ΦΡΑΓΚΟΙ, ΡΩΜΑΙΟΙ, ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

+πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης

Στον ίδιο ακριβώς λόγο, ο Αρνούλφος παρατηρεί: "Επειδή όμως αυτή την εποχή στη Ρώμη (όπως είναι παγκοίνως γνωστό) μετά δυσκολίας βρίσκεται άνθρωπος, που να γνωρίζει λίγα γράμματα -χωρίς τα οποία, (όπως είναι γραμμένο) δεν μπορεί κανείς να γίνει ούτε θυρωρός στον Οίκο του Θεου-, με ποιο δικαίωμα παρουσιάζεται ως δάσκαλος των άλλων αυτός, που δεν έχει μάθει τίποτε; Φυσικά, συγκρινόμενοι με τον Ρωμαίο ποντίφηκα, οι άλλοι κληρικοί, μπορούν να γίνουν ανεκτοί για την άγνοιά τους, όμως όσον αφορά τον Ρωμαίο Πάπα, στον οποίο δόθηκε το καθήκον να μεταδίδει την πίστη, τα ήθη και την πειθαρχία του ιερατείου της παγκόσμιας εκκλησίας, η άγνοια κατ' ουδένα τρόπο μπορεί να γίνει ανεκτή".

      Αυτή η εσκεμμένη μυθοπλασία εγείρει το ερώτημα της ορθότητος τέτοιου είδους Φραγκικών πηγών, οι οποίες αναφέρονται στην διαφθορά και αγραμματοσύνη των Ρωμαίων Παπών. Οπωσδήποτε πολλοί απ' αυτούς δεν ήσαν ούτε άγιοι, ούτε λόγιοι, αλλά φαίνεται, ότι η Φραγκική προπαγάνδα υπερτονίζει τις αδυναμίες τους και, πάντως δεν στερείται μυθοπλαστικών επινοήσεων.

       

       Συνεχίζεται.

Από το κείμενο : Διακήρυξη κληρικών και μοναχών (Ιούλιος 2002)

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Πρωτ. π. Θεόδωρος Ζήσης : Ὁ Μέγας Φώτιος ὡς θεολόγος

Ὁ Φώτιος διέπρεψε ὄχι μόνον ὡς φιλόλογος, ἀλλά καί ὡς θεολόγος. Μέχρι

τήν ἡλικία τῶν 38 ἐτῶν κανείς δέν πίστευε ὅτι θά ἀναμιχθῆ στα πράγματα

τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Θεολογίας· ἦταν ἕνας ἐπιτυχημένος κοσμικός

καθηγητής, κρατικός ἀξιωματοῦχος στήν αὐτοκρατορική αὐλή και ἔμπειρος

διπλωμάτης. Ἀπό τή στιγμή ὅμως πού ἀνῆλθε, πιεζόμενος, στον πατριαρχικό

θρόνο ἦταν φυσικό και ἀναμενόμενο να ἀσχοληθῆ μέ τά ἀνακύπτοντα

θεολογικά προβλήματα. Εἶναι πολυμερής και ἐκτεταμένη ἡ θεολογική του

παραγωγή, θά ἐπισημάνω ὅμως ἐδῶ ὀλίγα ἀπό τήν πλούσια θεολογική

προσφορά του. Τό σημαντικώτερο εἶναι ὅτι ἐτόλμησε πρῶτος καί μόνος, μέ

πολύ προσωπικό κόστος, νά ἀντιπαραταχθῆ πρός την Φραγκική Θεολογία, ἡ

ὁποία πλέον εἶχε ἐπιβληθῆ στήν παλαιά Ρώμη. Οἱ Φράγκοι θεολόγοι τῆς αὐλῆς

τοῦ Μ. Καρόλου καί τῶν διαδόχων του ἤθελαν νά εἶναι καί θεολογικά

ἀνεξάρτητοι καί αὐτόνομοι, νά μή ἀκολουθοῦν τήν Θεολογία τῆς Ἀνατολῆς

στά δόγματα, στήν λατρεία, στό δίκαιο, ὅπως ἔπραττε μέχρι τότε ἡ Δύση, πού

οὐσιαστικά ἦταν μαθήτρια τῆς Ἀνατολῆς. Ἤθελαν νά οἰκοδομήσουν δικό τους

πολιτισμό, δική τους θεολογία, καί αὐτά νά μεταδώσουν καί εἰς ἄλλους

λαούς ὡς ἰσχυρό πλέον πολιτικό κέντρο. Ὅπως σήμερα ἡ Ἀμερική ἐδημιούργησε

δικό της πολιτισμό, τοῦ ὁποίου τά προϊόντα μεταδίδει καί εἰς ἄλλους λαούς, τά

μεταδίδει καί σε ἐμᾶς, χωρίς δυστυχῶς νά ἀντιδροῦμε, κατά τόν ἴδιο τρόπο οἱ

Φράγκοι θέλησαν νά εἰσέλθουν καί στόν χῶρο τῆς Θεολογίας.Ἡ ἐπέμβαση αὐτή

ἔγινε με τήν υἱοθέτηση καί ὑποστήριξη τῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας περί τῆς

ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «και ἐκ τοῦ Υἱοῦ»,μέ τό γνωστό στά λατινικά

«filioque», καί μέ τήν προσθήκη αὐτῆς τῆς αἱρέσεως στό Σύμβολο τῆς Πίστεως.

Καί μολονότι ἀκόμη και ὀρθόδοξοι πάπες ἀντέδρασαν στο ἐγχείρημα αὐτό, ἐν

τούτοις κατά την ἐποχή τοῦ Φωτίου θέλησαν νά περάσουν αὐτήν τήν διδασκαλία

καί την προσθήκη καί στό χῶρο τῆς Ἀνατολῆς. Ἔστειλαν ἱεραποστόλους στήν

Βουλγαρία, μολονότι ἐκεῖ προηγουμένως εἶχαν ἐργασθῆ ἱεραπόστολοι ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη καί εἶχαν ἐκχριστιανίσει τούς Βουλγάρους. Οἱ Φραγκολατῖνοι

