Psalm 33 I will bless the Lord- Ψαλμός 33 Ευλογήσω Τον Κύριον

Ο γέρων Νικόδημος ο Καρουλιώτης κρατώντας την κάρα του γέροντός του Θεοδοσίου.

ΑΔΙΚΟΦΑΝΕΙΑ του Νικολάου Πανταζή

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ Ιερόθεος, «ὀπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος» είχε ιερό και έντιμο καθήκον να περιμένει καρτερικά στην εξέδρα και να επευλογήσει χαρακτηριστικά και χαρμόσυνα τον πιστό νέο που πιάνει πρώτος τον σταυρό.

            Τα παδιά μας δεν βουτάνε για επίδειξη, αλλά για ευλογία η οποία επικυρώνεται διά της επιθέσεως της δεξιάς του Δεσπότου και Αρχιερέως, εις τύπον Χριστού.

            Κατά τους νόμους της Εκκλησίας μας μόνον ο ετερόδοξος, ο αιρετικός ή στην ταυτότητα ορθόδοξος αλλά βλάσφημος και ασεβής δεν επιτρέπεται να βουτήξει και να πιάσει τον Σταυρό.

            Το να γυρίσεις όμως την πλάτη σου στον ιεροπρεπώς αναδυόμενον Σταυρό του Χριστού και να αρνηθείς να δώσεις την ιερή σου ευλογία σε Ορθόδοξο νέο (που κατ΄επέκταση έμμεσα εκπροσωπεί την Νεολαία της Μητροπόλεως), αυτό αποτελεί μεγάλη προσβολή, ανεπίτρεπτη αδικία και κατάντια.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος : ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

«Ὅποιος οδεύει στον δρόμον της αρετής», μας λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος (Λόγος ΚΑ/), «πρέπει να ευχαριστή τον Θεόν σε όλες τις θλίψεις, που τον βρίσκουν και να μέμφεται και να κατηγορή τον εαυτόν του και να γνωρίζη ότι για την αμέλειά του, παρεχωρήθησαν οι θλίψεις αυτὲς από τον προνοητήν του Θεόν, για να ξυπνήση τον νουν του ή και διότι υπερηφανεύθη. Και ας μή ταραχθή γι᾽ αυτό, που του συμβαίνει, μήτε να εγκαταλείψη τον δρόμον της αρετής, αλλά ας μέμφεται τον θάνατόν του, για να μη γίνη σ᾽ αυτόν διπλόν το κακόν. Διότι ο Θεός, που είναι πλήρης πάσης δικαιοσύνης, δεν είναι άδικος, μη γένοιτο. Εις Αυτόν πρέπει η δόξα στους αιώνες. Αμήν».

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς σὲ λόγο του ἀναφέρει:

 «Ἡ ψυχὴ ὁμοιάζει μὲ λυχνάρι, ποὺ ἔχει ὡς ἔλαιο τὴν ἀγαθοεργία, ἀντὶ γιὰ φυτίλι φέρει τὴν ἀγάπη, ἐπάνω στὴν ὁποία ἐπαναπαύεται ἀντὶ γιὰ φῶς ἡ χάρις τοῦ Πνεύματος. Ὅταν ἐξαφανισθῆ τοῦτο τὸ ἔλαιο, δηλαδὴ ἡ ἀγαθοεργία, ἀναγκαστικὰ ἡ ἀγάπη ποὺ ἐνυπάρχει στὴν ψυχὴ ἀντὶ γιὰ φυτίλι ψυχραίνεται κι᾽ ἔτσι τὸ φῶς τῆς κηδεμονίας τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἀπέφυγαν τὴν ἀρετὴ καὶ ἐφυγάδευσαν τὴν ἀγάπη»

Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΟΥΣΙΑ ΖΩΣΑ :

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ὁρίζει τὴν ψυχὴ ὡς ἑξῆς : 

