H πανηγυρική διακήρυξις ότι ο Παπισμός δεν είναι Εκκλησία Χριστού αλλά κακοδοξία και αίρεσις

H πανηγυρική διακήρυξις ότι ο Παπισμός δεν είναι Εκκλησία Χριστού αλλά κακοδοξία και αίρεσις αποτελεί παγία θέσι της Αδιαιρέτου Ορθοδόξου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και μάλιστα αλήθεια ποτισθείσα με ποταμούς αιμάτων αγίων και ηρώων της πίστεως, ως οι Οσίαθλοι Πατέρες οι επί Βέκκου εν Αγίω Όρει μαρτυρήσαντες, οι εν τη Μονή Καντάρας εν Κύπρω αναιρεθέντες, οι 800.000 των Αγίων ενδόξων Νεομαρτύρων οι υπό του ψευδοαγίου του Βατικανού Καρδιναλίου Στέπινατς και των φασιστών Ουστάσι δια πολυωδύνων βασάνων τελειωθέντες, οι άγιοι ένδοξοι ιερομάρτυρες Μάξιμος ο Καρπαθορώσσος ο υπό των Ουνιτών δια τυφεκισμού τελειωθείς και Αθανάσιος ο Λιθουανός ο υπό των Ουνιτών δια πελέκεως αποκεφαλισθείς και εις βόρθον ριφθείς και μετά δέκα επτά έτη ανασυρθείς έχων αδιαλώβητο, ευωδιάζον και θαυματουργούν το σκήνωμά του.

SIMONOPETRA - PSALM 110 .wmv

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύριος

 γράφει πολλά για το «χαροποιόν πένθος» κι ανάμεσα στα άλλα, λέγει: Κανένας δεν γνωρίζει τη βοήθεια που έρχεται από τα δάκρυα της μετανοίας, παρά μονάχα εκείνοι που παραδώσανε τις ψυχές τους  σ΄ αυτό το έργο. Κι ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος λέγει: πρώτη απ΄ όλες τις αρετές του χριστιανισμού είναι η ταπείνωση, που είναι η αρχή και το θεμέλιο. Δεύτερο είναι το πνευματικό πένθος και η πηγή των δακρύων. Είναι ένα θαύμα ανεκδιήγητο, γιατί τρέχουν τα δάκρυα από τα μάτια και ξεπλύνουν νοερά την ψυχή από τον μολυσμό της αμαρτίας. Ω δάκρυα, που αναβρύζετε από θεϊκό φωτισμό κι ανοίγετε τον ουρανό και μου προξενείτε θεϊκή παρηγοριά… Από τα δάκρυα γεννιέται το να αγαπά κανείς τους εχθρούς του και να παρακαλή το Θεό γι΄ αυτούς, το να στοχάζεται σαν δικές του τις αμαρτίες των άλλων και να κλαίη γι΄ αυτές…

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

47. Η «κατά Χριστόν» φιλοσοφία, η φιλοσοφία κατά Θεάνθρωπον, δεν είναι άλλο από το Ευαγγέλιον του Θεανθρώπου. Και τι είναι το Ευαγγέλιον του Θεανθρώπου; Αυτός ο Ίδιος και πάντα τα ιδικά Του: η ζωή Του, η διδασκαλία Του, το έργον Του, ο θάνατός Του, η ανάστασίς Του, η ανάληψίς Του, η Εκκλησία Του. Τα πάντα πηγάζουν εξ Αυτού και ανακεφαλαιούνται εν Αυτώ. Αυτός κάμνει το Ευαγγέλιον Ευαγγέλιον. Διότι ο Ίδιος είναι η ζώσα προσωποποίησις του Ευαγγελίου και η πραγματοποίησίς του. Ό,τι αποτελεί         ευ-αγγέλιον δια τα ανθρώπινα όντα έχει ενσαρκωθή και ανθρωπίνως πραγματοποιηθή εν τω Χριστώ. Αυτός έχει λύσει όλα τα προβλήματα του ανθρωπίνου πνεύματος κατά τρόπον θεϊκώς τέλειον και ανθρωπίνως πραγματικόν, μεταβάλλων τοιουτοτρόπως κάθε αγωνίαν μας εις ένα ευ-αγγέλιον… Διότι όλα τα προβλήματα ευρίσκουν την έλλογον και ευαγγελικήν λύσιν των εις την σάρκωσιν του Θεού Λόγου. Δι΄ αυτό η βασική αρχή της «κατά Χριστόν» φιλοσοφίας είναι:  ο Θεάνθρωπος είναι μέτρον όλων των όντων και όλων των πραγμάτων. Ο Θεάνθρωπος, ο Οποίος είναι ο πάντοτε ζων και ο πάντοτε παρών εις τον ανθρώπινον κόσμον μας, και ο πάντοτε προσιτός εις όλους. Διότι ο Ίδιος δεν μας άφησε μόνον την θεανθρωπίνην φιλοσοφίαν Του, αλλά και τον Εαυτόν Του άφησεν εις τον γήϊνον κόσμον μας ως θεανθρώπινον σώμα και θεανθρωπίνην ζωήν, δηλαδή ως την Εκκλησίαν. Είναι εμπειρική αλήθεια ότι η θεανθρωπίνη φιλοσοφία ευρίσκεται όλη εις την θεανθρωπίνην ζωήν. Εκείνος που ζη αυτήν την ζωήν, αυτός έχει και την φιλοσοφίαν αυτήν. Εντεύθεν ο κάθε χριστιανός είναι κατά την κλήσιν του φιλόσοφος. Διότι, ζων εις το θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας ο κάθε ένας, κατά το μέτρον της πίστεώς του και του ζήλου του, ζη και την ζωήν και τον θάνατον, και το αγαθόν και την αλήθειαν, και την αγάπην και την δικαιοσύνην, και τον Θεόν και τον άνθρωπον, κατά τον ίδιον τρόπον, καθ΄ όν τα έζη ο σαρκωθείς Θεός και Κύριός μας. και οι Άγιοι, επειδή ακριβώς ζουν όλα αυτά εις μέγιστον βαθμόν, είναι οι πραγματικοί και αληθινοί φιλόσοφοι. Αυτοί γνωρίζουν το μυστήριον του Θεού και του ανθρώπου, της αληθείας και του καλού, της ζωής και του θανάτου. Δι΄ αυτό τους ονομάζει η Εκκλησία «αγίους φιλοσόφους», «φιλοσόφους του Αγίου Πνεύματος». Διότι η «κατά Χριστόν» φιλοσοφία αποκτάται δια της αγίας ζωής, της «κατά Χριστόν» ζωής, και τοιουτοτρόπως γίνεται κανείς φιλόσοφος του Αγίου Πνεύματος.