ἱεραπόστολοι δίδαξαν στούς νεοφύτους Χριστιανούς την αἵρεση τοῦ filioque καί

κατήργησαν ὅλα τά ἰδικά μας λειτουργικά και ἄλλα ἤθη καί ἔθιμα, τά ὁποῖα

ἀπαριθμεῖ ὁ Μ. Φώτιος, ἐνημερώνοντας μέ ἐγκύκλιο ἐπιστολή τούς πατριάρχας

τῆς᾽Ανατολῆς. Ὁ Φραγκικός πολιτισμός ἀπειλοῦσε νά ὑποκαταστήσει τόν

Ὀρθόδοξο πολιτισμό. Εὐτυχῶς βρέθηκε τήν περίοδο ἐκείνη ἡ ἰσχυρή

προσωπικότητα τοῦ Μεγάλου Φωτίου, γιά νά ἐμποδίσει τήν διείσδυση τῶν

Φράγκων στην Ὀρθόδοξη Θεολογία. Συνέγραψε για τό θέμα αὐτό πρῶτος μία

καταπληκτική θεολογική πραγματεία μέ τίτλο «Περί τῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Μυσταγωγίας». Ἐκφράζεται πολύ αὐστηρά γιά τούς Φράγκους θεολόγους τούς

ὁποίους ὀνομάζει «ἄνδρας ἐκ σκότους ἀναδύντας», καί ἀνασκευάζει ὅλα τά

θεολογικά τους ἐπιχειρήματα. Τό ἔργο αὐτό ἔγινε τό βασικό θεολογικό ἔργο, στό

ὁποῖο στηρίχθηκαν καί στηρίζονται ὅλοι οἱ μεταγενέστεροι θεολόγοι στήν

ἀντιμετώπιση τῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας τοῦ Παπισμοῦ περί τῆς ἐκπορεύσεως

τοῦ  Ἁγίου Πνεύματος «καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ». Ἡ θεολογική προσφορά τοῦ Μ. Φωτίου

δέν ἐξαντλεῖται βεβαίως στην ἀντιπαράθεσή του μέ τούς παπικούς, ἀλλά

ἐπεκτείνεται στήν ὑμνογραφία, τήν ὁμιλητική, τό κανονικό δίκαιο, την

ἐπιστολογραφία, τήν ἑρμηνευτική. Στά ἑρμηνευτικά του ἔργα ἀνήκουν τά

«Ἀμφιλόχια», μία μεγάλη συλλογή ἐρωταποκρίσεων, πού γράφτηκε γιά τόν

ἐπίσκοπο Κυζίκου Ἀμφιλόχιο, ἐκ τοῦ ὁποίου πῆρε καί τό ὄνομά της. Ὅ,τι εἶναι ἡ 
«Μυριόβιβλος» γιά τους φιλολόγους εἶναι τά «Ἀμφιλόχια» γιά τούς θεολόγους.

Ἀπαντᾶ ὁ Φώτιος σέ τριακόσια (300) θεολογικά ἐρωτήματα, τά περισσότερα ἀπό

Τά ὁποῖα ἔχουν σχέση μέ ἑρμηνεία δυσκόλων χωρίων τῆς ῾Αγίας Γραφῆς.

"O.T."

Ημερίδα με θέμα : Το τάμα του Έθνους

ΤΟ ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΕΜΠΝΕΕΙ,

ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής :

Εκείνος που αγαπά το Θεό, πάνω από όλα τα κτίσματά Του προτιμά τη γνώση Του κι αδιάλειπτα με πόθο την προσμένει.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εις το Θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας το Άγιον Πνεύμα συγκρατεί, με την χάριν των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών, εις ενότητα όλους τους δι΄ Αυτού βαπτισμένους πιστούς, οι οποίοι αποτελούν το σώμα της Εκκλησίας. Ο μεσίτης της εν τη Εκκλησία κοινωνίας και ενότητος του κάθε μέλους της με όλα τα υπόλοιπα μέλη, είναι το Άγιον Πνεύμα, το πάντοτε εν υπάρχον. Όλα τα χαρίσματα εν τη Εκκλησία, όλαι αι διακονίαι, όλοι οι υπηρέται της Εκκλησίας—οι Απόστολοι, οι Προφήται, οι Διδάσκαλοι, οι Επίσκοποι, οι Ιερείς, οι Λαϊκοί—αποτελούν εν σώμα, το σώμα της Εκκλησίας. 

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Του Αγίου Κασσιανού του Ρωμαίου, Προς τον επίσκοπο Κάστορα.

 Περί των οκτώ λογισμών της κακίας ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ (Φιλοκαλία Τόμος Α΄)

Όγδοος είναι ο αγώνας κατά της υπερηφάνειας. Φοβερότατος αυτός ο αγώνας και από όλους τους προηγούμενους αγριότερος. Αυτός πολεμά προπάντων τους τέλειους και προσπαθεί να καταστρέφει εκείνους που ανέβηκαν σχεδόν στην κορυφή των αρετών. Και όπως μια κολλητική και θανατηφόρα αρρώστια δεν καταστρέφει ένα μέλος του σώματος, αλλά ολόκληρο το σώμα, έτσι και η υπερηφάνεια όχι μόνον ένα μέρος της ψυχής, αλλά ολόκληρη την καταστρέφει.
Και το καθένα από τα άλλα πάθη, αν και ταράζει την ψυχή, αλλά με το να πολεμά μια μόνο αρετή, εκείνη που είναι αντίθετή του, και να προσπαθεί αυτή να νικήσει, σκοτίζει και ταράζει την ψυχή εν μέρει. Ενώ το πάθος της υπερηφάνειας σκοτίζει ολόκληρη την ψυχή και την ρίχνει σε τέλεια πτώση.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΦΡΑΓΚΟΙ, ΡΩΜΑΙΟΙ, ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

+πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης

      

       Ο Οθων Β' (973-983) είχε διορίσει ένα Λομβαρδό, τον Πέτρο της Παβίας, στον Παπικό θρόνο το 983. Υπήρξε ο πρώτος μη Ρωμαίος Πάπας ως Ιωάννης ΙΔ'(983-984) και, έτσι, ξέσπασε εξέγερση του Ρωμαϊκού πληθυσμού με τη βοήθεια της Κωνσταντινουπόλεως. Πάντως χρειάσθηκαν άλλα σαράντα χρόνια στους ευγενείς υποτελείς του βασιλέως Ροβέρτου του Ευσεβούς (996-1031), για να αποκτήσουν αρκετό χριστιανικό θάρρος, ώστε να δόσουν όρκο, ότι δεν θα βίαζαν πλέον "ευγενείς γυναίκες". Πρόσεξαν, ώστε να μήν συμπεριλάβουν στον όρκο τις γυναίκες των Βιλλάνων και των δουλοπαροίκων.Η ανησυχία των Φράγκων επισκόπων για την ηθικότητα των Ρωμαίων Παπών είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αφού δέν ανησυχούσαν για τη δική τους ηθικότητα όταν επέβαλλαν την θανατική ποινή στα επισκοπικά τους δικαστήρια. Οι πολλές γυναίκες του Καρλομάγνου και τα δεκαπέντε παράνομα παιδιά του παραβλέπονταν, μαζί με το γεγονός, ότι απαγόρευσε το γάμο των θυγατέρων του. Αλλά τον Καρλομάγνο δεν τον πείραζε το ότι έκαναν παιδιά ανύπαντρες, αν και καταδίκαζε στις εγκυκλίους του τέτοιου είδους συνήθειες.