«Ψυχὴ εἶναι οὐσία ζῶσα, ἁπλή, ἀσώματη, ἀόρατη κατὰ τὴν φύση της στὰ 

σωματικὰ μάτια, λογικὴ καὶ νοερή, ἀσχημάτιστη, ἐνῶ χρησιμοποιεῖ ὡς ὄργανο τὸ

σῶμα καὶ παρέχει σὲ αὐτὸ ζωὴ καὶ αὔξηση καὶ αἴσθηση καὶ γέννηση, χωρὶς

νὰ ἔχει ἄλλο νοῦ στὴν περιοχή της, ἀλλὰ δικό της ὡς τὸ πιὸ καθαρὸ μέ-

ρος, (γιατί ὅπως εἶναι τὸ μάτι στὸ σῶμα, ἔτσι ὁ νοῦς στὴν ψυχή), αὐτεξού-

σια, θελητικὴ καὶ ἐνεργητική, τρεπτή, δηλαδὴ ἐθελότρεπτη, γιατί εἶναι κτι-

στή, ἀφοῦ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔχει πάρει κατὰ φύση ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ δημιουρ-

γοῦ της, ἀπὸ τὴν ὁποία πῆρε τὸ εἶναι καὶ τὸ κατὰ φύση της»

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

40. Από την Αγίαν Τριάδα έρχεται  η  χ ά ρ ι ς  και  η  ε ι ρ ή ν η, μέσα δε εις αυτάς είναι πάσαι αι θείαι ενέργειαι, αι οποίαι απεργάζονται την σωτηρίαν μας δια της χριστοποιήσεώς μας, της θεώσεώς μας, της τριαδοποιήσεώς μας εν τη Εκκλησία… Πάσαι αι τριαδικαί ενέργειαι εν τη Εκκλησία, δια των οποίων επιτελείται η σωτηρία του κόσμου, ονομάζονται και είναι η  χ ά ρ ι ς. Όλη η χάρις και κάθε χάρις πάντοτε είναι εκ του Πατρός δι΄ Υιού εν Αγίω Πνεύματι.

Συνεχίζεται.  

Απάντηση στις αμφιβολίες

Το μοναστήρι του Αγίου Παύλου δεσπόζει μεγαλόπρεπο και επιβλητικό στους πρόποδες του Άθωνα. 

Το έτος 1839 ήταν πολύ σημαντικό για τη μονή: Έγινε η μετατροπή της από ιδιόρρυθμη σε κοινοβιακή. Ακολούθησαν ταραχές και σκάνδαλα . Κάποιος μοναχός αμφέβαλε, αν ήταν ευάρεστη στον Θεό μια τόσο απότομη μετατροπή. Επιπλέον δεν έβλεπε με καλό μάτι τους άλλους μοναχούς να ελεούν απλόχερα τους φτωχούς, τη στιγμή που η μονή είχε μεγάλες ανάγκες και πολλά χρέη. 
Η Παναγία όμως θέλησε να διαλύσει τις αμφιβολίες του και να τον πληροφορήσει ότι η κοινοβιοποίηση ήταν θέλημα Θεού και ότι για τις ανάγκες της μονής και των μοναχών προνοεί η ίδια. 
Δεν πέρασε καιρός και ο αδελφός αυτός έπεσε άρρωστος στο κρεβάτι. Ήρθε τότε σε έκσταση και είδε τον σατανά να μαίνεται και να τρίζει τα δόντια του. Αιτία ήταν η κοινοβιοποίηση της μονής και ο φθόνος του για την ψυχική σωτηρία των μοναχών της. Έστηνε λοιπόν παγίδες και βρόγχους, ετοίμαζε σκάνδαλα και ταραχές, για να ταλαιπωρεί τους μοναχούς και να διαλύσει έτσι το κοινόβιο. 