Συνεχίζεται.  

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

 Η διατύπωσις των δογμάτων

Ο μόνος σκοπός της διατυπώσεως των δογμάτων από Οικουμενικάς και Τοπικάς Συνόδους ήτο και είναι η διαφύλαξις των πιστών εντός της θεραπευτικής αυτής αγωγής της καθάρσεως και του φωτισμού της καρδίας και του δοξασμού/θεώσεως και από κομπογιαννίτες μη ορθοδόξους και τυπικά ορθοδόξους ιατρούς. Τούτο επειδή "πάντες γαρ ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού..." (Ρωμ. 3:23). Αι διατυπώσεις των δογμάτων ουδεμίαν σχέσιν έχουν με θεολογικόν ή φιλοσοφικόν στοχασμόν επάνω στα μυστήρια της Αγίας Τριάδος, της ενσαρκώσεως του Λόγου και της θεώσεως. Η αρρώστεια του ανθρώπου συνίσταται εις τον σκοτασμόν του πνευματός εις την καρδίαν που αρχίζει να θεραπεύεται με την αδιάλειπτον προσευχήν, και όχι με στοχασμούς θεολογικο-φιλοσοφικούς. Τούτο διότι ουδεμία ομοιότης υπάρχει μεταξύ του ακτίστου Θεού και των κτισμάτων Του και "Θεόν φράσαι αδύνατον, νοήσαι δε αδυνατώτερον." Δια τούτο οι περί Θεού και ενσαρκώσεως στοχασμοί του Αυγουστίνου και των Φραγκο-Λατίνων και διαρμαρτυρομένων οπαδών του και όπως και οι στοχασμοί ορισμένων τυπικά ορθοδόξων "θεολόγων", γενόμενοι βάσει της analogia entis και της analogia fidei, είναι παντελώς ξένοι προς την Βιβιλικήν και Πατερικήν παράδοσιν. Σήμερον θεωρούνται μάλιστα ως γνώρισμα νοητικώς καθυστερουμένων τινων θρησκολήπτων.

Ο μόνος σκοπός των ορθοδόξων δογμάτων είναι η διαφύλαξις της οδού της εν Χριστώ θεραπείας μέσω της καθάρσεως και του φωτισμού της καρδίας και της θεώσεως των πιστών.

Συνεχίζεται.

Theotokion

Ο Καθηγητής Ιωάννης Κορναράκης :

Ἡ ἕνωση τοῦ Πατριαρχείου μὲ τὸν Παπισμὸ θὰ γίνει ὁπωσδήποτε. Καί, κάποια στιγμή, ὁ ὀρθόδοξος κόσμος, ποὺ ἀγνοεῖ τὴν πραγματικότητα, ἢ ἐκεῖνοι ποὺ νομίζουν ὅτι ἡ ἕνωση αὐτὴ δὲν πρόκειται νὰ πραγματοποιηθεῖ, θὰ ἐκπλαγοῦν.
Τὸ θέμα τῆς πραγματοποιήσεως αὐτῆς ἔχει ἤδη «κλειδώσει», πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια, στὸν γνωστὸ διάλογο μεταξὺ ὀρθοδόξων καὶ παπικῶν στὴν Ραβέννα τῆς Ἰταλίας.