      Στη Σύνοδο της Ρεμς το 991, που ήδη προαναφέρθηκε, ο επίσκοπος της Ορλεάνης Αρνούλφος απαριθμεί και κατηγορεί βίαια τους δήθεν "διεφθαρμένους" Πάπες και, φυσικά, επαινεί τον Πέτρο της Παβίας, δηλαδή τον Ιωάννη ΙΔ', τον Λομβαρδό, που μνημονεύσαμε παραπάνω. Ισως δεν είναι τυχαίο, ότι οι κατηγορούμενοι ως "διεφθαρμένοι" Πάπες ήσαν προσκολλημένοι στην Κωνσταντινούπολη και μοναδικός ευσεβής ήταν ένας Λομβαρδός.

       

       

     Συνεχίζεται.

Ὁ κίνδυνος τῆς παιδοφιλίας ἔρχεται (καί) ἀπό τό σχολεῖον!

Παλιότερα ὁ δάσκαλος θεωροῦνταν σεβαστὸ πρόσωπο καὶ γιὰ τοῦτο οἱ

γονεῖς ἐμπιστεύονταν ἀπόλυτα τὰ παιδιὰ τους σʼ αὐτόν. Σήμερα ὅμως τὰ

πράγματα ἔχουν ἀλλάξει. Δὲν ὑπάρχει δυστυχῶς δημοσιευμένη «λίστα»

παιδοφίλων, ποὺ νὰ μὴ ὑπάρχει σʼ αὐτὴ ἐκπαιδευτικός! Τὸν περασμένο

μήνα συνελήφθη 52χρονη καθηγήτρια, μὲ τὴν κατηγορία σωρείας περιπτώσεων

παιδοφιλίας. Τὰ θύματά της ἦταν ὅλα ἀνήλικοι μαθητές της, τὰ ὁποῖα

ἐξανάγκαζε νὰ ἔχουν μαζί της ἐρωτικὲς σχέσεις ἀκόμα καὶ 10χρονα ἀγόρια!

Στὴν ἀπολογία της στὴν Ἀστυνομία ὑποστήριξε μὲ πρωτοφανῆ κυνισμὸ πὼς

«τὰ παιδιὰ πρέπει νὰ ἐκτονώνονται» καὶ ἄρα ἡ πράξη της ἦταν εὐεργετικὴ γιὰ

τὰ παιδιά! Ἀλλὰ ἡ ἐν λόγῳ «κυρία» εἶχε καὶ ἄλλες «ἱκανότητες», «ἔκανε» τὸ

μέντιουμ καὶ διατηροῦσε γραφεῖο «προβλέψεων» στὴν Ὁμόνοια. Βλέπετε ὁ

διάβολος τὴν εἶχε «προικίσει» πλουσιοπάροχα! Θεωροῦμε πὼς τὸ αἴσχιστο

πάθος τῆς παιδοφιλίας εἶναι ἡ ἔσχατη κατάπτωση τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου.

Εἶναι ἕνα «φροῦτο» τὸ ὁποῖο καλλιεργήθηκε καὶ μᾶς ἦρθε ἀπὸ τὴ Δύση, ὅπου ὁ

κάθε ἄνθρωπος, ἀκόμα καὶ τὰ ἀνυπεράσπιστα παιδιά, εἶναι ἀντικείμενο

ἐκμετάλλευσης. Ἂν ὁ παράνομος ἔρωτας μεταξὺ ἐνηλίκων εἶναι καταδικαστέος

ἀπὸ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ, διότι ὑποβιβάζει τὸν ἄνθρωπο στὴν κατηγορία τῶν κτηνῶν, ἡ παιδοφιλία δὲν ἀποκτηνώνει ἁπλὰ τὸν παιδόφιλο, ἀλλὰ τὸν δαιμονοποιεῖ, διότι μόνο οἱ δαίμονες μποροῦν νὰ διαπράξουν τέτοια ἀσύλληπτη ἀτιμία στὰ ἀθῶα παιδικὰ κορμιά! Ἂς παρακαλοῦμε τὸ Θεὸ νὰ φυλάει τὰ ἀγγελούδια μας ἀπὸ τοὺς σατανικοὺς παιδοφίλους, σὰν καὶ τὴν παραπάνω ἐκπαιδευτικό!

"Ορθόδοξος Τύπος"

ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΕ ΤΩ ΚΥΡΙΩ-ΣΙΜΟΝΟΠΕΤΡΑ

888ICXPNIKA888

Γ.ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ:ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

PemptousiaWebTv

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Η ΙΕΡΑ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπί δύο χρόνια «μελετᾶ» τό σκοπό καί τό χαρακτήρα τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στά σχολεῖα τῆς πατρίδας μας καί δέν ἀποφασίζει καθαρά και ἀπερίφραστα τό ἁπλό καί τό αὐτονόητο, ὅτι δηλ. τό Μ.τ.Θ. πρέπει κυρίως καί προπαντός νά εἶναι κατηχητικό καί ὁμολογιακό, παράλληλα δέ νά περιέχει καί μερικά πληροφοριακά στοιχεῖα γιά τίς ἄλλες θρησκεῖες.

Ἡ Ἐκκλησία ἐκεῖ πρέπει νά στρέψει τό ἐνδιαφέρον της καί αὐτό να ζητᾶ γιά τήν πλειονότητα τῶν μαθητῶν, πού εἶναι Ὀρθόδοξοι. Οἱ ἀλλοδαποί μαθητές, ὅταν δέν ἔχουν ἐνδιαφέρον γιά τό μάθημα, ἄς ἀπαλλάσσονται.

