Kωνσταντῖνος Χολέβας : Ποιος πληρώνει Ιμάμη;

Ομολογώ ότι δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς πιστεύουν και τι ζητούν ορισμένα στελέχη της Αριστεράς όταν αναφέρονται στη θρησκευτική ελευθερία και στα δικαιώματα των μειονοτήτων.

 Κατά καιρούς διαμαρτύρονται για δήθεν «προνομιακή μεταχείριση» της Ορθοδόξου Εκκλησίας χρησιμοποιώντας ως παραδείγματα τη μισθοδοσία του κλήρου και τον χριστιανικό προσανατολισμό του μαθήματος των Θρησκευτικών. Προφανώς αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν το ιστορικό, πολιτιστικό και νομικό υπόβαθρο των σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας.

Οταν, όμως, το κράτος αποφασίζει να μισθοδοτεί μουσουλμάνους θρησκευτικούς λειτουργούς στη Θράκη και να τους δώσει τη δυνατότητα να διδάσκουν τα Θρησκευτικά στους μουσουλμανόπαιδες, κάποιοι αριστεροί βουλευτές πάλι διαμαρτύρονται. Αντί να παραδεχθούν ότι πρόκειται για εφαρμογή της ισονομίας και της ισοπολιτείας υπέρ Ελλήνων πολιτών μουσουλμανικού θρησκεύματος, έρχονται να συνταχθούν με εκείνους που δυναμιτίζουν την ειρηνική συνύπαρξη στη Θράκη.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ο τυφλός και παράλυτος

Κάποτε ο διονυσιάτης μοναχός Άνθιμος επισκέφθηκε στο νοσοκομείο της μονής του ένα νεόκουρο μοναχό που είχε αρρωστήσει. Για να τον παρηγορήσει, του διηγήθηκε μια προσωπική του εμπειρία: 

" Έχε, αδελφέ μου, την ελπίδα σου στην Παναγία μας. Τη μεγάλη ιατρό και προστάτιδα των μοναχών. Άκουσε μια δική μου περιπέτεια, για να θαυμάσεις την κραταιά Tης προστασία. 

Όταν ήμουν στην ηλικία σου, είκοσι πέντε χρονών και μάλιστα νεόκουρος, αρρώστησα βαριά. Είχα γίνει ένα πτώμα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν γνωρίζω τι αρρώστια ήταν, ρευματισμοί ή κάτι άλλο, πάντως ένοιωθα μεγάλη αδυναμία σε όλο το σώμα. Για να περπατήσω χρησιμοποιούσα δεκανίκια. Σαν να μην έφθανε αυτό, θάμπωσαν και τα μάτια μου και διέκρινα με δυσκολία μπροστά μου. 

Ήρθαν δυο γιατροί και με εξέτασαν. Δεν μπόρεσαν όμως να με βοηθήσουν σε τίποτε. Επί πλέον, όσο περνούσε ο καιρός, η κατάστασή μου χειροτέρευε. Μέρα-νύχτα έκλαιγα κι έλεγα: «Χριστέ μου, τι είναι αυτό που με βρήκε! Εγώ τάχα είμαι ο πιο αμαρτωλός; Νέο καλογεράκι να βρίσκομαι τυφλός και παράλυτος στο νοσοκομείο και να με υπηρετούν οι γέροι; Καλύτερα να πεθάνω! » 

Πολλοί αδελφοί μου συνιστούσαν να βγω στον κόσμο, να με δουν καλύτερα οι γιατροί. Κάποιος όμως αδελφός, πολύ ευλαβής και σεβάσμιος , που με αγαπούσε ιδιαίτερα, με πλησιάζει και μου λέει: 

- Άκουσε παιδί μου. Καθώς γνωρίζεις, έχουμε εδώ στο μοναστήρι μας μια παλιά και ιστορική εικόνα, μα προ πάντων θαυματουργή, την « Παναγία του Ακαθίστου ». Είναι δώρο του αυτοκράτορα Αλεξίου Γʼ Κομνηνού στον κτίτορα της μονής μας. Στην ασημένια της επένδυση και στο παμπάλαιο ξύλο σώζονται επιγραφές, που μαρτυρούν πως ήταν η εικόνα που περιέφερε ο πατριάρχης Σέργιος στα τείχη της Κων/πόλεως και απομάκρυνε τους Πέρσες και τους Αβάρους το 626. Και μπροστά στην ίδια εικόνα έψαλαν κατόπιν για πρώτη φορά τους " Χαιρετισμούς", ευχαριστώντας τη Θεοτόκο για τη σωτηρία τους. Η παράδοση αναφέρει πως είναι μία από τις εβδομήντα εικόνες του Ευαγγελιστή Λουκά. Πολλές φορές μάλιστα ανέβλυσε ευωδιαστό μύρο. Πήγαινε λοιπόν κι εσύ, γονάτισε μπροστά Tης και παρακάλεσε με πίστη θερμή και δάκρυα, τώρα μάλιστα που πλησιάζει η γιορτή Tης. Κι εκείνη, σαν πονετική Μητέρα που είναι, θα ελεήσει κι εσένα τον ταλαίπωρο. 

Αυτά τα λόγια μου έδωσαν θάρρος. Τόνωσαν την πίστη μου και στράφηκα με όλη μου την ψυχή στην Παναγία, παρακαλώντας Tη με θερμά δάκρυα. 

Όταν ήρθε η γιορτή Tης, το πέμπτο Σάββατο της μεγάλης Τεσσαρακοστής, πήγα την παραμονή στην εκκλησία και αγρύπνησα. Προσευχήθηκα πολύ μπροστά στην εικόνα Tης. Εκεί ακριβώς, κουρασμένος καθώς ήμουν , με πήρε ο ύπνος. 

Και τότε, τι ήταν αυτό! Βλέπω την Παναγία στα ολόχρυσα ντυμένη, μέσα σε λαμπρότατο φως , να αστράφτει από λάμψη και δόξα. Στεκόταν δυο πήχες ψηλά από το έδαφος και με κοίταζε με ιλαρό βλέμμα. Άνοιξε ύστερα το μελίρρυτο στόμα Tης και μου είπε: 

- Γιατί κλαις ,παιδί μου, Άνθιμε; 

- Πώς να μην κλαίω, Παναγία μου; Δεν βλέπεις τα χάλια μου, πως κατάντησα; 

- Mην κλαις, αλλά επιμελήσου τη σωτηρία σου. 

Αυτά μου είπε, με ευλόγησε και ανελήφθη. 