Την 31η Δεκεμβρίου 1844, ημέρα των εγκαινίων του καθολικού της μονής, ο ίδιος μοναχός ήταν πάλι βαριά άρρωστος. Κι ενώ βρισκόταν στο κρεβάτι του, είδε σε έκσταση πως ήταν παρών στην εορτή. Είδε όμως και κάτι συγκλονιστικό: Μία σεμνοπρεπέστατη Παρθένο να κάθεται στο ιερό σύνθρονο, μέσα στο άγιο βήμα. Κρατούσε στην αγκαλιά της ένα βρέφος που έλαμπε πιο πολύ από τον ήλιο και είχε στα χέρια Tου βασιλικό σκήπτρο. 
Ώρες-ώρες έβγαινε από το άγιο βήμα και στεκόταν πότε στο δεξιό και πότε στον αριστερό χορό για να ρυθμίζει τους ψάλτες και να ενισχύει τους διακονητές.  Άλλοτε πάλι περιερχόταν τον ναό , παρατηρούσε ευχαριστημένη τις κολόνες και τα βάθρα τους,  και ύστερα τα στερέωνε, ώστε να μείνουν για πάντα σταθερά. Άλλοτε πάλι μέσα στο ιερό ετοίμαζε κι αυτή μαζί με τον επίσκοπο και τους ιερείς το μύρο και μίγματα των εγκαινίων. Πρωτοστατούσε και διηύθυνε τα πάντα μέσα στον οίκο Tης. 

Ένα μήνα πριν από την πανήγυρη της μονής, ο μοναχός που προαναφέραμε ήταν πάλι άρρωστος στο κελί του. Έρχεται τότε για τρίτη φορά σε έκσταση και βλέπει πως βρισκόταν στον ναό και παρακολουθούσε την αγρυπνία. Στην κόγχη του ιερού βήματος, στο σύνθρονο, καθόταν πάλι η Παρθένος με το θείο βρέφος στην αγκαλιά, στολισμένη με το πορφυρό της μαφόριο ,όπως εικονίζεται στην αγιογραφία. Κάποια στιγμή σηκώθηκε, έβγαλε το λαμπρό της μαφόριο, το άφησε πάνω στο ιερό σύνθρονο, κι αφού ευτρέπισε τα χέρια της για υπηρεσία, βγήκε στον κυρίως ναό. Εκεί άρχισε να ευλογεί τους ιερείς και τους διακόνους, να συντονίζει τους ψάλτες, τους κανονάρχες και τους εκκλησιαστικούς, να δίνει εντολές για τι κάθε τι. Την ώρα της λιτανείας βγήκε έξω από τον ναό, προπορεύθηκε από όσους πήραν μέρος σε αυτήν, έψαλλε και ευφραινόταν μαζί τους. Στη διάρκεια της θείας λειτουργίας, την περισσότερη ώρα βρισκόταν στο ιερό βήμα με τον επίσκοπο και τους ιερείς. 
Αργότερα, στην τράπεζα, επιστατούσε τους διακονητές που σερβίριζαν το φαγητό και υπηρετούσε μαζί τους. Παντού διακονούσε με επιμέλεια και ευλογούσε. 
Όταν τελείωσε η τράπεζα και βγήκαν οι μοναχοί, βγήκε και η Παρθένος και πήγε στην πύλη της μονής. Εκεί κάθονταν και περίμεναν ελεημοσύνη οι φτωχοί και ζητιάνοι. Η Δέσποινα τους ελέησε και τους ευλόγησε. Και όταν πλησίαζε τους ενάρετους, είχε όψη ιλαρή, ενώ στους ράθυμους και αμελείς έδειχνε σοβαρή και αυστηρή. 
Στο μεταξύ οι τραπεζάρηδες κι οι μάγειροι κάθησαν να φάνε. Ανάμεσά τους είδε και τον εαυτό του ο μοναχός που έβλεπε την οπτασία. Αλλά, να, η Κυρία Θεοτόκος ήρθε για να υπηρετήσει κι αυτούς με αγάπη. Τότε μόνο κατάλαβε ότι η γυναίκα που έβλεπε ήταν η ίδια η Παναγία . Σηκώνεται αμέσως, γονατίζει μπροστά της, την προσκυνά και της λέει: 
- Δέσποινα Θεοτόκε, δεν πρέπει εσύ να διακονείς εμένα, αλλά εγώ εσένα. Εγώ έχω χρέος, ο αχρείος δούλος σου. 
Και λέγοντας αυτά πήρε ένα πιάτο, που από νεύση ίσως της Θεοτόκου βρέθηκε εκεί, έβαλε μέσα δυο ψητά ψάρια και πλησίασε κοντά Tης. 
- Δέσποινα, ικέτευε, κάθησε μαζί μου να φας. 
- Εγώ δεν τρώγω τέτοια τροφή, ούτε ο Υιός μου, απάντησε Eκείνη. Επειδή όμως με κάλεσαν σε αυτή την πανήγυρη, ενδυνάμωσα όσους κοπίασαν και τους βοήθησα στην περιποίηση των ξένων, γιατί έμαθα από τον Υιό μου να δοξάζω όσους με δοξάζουν, να τιμώ όσους με τιμούν και να τους προσφέρω ό,τι με την προσευχή τους μου ζητούν. 
Αυτά είπε η Θεοτόκος νουθετώντας τον μοναχό, κι αφού σήκωσε τα άχραντα χέρια Tης ευχήθηκε κι ευλόγησε τη μονή, τον ηγούμενο και τους μοναχούς. Τότε ένα υπερκόσμιο φως ξεχύθηκε και τους περιέλουσε όλους. Αμέσως η Δέσποινα ανελήφθη στον ουρανό και χάθηκε, αφήνοντας στον μοναχό μια θεία αλλοίωση, χαρά και ευφροσύνη. 

