπώ και εκτιμώ και τους τρεις πιό πάνω καλούς αυτούς κληρικούς, τον π. Πορφύριο, τον π. Επιφάνιο και τον π. Ιωάννη Ρωμανίδη. Εύχομαι να προγεύονται ήδη την μακαριότητα του Παραδείσου. Εκείνο, όμως που δεν καταλαβαίνω, είναι το γιατί θα πρέπει να ψάχνουμε να δούμε τι πληροφορία, είχαν από το Θεό για την τυχόν απώλεια της Χάριτος από τη Νεοημερολογίτικη Εκκλησία! Διερωτώμαι αν μπορεί κάποιος να υποστηρίξει την άποψη, ότι οι άγιοι για κάθε ζήτημα, λαμβάνουν «πληροφορία» από το Θεό. Ίσως! Αμφιβάλλω όμως, αν για ορισμένες απόψεις, ή ενέργειές τους είχαν αυτή την «πληροφόρηση», όπως ο π. Επιφάνιος για τα όσα έωλα έχει γράψει για τους Παλαιοημερολογίτες!
Δεν είναι αρκετά αυτά που λέει η Αγία Γραφή ( «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος» ( Τιτ. 3, 10-11), ή οι άγιοι Πατέρες να αποτειχιζόμαστε από τους αιρετικούς επισκόπους; Σήμερα, όλοι οι επίσκοποι του Νέου Ημερολογίου δεν είναι είτε απ΄ ευθείας αιρετικοί, ως Λατινόφρονες, ως Οικουμενιστές κτλ., είτε εκ πλαγίου, λόγω της «κοινωνίας» τους με τους απ΄ ευθείας αιρετικούς; Πρέπει να ψάχνουμε για επί πλέον «πληροφορίες» εκ του Θεού, για τη Χάρη του Θεού στο χώρο του Νέου Ημερολογίου;
Θα μου επιτραπεί να σημειώσω, ότι δεν θέλω να αποφαίνομαι περί του αν η Εκκλησία του Νέου Ημερολογίου έχει, η δεν έχει Χάρη. Αυτό δεν είναι δικό μου έργο. Εκείνο, που ενδιαφέρει εμένα είναι αν η Εκκλησία, στην οποία είμαι μέλος, είναι η πραγματική Εκκλησία του Χριστού! Αν έχει τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος! Εγώ, σαν άτομο, εύχομαι να υπάρχει η Χάρη αυτή και στο Νέο Ημερολόγιο. Και να πάνε όλοι στον Παράδεισο. Να σωθούν όλοι οι άνθρωποι που ζουν, ή έζησαν στον κόσμο αυτό. Και δεν τα λέω αυτά, γιατί θέλω να κάνω τον καλό στους Νεοημερολογίτες. Άλλωστε σημασία, δεν έχει το τι λέω εγώ. Σημασία έχει τι διδάσκει η ίδια η Εκκλησία, με το στόμα των αγίων Πατέρων της. Αναγκάζομαι όμως, παρά τη θέλησή μου να χρησιμοποιήσω καμιά φορά ωμή γλώσσα, που δεν με εκφράζει από την άποψη συμπεριφοράς. Αυτό συμβαίνει, όταν είμαι υποχρεωμένος να αντιμετωπίσω ορισμένους κακοήθειες εμπαθών ανθρώπων, ότι δήθεν η πραγματική Εκκλησία του Χριστού, δηλ. του Παλαιού Ημερολογίου, είναι σχίσμα και αίρεση, άνευ Χάριτος και σωτηρίας!
Στα πλαίσια αυτά χρησιμοποίησα σε προηγούμενη καταχώρησή μου, για μία μόνο φορά, την λέξη «εκκλησία», μέσα σε εισαγωγικά, για την Εκκλησία του Νέου Ημερολογίου, πράγμα το οποίο λύπησε τον αδελφό Misha. Όλες τις άλλες φορές αναφέρομαι στην Εκκλησία του Νέου Ημερολογίου, με κεφαλαίο το Ε, της λέξης Εκκλησία και χωρίς εισαγωγικά. Ας με συγχωρήσει ο αδελφός για τη λύπη που του προξένησα.

Hypocrisy: The Illness of our Time

By Metropolitan Seraphim of Kastoria

In Matins of Holy and Great Tuesday, which is chanted by custom in the evening of Holy and Great Monday, there will parade before us hypocrisy and the hypocrites, the theater and actors, and will feature the terrible "woe" which our Lord sent to the exponents of hypocrisy.

"Woe to you, scribes and pharisees, hypocrites! You shut the door of the kingdom of heaven in people’s faces... You give a tenth of your spices—mint, dill and cumin... You are like whitewashed tombs..." (Matthew 23:13-29).