Εἶναι ἀπαράδεκτο νά χάσει τό Μ.τ.Θ. τόν κατηχητικό του χαρακτήρα ἐξαιτίας τῶν ἀλλοδαπῶν μαθητῶν ἤ ἀπό τό φόβο μήπως βρεθοῦν μέσα στά σχολεῖα ἑτερόδοξοι καί ἀλλόθρησκοι θεολόγοι. Γιατί τόση ἀνησυχία; Ἐάν ὑπάρχουν πολλοί μαθητές σέ ἕνα σχολεῖο, πού ἀνήκουν στο ἴδιο θρήσκευμα, ἄς διδαχθοῦν τά στοιχεῖα τῆς θρησκείας τους. Ὅμως κάτι τέτοιο δέν ὑπάρχει, δέν ἔχει ἐμφανιστεῖ πουθενά.

Τά παιδιά τῶν Ἑλλήνων πρέπει νά κατηχοῦνται στήν Ὀρθοδοξία, χωρίς νά παθαίνουν σύγχυση μέ τήν παράλληλη διδασκαλία καί ἄλλων θρησκειῶν. Εἶναι ἀνάγκη νά μάθουν γιά τήν πίστη τους, γιατί ὅπως ὅλοι διαπιστώνουμε εἶναι ἀκατήχητοι οἱ γονεῖς τῶν μαθητῶν, ἀλλά καί οἱ παπποῦδες τους ἀκόμα εἶναι ἀκατήχητοι. Δέν ὑπάρχει πιά ἐλπίδα ὅτι τά παιδιά θά μάθουν κάτι γιά τή θρησκεία τους ἀπό τούς γονεῖς καί τούς παπποῦδες τους.

Οἱ ὑποδεικνυόμενες ὑποχωρήσεις ἀπό μερικούς Μητροπολίτες καί κάποιους μεταπατερικούς θεολόγους -προκειμένου νά διασωθεῖ τό Μ.τ.Θ.-δέν εἶναι ὀρθές. Ὅταν διασωθεῖ τό μάθημα, ἀλλά δέν εἶναι κατηχητικό καί ὁμολογιακό, πόση ἀξία μπορεῖ νά ἔχει γιά τήν Ἐκκλησία; Τί ἐνδιαφέρει ἄραγε ἡ θρησκειολογία ἤ ἡ Ὀρθόδοξη κατήχηση τῶν μαθητῶν; Οἱ θεωρίες τῶν νεωτεριστῶν θεολόγων δέν πρέπει νά ἐπηρεάζουν τήν Ἱερά Σύνοδο. Μπορεῖ τά πρόσωπα αὐτά νά εἶναι συνεργάτες τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ὁ ὁποῖος μᾶλλον ἀποδέχεται τά ὅσα ὑποστηρίζουν, ἀλλά Σύνοδος δέν εἶναι μόνο ὁ Πρόεδρος. Ἐπίσης εἶναι προκλητικό νά ἐμφανίζονται οἱ θεολόγοι αὐτοί ὡς ὑποστηρικτές τοῦ Μ.τ.Θ. καί νά θέλουν νά τούς ἀνα- γνωρίσουμε ὅτι, κατόπιν τῶν ἐνεργειῶν τους, διεσώθη τό μάθημα!

Ἐδῶ πρέπει νά σημειώσω κάτι πολύ σημαντικό, τό ὁποῖο ἀγνοοῦν οἱ ἄνθρωποι. Μέσα στήν αἴθουσα ὁ δάσκαλος καί ὁ θεολόγος, ὅταν εἶναι πιστοί καί ζοῦν κατά Θεόν, ἐπηρεάζουν οὐσιαστικά τούς μαθητές, ἀκόμα καί τούς ἀλλοδαπούς, οἱ ὁποῖοι ὡς φιλοξενούμενοι στή Χώρα μας δεν ἀντιδροῦν, ἀλλά παρακολουθοῦν τό Μ.τ.Θ. καί θέλουν νά πληροφορηθοῦν γιά τήν Ὀρθοδοξία!

"Ορθόδοξος Τύπος"

ΦΡΑΓΚΟΙ, ΡΩΜΑΙΟΙ, ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

+πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης

Η Φραγκική αντεπίθεση

Παρ'όλα αυτά, το Φραγκικό κατεστημένο είχε τη δύναμη να αντιδράσει, και το έκαμε σε δύο μέτωπα. Κλιμάκωσε την προπαγάνδα του εναντίον της δήθεν παπικής "διαφθοράς" και, το εκπληκτιτώτερον απ' όλα, εναντίον της "αγραμματοσύνης", και έκαμε την αποφασιστική κίνηση για αντικατάσταση των Ρωμαίων Παπών, με -δήθεν- "ευσεβείς" και "μορφωμένους" Γερμανούς πάπες.

Οι δήθεν διεφθαρμένοι Ρωμαίοι Πάπες θα μπορούσαν να αντικατασταθούν με ευσεβείς Ρωμαίους Πάπες. Εκείνη την εποχή υπήρχαν τουλάχιστον περί τα 200 μοναστήρια και 50.000 Ρωμαίοι μοναχοί νότια της Ρώμης. Αυτός όμως ακριβώς ήτο ο κίνδυνος πού έπρεπε να αποφευχθεί. Τα Διατάγματα στα χέρια ευσεβών Ρωμαίων Παπών ήσαν πιο επικίνδυνα απ' όσο στα χέρια διεφθαρμένων. Ο σκοπός της βρώμικης αυτής εκστρατείας ήταν να υποσκαφθεί η εμπιστοσύνη του λαου προς τη Ρωμαίικη Παπωσύνη και να δικαιολογηθεί η ανάγκη αντικατάστασεώς της με "ενάρετους" και "μορφωμένους " Λομβαρδούς και Ανατολικούς καί Δυτικούς Φράγκους.

      

       

      Συνεχίζεται.

Τη σκηνή του Βοναπάρτη για το χρέος της Ελλάδας

Την αγάπη και την αγωνία τους για το μέλλον της Ελλάδας εκφράζουν αγιορείτες μοναχοί και προσπαθούν να διασώσουν τη χώρα με όσα μέσα διαθέτουν. Οι ζηλωτές της Ιερής Μονής Εσφιγμένου αποφάσισαν να παραχωρήσουν στη Γαλλία τη λεγόμενη Σκηνή του Ναπολέοντα, αριστούργημα υφαντουργίας και χρυσοποικιλτικής του 18ου αιώνα, που κατέχουν ως κειμήλιο εδώ και 194 χρόνια. Θέτουν ως όρο να βοηθήσει η γαλλική κυβέρνηση ώστε να μειωθεί το ελληνικό χρέος και να ορθοποδήσει η Ελλάδα.