Αμέσως ξύπνησα. Τρίβω τα μάτια μου και βλέπω τα καντήλια αναμμένα. Κάνω κουράγιο να σηκωθώ και βλέπω πως περπατώ με ευκολία. Αμέσως κατάλαβα! Η Παναγία είχε κάνει το θαύμα Tης και με είχε εντελώς θεραπεύσει. Ω ,τι χαρά ένοιωσα! Πόσα δάκρυα ευχαριστίας έχυσα! Πόσους ύμνους έψαλα, δεν περιγράφεται! 

Σε λίγο άνοιξε ο εκκλησιαστικός τον ναό. Με είδε να περπατώ και δεν πίστευε στα μάτια του. Ένας- ένας με πλησίασαν όλοι οι πατέρες. Κι όταν με είδαν υγιή, δοξολόγησαν βαθιά από την ψυχή τους τον Κύριο και την πάναγνη Μητέρα Tου για την άπειρή Tης αγάπη". 

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν "Ώστε ός αν εσθίη τον άρτον ή πίνη το ποτήριον του Κυρίου αναξίως, ένοχος έσται του σώματος και του αίματος του Κυρίου. δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου πινέτω, ο γαρ εσθίων και πίνων κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει μη διακρίνων το σώμα. δια τούτο εν υμίν πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί" (1 Κορ. 11:28-30). Με άλλα λόγια πρέπει κανείς να δοκιμάση τον εαυτόν του αν είναι στην κατάστασιν φωτισμού, και επομένως μέλος του σώματος του Χριστού και ναός του Αγίου Πνεύματος, με τουλάχιστον τα "γένη γλωσσών," δηλαδή την νοεράν προσευχήν. Άλλως εσθίει τον άρτον και πίνει το ποτήριον του Κυρίου αναξίως (Κορ. 11:27). Εν τοιαύτη περιπτώσει ευρίσκεται μεταξύ ή των "ασθενών" ή των "αρρώστων" ή των πνευματικώς "κοιμωμένων (νεκρών)" (1 Κορ. 11:30), δηλαδή μη μετέχων εις την πρώτην ανάστασιν του έσω ανθρώπου. Ο τοιούτος μετέχει εις την Θείαν Ευχαριστίαν ουχί αξίως, αλλά εις κατάκριμα. Δεν πρέπει κανείς να χρησιμοποιεί το δείπνον της αγάπης (πού τότε συνόδευε κάθε ευχαριστιακήν σύναξιν) ως ευκαιρίαν να τρώη και να πίνη. Τούτο κάμνει κανείς στο σπίτι του (1 Κορ. 11:21-22,34). "ει δε εαυτούς διεκρίνομεν (δηλαδή δια της νοεράς προσευχής), ουκ εκρινόμεθα, κρινόμενοι δε υπό του Κυρίου παιδευόμεθα, ίνα μη σύν τω κόσμω κατακριθώμεν" (1 Κορ. 11:31-32). Εις τον φωτισμόν και εις τον δοξασμόν κρινόμενοι οι φωτισθέντες και οι θεωθέντες εκπαιδεύονται εντός του πνεύματός των από τον ίδιον τον Χριστόν. Την θεραπείαν αυτήν περιγράφει εν συνεχεία ο Απόστολος Παύλος στην 1 Κορ. 12-15:11 όπως είδαμεν.

Συνεχίζεται.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕ.

 Αντιγράφω από το «Προοίμιον περί προσευχής» του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορεί-

του: 

« Όποιος ζητεί (από τον Θεόν) πρέπει να ζητή όχι ζητήματα

ασύμφορα και κοσμικά και πρόξενα των ηδονών του, αλλά ζητή-

ματα κατά Θεόν, συμφέροντα και σωτηριώδη, καθώς ο αυτός Αδελ-

φόθεος ονειδίζων λέγει: “αιτείται και ου λαμβάνετε, διότι κακώς

αιτείσθε, ίνα εν ταις ηδοναίς υμών δαπανήσητε”». 

Προσοχή, λοιπόν στο τι ζητούμε από τον Θεόν.

Ευλόγει η ψυχή μου, τον Κύριον. Ψαλμός ΡΒ΄. 102

Μη κατοικήσετε ποτέ μαζί με αιρετικούς

O Αββάς Χομαί, λίγο πριν κοιμηθή εν Κυρίω, άφησε στα πνευματικά του τέκνα  τις ακόλουθες συμβουλές, που πάντοτε είναι αληθινές και απαραίτητες για λαϊκούς και κληρικούς, λέγοντας:

"Μη κατοικήσετε ποτέ μαζί με αιρετικούς, μήτε να συνάψετε σχέσεις με άρχοντες, μήτε να είναι τα χέρια σας απλωμένα στο να συνάζετε, αλλά μάλλον απλωμένα στο να δίνετε".

Saint Athanasios the Great.

 In the half-century after the First Ecumenical Council held in Nicea in 325, if there was one man whom the Arians feared and hated more intensely than any other, as being able to lay bare the whole error of their teaching, and to marshal, even from exile or hiding, the beleaguered forces of the Orthodox, it was Saint Athanasios the Great. This blazing lamp of Orthodoxy, which imperial power and heretics' plots could not quench when he shone upon the lampstand, nor find when he was hid by the people and monks of Egypt, was born in Alexandria about the year 296. He received an excellent training in Greek letters and especially in the sacred Scriptures, of which he shows an exceptional knowledge in his writings. Even as a young man he had a remarkable depth of theological understanding; he was only about twenty years old when he wrote his treatise "On the Incarnation." Saint Alexander, the Archbishop of Alexandria, brought him up in piety, ordained him his deacon, and after deposing Arius for his blasphemy against the Divinity of the Son of God, took Athanasios to the First Council in Nicea in 325. Saint Athanasios was to spend the remainder of his life laboring in defense of this Holy Council. In 326, before his death, Alexander appointed Athanasios his successor.