Ποια ήταν η Ψωροκώσταινα :

Στην εποχή που κυβερνούσε την Ελλάδα ο Καποδίστριας ζούσε στο Ναύπλιο μια ζητιάνα, που τη φώναζαν «Ψωροκώσταινα».

Σε μια λοιπόν συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος θέλοντας να πει για τη φτώχεια του Ελληνικού Δημοσίου, το παρομοίασε με την πασίγνωστη ζητιάνα.

Από τότε η λέξη επαναλήφθηκε στις συζητήσεις και τελικά επικράτησε. Μόνο που, όταν λέγεται τώρα δεν εννοεί το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά ολόκληρη τη χώρα...

Η όλη ιστορία της Ψωροκώσταινας (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13) είναι η εξής:

«Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι»,

είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι που είχε στήσει στην πλατεία του Ναυπλίου η ερανική επιτροπή, εκείνη την Κυριακή του 1826.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Απο το βιβλίο "Μυστικά άνθη'' του Φώτη Κόντογλου :

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὲ ὅλα ἀχόρταγος. Θέλει νὰ ἀπολαύσει πολλά, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ τὰ προφτάσει ὅλα. Καὶ γι᾿ αὐτὸ βασανίζεται. Ὅποιος ὅμως, φτάσει σὲ μία κατάσταση, ποὺ νὰ εὐχαριστιέται μὲ τὰ λίγα, καὶ νὰ μὴ θέλει πολλὰ ἔστω καὶ κι ἂν μπορεῖ νὰ τὰ ἀποκτήσει, ἐκεῖνος λοιπὸν εἶναι εὐτυχισμένος. Οἱ ἄνθρωποι δὲν βρίσκουν πουθενὰ εὐτυχία, γιατὶ ἐπιχειροῦν νὰ ζήσουν χωρὶς τὸν ἑαυτό τους. Ἀλλὰ ὅποιος χάσει τὸν ἑαυτό του, ἔχει χάσει τὴν εὐτυχία. Εὐτυχία δὲν εἶναι τὸ ζάλισμα, ποὺ δίνουν οἱ πολυμέριμνες ἡδονὲς καὶ ἀπολαύσεις, ἀλλὰ ἡ εἰρήνη τῆς ψυχῆς καὶ ἡ σιωπηλὴ ἀγαλλίαση τῆς καρδιᾶς. Γι᾿ αὐτὸ εἶπε ὁ Χριστός: «Οὐκ ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετὰ παρατηρήσεως: οὐδὲ ἐροῦσιν, ἰδοὺ ὧδε, ἢ ἰδοὺ ἐκεῖ. Ἰδοὺ γὰρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ἡμῶν ἐστι». 