Στὸν διάλογο αὐτόν, οἱ ὀρθόδοξοι ἐκπρόσωποι ἐψήφισαν καὶ ἀποδέχθηκαν, αὐτούσιο, τὸ παπικὸ κείμενο ποὺ τοὺς παρουσίασαν οἱ παπικοὶ «ἑταῖροι» τους.
Σύμφωνα μὲ τὸ κείμενο αὐτό, ἡ παπικὴ ἐξουσία ἐπὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀποτυπώνεται μὲ τὴν εἰκόνα πυραμίδος. Στὴν κορυφὴ τῆς πυραμίδος, εἶναι ὁ Πάπας. Ὅποιος Ἐπίσκοπος δὲν θὰ ἀποδέχεται τὸν Πάπα, θὰ μένει ἐκτὸς τῆς παπικῆς «ἐκκλησίας», ποὺ εἶναι ἡ μόνη ὁλοκληρωμένη καὶ ὁριστικῶς διαμορφωμένη μὲ τὴν ρωμαϊκὴ παράδοση.
Ὁ Πατριάρχης ἔχει προωθήσει αὐτὴν τὴν ἕνωση μὲ τὴν ἀρωγὴ τοῦ πρωτοπαλλήκαρου τῆς ἑνώσεως αὐτῆς: τοῦ Μητροπολίτη Περγάμου, Ἰωάννη Ζηζιούλα, ὁ ὁποῖος εἶναι πασίγνωστος γιὰ τὴν διαχρονική του ἐπιμονὴ στὸ κυρίαρχο καὶ ἐξουσιαστικὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα, καὶ ὄχι στὸ πρωτεῖο τιμῆς.
Ξαφνικά, λοιπόν, θὰ πληρώσουν τοὺς ναούς μας παπικοὶ πιστοί, γιὰ τὴν πραγματοποίηση τοῦ κοινοῦ Ποτηρίου τοῦ Πάσχα τῶν ὀρθοδόξων μὲ τοὺς παπικούς! 

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός:

…Οἱ κινήσεις ὅμως αὐτὲς τῶν θλιβερῶν ἐθνοκτόνων μας ἐνισχύονται ἀπὸ τὴν πέμπτη φάλαγγα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου, τοὺς μεταπατερικοὺς Κληρικοὺς καὶ κατ᾽ ἐπάγγελμα θεολόγους, τοὺς «συνευδοκοῦντας τοῖς πράσσουσι» (Ρωμ. 1, 32) τὴν ἀνομίαν. Ἡ διάσπαση δὲ τῆς Ἱεραρχίας εὐνοεῖ ἀποφασιστικὰ τὴν προώθηση καὶ ἐπιβολὴ τῶν ἀνατρεπτικῶν καινοτομιῶν. Ὅπως τὸν 19° αἰώνα, ἔτσι καὶ σήμερα, δυστυχῶς δεσπόζουν «ὑδαρεῖς» —κατὰ τὸν ἀείμνηστο καθηγητὴ Χρῆστο Ἀνδροῦτσο— Κληρικοί, συσχηματιζόμενοι μὲ τὰ μέτρα τῆς Πολιτικῆς Ἡγεσίας γιὰ λόγους προοδευτισμοῦ ἢ διεκδίκησης προσωπικῶν ὠφελημάτων. Ἐπειδὴ δὲ τὰ πνευματικὰ συμπορεύονται πάντοτε μὲ τὰ πολιτειακά, πρέπει νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι ἡ πνευματικὴ καὶ πολιτιστικὴ ἀποδόμηση τοῦ Ἔθνους ἔχει σημαντικὸ ἀντίκτυπο καὶ στὰ ἐθνικὰ θέματα σὲ κάθε περίοδο τῆς ἱστορίας μας. Καὶ αὐτὸ τὸ ζοῦμε σήμερα μὲ τὴ νέα κατοχή μας καὶ πάλι ἀπὸ τὴν Φραγκία, ὅπως τὸ 1204! Ἡ διαφορὰ τῆς προϊούσας σήμερα Τρίτης Ἁλώσεως ἀπὸ ἐκεῖνες τοῦ 1204 καὶ τοῦ 1453 εἶναι ὅτι τότε ἡττηθήκαμε, ἐνῶ σήμερα προχωρήσαμε στὴν ἅλωση μὲ τὴν συγκατάθεσή μας, θεωρώντας την μάλιστα ὡς σωτηρία!

ΓΗΪΝΗ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΣΚΟΤΙΣΜΟΣ.