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η  Εκκλησία  Παν-μυστήριον.

Δια τούτο η Εκκλησία είναι το μεγαλύτερον θαύμα όλων των κτιστών κόσμων, θαύμα το οποίον θαυμάζουν και οι Άγγελοι εις τους ουρανούς. Εις το μοναδικόν μήνυμά της, το θειότατον Ευαγγέλιόν της «επιθυμούσιν» ακόμη και οι «άγγελοι παρακύψαι», διότι και εις αυτούς γνωρίζεται «δια της Εκκλησίας η πολυποίκιλος σοφία του Θεού» (Α΄ Πέτρ. 1, 12. Εφ. 3, 10). Ο Θεάνθρωπος Χριστός έχει ενώσει εις την Εκκλησίαν και έχει ανακεφαλαιώσει «πάντα… τα τε εν τοις ουρανοίς και τα επί της γης» (Εφ. 1, 10), όλα τα μυστήρια του ουρανού και της γης έχουν συνενωθή εις εν μυστήριον και ούτως ενεφανίσθη το «μέγα μυστήριον», το παν-μυστήριον, η Εκκλησία. Το «μέγα» αυτό «μυστήριον» διαπερά όλα τα μέλη της Εκκλησίας, όλην την ζωήν των και όλας τας σχέσεις των. δια τούτο το παν εις την Εκκλησίαν είναι θαύμα, και το παν «υπέρ έννοιαν» μυστήριον. Εδώ δεν υπάρχει τίποτε μεμονωμένον, άσχετον και τυχαίον, τίποτε ασήμαντον και ολιγοσήμαντον, διότι τα πάντα είναι Θεανθρώπινα και κεχαριτωμένα, τα πάντα οργανικώς ηνωμένα εις εν θεανθρώπινον οργανισμόν, εις εν περιεκτικόν των πάντων θεανθρώπινον «μέγα μυστήριον» και παν-μυστήριον: την Ορθόδοξον Καθολικήν Εκκλησίαν.

ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ (Ζ΄)

 - Αλεξανδρεύς 

(Αναδημοσίευση από το http:// anastasiosk.blogspot.com. 

Ευχαριστούμε π ά ν τ α  θερμά τον Αναστάσιο και τον Αλεξανδρέα) 

Ένα σκονισμένο σανδάλι με έσπρωξε για να με ξυπνήσει. Ο ήλιος είχε ανέβει ψηλά και όσο κι αν είχα μαζευτεί δεν με έκρυβε πια τίποτε. Σήκωσα το βλέμμα και είδα έναν στρατιώτη να με κοιτάζει άγρια. Πιο πέρα ένας άλλος έψαχνε τον τόπο για παρουσίες σαν τη δική μου. 
Οι υπόλοιποι ήταν απασχολημένοι με το βράχο στο άνοιγμα του τάφου. Του περνούσαν κορδέλες και σφράγιζαν με κερί την ένωσή τους. 
Τι φοβόντουσαν άραγε; 

 - Αλεξανδρεύς 

(Αναδημοσίευση από το http:// anastasiosk.blogspot.com. 

Ευχαριστούμε π ά ν τ α  θερμά τον Αναστάσιο και τον Αλεξανδρέα) 

Ένα σκονισμένο σανδάλι με έσπρωξε για να με ξυπνήσει. Ο ήλιος είχε ανέβει ψηλά και όσο κι αν είχα μαζευτεί δεν με έκρυβε πια τίποτε. Σήκωσα το βλέμμα και είδα έναν στρατιώτη να με κοιτάζει άγρια. Πιο πέρα ένας άλλος έψαχνε τον τόπο για παρουσίες σαν τη δική μου. 
Οι υπόλοιποι ήταν απασχολημένοι με το βράχο στο άνοιγμα του τάφου. Του περνούσαν κορδέλες και σφράγιζαν με κερί την ένωσή τους. 
Τι φοβόντουσαν άραγε; 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Φώτης Κόντογλου - Ἡ Μοναδικότητα τῆς Παραδόσεως τῆς Ὀρθοδοξίας

(Ἀπάντησις σὲ ἀρχιμανδρίτην τῶν Ἀθηνῶν)

Ὑπάρχει φανερὴ ὑπερηφάνεια, ὑπάρχει καὶ κρυφὴ ὑπερηφάνεια.

Τὴν κρυφὴ ὑπερηφάνεια ἐννοεῖ ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σῦρος, λέγοντας: «Ἡ ὑπερηφάνεια ἀναγκάζει ἐπινοεῖν καινοτομίας μὴ ἀνεχομένη τὸ ἀρχαῖον».