«Σπαράζει η ψυχή μας όταν βλέπουμε να πεθαίνουν άνθρωποι στην Ελλάδα από τη φτώχεια και τα οικονομικά προβλήματα. Θέλουμε να βοηθήσουμε τον λαό. Σκεφτήκαμε να παραχωρήσουμε στη Γαλλία τη Σκηνή του Ναπολέοντα, που φυλάμε ως κειμήλιο στο μοναστήρι, αρκεί να βοηθήσει να μειωθεί το ελληνικό χρέος» τονίζει στη «δημοκρατία» ο ηγούμενος της Μονής Εσφιγμένου αρχιμανδρίτης Μεθόδιος.

Σημειώνει ότι οι Εσφιγμενίτες μοναχοί δεν ζητούν κανένα απολύτως αντάλλαγμα για το μοναστήρι. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να βοηθήσουν με τον τρόπο αυτόν τους Ελληνες πολίτες, που βρίσκονται ένα βήμα πριν από τον γκρεμό.

Ο κ. Μεθόδιος τονίζει επίσης ότι έχει κάνει γνωστή τη σκέψη για την παραχώρηση της Σκηνής σε στέλεχος της ελληνικής κυβέρνησης και αναμένει την εξέλιξη του θέματος.

Για τους Γάλλους η Σκηνή του Ναπολέοντα αποτελεί σημαντικό κομμάτι της εθνικής τους κληρονομιάς και κατά καιρούς έχουν εκφράσει το αίτημα να τους παραχωρηθεί. Ο πρώην Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί σκόπευε, μάλιστα, να μεταβεί το 2009 ανεπίσημα στο Αγιον Ορος, να επισκεφτεί την Μονή Εσφιγμένου και να δει από κοντά τη Σκηνή.

Τον ερχόμενο Ιούνιο εκπρόσωποι του μουσείου του Λούβρου αναμένεται να επισκεφθούν το μοναστήρι με σκοπό να μελετήσουν τη Σκηνή και ενδεχομένως να εγείρουν θέμα παραχώρησής της στη Γαλλία.

Η Σκηνή υφάνθηκε στο περίφημο ταπητουργείο των Γοβελίνων (Gobelins) στο Παρίσι. Αρχικά ανήκε στον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ και στη συνέχεια περιήλθε στην κατοχή του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Αποτελούσε μέρος της στρατιωτικής σκηνής του.

Σύμφωνα με την παράδοση, η Σκηνή έπεσε στα χέρια Ελλήνων πειρατών και, άγνωστο με ποιον τρόπο, μέρος της βρέθηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ διατηρούσε στενές σχέσεις με τους Εσφιγμενίτες και το 1819 δώρισε στο κοινόβιο του μοναστηριού τη Σκηνή.

Σήμερα τρία μέρη της Σκηνής φυλάσσονται στο μουσείο του Λούβρου και τα υπόλοιπα τρία μέρη στη Μονή Εσφιγμένου.

http://www.dimokratianews.gr/

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ

TheKlaritzis

Saint John Chrysostom : HOMILY XVII. ROM. X. 1.

"Brethren, my heart's desire and prayer to God for them is, that they

might be saved."

HE is now going again to rebuke them more vehemently than before.

Wherefore he again does away with every suspicion of hatred, and

makes a great effort beforehand to correct misapprehension. Do not

then, he says, mind words or accusations, but observe that it is not

in any hostile spirit that I say this. For it is not likely that the same

person should desire their salvation, and not desire it only, but even

pray for it, and yet should also hate them, and feel aversion to them.

For here he calls his exceeding desire, and the prayer which he

makes (eudokian), "heart's desire." For it is not the being freed from

punishment only, but that they may also be saved, that he makes so

great a point of, and prays for. Nor is it from this only, but also from

the sequel that he shows the good-will that he hath towards them.

For from what is open to him, as far as he can, he forces his way,

and is contentious to find out some shadow at least of an excuse for

them. And he hath not the power, being overcome by the nature of

the facts.

Ὁ Οἰκουμενισμὸς : Ἕνα ἀλλόκοτο τέρας.

ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

1853-1930

Α΄ Μέρος

                Ὁ Καλλίνικος ὁ Ἁγιoρείτης ἀνήκει στὶς μεγάλες μορφὲς τοῦ Ἁγιορείτικου μοναχισμοῦ. Ὁ Κωσταντίνος Θειάσπρης - αὐτὸ ἦταν τὸ κοσμικὸ του ὄνομα - γεννήθηκε τὸ 1853 στὴν Ἀθήνα ἀπὸ εὐσεβεiς γονεῖς ποὺ προήρχοντο ἀπὸ καπεταναίους τοῦ 1821.

                Ἦταν ζωηρὸ καὶ ἔξυπνο παιδὶ. Παράλληλα μὲ τὰ μαθήματά του μελέτησε καὶ διάφορα χριστιανικὰ βιβλία, ἀπὸ τὰ ὁποῖα γνώρισε τὴ θαυμαστὴ ζωὴ τῶν ἀσκητῶν. Τὸ 1875, σὲ ἡλικἰα 22 ἐτῶν, ἦλθε στὴ συνοδεία τοῦ ἐνάρετου γέροντος Δανιήλ, στὰ Κατουνάκια τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Ὁ γέρων Δανιὴλ σὰν ἀντίκρυσε τὸν Ἀθηναῖο νεαρὸ εἶχε ἀμφιβολίες ἄν θὰ μποροῦσε νὰ ζήσει τὴν βαριὰ καλογερικὴ ζωὴ. Ὅμως γρήγορα ἄλλαξε γνώμη καὶ τὸν ἔκειρε μοναχὸ μὲ τὸ ὄνομα Καλλίνικος.

                Ὁ π. Καλλίνικος εἶχε ζῆλο γιὰ τὴν καλογερικὴ ζωὴ καὶ βαθιὰ ἔφεση γιὰ μάθηση γι’ αὐτὸ καὶ μελετοῦσε διάφορα πατερικὰ βιβλία. Σὲ πολὺ λίγο χρονικὸ διάστημα μποροῦσε νὰ ὁμιλεῖ καὶ νὰ γράφει τὴ Ρωσικὴ γλῶσσα, αὐτοδίδακτος. Γιὰ τὴν ἐν γένει συμπαράσταση στοὺς Ρώσους μοναχοὺς ὁ Τσάρος τῆς Ρωσίας τοῦ ἀπένειμε παράσημα.