Η λογική του κόσμου τούτου γεννά σκοτάδι μας λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (ΚΔ/ Ομιλία στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον): 

«Τίποτε δεν γεννά τόσον σκοτισμόν και σύγχυση, όσον ο ανθρώπινος λο- 
γισμός (λογική), που σκέπτεται πάντοτε με βάσιν τα γήϊνα κρι- 
τήρια και δεν ανέχεται τον θείον φωτισμόν. Γιατί είναι θολοί και 
φαύλοι οι γήϊνοι λογισμοί. Γι᾽ αυτό έχουμε ανάγκη από τις θείες 
πηγές, ώστε, αφού κατακαθίσει η λάσπη της φαυλότητος, που 
υπάρχει μέσα μας να ανεβή καθαρόν το πνεύμα και να ενωθή με 
τα θεία διδάγματα. Πραγματοποιείται δε αυτό, όταν παρουσιά- 
σουμε ψυχήν γεμάτη ευγνωμοσύνη και καθαρή ζωή. Γιατί είναι 
δυνατόν να σκοτισθή ο νους, όχι μόνον από την άκαιρη περιέρ- 
γεια για πολλά πράγματα, αλλά και από την διεφθαρμένη συμ- 
περιφορά». 

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

 46. Ο Κύριος Ιησούς έγινεν άνθρωπος, ίνα «εν Αυτώ περιπατώμεν», δια να ζώμεν εν Αυτώ, ως εν Θεανθρώπω επιγείω, και όχι δια να Τον βλέπωμεν από μακράν, να Τον θαυμάζωμεν και να φιλοσοφώμεν περί Αυτού…  «Εν Αυτώ περιπατείτε», είναι η εντολή των εντολών. Να ζώμεν δηλαδή εν Αυτώ, και τούτο όχι προσαρμόζοντες Εκείνον προς ημάς, αλλ΄ εαυτούς προς Εκείνον, όχι μεταβάλλοντες και αλλοιώνοντες Αυτόν αναλόγως προς τον εαυτόν μας, αλλ΄ εαυτούς αλλάζοντες αναλόγως Εκείνου, ούτε μεταπλάττοντες Αυτόν κατά την ιδικήν μας εικόνα, αλλά μεταπλάττοντες εαυτούς κατ΄ εικόνα Αυτού. Μόνον οι υπερήφανοι αιρετικοί, αυτοί οι άφρονες ψυχοφθορείς, παραποιούν και παραμορφώνουν τον Θεάνθρωπον Χριστόν κατά τας επιθυμίας και τας αντιλήψεις των, εξ ου και υπάρχουν τόσοι «ψευδόχριστοι» εις τον κόσμον, και τόσοι ψευδοχριστιανοί. Ο αληθινός όμως Θεάνθρωπος Χριστός, εν όλω τω πληρώματι της ευαγγελικής Του θεανδρικής πραγματικότητος, είναι όλος παρών εν τω θεανθρωπίνω σώματί Του—εν τη Εκκλησία, τόσον εις τους χρόνους των αγίων Αποστόλων, όσον και σήμερον και εις τους αιώνας. Η θεανδρική ζωή Του παρατείνεται εν τω θεανθρωπίνω σώματι της Εκκλησίας εις τους αιώνας των αιώνων. Ζώντες εν τη Εκκλησία ζώμεν «εν Αυτώ» όπως ακριβώς εντέλλεται ο χριστοφόρος Απόστολος. Και αυτό κατά μέτρον τελειότατον και πληρέστατον ζουν οι Άγιοι, πράγμα το οποίον εξηγεί την θαυματουργόν αγιότητά των. Ζώντες ψυχή και σώματι εν τω Χριστώ οι Άγιοι αγιάζονται δι΄ Αυτού, χριστοποιούνται, θεούνται, γίνονται παντοδύναμοι, όπως εις την αποστολικήν και μεταποστολικήν εποχήν έτσι και αργότερον, και χθες, και σήμερον, έτσι και πάντοτε «έως της συντελείας του αιώνος». Αυτοί διασώζουν την Θεανθρωπίνην Μορφήν του Χριστού.

Συνεχίζεται.  

Βίος Οσίου Αντωνίου του Μεγάλου (π. Θεόδωρος Ζήσης).

Kωνσταντῖνος Χολέβας : Ποιος πληρώνει Ιμάμη;

Ομολογώ ότι δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς πιστεύουν και τι ζητούν ορισμένα στελέχη της Αριστεράς όταν αναφέρονται στη θρησκευτική ελευθερία και στα δικαιώματα των μειονοτήτων.

 Κατά καιρούς διαμαρτύρονται για δήθεν «προνομιακή μεταχείριση» της Ορθοδόξου Εκκλησίας χρησιμοποιώντας ως παραδείγματα τη μισθοδοσία του κλήρου και τον χριστιανικό προσανατολισμό του μαθήματος των Θρησκευτικών. Προφανώς αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν το ιστορικό, πολιτιστικό και νομικό υπόβαθρο των σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας.