Αὐτὴ τὴν ὑποχθόνια ὑπερηφάνεια, ποὖναι κρυμμένη κάτω ἀπὸ τὴν ταπεινολογία καὶ τὴν ταπεινοφάνεια, ἔχουνε ὅσοι δὲν σέβουνται τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας στὴ λατρεία καὶ στὶς ἐκκλησιαστικὲς τέχνες, καὶ θέλουνε νὰ εἰσάξουνε σ᾿ αὐτὴ κάποιους νέους τρόπους ποὺ εἶναι ὁλότελα ξένοι πρὸς τὴν οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Ὄχι μοναχὰ ξένοι πρὸς τὸν πνευματικὸν χαρακτήρα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ ὁλότελα ἀντιορθόδοξοι.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=34&t=7753

Σταύρωση και ανάσταση των Ελλήνων της Δωδεκανήσου

Κωνσταντίνος Χολέβας

Η Μεγάλη Εβδομάδα φέρνει ακόμη περισσότερο στον νου μας τη σύνδεση του Ελληνισμού με την Ορθόδοξη Εκκλησία και την παράδοση. Η ψυχή του Ελληνα, ο πολιτισμός μας, η γλώσσα μας, η εθνική μας ταυτότητα, όλα είναι ζυμωμένα με την Ορθοδοξία. Αλλά και η ιστορική μας πορεία είναι σταυροαναστάσιμη. Το γένος των ορθόδοξων Ελλήνων σταυρώνεται κατά καιρούς και τελικά κατορθώνει να αναστηθεί, να ορθοποδήσει, να απελευθερωθεί από δεινά, εισβολές και περιπέτειες.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εν τη Εκκλησία είναι το παν καθολικόν αλλά και το παν προσωπικόν.

Όντως «μέγα μυστήριον» ο Χριστός και η Εκκλησία (Εφ. 5, 32), το μεγαλύτερον απ΄ όλα τα υπάρχοντα μυστήρια εις όλους τους κόσμους. Το ανθρώπινον γένος στερείται του απαιτουμένου νου και λόγου δια να εκφράση, έστω και κατά προσέγγισιν, αυτό το πανάγιον και υπέρμετρον μυστήριον. Ο Χριστός είναι ταυτοχρόνως και ο Θεός Λόγος, και ο άνθρωπος, και ο Θεός Λόγος και η Εκκλησία, και ο Θεός Λόγος με το σώμα εις τους ουρανούς και μέσα εις το σώμα του, την Εκκλησίαν, επί της γης. Δεν είναι αυτό «μέγα μυστήριον»; Τα μέλη της Εκκλησίας αποτελούν εν οργανισμόν, εν σώμα και όμως έκαστον παραμένει ξεχωριστόν πρόσωπον. Και αυτό δεν είναι «μέγα μυστήριον»; Τα πάντα εις την Εκκλησίαν είναι καθολικά και πάλιν τα πάντα είναι προσωπικά, έκαστος κατοικεί και ζη μέσα εις όλους, και όλοι μέσα εις ένα έκαστον, και όμως η ζωή εκάστου είναι ιδική του προσωπική ζωή, και το πρόσωπον εκάστου ιδικόν του πρόσωπον. Αυτό δεν είναι «μέγα μυστήριον»; Εις την Εκκλησίαν ζουν τόσοι και τόσοι αμαρτωλοί άνθρωποι και παρά ταύτα αυτή είναι «αγία και άμωμος», χωρίς ουδένα «σπίλον ή ρυτίδα» (Εφ. 5, 27). Δεν είναι και αυτό «μέγα μυστήριον»; Και ούτω καθ΄ εξής, από το μικρότερον έως το μεγαλύτερον τα πάντα εν τη Εκκλησία είναι «μέγα μυστήριον», διότι εις εν έκαστον απ΄ αυτά είναι παρών όλος ο θαυμαστός Κύριος Ιησούς Χριστός με όλα τα άπειρα θεανθρώπινα μυστήριά Του. 

ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ (ΣΤ΄)

Αλεξανδρεύς 

http://anastasiosk.blogspot.ca/

Εκείνο το βράδυ άρχισα να σου μιλώ. 
Θυμάσαι; Στην πρώτη ως τότε συνάντησή μας -εκείνη που ξέρει όλος ο κόσμος- εγώ παρέμεινα σιωπηλή. Τι κι αν βοούσε το είναι μου; Τα χείλη είχαν μείνει σφραγισμένα. 
Μόνο η καρδιά μου είχε ανοίξει διάπλατα. 
Αλλά κι Εσύ είχες  μείνει σιωπηλός απέναντί μου. Όσα είπες για μένα, τα είπες σε άλλους. 
Εμείς οι δυο είχαμε συνεννοηθεί αμίλητοι. 
Έτσι όπως πρέπει να συνεννοούνται οι άνθρωποι όταν έχουν κάτι πολύ σπουδαίο να μοιραστούν. 
Όμως ετούτο το βράδυ, ένιωθα την ανάγκη να Σου μιλήσω. 
Ίσως να ήταν η εκκωφαντική σιωπή που απλώθηκε όταν και οι τελευταίοι επισκέπτες Σου έφυγαν. Όταν πήραν κουβαλητή σχεδόν τη Μάνα Σου φεύγοντας για την πόλη. 
Σε είχαν αφήσει μόνο να πας εκεί που δεν μπορούσε κανένας να Σε ακολουθήσει. 