“Ιησού επιστάτα, ελέησον ημάς... ουχί οι δέκα εκαθαρίσθησαν; Οι δε εννέα πού;”

Η αυριανή  ευαγγελική περικοπή μας φέρνει ενώπιον μιας πραγματικότητας η οποία μαστίζει και τον σημερινό άνθρωπο.  Είναι το φαινόμενο της αχαριστίας το οποίο χαράσσει αποστάσεις μεταξύ των ανθρώπων και κυρίως απομακρύνει από την αγάπη του Θεού.    Έχουμε συγκεκριμένα την περίπτωση των δέκα λεπρών.  Η αρρώστεια τους απομάκρυνε από τα σπίτια τους και τους αποξένωσε από οικείους, συγγενείς, φίλους και τους οδηγούσε στην έρημο της παγερής μοναξιάς.    Οι δυστυχισμένες αυτές υπάρξεις περίμεναν τη στιγμή εκείνη που θα απαλλάσσονταν από την τρομερή κατάσταση στην οποία είχαν περιέλθει.  Και ακριβώς από τη στιγμή που περιέπεσε στην αντίληψή τους ότι μπορούσαν να πλησιάσουν το Χριστό ο οποίος θεράπευε θαυματουργικά διάφορες ασθένειες και μάλιστα ανίατες, γεννήθηκε μέσα τους μια ζωντανή ελπίδα.    Όταν λοιπόν έφθασε η είδηση ότι ο Χριστός θα περνούσε από την περιοχή τους, θέλησαν να εκμεταλευτούν την ευκαιρία και όταν αυτή τους προσφέρθηκε άρχισαν να φωνάζουν δυνατά:  “Ιησού επιστάτα ελέησον ημάς”  Η προσφώνηση “επιστάτα” μαρτυρούσε ότι αναγνώριζαν τη θεότητα του Κυρίου.

Η θεραπεία

Ο Χριστός όπως και σε άλλες περιπτώσεις που συναντούσε την πίστη των ανθρώπων, ανταποκρίθηκε αμέσως στο αίτημά τους και τους υπέδειξε να μεταβούν στους Ιερείς που τότε ήταν αρμόδιοι για θέματα υγείας για να δείξουν τα σώματά τους και να τύχουν θεραπείας.  Στο δρόμο που πήγαιναν αντιλήφθηκαν ότι ήταν τελείως καλά και η λέπρα είχε εξαφανισθεί από τα σώματά τους.  Καθαρίστηκαν και αποκαταστάθηκε πλήρως η υγεία τους.    Το πιο φυσικό μετά από αυτό το θαύμα ήταν να τρέξουν όλοι να ευχαριστήσουν τον Κύριο.  Όμως μόνο ο ένας το έπραξε.  Μόνο αυτός ένοιωσε την ανάγκη να επιστρέψει και να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του.  Το περιστατικό των δέκα λεπρών βλέπουμε να επαναλαμβάνεται συχνά στην καθημερινή μας ζωή.  Από το Θεό όλοι μας παίρνουμε άπειρες δωρεές και ευεργεσίες.  Μάλιστα ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι πολύ κατηγορηματικός στην περίπτωση αυτή, επισημαίνοντας ότι τίποτε δεν έχουμε που να μην το έχουμε λάβει ως δωρεά από τον Πανάγαθο Θεό.  Όλα όσα διαθέτουμε ως ικανότητες είναι θείες δωρεές.    Αγαπητοί αδελφοί,  έχοντας υπ΄ όψιν τη Χρυσοστομική αυτή ρήση, θα πρέπει να θεωρούμε ως καθήκον και χρέος μας να ευχαριστούμε, να δοξολογούμε και να δοξάζουμε τον Πανάγαθο Θεό για όσα μας προσφέρει καθημερινά.  Η ευχαριστία αυτή δεν περιορίζεται σε μια τυποποιημένη εκφορά λόγων, αλλά πρέπει να πηγάζει εκ βάθους καρδίας και να εκφράζει μια ολοκληρωμένη στάση που θα πρέπει να τηρεί ο άνθρωπος στη ζωή του.  Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να μιμηθούμε το παράδειγμα του ενός λεπρού που επέστρεψε και ευχαρίστησε τον Κύριο.  Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε μόνο αν στη ζωή μας όλα όσα έχουμε και διαθέτουμε, τα αναφέρουμε ευχαριστιακά προς τον Κύριο και Θεό μας.  Μόνο έτσι μπορούν να αποκτούν αξία και τα οποιαδήποτε υλικά αγαθά στα χέρια μας, αλλά και εμείς ως υπάρξεις να απογειωνόμαστε σε ύψη πνευματικά που μας δείχνει και το ισχυρό παράδειγμα που κατέλειπε σ΄ εμάς η στρατιά των αγίων που κοσμούν το οικοδόμημα της Εκκλησίας μας.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

Η οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια απο συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρει η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά, γι' αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω.

Constantine Cavarnos: “Orthodox Tradition and Modernism”

The Orthodox always regarded the unchanging persistance of the Orthodox Church in Sacred Tradition as her boast. On the contrary, the heterodox--with exceptions, especially in recent times--regarded this persistance as a sign of decline, as a sign of deficiency in her inner life. In particular, the Protestants hurled the reproof that the Orthodox Church is “dead” and likened her to a “petrified mummy.” This demonstrates the ignorance which the heterodox customarily have about the true essence of Christianity, and shows to what degree they confuse the revealed faith with the different worldly systems, with the different human contrivances and creations. Since in the crafts and the sciences there is a continuous development and perfection, they think the same thing ought to happen in the Christian religion, that here too there should be a continuous revision, change, and replacement of the old by the new--in a word, “modernization.” Looking at Christianity rationalistically, they misunderstand its revelatory character and demote it to the level of the systems which the mind of man has formed on the basis of reason and observations of the five senses.”, 

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

 Το χάρισμα της διερμηνείας

Εις κάποιον σημείον της ιστορίας της μεταποστολικής Εκκλησίας το χάρισμα της συγχρόνου μεταφοράς των προσευχών και ψαλμών από την καρδίαν εις την διάνοιαν δια την μεγαλόφωνον απαγγελίαν αυτών προς όφελος των ιδιωτών αντικατεστάθη με γραπτά αναγιγνωσκόμενα κείμενα με καθορισμένα σημεία εις τα οποία οι ιδιώται (λαϊκοί) απαντούσαν με το "αμήν," "Κύριε ελέησον," κ.τ.λ. Επίσης η προσευχή της καρδίας συντομεύθη εις μικράν φράσιν (π.χ. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλόν) ή εις ρητόν Ψαλμού (παράδοσις της Αιγύπτου την οποίαν μετέφερε εις την Δύσιν ο Άγιος Ιωάννης ο Κασσιανός). Κατά τα άλλα τα χαρίσματα της 1 Κορ. 12:28 παρέμειναν τα ίδια.