Οταν, όμως, το κράτος αποφασίζει να μισθοδοτεί μουσουλμάνους θρησκευτικούς λειτουργούς στη Θράκη και να τους δώσει τη δυνατότητα να διδάσκουν τα Θρησκευτικά στους μουσουλμανόπαιδες, κάποιοι αριστεροί βουλευτές πάλι διαμαρτύρονται. Αντί να παραδεχθούν ότι πρόκειται για εφαρμογή της ισονομίας και της ισοπολιτείας υπέρ Ελλήνων πολιτών μουσουλμανικού θρησκεύματος, έρχονται να συνταχθούν με εκείνους που δυναμιτίζουν την ειρηνική συνύπαρξη στη Θράκη.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ο τυφλός και παράλυτος

Κάποτε ο διονυσιάτης μοναχός Άνθιμος επισκέφθηκε στο νοσοκομείο της μονής του ένα νεόκουρο μοναχό που είχε αρρωστήσει. Για να τον παρηγορήσει, του διηγήθηκε μια προσωπική του εμπειρία: 

" Έχε, αδελφέ μου, την ελπίδα σου στην Παναγία μας. Τη μεγάλη ιατρό και προστάτιδα των μοναχών. Άκουσε μια δική μου περιπέτεια, για να θαυμάσεις την κραταιά Tης προστασία. 

Όταν ήμουν στην ηλικία σου, είκοσι πέντε χρονών και μάλιστα νεόκουρος, αρρώστησα βαριά. Είχα γίνει ένα πτώμα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν γνωρίζω τι αρρώστια ήταν, ρευματισμοί ή κάτι άλλο, πάντως ένοιωθα μεγάλη αδυναμία σε όλο το σώμα. Για να περπατήσω χρησιμοποιούσα δεκανίκια. Σαν να μην έφθανε αυτό, θάμπωσαν και τα μάτια μου και διέκρινα με δυσκολία μπροστά μου. 

Ήρθαν δυο γιατροί και με εξέτασαν. Δεν μπόρεσαν όμως να με βοηθήσουν σε τίποτε. Επί πλέον, όσο περνούσε ο καιρός, η κατάστασή μου χειροτέρευε. Μέρα-νύχτα έκλαιγα κι έλεγα: «Χριστέ μου, τι είναι αυτό που με βρήκε! Εγώ τάχα είμαι ο πιο αμαρτωλός; Νέο καλογεράκι να βρίσκομαι τυφλός και παράλυτος στο νοσοκομείο και να με υπηρετούν οι γέροι; Καλύτερα να πεθάνω! » 

Πολλοί αδελφοί μου συνιστούσαν να βγω στον κόσμο, να με δουν καλύτερα οι γιατροί. Κάποιος όμως αδελφός, πολύ ευλαβής και σεβάσμιος , που με αγαπούσε ιδιαίτερα, με πλησιάζει και μου λέει: 

- Άκουσε παιδί μου. Καθώς γνωρίζεις, έχουμε εδώ στο μοναστήρι μας μια παλιά και ιστορική εικόνα, μα προ πάντων θαυματουργή, την « Παναγία του Ακαθίστου ». Είναι δώρο του αυτοκράτορα Αλεξίου Γʼ Κομνηνού στον κτίτορα της μονής μας. Στην ασημένια της επένδυση και στο παμπάλαιο ξύλο σώζονται επιγραφές, που μαρτυρούν πως ήταν η εικόνα που περιέφερε ο πατριάρχης Σέργιος στα τείχη της Κων/πόλεως και απομάκρυνε τους Πέρσες και τους Αβάρους το 626. Και μπροστά στην ίδια εικόνα έψαλαν κατόπιν για πρώτη φορά τους " Χαιρετισμούς", ευχαριστώντας τη Θεοτόκο για τη σωτηρία τους. Η παράδοση αναφέρει πως είναι μία από τις εβδομήντα εικόνες του Ευαγγελιστή Λουκά. Πολλές φορές μάλιστα ανέβλυσε ευωδιαστό μύρο. Πήγαινε λοιπόν κι εσύ, γονάτισε μπροστά Tης και παρακάλεσε με πίστη θερμή και δάκρυα, τώρα μάλιστα που πλησιάζει η γιορτή Tης. Κι εκείνη, σαν πονετική Μητέρα που είναι, θα ελεήσει κι εσένα τον ταλαίπωρο. 

Αυτά τα λόγια μου έδωσαν θάρρος. Τόνωσαν την πίστη μου και στράφηκα με όλη μου την ψυχή στην Παναγία, παρακαλώντας Tη με θερμά δάκρυα. 

Όταν ήρθε η γιορτή Tης, το πέμπτο Σάββατο της μεγάλης Τεσσαρακοστής, πήγα την παραμονή στην εκκλησία και αγρύπνησα. Προσευχήθηκα πολύ μπροστά στην εικόνα Tης. Εκεί ακριβώς, κουρασμένος καθώς ήμουν , με πήρε ο ύπνος. 