Κι εγώ, απέναντι του τάφου, ζαρωμένη κάτω από το λαμπερό φως της σελήνης άρχισα δειλά δειλά να Σου μιλώ για μένα. 
Είναι, λένε, ο ασφαλέστερος τρόπος να γνωρίσεις τον άλλο. 
Να του πεις την ιστορία σου. 
Να τον αφήσεις να αγγίξει εκείνα που ως τώρα φύλαγες για σένα. 
Ήθελα να Σε μάθω. 
Και δεν είχα άλλο τρόπο από το να Σου πω τη ζωή μου. 
Ήμουν σίγουρη πως με άκουγες. 
Κι ήμουν σίγουρη πως ήθελες να με ακούσεις. 
Δεν είναι που δέχτηκες το μύρο στα πόδια σου. 
Μεγαλύτερη σιγουριά μούδινε ο φοβερός εκείνος λόγος που ξεστόμισες πριν κάποιες ώρες. 
Λόγος φοβερότερος από την πιο τρομακτική διαταγή του πιο αδίστακτο βασιλιά. 
Λόγος που έσβηνε μια για πάντα όλες τις εξυπναδίστικες κουταμάρες των ανόητων που Σε περικύκλωναν. 
Λόγος που μ αγκάλιαζε τόσο τρυφερά όσο κανείς δε με αγκάλιασε στη ζωή μου: 

-Πατέρα μη τους μετρήσεις το έγκλημα. Δεν ξέρουνε τι κάνουν 
Σε αγαπούσα , Σε αγαπώ και νομίζω πως θα Σε αγαπώ για πάντα, όμως για ένα περίεργο λόγο ένιωθα πως ήμουν ανάμεσα σε εκείνους. 
Σε κείνους που σε κάρφωναν στο φοβερό ξύλο. 
Σε εκείνους που τώρα -ειδικά τώρα- αλλά και πάντα έχουν ανάγκη το λόγο αυτό, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν. 
Σου είπα, λοιπόν, την ιστορία μου. 
Πώς ξεκίνησα μικρό κορίτσι στην βόρεια Παλαιστίνη, σε μια από τις ελληνίζουσες πόλεις, πώς μεγάλωσα σε μια οικογένεια μισοδιαλυμένη, πώς πείνασα, πώς διάλεξα τον εύκολο δρόμο για να κερδίζω το ψωμί μου. 
Πάλευα συνέχεια νάμαι δίκαιη στην ιστορία που σου λέω. 
Να μη δικαιολογώ τα πάντα, να αφήνω χώρο για τη δική μου προσωπική ευθύνη, για τα λάθη μου και ταυτόχρονα να μην κρύβω όσα με σπρώξανε με τον τρόπο τους στο δρόμο που πήρα. 
Ήθελα να ξέρεις την αλήθεια. 
Ήθελα να με αγαπάς γι αυτό πού είμαι όχι για μια καλοζωγραφισμένη, ψεύτικη είκονα. Ταυτόχρονα δεν άντεχα να μη Σου πω κι όσα δικαιολογούσαν κάποιες από τις αμαρτίες μου. 
Σου είπα πώς έφτασα στα Ιεροσόλυμα, πώς έζησα χρόνια σε μια ηδονή που άλλοτε πέθαινε από την σκληρότητα του άλλου και άλλοτε άφηνε να αναβλύζει μια οδύνη για την κατάντια μου. 
Είναι -εσύ το ξέρεις καλύτερα από μένα- περίεργο  ον τούτος ο άνθρωπος. 