Ξέρω καλά, τί εἶναι ἡ ζωὴ ποὺ ζοῦνε οἱ λεγόμενοι κοσμικοὶ ἄνθρωποι. Οἱ ἄνθρωποι, δηλαδή, ποὺ διασκεδάζουνε, ποὺ ταξιδεύουνε, ποὺ ξεγελιοῦνται μὲ λογῆς-λογῆς θεάματα, μὲ ἀσημαντολογίες, μὲ σκάνδαλα, μὲ τὶς διάφορες ματαιότητες. Ὅλα αὐτά, ἀπὸ μακριὰ φαντάζουνε γιὰ κάποιο πρᾶγμα σπουδαῖο καὶ ζηλευτό! Ἀπὸ κοντά, ὅμως, ἀπορεῖς γιὰ τὴν φτώχεια ποὺ ἔχουνε, καὶ τὸ πόσο κούφιοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ξεγελιοῦνται μὲ αὐτὰ τὰ γιατροσόφια τῆς εὐτυχίας. Βλέπεις δυστυχισμένους ἀνθρώπους, ποὺ κάνουνε τὸν εὐτυχισμένο! Κατάδικους, ποὺ κάνουνε τὸν ἐλεύθερο! Ἄδειοι ἀπὸ κάθε οὐσία! Τρισδυστυχισμένοι! Πεθαμένη ἡ ψυχή τους! Καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀνύπαρκτη καὶ ἡ «εὐτυχία» τους! Τελείως ἀποξενωμένοι ἀπὸ τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ! 

Ἀλλὰ πῶς νὰ γίνει ψωμί, σὰν δὲν ὑπάρχει προζύμι; Καὶ πῶς νὰ μὴν εἶναι ὅλα ἄνοστα, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἁλάτι; 

Μὴ φοβᾶσαι, ἀδελφέ μου, νὰ μείνεις μοναχὸς μὲ τὸν ἑαυτό σου! Μὴ καταγίνεσαι ὁλοένα μὲ χίλια πράγματα, γιὰ νὰ τὸν ξεχάσεις! Γιατὶ ὅποιος ἔχασε τὸν ἑαυτό του, κάθεται μὲ ἴσκιους καὶ μὲ φαντάσματα μέσα στὴν ἔρημό του θανάτου. Ἀγάπησε τὸν Χριστὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, περισσότερο ἀπὸ τὶς πεθαμένες σοφίες τῶν ἀνθρώπων. Περισσότερο ἀπὸ κάθε τιμὴ καὶ δόξα ἐτούτου τοῦ κόσμου. Καὶ μοναχὰ τότε, θὰ χαίρεσαι σὲ κάθε ὥρα τῆς ζωῆς σου. Κανένας δρόμος δὲν βγάζει στὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς, παρὰ μόνο ὁ Χριστός, ποὺ σὲ καλεῖ πονετικὰ καὶ ποὺ σοῦ λέγει: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδός». 

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Προφήται και διανοούμενοι

Η δημιουργία είναι τελείως εξηρτημένη από τον Θεόν, μολονότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε ομοιότης μεταξύ των. Τούτο σημαίνει, ότι δεν υπήρξε και δεν υπάρχει οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ πεπαιδευμένου και απαιδεύτου, όταν και οι δύο βαδίζουν την οδόν της θεραπείας του φωτισμού και της τελειώσεως του δοξασμού, δια να γίνουν απόστολοι και προφήται. Υψηλοτέρα γνώσις περί της κτιστής πραγματικότητος δεν παρέχει ουδέν ιδιαίτερον δικαίωμα επάνω εις την γνώσιν του ακτίστου. Ούτε η άγνοια δια την κτιστήν πραγματικότητα αποτελεί μειονέκτημα δια να φθάση κανείς εις την υψίστην υπέρ την γνώσιν γνώσιν του ακτίστου.