Ο Ρωμαίος ιστορικός των Φράγκων Γρηγόριος Επίσκοπος Τουρώνης περιγράφει τα φαινόμενα και του φωτισμού και του δοξασμού. Αλλά μη γνωρίζων τί είναι, τα περιγράφει ωσάν θαύματα και με τρόπον συγκεχυμένον. Οι Φράγκοι συνέχισαν την σύγχυσιν ταύτην και τελικά εταύτισαν τον φωτισμόν και τον δοξασμόν με τον Νεο-Πλατωνικόν μυστικισμόν του Αυγουστίνου, τον οποίον ορθώς απέριψαν ορισμένοι Διαμαρτυρόμενοι, αφού δια τους Πατέρας αποτελεί φαινόμενον δαιμονικόν.

Συνεχίζεται.

Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΟΔΗΓΕΙ ΕΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΝ

Τήν 29ην Δεκεμβρίου ἐπραγματοποιήθη εἰς τάς Ἀθήνας ἡμερίς διά «Τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στόν καιρό τῆς πανθρησκείας». Εἰς ψήφισμα, τό ὁποῖον ἐξεδόθη ὑπογραμμίζονται τά ἑξῆς: «Σήμερα, Σάββατο 29 Δεκεμβρίου 2012, στὴν αἴθουσα τῆς Ἑνώσεως Γονέων “Ἡ Χριστιανικὴ Ἀγωγὴ” τμήματος Ἀμπελοκήπων, πραγματοποιήθηκε Ἡμερίδα μὲ θέμα: “Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στὸν καιρὸ τῆς πανθρησκείας”. Ἡ   Ἡμερίδα διοργανώθηκε ἀπὸ τὴν Ἀδελφότητα Θεολόγων “Ὁ Σωτὴρ” καὶ τὸν τομέα Ἐπιστημόνων καὶ Ἐκπαιδευτικῶν τοῦ Συλλόγου Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Δράσεως “Ὁ Μέγας Βασίλειος”. Κατόπιν ἐνημερώσεώς μας ἀπὸ τὶς ἐμπεριστατωμένες εἰσηγήσεις τῶν: κ. Ἡρακλῆ Ρεράκη, καθηγητοῦ Παιδαγωγικῆς καὶ Χριστιανικῆς Παιδαγωγικῆς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κ. Ἰωάννη Μπεϊνᾶ, θεολόγου – καθηγητοῦ Λυκείου καὶ κυρίας Ζαχαρούλας Ταβουλάρη, Διευθύντριας Δημοτικοῦ Σχολείου, σχετικὰ μὲ τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν γιὰ τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ποὺ ἐφαρμόζεται πιλοτικὰ σὲ Δημοτικὰ καὶ Γυμνάσια τῆς χώρας μας, δηλώνουμε τὴν πλήρη ἀντίθεσή μας στὸ Πρόγραμμα αὐτό, διότι μὲ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς ταυτόχρονης διδασκαλίας διαφόρων θρησκειῶν, ποὺ ἐπιβάλλει στὴν πρώϊμη καὶ εὐαίσθητη φάση τῆς πνευματικῆς ἀναπτύξεως τῶν παιδιῶν ἡλικίας 8- 14 ἐτῶν, δημιουργεῖ ἐπικίνδυνη θρησκευτικὴ σύγχυση στὰ παιδιά, τὰ ἀποπροσανατολίζει μὲ τὸν θρησκευτικὸ σχετικισμὸ καὶ τὰ ὁδηγεῖ μὲ βεβαιότητα σὲ θρησκευτικὸ μηδενισμό. Ἡ   ἐπιβολὴ καὶ ὑλοποίηση τοῦ Προγράμματος αὐτοῦ εἶναι ἀντορθόδοξη, ἀντιπαιδαγωγικὴ καὶ ἀντισυνταγματική. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἀπαιτοῦμε τὴν ἄμεση καὶ πλήρη ἀπόσυρσή του. Παρακαλοῦμε δὲ μὲ πολὺ σεβασμὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας μας νὰ ἐπιληφθεῖ τοῦ θέματος ἐπειγόντως καὶ νὰ λάβει σαφὴ καὶ ξεκάθαρη θέση καταδικάζοντας τὸ   ἀντορθόδοξο Πρόγραμμα καὶ ἀπαιτώντας τὴν ἐκ βάθρων ἀνασύστασή του».

Αββάς Μακάριος :

Δεν είναι ανάγκη να φλυαρούμε στην προσευχή, αλλά να απλώνουμε τα χέρια μας και να λέμε: 

«Κύριε, όπως θέλεις και όπως ξέρεις, ελέησέ με!». Κι αν βρισκόμαστε μπροστά σε πόλεμο (με τα πάθη μας), να λέμε: «Κύριε, βοήθησέ με!». Κι Eκείνος ξέρει τι μας συμφέρει, και αυτό κάνει.  

ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ....

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. 

 Την μακροχρόνια ξενιτεία του από τον κόσμο διέκοψε δύο φορές ο Μέγας Αντώνιος, προκειμένου να αγωνισθεί και να συμβάλει στη διάσωση της Ορθοδοξίας, που όπως τώρα, έτσι και τότε, κινδύνευε από εξωτερικούς και πιο πολύ από εσωτερικούς εχθρούς. Ο Χριστιανισμός δεν παρουσιάσθηκε συνδιαλεγόμενος και συναλλασόμενος «επί ίσοις όροις» με τις άλλες θρησκείες, διεκδικώντας μέρος της αλήθειας, που υπάρχει δήθεν σε όλες τις θρησκείες, όπως βλάσφημα ισχυρίζονται σημερινοί δήθεν χριστιανοί ηγέτες των διαθρησκειακών συναντήσεων του Αντιχρίστου, αλλά ως μοναδική αλήθεια, η μοναδική οδός σωτηρίας, ως το αληθινό φως που αντικατέστησε όχι ισχνότερα φώτα, αλλά το σκότος της αγνωσίας του Θεού και της πλάνης: «Ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα, και τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου φως ανέτειλεν αυτοίς». Δεν είπε ο Χριστός ότι εγώ είμαι ένας δρόμος, μία αλήθεια, ένα φως ανάμεσα σε άλλους δρόμους, σε άλλες αλήθειες, σε άλλα φώτα, αλλά εγώ είμαι η μοναδική αλήθεια, ο μοναδικός δρόμος, το μοναδικό φως: «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή». «Εγώ ειμί το φως του κόσμου, ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ΄έξει το φως της ζωής». 