                Μὲ τὴ σύμφωνη γνώμη τοῦ γέροντά του ὁ Καλλίνικος ἀποφασίζει νὰ ζήσει ἔγκλειστος. Νὰ ζήσει δηλαδὴ στὸ κελλὶ του καὶ σὲ μία μικρὴ περιοχὴ γύρω ἀπὸ αὐτό, 45 χρόνια.

                Ἡ ἡρωϊκὴ αὐτὴ ἀπόφαση συνδυάστηκε μὲ ὁλοκληρωτικὴ παράδοση στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, μὲ ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ νηστεία. Δὲν εἶναι βέβαια ἡ ζωὴ αὐτὴ γιὰ ὅλους ἀλλὰ «οἷς δέδοται». Ὁ μεταξοσκώληκας δημιουργεῖ τὸ μετάξι του ἀφοῦ γίνει ἔκλειστος στὸ κουκούλι του. (π. Χερουβεὶμ).

                Ὁ Τρίκκης καὶ Σταγῶν Διονύσιος γράφει γι’ αὐτὸν: «Ἔβλεπες μία μορφὴ ὁσιακὴ, ἐπιβλητικὴ ἁγία ...» Ἡ φήμη του προσείλκυε κοντὰ του πλῆθος ἀνθρώπων γιὰ νὰ ἀκούσουν μιὰ φωτισμένη ἀπάντηση στὰ προβλήματὰ τους.

                Ὑποτακτικοὶ, γέροντες, ἐρημίτες, κοινοβιάτες, κοσμικοὶ, νομικοὶ, στρατιωτικοί, καθηγητὲς Πανεπιστημίου, πρυτάνεις, Ἕλληνες, Ρῶσοι καὶ γενικῶς ἄνθρωποι πάσης ἡλικίας, κοινωνικῆς τάξεως καὶ μορφώσεως, προσέτρεχαν στὸν φωτισμένο ἡσυχαστὴ τῶν Κατουνακίων γιὰ τὸν συμβουλευτοῦν γιὰ τὰ προβλήματὰ τους. Μεταξὺ αὐτῶν ἦτανὁ Ἰωσήφ ὁ Σπηλαιώτης, ὁ π. Γεράσιμος Μενάγιας κ.ἄ.

                Ἀξιώθηκε καὶ αὐτὸς μεταξὺ ἄλλων ἐλαχίστων μεγάλων πατέρων τῆς θέας τοῦ ἀκτίστου φωτὸς. Μὲ τὴν ἄσκηση τῆς νοερᾶς προσευχῆς ἠξιώθη θείων ἐλλάψεων, γράφει ὁ Ἔραστος μοναχὸς. (Δύο Σύγχρονοι Ἅγιοι, Ἀθήνα 1963).

                Στὶς 7 Αὐγούστου 1930 ἔμελε ὁ ἔγκλειστος ἡσυχαστὴς τῆς ἐρήμου τῶν Κατουνακίων π. Καλλίνικος νὰ ἀναχωρήσει γιὰ «τὰ σκηνώματα Κυρίου τὰ ἀγαπητά».

                Ἀφοῦ προειδοποίησε γιὰ τὸ τέλος του τὸν ὑποτακτικὸ του, τοῦ εἶπε νὰ ὑπάγει νὰ ἑτοιμάσει τὴν Ἐκκλησία. Ἐπὶ δέκα λεπτὰ πρὶν ξεψυχήσει ἐνατένιζε ἅγιες μορφὲς ποὺ ἦλθαν νὰ τὸν συνοδεύσουν τιμητικὰ στὴν ἀναχώρησή του. Τότε άκούστηκε νὰ ψελλίζει ἤρεμα «Σὲ εὐχαριστῶ Θεὲ μου ποὺ πεθαίνω Ὀρθόδοξος . . .» (π. Χερουβεὶμ).  

                Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη.

Β’ ΜΕΡΟΣ

                Μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ 20^ου αἰώνα γεννήθηκε στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἕνα μόρφωμα περίεργο. Ἕνα ἀλλόκοτο τέρας. Ὁ Οἰκουμενισμὸς.

                Κατ’ αὐτὸν καμία θρησκεία δὲν ἔχει πλῆρη ἀλήθεια. Κάθε θρησκεία ἔχει μέρος τῆς ἀληθείας. Ἡ ὁλοκληρωμένη ἀλήθεια θὰ προκύψει ἀπὸ τὴν ἕνωση ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ ὅλων τῶν θηρκειῶν. Πανθρησκεία Οἰκουμενισμὸς.

Διάφορες προσωπικότητες ἔχουν χαρακτηρίσει τὸν Οἰκουμενισμὸ ὡς παναίρεση (π. Ιουστῖνος Πόποβιτς).

Πρῶτο βῆμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἦταν ἡ ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολογίου, ὅπως τοῦτο φαίνεται στὴν ἐγκύκλιο τοῦ Πατριαρχείου τὸ 1920 καὶ στὰ πρακτικὰ τοῦ συνεδρίου τῆς Κωσταντινουπόλεως τὸ 1923 γιὰ νὰ συνεορτάζουν Ὀρθόδοξοι καὶ Παπικοί. Ἔτσι τὸ 1923 ὁ νεωτεριστὴς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μελέτιος Μεταξάκης ἀπετόλμησε τὴν ὀλέθρια ἡμερολογιακὴ ἀλλαγή.

                Τὸ Ἅγιον Ὄρος ὁλόκληρο (ἐκτὸς τῆς μονῆς Βατοπαιδίου γιὰ κάποιο διάστημα) κράτησε μέχρι σήμερα τὸ παλιὸ (Ἰουλιανὸ) ἡμερολόγιο. Σημαντικὴ μερίδα Ζηλωτῶν μοναχῶν προέβησαν καὶ στὴν διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τοῦ καινοτόμου Πατριάρχου. Ὁ φωτισμένος γέροντας Καλλίνικος δὲν μποροῦσε νὰ μείνει ἀπαθὴς μπροστὰ στὴν πρωτοφανὴ αὐτὴ προδοσία τῆς πίστεως.