      Συνεχίζεται.

Ο ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολήςτου Α.Π.Θ.

αιδεσιμολογιώτατος πρωτοπρεσβ. π. Θεόδωρος Ζήση, μεγάλος αγωνιστής και πολέμιος του Οικουμενισμού, παρατηρεί σχετικά με την αίρεση του οικουμενισμού ότι : «ο κίνδυνος αυτός (εκ του Οικουμενισμού) αποβαίνει μεγαλύτερος εκ του γεγονότος, ότι η απειλή δεν είναι μόνον εξωτερική. Δεν προέρχεται δηλαδή μόνον από τον Προτεσταντισμό οι οποίοι αντιμετωπιζόμενοι παλαιότερα  ως αιρέσεις, είχαν ελάχιστες, σχεδόν μη δαμινές δυνατότητες να ασκήσουν επιρροή στους Ορθοδόξους πιστούς.Ο κίνδυνος τώρα είναι πολλαπλασίως μεγαλύτερος, διότι δρά εκ των έσω. Πολλοί ποιμένες, των οποίων βασική αποστολή είναι να διώκουν τους λύκους των αιρέσεων και των πλανών, όχι μόνον δεν βλέπουν να υπάρχουν λύκοι, για να τους εκδιώξουν, αφού θεωρούν, ότι ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός δεν είναι αιρέσεις, αλλά “σεβάσμιες εκκλησίες”, «αδελφές εκκλησίες» συνδιαχειρίστριες του αγιασμού και της σωτηρίας των πιστών, αλλά μεταβάλλονται και οι ίδιοι σε λύκους. Κατασπαράσσουν και αυτοί, επειρεασμένοι από τις αιρέσεις, τα υγιή δόγματα και μετ’ αυτών τα ανύποπτα ποίμνια, που δύσκολα, χωρίς επαρκή πληροφόρηση, μπορούν να καταλάβουν, ότι οι φύλακες και φρουροί έχουν μεταμορφωθή σε κλέπτες και ληστές»

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Η ΕΣΧΑΤΗ ΑΙΡΕΣΗ.Μέρος 1ο.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