Διψάει για χαρά με τρόπο τόσο βαθύ και άγριο, που είναι ικανός τα πάντα να κάνει γι αυτό. 
Θέλει τον άλλο, εικόνα του εαυτού του αληθινή -όχι την ψεύτικη που δίνουν τα κάτοπτρα. 
Έτσι τους ήθελα κι εγώ τους άλλους. Όχι όλους. Μα μερικούς. 
Τους έβλεπα όπως μπαίναν στο δωμάτιό μου και τους ξεχώριζα. Δεν ήταν ο τρόπος, τα ίδια σταθερά σημάδια που σε έκαναν να τους ξεχωρίσεις. Ήταν .... δεν ξέρω τι ήταν. 
Μαζί τους ένιωθα ξανά άνθρωπος. 
Με συγχωρείς που στα λέω όλα αυτά. Η εικόνα Σου, η αψεγάδιαστη θα πρεπε νάναι εμπόδιο για να Σου μιλήσω για τις ερωτικές μου συνευρέσεις. Μα Σε νιώθω δικό μου. Σε νιώθω ότι Είσαι εγώ. Στον εαυτό μας πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Κάθομαι τώρα εδώ και σκέφτομαι. 
Έχω μια ερώτηση, μια ερώτηση τρομερή να Σου κάνω. 
Μια ερώτηση που είμαι εγώ η ίδια. 
Πώς γίνεται δύο τόσο αντίθετα πράγματα να είναι τόσο κοντινά; Τόσο διπλανά; 
Πώς γίνεται να ακουμπούν η αγάπη, ο έρωτας κι η αμαρτία; Από τη μια εκείνο που σε κάνεις να νιώθεις άνθρωπος, εκείνη η ασυγκράτητη δύναμη που σε κάνει να σβήνεις τα πάντα για χάρη της κι απ' την άλλη η αμαρτία που μας κάνει δακτυλοδεικτούμενους. 
Ετούτο το μυστήριο είναι η ζωή μου, είμαι εγώ. 
Λες πως Είσαι, και το πιστεύω, ο Γιος του Θεού. 
Μα τον φοβάμαι τον Πατέρα Σου. 
Είναι Εκείνος που συχνά πυκνά δίνει εντολή να λιθοβολούν ανθρώπους. Είναι τρομερός ξέρεις ο θάνατος από λιθοβολισμό. 
Αν είσαι τυχερός και σε βρει καμμιά πέτρα κατακέφαλα έχει καλώς. 
Αλλιώς υποφέρεις πολύ. 
Εσένα όμως Σε αγαπώ. 
Και τούτη η αγάπη νικάει το φόβο μου. 
Όμως δεν καταλαβαίνω πολλά. 
Μου φαίνεται ούτε οι μαθητές Σου Σε καταλαβαίνουν. 
Νιώθω όμως πως γίνεται να Σε αγαπώ χωρίς να καταλαβαίνω. 
Και πως Εσύ μ'αγαπάς και καταλαβαίνεις. 
Ξημερώνει! Τι φωτίζει τη γη τώρα που Είσαι στο χώμα; 

Συνεχίζεται.

Κανών της Μεγάλης Τρίτης - Χορός Ψαλτών Πρέβεζας

Greek Church fights "organ theft"

Where there is money to be made from the body parts of people, there will be people who ignore morality for the sake of money. We've seen it all over the world not only as regards organ harvesting, but also surrogate mothers, children born so that they can supply material for ailing older siblings, and the poor selling their organs on the black market. We run the risk of making ourselves a commodity with few safeguards to protect ourselves.

Άγιον Όρος • Μεγάλη Δευτέρα - Μount Athos • Great Monday

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=34&t=7747

Μ. Βασίλειος :

«Πρέπει οι ακροαταί να είναι εκπαιδευμένοι στις Γραφές και να κρίνουν αν τα λεγόμενα των διδασκάλων είναι σύμφωνα με τις Γραφές. Κι όσα είναι ξένα να τα αποβάλλουν και εκείνους που επιμένουν σ’ αυτά να τους αποστρέφωνται δυνατά»

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης :

Αν ο προεστώς σου είναι σφαλερός εις την πολιτείαν και τα έργα του, μη περιεργάζεσαι. Αν όμως είναι σφαλερός κατά την πίστιν, φεύγε και παραίτησέ τον, όχι μόνο αν είναι άνθρωπος, αλλά κάν άγγελος είναι από τον ουρανόν» 

(Άγ. Νικόδημος Αγιορείτης, Περί συνεχούς Μεταλήψεως, σ. 175).