Και τότε, τι ήταν αυτό! Βλέπω την Παναγία στα ολόχρυσα ντυμένη, μέσα σε λαμπρότατο φως , να αστράφτει από λάμψη και δόξα. Στεκόταν δυο πήχες ψηλά από το έδαφος και με κοίταζε με ιλαρό βλέμμα. Άνοιξε ύστερα το μελίρρυτο στόμα Tης και μου είπε: 

- Γιατί κλαις ,παιδί μου, Άνθιμε; 

- Πώς να μην κλαίω, Παναγία μου; Δεν βλέπεις τα χάλια μου, πως κατάντησα; 

- Mην κλαις, αλλά επιμελήσου τη σωτηρία σου. 

Αυτά μου είπε, με ευλόγησε και ανελήφθη. 

Αμέσως ξύπνησα. Τρίβω τα μάτια μου και βλέπω τα καντήλια αναμμένα. Κάνω κουράγιο να σηκωθώ και βλέπω πως περπατώ με ευκολία. Αμέσως κατάλαβα! Η Παναγία είχε κάνει το θαύμα Tης και με είχε εντελώς θεραπεύσει. Ω ,τι χαρά ένοιωσα! Πόσα δάκρυα ευχαριστίας έχυσα! Πόσους ύμνους έψαλα, δεν περιγράφεται! 

Σε λίγο άνοιξε ο εκκλησιαστικός τον ναό. Με είδε να περπατώ και δεν πίστευε στα μάτια του. Ένας- ένας με πλησίασαν όλοι οι πατέρες. Κι όταν με είδαν υγιή, δοξολόγησαν βαθιά από την ψυχή τους τον Κύριο και την πάναγνη Μητέρα Tου για την άπειρή Tης αγάπη". 

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν "Ώστε ός αν εσθίη τον άρτον ή πίνη το ποτήριον του Κυρίου αναξίως, ένοχος έσται του σώματος και του αίματος του Κυρίου. δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου πινέτω, ο γαρ εσθίων και πίνων κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει μη διακρίνων το σώμα. δια τούτο εν υμίν πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί" (1 Κορ. 11:28-30). Με άλλα λόγια πρέπει κανείς να δοκιμάση τον εαυτόν του αν είναι στην κατάστασιν φωτισμού, και επομένως μέλος του σώματος του Χριστού και ναός του Αγίου Πνεύματος, με τουλάχιστον τα "γένη γλωσσών," δηλαδή την νοεράν προσευχήν. Άλλως εσθίει τον άρτον και πίνει το ποτήριον του Κυρίου αναξίως (Κορ. 11:27). Εν τοιαύτη περιπτώσει ευρίσκεται μεταξύ ή των "ασθενών" ή των "αρρώστων" ή των πνευματικώς "κοιμωμένων (νεκρών)" (1 Κορ. 11:30), δηλαδή μη μετέχων εις την πρώτην ανάστασιν του έσω ανθρώπου. Ο τοιούτος μετέχει εις την Θείαν Ευχαριστίαν ουχί αξίως, αλλά εις κατάκριμα. Δεν πρέπει κανείς να χρησιμοποιεί το δείπνον της αγάπης (πού τότε συνόδευε κάθε ευχαριστιακήν σύναξιν) ως ευκαιρίαν να τρώη και να πίνη. Τούτο κάμνει κανείς στο σπίτι του (1 Κορ. 11:21-22,34). "ει δε εαυτούς διεκρίνομεν (δηλαδή δια της νοεράς προσευχής), ουκ εκρινόμεθα, κρινόμενοι δε υπό του Κυρίου παιδευόμεθα, ίνα μη σύν τω κόσμω κατακριθώμεν" (1 Κορ. 11:31-32). Εις τον φωτισμόν και εις τον δοξασμόν κρινόμενοι οι φωτισθέντες και οι θεωθέντες εκπαιδεύονται εντός του πνεύματός των από τον ίδιον τον Χριστόν. Την θεραπείαν αυτήν περιγράφει εν συνεχεία ο Απόστολος Παύλος στην 1 Κορ. 12-15:11 όπως είδαμεν.

Συνεχίζεται.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕ.

 Αντιγράφω από το «Προοίμιον περί προσευχής» του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορεί-

του: 

« Όποιος ζητεί (από τον Θεόν) πρέπει να ζητή όχι ζητήματα

ασύμφορα και κοσμικά και πρόξενα των ηδονών του, αλλά ζητή-

ματα κατά Θεόν, συμφέροντα και σωτηριώδη, καθώς ο αυτός Αδελ-

φόθεος ονειδίζων λέγει: “αιτείται και ου λαμβάνετε, διότι κακώς

αιτείσθε, ίνα εν ταις ηδοναίς υμών δαπανήσητε”». 