Αυτήν την αποκλειστικότητα του Ευαγγελίου, την οποία ορισμένοι χαρακτηρίζουν και σήμερα ως ακραία και φουνταμενταλιστική, συκοφαντούντες και διώκοντες όσους με συνέπεια και πιστότητα την προβάλουν ως κήρυγμα και ως ζωή, επλήρωσαν ακριβά οι Άγιοι Απόστολοι και οι Άγιοι Μάρτυρες, προτιμήσαντες να βασανισθούν και να χύσουν το αίμα τους παρά να συμβιβασθούν με τις άλλες «αλήθειες», να συνυπάρξουν στο πολυπολιτισμικό μοντέλο των διαθρησκειακών σχέσεων και συναντήσεων, από αγάπη δήθεν για τους άλλους. 

Φοβερή η οπτασία του Αγίου Αντωνίου για τους αιρετικούς: Άλογα κτήνη γύρω απο την Αγία Τράπεζα.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης:

Είναι όντως φοβερό το όραμα που είδε ο Άγιος Αντώνιος σχετικά με την παρουσία αιρετικών μέσα σε ορθόδοξους ναούς. Το όραμα αυτό αιτιολογεί, εξηγεί παραστατικά για ποιο λόγο οι Άγιοι Πατέρες απαγορεύουν με συνοδικούς κανόνες την είσοδο αιρετικών σε καθαγιασμένους χώρους, την συμμετοχή τους σε ακολουθίες και λειτουργίες, τις συμπροσευχές και τα συλλείτουργα. Οι αιρετικοί μη δεχόμενοι την διδασκαλία της Εκκλησίας, των Αποστόλων και των Αγίων, επηρεάζονται από τους δαίμονες και τον πατέρα τους τον διάβολο, στην προβολή πλανεμένων απόψεων. Γι' αυτό και η διδασκαλία τους «μάλλον άγονος και άλογος και διανοίας εστίν ουκ ορθής, ως η των ημιόνων αλογία».

Συγκλονίσθηκε λοιπόν, και ετρόμαξε ο Άγιος Αντώνιος, όταν επέτρεψε ο Θεός να δει στο όραμά του τους Αρειανούς να περικυκλώνουν το Άγιο Θυσιαστήριο ως ημίονοι (= μουλάρια), να το λακτίζουν και να το μιαίνουν. Τόση ήταν η λύπη και η στεναχώρια του, ώστε έβαλε τα κλάμματα, όπως πικράθηκαν και έκλαυσαν πολλοί ευσεβείς, όταν είδαν τον αιρεσιάρχη πάπα να εισάγεται μέσα στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, τον οποίο μάλιστα Άγιο κατήργησε το Βατικανό, και να τον μολύνει. Είμαστε βέβαιοι πως, αν διαβάσουν και μάθουν αυτό το όραμα του Αγίου οι πατριάρχες,οι αρχιεπίσκοποι και οι επίσκοποι, αν βέβαια εξακολουθούν ως Ορθόδοξοι να σέβονται και να ακολουθούν την ζωή και την διδασκαλία των Αγίων, θα διακόψουν τις λειτουργικές αμοιβαίες φιλοξενίες και επισκέψεις, τις εβδομάδες συμπροσευχής και τις αποστολές αντιπροσωπειών στις θρονικές εορτές. Γιατί διαφορετικά θα συμπεριλαμβάνονται και αυτοί ως συνεργοί στο φρικτό όραμα του Μ. Αντωνίου.

Κατά την διήγηση του Μ. Αθανασίου στο «Βίο», ενώ ησχολείτο με το εργόχειρό του καθιστός ο Μ. Αντώνιος, περιήλθε σε ένα είδος εκστάσεως και αναστέναζε πολύ βλέποντας την οπτασία. Μετά από αρκετή ώρα στράφηκε προς τους παρισταμένους μοναχούς, εξακολούθησε να στενάζει και να τρέμει. Έπεσε στα γόνατα για να προσευχηθεί και έμεινε γονατιστός επί πολύ ώρα. Όταν σηκώθηκε έκλαιγε ο Γέροντας. Ετρόμαξαν οι παριστάμενοι και εφοβήθηκαν πολύ, γι' αυτό τον παρακάλεσαν να τους εξηγήσει. Και αφού τον επίεσαν πολύ και τον εξεβίασαν αναστέναξε πάλι και είπε: «Παιδιάμου είναι καλύτερα να πεθάνω, πριν να συμβούν όσα είδα στην οπτασία. Θα πέσει στην Εκκλησία η οργή του Θεού, και θα παραδοθεί σε ανθρώπους που είναι άλογα κτήνη. Είδα την Αγία Τράπεζα του ναού, στο Κυριακό της σκήτης να περικυκλώνεται σ' όλες της πλευρέςαπό μουλάρια, τα οποία κλωτσούσαν και χοροπηδούσαν, όπως συνηθίζουν να κάνουν αυτά τα άλογα κτήνη. Είδατε και αντιληφθήκατε πως εστέναζα προηγουμένως; Το έκανα γιατί άκουσα φωνή που έλεγε: «Θα μιανθεί το θυσιαστήριό μου». Αυτά είδε ο Γέροντας. Και μετά από δύο ακριβώς έτη έγινε επίθεση των Αρειανών και η αρπαγή των Εκκλησιών. Άρπαξαν τα ιερά σκεύη με τη βία, τα έδωσαν σε ειδωλολάτρες να τα κρατούν, τους εξανάγκασαν να μετέχουν στις συνάξεις τους και παρόντων αυτών έκαναν στην Αγία Τράπεζα ό,τι ήθελαν. Τότε καταλάβαμε όλοι μας, λέγει ο Μ. Αθανάσιος, ότι τα λακτίσματα εκείνα των ημιόνων προεμήνυαν στον Αντώνιο όσα πράττουν τώρα οι Αρειανοί ως κτήνη. Μετά την οπτασία ένιωσε την ανάγκη ο Γέροντας να ενθαρρύνει και να παρηγορήσει τους γύρω του λέγοντας: «Μη λυπάσθε, παιδιά μου, γιατί όπως οργίσθηκε ο Κύριος, έτσι πάλι και θα θεραπεύσει το κακό. Σύντομα η Εκκλησία θα επαναποκτήσει την ομορφιά της και θα λάμψει. Θα δείτε αυτούς που εξορίστηκαν να επιστρέφουν, την ασέβεια να υποχωρεί και να κρύβεται, και την ευσεβή πίστη να εμφανίζεται και να κυριαρχςί παντού, αρκεί σεις να μην μιανθήτε από την αίρεση των Αρειανών, γιατί δεν είναι η διδασκαλία των Αποστόλων, αλλά των δαιμόνων και του πατρός αυτών του διαβόλου, άλογη και άκαρπη, σαν την αλογία των ημιόνων». 