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Το σώμα του σαρκωθέντος Θεού Λόγου είναι η υψίστη παναξία δια το ανθρώπινον είναι εις όλους τους κόσμους. Μέσα του υπάρχουν όλαι αι αιώνιοι θείαι, ανθρώπιναι και θεανθρώπιναι αξίαι και πραγματικότητες. Το δεύτερον Πρόσωπον της Αγίας Τριάδος, ο Θεός Λόγος, εσαρκώθη και έγινε Θεάνθρωπος δια να γίνη Εκκλησία, και να τελέση μέσα της και εν συνεχεία να τελή πάντοτε το έργον της σωτηρίας του κόσμου και του ανθρώπου. Ο Θεός έγινεν άνθρωπος, έγινε «σαρξ» δια να γίνη ο άνθρωπος Θεός μόνον δια του Θεανθρώπου, και πάντοτε μέσα εις το Θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας. Εις τούτο περικλείεται όλον το χαρμόσυνον μήνυμα του Θεανθρώπου και της Εκκλησίας Του, ο Θεός και όλα τα του Θεού, ο άνθρωπος και όλα τα αληθώς ανθρώπινα είναι παρόντα εις την Εκκλησίαν οργανικώς και πραγματικώς ως σώμα. Εις την Εκκλησίαν «κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (Κολ. 2, 9), και ημείς δεχόμεθα, εκ του πληρώματος αυτού «χάριν αντί χάριτος» και όλην την θείαν Αλήθειαν με όλας τας ασαλεύτους αξίας, τα πλούτη και τας χαράς της (Κολ. 2, 9-10. Εφ. 3, 19. Ιω. 1, 17).                                                                                                                                                                                               

Τα ομιλούντα γυμνά κρανία

http://kyprianoscy.blogspot.gr/

«Σχολιάζοντας τη δράση της Χρυσής Αυγής ο κ. Δένδιας ανέφερε ότι "είναι προϊόν της κρίσης. Είναι μια απαράδεκτη κατάσταση, ένα μόρφωμα που είναι εκτός πραγματικότητας σήμερα. Ανήκει σε άθλιους, παλιούς καιρούς"».



Και το Σχόλιο :

Το φαλακρό κρανίο με όνομα "Δένδιας" μας είπε ότι τα άλλα φαλακρά κρανία, όλα ανήκοντα στην κατηγορία "Χρυσή Αυγή", είναι ένα μόρφωμα εκτός πραγματικότητας.

Φαλακρός ο μεν, φαλακροί οι δε, "καὶ εἶπε Κύριος ... Ἀκούσατε δὴ ταῦτα οἱ ἐκτρίβοντες εἰς τὸ πρωΐ πένητα καὶ καταδυναστεύοντες πτωχοὺς ἀπὸ τῆς γῆς (...) μεταστρέψω τὰς ἑορτὰς ὑμῶν εἰς πένθος καὶ πάσας τὰς ᾠδὰς ὑμῶν εἰς θρῆνον καὶ ἀναβιβῶ ἐπὶ πᾶσαν ὀσφὺν σάκκον καὶ ἐπὶ πᾶσαν κεφαλὴν φαλάκρωμα" (Αμώς η΄ 8-10).

Κρανίο νεκρού ο Δένδιας, κρανία νεκρών και οι χρυσαυγίτες. Κάποιος θα τα κάνει κύπελλο για να ξεδιψά ή να πίνει κρασί ... στην υγεία τους.

Ο ψευδοεπίσκοπος δεν αποτελεί το κέντρον της Ευχαριστιακής Συνάξεως.

Δεν θα πρέπει να αγνοηθή η θεμελιώδης εκκλησιολογική αρχή, ότι τα θεμέλια της ενότητος της Εκκλησίας δεν είναι διοικητικά/θεσμικά, αλλά ευχαριστιακά και χαρισματικά· δεν είναι δυνατόν ο κηρύττων αίρεσιν επίσκοπος, χαρακτηριζόμενος πλέον ως «ψευδοεπίσκοπος» και «ψευδοδιδάσκαλος»(IE Kανών  της  AB Αγίας Συνόδου), να αποτελή ούτε το κέντρον της Ευχαριστιακής Συνάξεως, ούτε να επιτελή χρέη Ποιμένος, εφ΄ όσον ήδη είναι «λύκος». Μόνον υπό τοιαύτας προϋποθέσεις ήτο δυνατόν ο Άγιος Κύριλος Αλεξανδρείας προ ακόμη της Γ΄ Αγίας Οικουμενικής Συνόδου, να προτρέπη το Ορθόδοξο Ποίμνιο της Κωνσταντινουπόλεως: «Ασπίλους και αμώμους εαυτούς τηρήσατε, μήτε κοινωνούντες τω μνημονευθέντι (Νεστορίω), μήτε μην ως διδασκάλω προσέχοντες, ει μένει λύκος αντί ποιμένος» 

(Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, PG τ. 99 στλ. 1645D)

ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ ( Ε΄)

Αλεξανδρεύς 

http://anastasiosk.blogspot.ca/

Έμεινα εκεί. Θα πρέπει να με μπέρδεψαν με τις πέτρες έτσι όπως ήμουν κουλουριασμένη γιατί κανένας δε με ενόχλησε. 
Ήμουν εκεί όταν ζήτησε μονολεκτικά κάτι να δροσίσει τα χείλη του. Η ξινή μυρωδιά του ξιδιού έφτασε ως τα ρουθούνια μου. 