                Σ’ αὐτὸν (τὸν π. Καλλίνικο) ὡς σοφώτερον καὶ ἁγιώτερον προσέφευγαν οἱ ἀνησυχοῦντες Πατέρες γιὰ νὰ τὸν συμβουλευτοῦν περὶ τοῦ πρακτέου, καὶ ἐκεῖνος διερμηνεύων τὰς γραφάς, χωρὶς περιστροφὲς καὶ ἀμφιβολίες μὲ βάση τοὺς ἁγίους Πατέρες καὶ τὸν ΙΕ’ κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου τοὺς συμβούλευε γιὰ τὴν διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τοῦ νεωτεριστοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη. Σὲ μιὰ δὲ τέτοια σύναξη τὴν ἄποψη περὶ μή διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου τοῦ πατριάρχου, τὴν χαρακτήρισε εὐθαρσῶς ὁ γέροντας Καλλίνικος «διαμονικὴ ἀπάτη» (Μαξίμου Ἁγιοβασιλειάτου. Καταγγελία Ἁγιορειτῶν Πατέρων Ἅγιον Ὄρος 1997, σελ. 160).

                Ἡ θέση αὐτοῦ τοῦ εὐλογημένου γέροντος Καλλινίκου σχετικὰ μὲ τὴν Οἰκουμενιστικὴ καινοτομία τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου φαίνεται ἀπὸ τὸ ἀκόλουθο περιστατικό.

                «Κάποιος ἤθελε νὰ γίνει ἱερέας καὶ ἔγραψε ἐπιστολὴ ἐξομολογητικὴ καὶ τὴν ἔστειλε στὸν π. Καλλίνικο. Ὁ γέρων εἶπε στοὺς ὑποτακτικοὺς του: «Γράψτε στὸν ἀδελφὸ ὅτι εὑρίσκεται εἰς ἕνα λάκκο βορβόρου καὶ κροτεῖ τὰ χέρια του καὶ φωνάζει νὰ τὸν κάνουμε βασιλέα. Ἄς βγεῖ πρῶτα ἀπὸ τὸν λάκκο τῆς νεοημερολογίτικης καινοτομίας, νὰ καθαρισθεῖ καὶ ὕστερα βλέπουμε ἄν εἶναι ἄξιος νὰ γίνει βασιλέας» (Δαμασκηνὸς Μοναχὸς, Ἁγιοβασιλειάτης περιοδικὸ Ἅγιος Ἀγαθάγγελος ὁ Ἐσφιγμενίτης τ. 74 1984).

                Ἐλάμβανε τὸ θρησκευτικὸ περιοδικὸ «Η ΖΩΗ». Ὅταν ὅμως ἔγινε ἡ ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολογίου, ἀμέσως ἐπέστρεψε τὸ περιοδικὸ. (Δαμασκηνὸς βλ. ἀνωτ.).

                Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι ὁ γέροντας Καλλίνικος ἔπαιξε στὶς ἡμέρες μας τὸν ρόλο τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καὶ τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ καὶ ἄλλων ἀγωνιστῶν Πατέρων οἱ ὁποῖοι σὲ στιγμὲς κρίσιμες γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἔμειναν μοναδικοὶ ὑποστηρικταὶ τῆς Ὀρθοδοξίας.

                Ἐκ τῶν παρατεθέντων στοιχείων γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι ὁ Ἅγιος γέροντας Καλλίνικος ὁ Κατουνακιώτης ὁ ἔγκλειστος ἡσυχαστὴς, εἶναι μία σύγχρονη μορφὴ τῆς Ἀθωνικῆς ἐρήμου ποὺ στηλίτευσε τὴν αἵρεση τῶν Ἰταλῶν, τὸν Παπισμὸ καὶ τὴν σύγχρονη παναίρεση τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ.

                Ἄς ἔχουμε τὴν εὐχὴ του.

  Πηγή : http://www.bigr.gr/

Oι φύλακες και φρουροί έχουν μεταμορφωθή σε κλέπτες και ληστές

Ο ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.

 αιδεσιμολογιώτατος πρωτοπρεσβ. π. Θεόδωρος Ζήσης, παρατηρεί σχετικά με την αίρεση του οικουμενισμού ότι : «ο κίνδυνος αυτός (εκ του Οικουμενισμού) αποβαίνει μεγαλύτερος εκ του γεγονότος, ότι η απειλή δεν είναι μόνον εξωτερική. Δεν προέρχεται δηλαδή μόνον από τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό οι οποίοι αντιμετωπιζόμενοι παλαιότερα  ως αιρέσεις, είχαν ελάχιστες, σχεδόν μηδαμινές δυνατότητες να ασκήσουν επιρροή στους Ορθοδόξους πιστούς. Ο κίνδυνος τώρα είναι πολλαπλασίως μεγαλύτερος, διότι δρά εκ των έσω. Πολλοί ποιμένες, των οποίων βασική αποστολή είναι να διώκουν τους λύκους των αιρέσεων και των πλανών, όχι μόνον δεν βλέπουν να υπάρχουν λύκοι, για να τους εκδιώξουν, αφού θεωρούν, ότι ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός δεν είναι αιρέσεις, αλλά “σεβάσμιες εκκλησίες”, «αδελφές εκκλησίες» συνδιαχειρίστριες του αγιασμού και της σωτηρίας των πιστών, αλλά μεταβάλλονται και οι ίδιοι σε λύκους. Κατασπαράσσουν και αυτοί, επειρεασμένοι από τις αιρέσεις, τα υγιή δόγματα και μετ’ αυτών τα ανύποπτα ποίμνια, που δύσκολα, χωρίς επαρκή πληροφόρηση, μπορούν να καταλάβουν, ότι οι φύλακες και φρουροί έχουν μεταμορφωθή σε κλέπτες και ληστές»

Αφιέρωμα στο γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη

Gerasimos Bekes

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής :

Εκείνος που πιστεύει στον Κύριο, φοβάται την κόλαση. Κι εκείνος που φοβάται την κόλαση, εγκρατεύεται από τα πάθη. Εκείνος που εγκρατεύεται από τα πάθη, υπομένει όσα θλίβουν. Εκείνος που υπομένει όσα θλίβουν, θα αποκτήσει την ελπίδα στο Θεό. Η ελπίδα στο Θεό απομακρύνει το νου από κάθε εμπαθή κλίση προς τα γήινα. Και όταν χωριστεί από αυτήν ο νους, θα αποκτήσει την αγάπη προς τον Θεό.