Περί συλλήψεων και ξυλοδαρμών των Ορθοδόξων χριστιανών από την αστυνομία του Κοσόβου

Σύμφωνα με πληροφορίες του Γραφείου Τύπου της επαρχίας Ράσκας και Πριζρένης της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας, σε επιχείρηση κατά της Ιεράς Μονής Γκρατσάνιτσας, στις 7 Ιανουαρίου 2013, κατά τις πανηγυρικές λατρευτικές εκδηλώσεις επ΄αφορμής της εορτής των Χριστουγέννων, προέβησαν οι αστυνομικές δυνάμεις της αυτοανακηρυχθείσης  «Δημοκρατίας του Κοσόβου».  Και τούτο έγινε άνευ προηγούμενης ενημερώσεως του οικείου ποιμενάρχου Επισκόπου Ράσκας και Πριζρένης Θεοδοσίου περί της υπό προετοιμασία αστυνομικής επιχειρήσεως.

Σύγχυση, φόβος και αμηχανία των πιστών από τις απρόσμενες ενέργειες των αστυνομικών επιδεινώθηκαν από τις συλλήψεις των προσεληλυθότων στην ακολουθία των Χριστουγέννων Ορθοδόξων χριστιανών, στις οποίες αυθημερόν προέβησαν αυτές στην Ιερά Μονή Γκρατσάνιτσα. Μερικοί Σέρβοι, χωρίς να απαγγελθεί το συγκεκριμένο κατηγορητήριο εναντίον τους, έχουν συλληφθεί και μεταφερθεί για την ανάκριση στην Πρίστινα, όπου σύμφωνα με μαρτυρία ενός εξ αυτών χτυπήθηκαν από τους αστυνομικούς υπαλλήλους. Επλήγησαν τόσο βαριά τα θύματα, ώστε τώρα νοσηλεύονται στο τοπικό νοσοκομείο.  Όποιοι και να ήταν οι σκοποί της αστυνομικής επιχειρήσεως ωστόσο αμφισβητείται η πραγματοποίηση της αστυνομικής επιχειρήσεως κατά τις πανηγυρικές λατρευτικές εκδηλώσεις επί τῃ μεγάλῃ χριστιανικῃ εορτῃ μέσα στους χώρους μιας αρχαίας Μονής, η οποία είναι από τα σπουδαιότερα πνευματικά και πολιτιστικά κέντρα του Κοσόβου και των Μετοχίων.

Είναι αδύνατο να διαβάσει κανείς και να μην αγανακτά για τις συλλήψεις των Ορθοδόξων πιστών στις ημέρες των Χριστουγέννων και για τη σκληρή και απάνθρωπη συμπεριφορά απέναντί τους, δεδομένου ότι η αστυνομική υπηρεσία  έως τώρα δεν έκρινε απαραίτητο να ανακοινώσει δημοσίως ποιά ήταν συγκεκριμένα, σύμφωνα με τους υπαλλήλους της, η ενοχή των συλληφθέντων.

Υπό το φως αυτό έντονη απορία προκαλεί η αδράνεια της αστυνομικής υπηρεσίας της «Δημοκρατίας του Κοσόβου» στη Τζακόβιτσα, όπου στις 6 Ιανουαρίου 2013  με επιθετικές διαθέσεις μέλη του Αλβανικού κινήματος “Αυτοπροσδιορισμός” ατιμώρητα μπλοκάρισαν την πρόσβαση στην Ορθόδοξη Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μην αφήνοντας τους πιστούς να πάνε στην ακολουθία.

Δηλώνοντας αλληλεγγύη προς τους Ορθοδόξους αδελφούς λόγω βαριών  καταπιέσεων που δέχθηκαν στις ημέρες της μεγάλης εορτής των Χριστουγέννων, φρονούμε ότι ο Επίσκοπος Ράσκας και Πριζρένης Θεοδόσιος και η Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Γκρατσάνιτσας πρέπει να γινουν αποδέκτες της σχετικής συγνώμης λόγω των μη ορθών ενεργειών των αστυνομικών υπαλλήλων, ενώ στα μέσα μαζικής ενημέρωσης να δοθούν εξαντλητικές εξηγήσεις για το γεγονός.

Τα εν λόγω επεισόδια ακόμα μια φορά αποδεικνύουν την βαθιά περιφρόνηση  των αρχών της μη αναγνωρισμένης δημοκρατίας για τις θρησκευτικές παραδόσεις της Σερβικής μειονότητας καθώς και την έλλειψη επιθυμίας σεβασμού και προστασίας των δικαιωμάτων των Ορθοδόξων πιστών κατοικούντων στο Κόσοβο και τα Μετόχια.

http://mospat.ru/gr/2013/01/15/news79085/

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

45. Μόνον αι καρδίαι των «συμβιβασθέντων εν αγάπη» έρχονται εις «επίγνωσιν του μυστηρίου του Θεού Πατρός και του Χριστού». Η καρδία δια της αγάπης εισάγει τον νουν εις πάντα πλούτον «του μυστηρίου του Θεού Πατρός και του Χριστού», δηλ. της Εκκλησίας. Η καρδία όμως η ενωθείσα δια της αγάπης «συν πάσι τοις αγίοις», η ενωθείσα με την καρδίαν όλων αυτών, δηλ. με την καθολικήν και αγίαν καρδίαν της Εκκλησίας, αυτή η καρδία αποκτά «την πληροφορίαν» της παναληθείας και παναξίας του Χριστού και του μυστηρίου Του—της Εκκλησίας… Μόνον όταν ενσωματωθή εις τον θεανθρώπινον νουν της Εκκλησίας, ο ανθρώπινος νους καθαρίζεται και μεταμορφώνεται και αγιάζεται και τελειοποιείται τόσον, ώστε να φθάνη εις την τελειότητά του. Τότε μόνον επιγινώσκει και τον εαυτόν του, και τον κόσμον γύρω του, και τον Θεόν, και την δημιουργίαν Του, και τον Θεάνθρωπον, και το πανάγιον μυστήριόν Του—την Εκκλησίαν, και τότε ζη την εν τω Λόγω πανενότητα της κτίσεως και την εν τω Λόγω τελολογίαν. Τότε ο νους φθάνει εις «την πληροφορίαν», ότι εν τη Εκκλησία ευρίσκονται «πάντες οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως απόκρυφοι» (Κολ. 2, 3). Εν τη Εκκλησία, η οποία ευρίσκεται εδώ εις τον ιδικόν μας ανθρώπινον κόσμον, και δια της οποίας ο κόσμος μας ενούται οργανικώς μετά του ουρανίου κόσμου. Διότι ο θεανθρώπινος οργανισμός της περιλαμβάνει όλους τους κόσμους…                                                                                 
Εν τη Εκκλησία ευρίσκονται «πάντες οι θησαυροί τηε σοφίας και της γνώσεως»--της γνώσεως περί Θεού, περί του κόσμου, περί του ανθρώπου, περί της ζωής, περί της αιωνιότητος, περί όλων των κόσμων του Θεού. Διότι παν ό,τι είναι του Θεού, δια της Εκκλησίας γίνεται και του ανθρώπου. Μόνον δια του Θεανθρώπου πάντα τα θεία γίνονται του ανθρώπου. Και τούτο μέσα εις το θεανθρώπινον σώμα Του, εις την Εκκλησίαν.