Ήμουν εκεί όταν έδωσε στη μάνα του έναν καινούργιο γιο για να χει να αγαπάει. 

Ήμουν εκεί σαν φώναξε το τρομερό εκείνο “Τετέλεσται”. 

Ήταν λυγμικό και θριαμβικό μαζί. 

Είχε κάτι από ρωμαϊκό θρίαμβο και από την ήσυχη καληνύχτα ενός ανθρώπου που κουράστηκε και κλείνει τα βλέφαρα. 
Ήμουν εκεί, ακίνητη, να ρουφώ κάθε λόγο του, να αποτυπώνω κάθε κίνηση του προσώπου Του να ρουφώ την ανάσα Του μέχρι τέλους. 
Ίσως γαντζωμένη στην ελπίδα ότι κάτι μπορεί να συμβεί ως την έσχατη ώρα. 
Ήμουν εκεί σαν παρέδωσε στον Πατέρα του το πνεύμα και γέρνοντας το κεφάλι ανεχώρησε. 
Ήμουν εκεί όταν άνοιξε ο ουρανός και μ΄ αστραπές σκοτάδι και βροντές τον υποδέχτηκε. 
Ένιωσα τη γη να συγκλονίζεται κάτω από τα πόδια μου κι άκουσα τη φωνή του φόβου ν' ανεβαίνει από την πόλη. 
Είδα το σταυρό του να ταλαντώνεται κι άκουσα το ρωμαίο εκατόνταρχο να μουρμουρίζει λέξεις μεταμέλειας. 
Μα εμένα δε με ένοιαζε τίποτε από όλα αυτά. 
Το βλέμμα μου, το είναι μου είχε καρφωθεί στα παγωμένα μάτια του. 
Στο σώμα του που άλλαζε σιγά-σιγά χρώμα παίρνοντας το χρώμα του κεριού. Είχε φύγει. Τότε μόνο πήρα το βλέμμα από πάνω του. 

Κοίταζα δίπλα του τους δυό ληστές να προσπαθούν απεγνωσμένα να πάρουν ανάσες. 
Τον ένα τον λυπόμουν. 
Τον άλλο τον ζήλευα. Του 'χε πει πως σήμερα κιόλας θα τον έπαιρνε μαζί του στον Παράδεισο. Δε με ένοιαζε πού. 
Δεν ξέρω τι ήταν ο Παράδεισος. Ήξερα πως τίποτα δεν ήταν ωραιότερο από το να είσαι μαζί του. 
Αυτό ήταν Παράδεισος! 

Σε λίγο ένας στρατιώτης έφτασε βιαστικός. Μουρμούρισε κάτι στον εκατόνταρχο κι έπειτα πήρε μια λόγχη και προχώρησε προς το σταυρό του. Κάρφωσε τη λόγχη στην πλευρά. 
Το σημείο απ' όπου σε έναν ζωντανό θα τιναζόταν πίδακας το αίμα αντέδρασε με την ηρεμία των νεκρών. 
Κάμποσο διάφανο υγρό κι ένα πήγμα βγήκαν από την πλευρά του. 
Έπειτα ο βιαστικός στρατιώτης ανεχώρησε. 
Ήθελε να μεταφέρει το νέο του θανάτου. 
Δυο τρεις στρατιώτες στην άκρη συζητούσαν το περίεργο γεγονός του να πεθάνει κανείς τόσο γρήγορα. Μου φάνηκαν αστείοι. Εκτός αν μόλις είχαν φτάσει από τη Ρώμη δεν υπηρχε κανείς στην πόλη που να μην ήξερε τα τόσα περίεργα που είχε η ζωή αυτού του ανθρώπου. Ιστορίες διέτρεχαν τους δρόμους, άνθρωποι θεραπευμένοι που τους έδειχναν οι άλλοι αναφέροντας πλήθος αρρώστιες από τις οποίες ο Ιησούς τους θεράπευσε, κι ακόμα κομμάτια ψωμί που τα κράτησαν κάποιοι σα φυλαχτό αφού διηγούνταν πώς με πέντε ή εφτά ψωμιά σαν αυτά είχε θρέψει χιλιάδες κόσμου. 

Είχε τη δύναμη να θρέφει τους ανθρώπους, να τους θεραπεύει, να τους ανασταίνει. 