Στερείται ιατρικών γνώσεων και "έξεστι ασχημονείν".

http://kyprianoscy.blogspot.gr/

Σοφία Σολομώντος : "Πολύγονον δὲ ἀσεβῶν πλῆθος οὐ χρησιμεύσει, καὶ ἐκ νόθων μοσχευμάτων οὐ δώσει ρίζαν εἰς βάθος, οὐδὲ ἀσφαλῆ βάσιν ἑδράσει·"

Αφού ακούσετε το μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής να λέει " Η άποψή μου ταυτίζεται με την επίσημη άποψη της Εκκλησίας" (σημ. η Εκκλησία έχει άποψη και απόψεις, αν δεν το ξέρετε) τότε κάνετε καμιά προσευχή για το ποίμνιο αυτού του δεσπότη.

Η διδακτορική του διατριβή - δεν ξέρουμε αν έγινε προ ή μετά την κουρά του ως μοναχός - είχε θέμα την ηθική των μεταμοσχεύσεων και η ηθική των μεταμοσχεύσεων είναι το "αλλήλων μέλη", όπως και το "η εκκλησία δεν προτρέπει, δεν αποτρέπει, αλλά επιτρέπει τις μεταμοσχεύσεις"

Προφανώς, αυτά διδάχθηκε στα προτεσταντικά αμερικανικά πανεπιστήμια και ύστερα εκάρει μοναχός για να διαστρέφει την Καινή Διαθήκη (: "διό αποθέμενοι το ψεύδος αλήθειαν λαλείτε έκαστος μετά του πλησίον αυτού, ότι εσμέν αλλήλων μέλη", γράφει ο Απ. Παύλος) και την Εκκλησία. Η οποία ουδέποτε μίλησε με τη γλώσσα αυτή την παραπλανητική, του "δεν προτρέπει, δεν αποτρέπει, αλλά επιτρέπει".

Όσο για το παράδειγμα που έφερε με τραυματισμούς από δίκυκλα και τα υπόλοιπα άσχετα που είπε, είναι δικαιολογημένος. Στερείται ιατρικών γνώσεων και "έξεστι ασχημονείν". 

Προσευχηθείτε για το ποίμνιο αυτού του μητροπολίτη και γενικότερα ζητήσετε την μεσιτεία της υπεραγίας Θεοτόκου για Φώτιση όλων αυτών, που διασκορπίζουν το λαό του αγίου Θεού και φαλκιδεύουν το Λόγο της Εκκλησίας.

Παραλειπόμενο
Προηγουμένως, ο μητροπολίτης έχει αναφερθεί στην τρομερή περιβαλλοντική καταστροφή (σημ. αυθαίρετα) που έχει επέλθη στην περιφέρεια της μητρόπολης, όπου και προΐσταται. Ζήτησε από τους ακροατές (σημ. ήταν έφηβοι) να παρεμβαίνουν και να ζητούν, για παράδειγμα, να αποκαθιστούν οι τοπικές αρχές μνημεία-μνήμες  του παρελθόντος. Αλλά με το "ερείπιο", τον ασθενή που τώρα τον ονομάζουν "εγκεφαλικά νεκρό", δεν σκέφτηκε άλλο τίποτα εκτός από την ανακαίνιση (αποκατάσταση) ενός άλλου πάσχοντος. Ο ασθενής ερείπιο είναι προτιμότερο να αποθνήσκει επί της χειρουργικής κλίνης μετά από το θαυμάσιο τεχνολογικό επίτευγμα των μεταμοσχεύσεων, της εντατικολογίας και του αναπνευστήρα. Αυτά όμως όλα, όπως ο αναπνευστήρας, βρέθηκαν για να βοηθούν ασθενείς και όχι για να τους κρατούν στη ζωή προκειμένου να τους αφαιρεθούν τα όργανα. "Έξεστι ασχημονείν" ο μητροπολίτης, ιατρικές γνώσεις δεν έχει. Γνώσεις οικονομίας όμως έχει και αυτές του υπέδειξαν τρόπο και τρόπους, ώστε να αποσβεσθούν οι επενδύσεις στον τομέα της Υγείας.

Η κοινωνική φύση της ασκητικής ησυχίας.

Tου Ιωάννη Κορναράκη, Ομότιμου Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών.

Είναι αλήθεια ότι η σκληρή θέση του ασκητού μπροστά στην ανθρώπινη συντυχία προκαλεί μια ποικιλία αντιφατικών και «αναπληρωματικών» αντιδράσεων μέσα στον ψυχικό κόσμο του τεχνολογικού ανθρώπου της εποχής μας!

Και πρώτα-πρώτα ο σύγχρονος άνθρωπος, που καταδικάζει αδυσώπητα τη σκληρή αυτή ασκητική θέση, ενδέχεται να βιώσει μια συγκλονιστική έκπληξη, εάν θα επιχειρούσε να αναλύσει τη δική του κοινωνικότητα. Γιατί, όπως μας αποκαλύπτει η ψυχολογία, ό,τι πολεμά κανείς έντονα, ό,τι απορρίπτει επίμονα, έχει μια εξάρτηση από το βαθύτερο εσωτερικό του κόσμο. Η έπιθετικότης, σαν ψυχαναγκαστική λειτουργία, επιβεβαιώνει την προσκόλληση του ανθρώπου σ’ αυτό κατά του οποίου επιτίθεται. Έτσι όσο αποκρουστική φαίνεται στα μάτια του σύγχρονου ανθρώπου η σκληρή μοναξιά του ασκητικού βιώματος, τόσο περισσότερο προδίδεται μια κάποια βαθύτερη σχέση του με τη μοναξιά αυτή. Γι’ αυτό θα ερωτούσε κανείς μήπως άραγε, όταν καταδικάζει ο σύγχρονος άνθρωπος την ασκητική ησυχία, καταδικάζει την προσωπική του μόνωση που κρύβει ασυνείδητα μέσα στο απύθμενο βάθος της ατομικής του υποστάσεως; Η ψυχολογική λειτουργία της απωθήσεως και της προβολής ασυνειδήτων ψυχικών περιεχομένων μπορεί να βοηθήσει τον σύγχρονο άνθρωπο να ξεκαθαρίσει τις συγκεχυμένες καταστάσεις που κλείνει μέσα του.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more