Συνεχίζεται.  

Γράμμα από τη Μόροβα

Ο Τάσος Ρηγόπουλος, στρατευμένος στην Αλβανία το 1940, έστειλε από το μέτωπο το παρακάτω γράμμα στον αδελφό του: 
« Αδελφέ μου Νίκο, 
Σου γράφω από μια αετοφωλιά, τετρακόσια μέτρα ψηλότερη από την κορυφή της Πάρνηθας. Η φύση τριγύρω είναι πάλλευκη. Σκοπός μου όμως δεν είναι να σου περιγράψω τα θέλγητρα μιας χιονισμένης Μόροβας με όλο το άγριο μεγαλείο της. Σκοπός μου είναι να σου μεταδώσω αυτό που έζησα, που το είδα με τα μάτια μου και που φοβάμαι μήπως, ακούγοντάς το από άλλους, δεν το πιστέψεις. 
Λίγες στιγμές πριν ορμήσουμε για τα οχυρά της Μόροβας, είδαμε σε απόσταση καμμιά δεκαριά μέτρων μια ψηλή μαυροφόρα να στέκεται ακίνητη. 
- Τις ει; 
Μιλιά. 
Ο σκοπός θυμωμένος ξαναφώναξε: 
- Τις ει; 
Τότε, σαν να μας πέρασε όλους ηλεκτρικό ρεύμα, ψιθυρίσαμε: Η ΠΑΝΑΓΙΑ! 
Εκείνη όρμησε εμπρός σαν να είχε φτερά αετού. Εμείς από πίσω της. Συνεχώς την αισθανόμασταν να μας μεταγγίζει αντρειοσύνη. Ολόκληρη εβδομάδα παλαίψαμε σκληρά, για να καταλάβουμε τα οχυρά Ιβάν- Μόροβας. 
Υπογραμμίζω πως η επίθεσή μας πέτυχε τους Ιταλούς στην αλλαγή των μονάδων τους. Τα παλιά τμήματα είχαν τραβηχθεί πίσω και τα καινούργια … κοιμόνταν! Το τι έπαθαν δεν περιγράφεται. Εκείνη ορμούσε πάντα μπροστά. Κι όταν πια νικητές ροβολούσαμε προς την ανυπεράσπιστη Κορυτσά, τότε η Υπέρμαχος έγινε ατμός, νέφος απαλό και χάθηκε ».

«Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ»

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΠΑΛΙΑ εἶναι ἡ συνήθεια τῶν περισσοτέρων προσκυνητῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους νά ἐπισκέπτονται φημισμένους πατέρες, νά τούς ρωτοῦν διάφορα πράγματα καί νά τούς παρασέρνουν σέ σχολιασμό τῆς πολιτικῆς ἐπικαιρότητας, δίνοντάς τους ἐλλιπεῖς πληροφορίες. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι ἀρνητικό, γιατί ὅ,τι ἀκοῦν τό δέχονται ὡς ὀρθό, ἀλλά στή συνέχεια τό ἑρμηνεύουν μέ τά δικά τους κριτήρια καί συμπεραίνουν ἐσφαλμένα. Οἱ πολλές γνῶμες πού ἀκοῦν τούς προκαλοῦν σύγχυση, χωρίς νά τό καταλαβαίνουν, καί τό πιό ἀνησυχητικό δέν ἀποκομίζουν καμιά πνευματική ὠφέλεια.
Ἐπιστρέφοντας στά ἴδια οἱ προσκυνητές αὐτοί διηγοῦνται τά ὅσα ἄκουσαν, μέ τή δική τους πάντα ἑρμηνεία, καί προκαλοῦν ἀναστάτωση στούς ἀνυποψίαστους καί ἁπλούς ἀνθρώπους. Τό φαινόμενο εἶναι συχνό καί πρέπει νά περιοριστεῖ, ὅσο φυσικά εἶναι δυνατό κάτι τέτοιο. Οἱ πατέρες πρέπει νά προσέχουν σέ ποιούς μιλᾶνε καί τί τούς λένε. Γιατί, δυστυχῶς, πολλοί ἄνθρωποι θεωρητικά βρίσκονται ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, στήν πράξη ὅμως εἶναι μακριά. Δέν ἔχουν καλή προαίρεση καί εἶναι περιορισμένης ἀντίληψης. Ὅποιος θέλει νά πείσει αὐτούς τούς ἀνθρώπους κοπιάζει ματαίως. Εἶναι σάν νά ἐπιδιώκει νά βάλει ἕνα κιλό γάλα σέ ἕνα μικρό φλιτζάνι. Δέν γίνεται. Θά χυθεῖ ὁπωσδήποτε.

Ἐκεῖνος πού πηγαίνε στό Ὄρος χάριν ὠφελείας, ἄς περιορίζεται σέ ἕνα πατέρα, γιά νά μή χάνει τό χρόνο του καί νά μή ταλαιπωρεῖται μέ γνῶμες πολλῶν, πού συχνά εἶναι καί ἀλληλοαναιρούμενες. Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε ὅτι ὅποιος συμβουλεύεται ἕνα πατέρα καί προσπαθεῖ νά ἐφαρμόσει στή ζωή του ὅ,τι τοῦ πεῖ, ἔχει θετική βοήθεια. Ἀντίθετα, ἐκεῖνος πού τρέχει ἐδῶ καί ἐκεῖ, κάνει «πνευματικό τουρισμό» καί χάνει τίς ὧρες του ταλαιπωρούμενος, χωρίς νά ὠφελεῖται.