Γιατί να διαλέξει το θάνατο; 

Δεν κατάλαβα πότε έφτασε η νύχτα. Το σκοτάδι που είχε απλωθεί στην ψυχή μου ήταν σαφώς βαθύτερο από κείνο που κάλυπτε σιγά-σιγά τα πάντα. Δυό σκοτεινές φιγούρες ανέβηκαν στο λόφο. Από το βάδισμα κατάλαβα πως δεν ήταν πια νέοι. Τους ακολουθούσαν υπηρέτες. 
Ένας από αυτούς κρατούσε ένα βάζο. Τα ήξερα αυτά τα βάζα. Τα είχα δει στο μυρεψό. Ήταν τεράστιο. Ήταν προφανές ότι τον ετοίμαζαν για κηδεία. Ένας από τους υπηρέτες στερέωσε μια σκάλα. Έβαλε το κεφάλι του κάτω από τη μιά του αμασχάλη και ξεκάρφωσε το ένα καρφί. Έπειτα έβγαλε το άλλο. Τον πήρε στην πλάτη και τον κατέβασε. 
Στο κάτω μέρος περίμεναν τέσσεροι άνθρωποι:οι δυο άρχοντες, η μάνα κι ο νέος της γιος. 
Ένα ήσυχο κλάμα τον τύλιγε μαζί με το μεθυστικό άρωμα του ανοιγμένου δοχείου. 
Τα άσπρα λουρίδια, τα οθώνια έλαμπαν το φως της σελήνης που έλαμπε ήδη στον ουρανό. 
Όση ανθρώπινη φροντίδα είχε αρνηθεί στη ζωή του, εκείνος που δεν απέχτησε ούτε σπίτι ούτε κρεββάτι δικό του, την απελάμβανε τώρα το νεκρό σώμα του. 

Στοργικά τον τύλιγαν οι λευκές ταινίες παστωμένες στο κολλητικό μίγμα της αλόης και της σμύρνας. 

Σαν κουκούλι που ετοιμάζεται αργά και συστηματικά άλλο να κλείσει κι άλλο να γεννήσει. 

Έπειτα οι δυο άνδρες τον πήραν αγκαλιά. 

Τον κουβάλησαν λίγα μέτρα πιο κάτω. 

Οι υπηρέτες είχαν ανοίξει έναν τάφο τραβώντας μια τεράστια πέτρα από το στόμιο. Τον έβαλαν μέσα. Λίγο αργότερα βγήκαν αφήνοντας τον μόνο. 
Μετά το θάνατο, σαν να μην έφτανε αυτός, κύλησαν και το βράχο ανάμεσα σε μένα κι εκείνον. 
Φεύγουν. 
Σε αφήνουν μόνο. 
Μήπως μόνος δεν ήσουν πάντα; Κοιμήσου. 
Εγώ θα μείνω εδώ. 

Συνεχίζεται.

Ιδού ο νυμφίος

Αντί για καληνύκτα :

The bishop of Rome, successor of St. Peter,
chief of the whole Church, and the Vicar of Christ on earth.


Επίσκοπος Ρώμης, διάδοχος του Αγ. Πέτρου, 
Αρχηγός όλης της Εκκλησίας και Αντί του Χριστού στη Γη!!! 

Έτι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου 
και Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου !!! 

Τοιούτος γαρ υμίν έπρεπεν "αρχιερεύς",
προδόται οικουμενισταί....... 

Περί Θείας Ευχαριστίας - π. Θεοδώρου Ζήση

 Simeron Wordpress

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Το σώμα του σαρκωθέντος Κυρίου Ιησού, το οποίον Αυτός έλαβεν από την Υπεραγίαν Θεοτόκον και από το Πνεύμα το Άγιον, και το σώμα Του εν τη θεία Ευχαριστία, όπως και το σώμα Του ως Εκκλησία, όλα αυτά είναι εν σώμα, μοναδικόν και πανσωστικόν. Διότι, όπως ελέχθη, ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. 13, 8). Τούτο μαρτυρεί χερουβικώς ο Χρυσόστομος ευαγγελιστής:  «Όσοι μετέχομεν του σώματος, όσοι του αίματος απογευόμεθα τούτου, εννοείται ότι του μηδέν εκείνου διαφέροντος ουδέ διεστώτος μετέχομεν προς μετοχήν, ότι εκείνου του άνω καθημένου, του προσκυνουμένου παρά αγγέλων, του της ακηράτου δυνάμεως εγγύς, τούτου απογευόμεθα. Οίμοι, πόσαι προς σωτηρίαν ημίν οδοί! Σώμα ημάς εαυτού εποίησε, σώμα ημίν το εαυτού μετέδωκε…»  Και αλλού προσθέτει:  «Ουδέ γαρ ήρκεσεν αυτώ το γενέσθαι άνθρωπον, το ραπισθήναι και σφαγήναι, αλλά και αναφύρει εαυτόν ημίν, και ου τη πίστει μόνον, αλλά και αυτώ τω πράγματι σώμα ημάς αυτού κατασκευάζει» (Ι. Χρυσοστόμου, Ομ. 3, 3 PG. 62, c 27. Oμ. 82, 5, PG, 58 c, 743).