Προσοχή, λοιπόν στο τι ζητούμε από τον Θεόν.

Ευλόγει η ψυχή μου, τον Κύριον. Ψαλμός ΡΒ΄. 102

Μη κατοικήσετε ποτέ μαζί με αιρετικούς

O Αββάς Χομαί, λίγο πριν κοιμηθή εν Κυρίω, άφησε στα πνευματικά του τέκνα  τις ακόλουθες συμβουλές, που πάντοτε είναι αληθινές και απαραίτητες για λαϊκούς και κληρικούς, λέγοντας:

"Μη κατοικήσετε ποτέ μαζί με αιρετικούς, μήτε να συνάψετε σχέσεις με άρχοντες, μήτε να είναι τα χέρια σας απλωμένα στο να συνάζετε, αλλά μάλλον απλωμένα στο να δίνετε".

Saint Athanasios the Great.

 In the half-century after the First Ecumenical Council held in Nicea in 325, if there was one man whom the Arians feared and hated more intensely than any other, as being able to lay bare the whole error of their teaching, and to marshal, even from exile or hiding, the beleaguered forces of the Orthodox, it was Saint Athanasios the Great. This blazing lamp of Orthodoxy, which imperial power and heretics' plots could not quench when he shone upon the lampstand, nor find when he was hid by the people and monks of Egypt, was born in Alexandria about the year 296. He received an excellent training in Greek letters and especially in the sacred Scriptures, of which he shows an exceptional knowledge in his writings. Even as a young man he had a remarkable depth of theological understanding; he was only about twenty years old when he wrote his treatise "On the Incarnation." Saint Alexander, the Archbishop of Alexandria, brought him up in piety, ordained him his deacon, and after deposing Arius for his blasphemy against the Divinity of the Son of God, took Athanasios to the First Council in Nicea in 325. Saint Athanasios was to spend the remainder of his life laboring in defense of this Holy Council. In 326, before his death, Alexander appointed Athanasios his successor.

“Ιησού επιστάτα, ελέησον ημάς... ουχί οι δέκα εκαθαρίσθησαν; Οι δε εννέα πού;”

Η αυριανή  ευαγγελική περικοπή μας φέρνει ενώπιον μιας πραγματικότητας η οποία μαστίζει και τον σημερινό άνθρωπο.  Είναι το φαινόμενο της αχαριστίας το οποίο χαράσσει αποστάσεις μεταξύ των ανθρώπων και κυρίως απομακρύνει από την αγάπη του Θεού.    Έχουμε συγκεκριμένα την περίπτωση των δέκα λεπρών.  Η αρρώστεια τους απομάκρυνε από τα σπίτια τους και τους αποξένωσε από οικείους, συγγενείς, φίλους και τους οδηγούσε στην έρημο της παγερής μοναξιάς.    Οι δυστυχισμένες αυτές υπάρξεις περίμεναν τη στιγμή εκείνη που θα απαλλάσσονταν από την τρομερή κατάσταση στην οποία είχαν περιέλθει.  Και ακριβώς από τη στιγμή που περιέπεσε στην αντίληψή τους ότι μπορούσαν να πλησιάσουν το Χριστό ο οποίος θεράπευε θαυματουργικά διάφορες ασθένειες και μάλιστα ανίατες, γεννήθηκε μέσα τους μια ζωντανή ελπίδα.    Όταν λοιπόν έφθασε η είδηση ότι ο Χριστός θα περνούσε από την περιοχή τους, θέλησαν να εκμεταλευτούν την ευκαιρία και όταν αυτή τους προσφέρθηκε άρχισαν να φωνάζουν δυνατά:  “Ιησού επιστάτα ελέησον ημάς”  Η προσφώνηση “επιστάτα” μαρτυρούσε ότι αναγνώριζαν τη θεότητα του Κυρίου.