Ὁ προσκυνητής τοῦ Ἁγίου Ὄρους πρέπει νά ἔχει ταπεινό φρόνημα καί νά περιορίζει ὅσο γίνεται τήν περιέργειά του. Μόνο ἔτσι θά μπορέσει νά ἀξιοποιήσει τόν ἱερό τόπο καί νά βιώσει μυστικές καταστάσεις, πού ἔξω στόν κόσμο κάτι τέτοιο εἶναι πολύ δύσκολο. Προσωπικά ἔχω διαμορφώσει τήν ἄποψη ὅτι ὅπου καί νά βρεθεῖ κανείς, ἄν πράγματι ἔχει πνευματικά ἐνδιαφέροντα, θά βρεῖ αὐτό πού θά τόν θρέψει καί θά τόν σταθεροποιήσει στήν κατά Χριστόν ζωή. Δόξα τῷ Θεῷ ὑπάρχουν καί ἐκτός Ἁγίου Ὄρους ἱεροί τόποι, ὅπου μπορεῖ νά βρεῖ κανείς τή γλυκύτατη ἡσυχία καί νά προσευχηθεῖ μέ κατάνυξη καί νά ἀναπτερωθεῖ. Ἴσως νά εἶναι δυσκολότερη ἡ συνάντηση μέ κάποιο ἐνάρετο κληρικό ἤ μοναχό, ἀλλά οἱ προϋποθέσεις ὑπάρχουν, ἀρκεῖ νά ἔχει κανείς πραγματική ἀναζήτηση γιά κάτι τέτοιο.

Παντοῦ ὑπάρχουν οἱ ἀληθινοί ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ καί μπορεῖ κανείς νά ἐπικοινωνήσει μαζί τους καί νά ὠφεληθεῖ πνευματικά. Χρειάζεται ὅμως ἡ ἀγαθή προαίρεση καί τό ταπεινό φρόνημα. Ὅταν λείπουν αὐτά καί ἀγγέλους νά συναντήσει κάποιος, δέν πρόκειται νά δεχτεῖ τήν ἐπίδραση, πού ἀπαιτεῖται, γιά νά σταθεροποιηθεῖ στήν κατά Χριστόν ζωή.

"Ορθόδοξος Τύπος"

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

  "...τό πνεύμα μη σβέννυται" (Α' Θεσσ. 5:19)

Η προσευχή του Αγίου Πνεύματος εν τη καρδία "στεναγμοίς αλαλήτοις" (Ρωμ. 8:26) δεν είναι καθ' εαυτήν μέθεξις εις το σώμα του Χριστού. Πρέπει να ανταποκριθή κανείς εις αυτήν την προσευχήν του Αγίου Πνεύματος με την ιδικήν του αδιάλειπτον προσευχήν του πνεύματός του εν τη καρδία. Έτσι, "Αυτό το Πνεύμα συμμαρτυρεί τω πνεύματι ημών ότι εσμέν τέκνα Θεού. Ει δε τέκνα, και κληρονόμοι, κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού, είπερ συμπάσχομεν, ίνα και συνδοξασθώμεν" (Ρωμ. 8:16-17.) Μολονότι αυτή η ανταπόκρισις είναι ιδική μας, είναι και χάρισμα Θεού. Αυτό ακριβώς προϋποθέτει ο Απ. Παύλος, όταν παραγγέλη: "αδιαλείπτως προσεύχεσθε...τό Πνεύμα μη σβέννυτε, προφητείας μη εξουθενείτε" (Α' Θεσσ. 5.17-19). Ο Παύλος εδώ μας λέγει να φροντίσωμεν να μείνωμεν ναοί του Αγίου Πνεύματος, διατηρώντες την αδιάλειπτον προσευχήν του πνεύματός μας εν τη καρδία, δια να φθάσωμεν να γίνωμεν προφήται δια της θεώσεως.

Το βάπτισμα του ύδατος "εις άφεσιν αμαρτιών" είναι μυστήριον ανεξάλειπτον, διότι η συγχώρησις από τον Θεόν δια την αρρώστειάν μας είναι το δεδομένον δια την έναρξιν της θεραπείας. Όμως το βάπτισμα του Πνεύματος δεν είναι ανεξάλειπτον. Δια τούτο υπάρχει η ειδική τελετή μετανοίας και αναμυρώσεως των μετανοούντων δια προτέραν απάρνησιν της πίστεώς των. Το δε μυστήριον της εξομολογήσεως έχει προφανώς την ρίζαν του εις την καθοδήγησιν των ιδιωτών να φθάσουν από την κάθαρσιν της καρδίας εις τον φωτισμόν αυτής. Είτε ανταποκρίνεται κανείς είτε όχι, το Άγιον Πνεύμα "εντυγχάνει" εν τη καρδία κάθε ανθρώπου. Με άλλα λόγια η αγάπη του Θεού καλεί εξ ίσου τον καθένα, αλλά όλοι δεν ανταποκρίνονται.

Οι μη ανταποκρινόμενοι θα έπρεπε να μη φαντάζωνται τον εαυτόν των ναούς του Αγίου Πνεύματος και μέλη του σώματος του Χριστού και να γίνωνται, ως εκ τούτου, εμπόδιον των άλλων εις αυτήν την ανταπόκρισιν. Οι εις κατάστασιν φωτισμού συμπροσεύχονται εις τας λειτουργίας των ως ναοί του Αγίου Πνεύματος και μέλη του σώματος του Χριστού δια τα μη μέλη, ώστε να γίνουν μέλη ή να ξαναγίνουν μέλη, εφ' όσον τούτο δεν τους το εγγυήθη το βάπτισμα του ύδατος εις άφεσιν αμαρτιών. Δια τούτο ο Χρυσόστομος προειδοποιεί, "Μη τοίνυν θαρρώμεν, ότι γεγόναμεν άπαξ του σώματος."

Συνεχίζεται.

Σεβ. Γόρτυνος κ. Ιερεμίας: Διατί δεν ημπορώ να προσευχηθώ μετά των Παπικών εις τον Θεόν.

Εις ἐγκύκλιον κήρυγμά του ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ἰερεμίας ἀναλύει τό δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος εἰς τήν ζωήν μας. Ἀκολούθως ἀναλύει τήν αἵρεσιν τῶν Παπικῶν καί ἀφοῦ ἐπισημαίνει ὅτι ὁ Θεός τῶν Φραγκολατίνων εἶναι φρικτός, τονίζει διατί δέν δύναται νά προσευχηθῆ εἰς ἕνα τοιοῦτον Θεόν, ὡς τόν δέχονται οἱ Παπικοί. Τό ἐγκύκλιον κήρυγμα τοῦ Σεβασμιωτάτου ἔχει ὡς ἀκολούθως:

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Cherubic Hymn-Theodoros Vasilikos-Our Home