Η θεραπεία

Ο Χριστός όπως και σε άλλες περιπτώσεις που συναντούσε την πίστη των ανθρώπων, ανταποκρίθηκε αμέσως στο αίτημά τους και τους υπέδειξε να μεταβούν στους Ιερείς που τότε ήταν αρμόδιοι για θέματα υγείας για να δείξουν τα σώματά τους και να τύχουν θεραπείας.  Στο δρόμο που πήγαιναν αντιλήφθηκαν ότι ήταν τελείως καλά και η λέπρα είχε εξαφανισθεί από τα σώματά τους.  Καθαρίστηκαν και αποκαταστάθηκε πλήρως η υγεία τους.    Το πιο φυσικό μετά από αυτό το θαύμα ήταν να τρέξουν όλοι να ευχαριστήσουν τον Κύριο.  Όμως μόνο ο ένας το έπραξε.  Μόνο αυτός ένοιωσε την ανάγκη να επιστρέψει και να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του.  Το περιστατικό των δέκα λεπρών βλέπουμε να επαναλαμβάνεται συχνά στην καθημερινή μας ζωή.  Από το Θεό όλοι μας παίρνουμε άπειρες δωρεές και ευεργεσίες.  Μάλιστα ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι πολύ κατηγορηματικός στην περίπτωση αυτή, επισημαίνοντας ότι τίποτε δεν έχουμε που να μην το έχουμε λάβει ως δωρεά από τον Πανάγαθο Θεό.  Όλα όσα διαθέτουμε ως ικανότητες είναι θείες δωρεές.    Αγαπητοί αδελφοί,  έχοντας υπ΄ όψιν τη Χρυσοστομική αυτή ρήση, θα πρέπει να θεωρούμε ως καθήκον και χρέος μας να ευχαριστούμε, να δοξολογούμε και να δοξάζουμε τον Πανάγαθο Θεό για όσα μας προσφέρει καθημερινά.  Η ευχαριστία αυτή δεν περιορίζεται σε μια τυποποιημένη εκφορά λόγων, αλλά πρέπει να πηγάζει εκ βάθους καρδίας και να εκφράζει μια ολοκληρωμένη στάση που θα πρέπει να τηρεί ο άνθρωπος στη ζωή του.  Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να μιμηθούμε το παράδειγμα του ενός λεπρού που επέστρεψε και ευχαρίστησε τον Κύριο.  Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε μόνο αν στη ζωή μας όλα όσα έχουμε και διαθέτουμε, τα αναφέρουμε ευχαριστιακά προς τον Κύριο και Θεό μας.  Μόνο έτσι μπορούν να αποκτούν αξία και τα οποιαδήποτε υλικά αγαθά στα χέρια μας, αλλά και εμείς ως υπάρξεις να απογειωνόμαστε σε ύψη πνευματικά που μας δείχνει και το ισχυρό παράδειγμα που κατέλειπε σ΄ εμάς η στρατιά των αγίων που κοσμούν το οικοδόμημα της Εκκλησίας μας.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

Η οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια απο συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρει η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά, γι' αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω.

Constantine Cavarnos: “Orthodox Tradition and Modernism”

The Orthodox always regarded the unchanging persistance of the Orthodox Church in Sacred Tradition as her boast. On the contrary, the heterodox--with exceptions, especially in recent times--regarded this persistance as a sign of decline, as a sign of deficiency in her inner life. In particular, the Protestants hurled the reproof that the Orthodox Church is “dead” and likened her to a “petrified mummy.” This demonstrates the ignorance which the heterodox customarily have about the true essence of Christianity, and shows to what degree they confuse the revealed faith with the different worldly systems, with the different human contrivances and creations. Since in the crafts and the sciences there is a continuous development and perfection, they think the same thing ought to happen in the Christian religion, that here too there should be a continuous revision, change, and replacement of the old by the new--in a word, “modernization.” Looking at Christianity rationalistically, they misunderstand its revelatory character and demote it to the level of the systems which the mind of man has formed on the basis of reason and observations of the five senses.”, 

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

 Το χάρισμα της διερμηνείας

Εις κάποιον σημείον της ιστορίας της μεταποστολικής Εκκλησίας το χάρισμα της συγχρόνου μεταφοράς των προσευχών και ψαλμών από την καρδίαν εις την διάνοιαν δια την μεγαλόφωνον απαγγελίαν αυτών προς όφελος των ιδιωτών αντικατεστάθη με γραπτά αναγιγνωσκόμενα κείμενα με καθορισμένα σημεία εις τα οποία οι ιδιώται (λαϊκοί) απαντούσαν με το "αμήν," "Κύριε ελέησον," κ.τ.λ. Επίσης η προσευχή της καρδίας συντομεύθη εις μικράν φράσιν (π.χ. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλόν) ή εις ρητόν Ψαλμού (παράδοσις της Αιγύπτου την οποίαν μετέφερε εις την Δύσιν ο Άγιος Ιωάννης ο Κασσιανός). Κατά τα άλλα τα χαρίσματα της 1 Κορ. 12:28 παρέμειναν τα ίδια.

Ο Ρωμαίος ιστορικός των Φράγκων Γρηγόριος Επίσκοπος Τουρώνης περιγράφει τα φαινόμενα και του φωτισμού και του δοξασμού. Αλλά μη γνωρίζων τί είναι, τα περιγράφει ωσάν θαύματα και με τρόπον συγκεχυμένον. Οι Φράγκοι συνέχισαν την σύγχυσιν ταύτην και τελικά εταύτισαν τον φωτισμόν και τον δοξασμόν με τον Νεο-Πλατωνικόν μυστικισμόν του Αυγουστίνου, τον οποίον ορθώς απέριψαν ορισμένοι Διαμαρτυρόμενοι, αφού δια τους Πατέρας αποτελεί φαινόμενον δαιμονικόν.

Συνεχίζεται.