39. Το βασικόν και θεμελιώδες μήνυμα,  του προς Κολασσαείς Ευαγγελίου του Αποστόλου Παύλου είναι το εξής: ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι τα πάντα εν πάσι εις όλους τους κόσμους, εν Αυτώ δε η Εκκλησία. Και πράγματι, Αυτός ακριβώς είναι η Εκκλησία η απ΄ αρχής, από της δημιουργίας του κόσμου, από της εμφανίσεως της κτίσεως:  «Και Αυτός εστι προ πάντων, και τα πάντα εν Αυτώ συνέστηκε» (Κολ. 1, 17). Διότι Αυτός είναι Θεός, Αυτός Δημιουργός, Αυτός Προνοητής, Αυτός Σωτήρ, Αυτός είναι η ζωή της ζωής, το είναι του είναι, η ύπαρξις της υπάρξεως:  «τα πάντα δι΄ Αυτού και εις Αυτόν έκτισται» (Κολ. 1, 16). Αυτός είναι ο σκοπός παντός ό,τι υπάρχει. Πάσα η κτίσις εκτίσθη ως Εκκλησία και αποτελεί την Εκκλησίαν, και «Αυτός εστιν η κεφαλή του σώματος της Εκκλησίας» (Κολ. 1, 18). Αυτό είναι η εν τω Λόγω πανενότης της κτίσεως και η εν τω Λόγω τελολογία της κτίσεως. Η αμαρτία έχει αποσπάσει ένα μέρος της δημιουργίας από αυτήν την εν τω Λόγω πανενότητα και τελολογίαν και το έχει βυθίσει εις το άλογον και άσκοπον, εις τον θάνατον, εις τον άδην, εις την κόλασιν. Δια τούτο ο Θεός Λόγος καταβαίνει εις τον ιδικόν μας γήϊνον κόσμον και γίνεται άνθρωπος, και ως Θεάνθρωπος απεργάζεται την σωτηρίαν μας από την αμαρτίαν. Η θεανθρωπίνη Αυτού οικονομία της σωτηρίας έχει αυτόν τον σκοπόν:  τα πάντα να καθαρίση από την αμαρτίαν, τα πάντα να λογοποιήση, τα πάντα να αγιάση, τα πάντα να ενσωματώση εις το θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας, και τοιουτοτρόπως να επαναφέρη εις την εν τω Λόγω πανενότητα και τελολογίαν. Με άλλας λέξεις:  τα πάντα να εισαγάγη εις την Εκκλησίαν και να τα εκκλησιαστικοποιήση, να ενσωματώση αυτά εις τον Χριστόν και να τα χριστοποιήση να ενσωματώση εις τον Θεάνθρωπον τα πάντα και να τα θεανθρωποποιήση. Δια να επιτύχουν αυτό οι άνθρωποι ο Ίδιος έδωσε και όλας τας απαιτουμένας θείας δυνάμεις («ενεργείας»), τας οποίας έχει ως ενσαρκωθείς Θεός Λόγος, διότι «εν Αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα της Θεότητος σωματικώς» (Κολ. 2, 9). Δια τούτο το κεντρικόν μήνυμα, η οδηγητική εντολή είναι:  να ζώμεν εις την Εκκλησίαν «αξίως του Κυρίου», του σαρκωθέντος Θεού, και να αυξάνωμεν «την αύξησιν του Θεού» εις «άνθρωπον τέλειον εν Χριστώ Ιησού» (Κολ. 1, 10. 2, 19. 1, 28). Διότι ο σκοπός της κοινής, της καθολικής μας ζωής εν τη Εκκλησία είναι:  να «παραστήσωμεν πάντα άνθρωπον τέλειον εν Χριστώ Ιησού» (Κολ. 1,28).

Συνεχίζεται.  

Στήβεν Ράνσιμαν : Ιστορία των Σταυροφοριών

 H λεηλασία τής Κωνσταντινουπόλεως δεν έχει το αντίστοιχό της στην ιστορία. Επί εννέα αιώνες η μεγάλη πόλη υπήρξε η πρωτεύουσα τού χριστιανικού πολιτισμού. Είχε γεμίσει με έργα τέχνης, πού είχαν επιζήσει από την αρχαία Ελλάδα και με τα αριστουργήματα των δικών της έξοχων καλλιτεχνών. Οι Ενετοί ήξεραν την αξία αυτών των πραγμάτων. Όσοι μπόρεσαν άρπαξαν θησαυρούς και τους μετέφεραν για να στολίσουν τις πλατείες και τις εκκλησίες και τα παλάτια της πόλεώς των. Αλλά οι Γάλλοι και οι Φλαμανδοί είχαν κυριευθεί από μία μανία καταστροφής. Ξεχύθηκαν ένας ωρυόμενος όχλος στους δρόμους και στα σπίτια, αρπάζοντας οτιδήποτε γυάλιζε και καταστρέφοντας ό,τι δεν μπορούσαν να κουβαλήσουν, σταματώντας μόνο για να σκοτώσουν και για να βιάσουν ή για ν’ ανοίξουν τα κελάρια για να πιουν. Δεν γλύτωσαν ούτε τα μοναστήρια, ούτε οι βιβλιοθήκες. Στη ίδια την Αγιά Σοφία έβλεπε κανείς μεθυσμένους στρατιώτες να σχίζουν τις μεταξωτές κουρτίνες και να γκρεμίζουν και να κομματιάζουν το μεγάλο ασημένιο εικονοστάσιο, ενώ ποδοπατούσαν ασεβέστατα άγιες εικόνες και ιερά βιβλία. Επί τρεις ημέρες εξακολούθησαν οι φρικιαστικές σκηνές της λεηλασίας και της αιματοχυσίας, ώσπου η τεράστια και ωραία πόλη έγινε ένα ερείπιο. Ακόμη και οι Σαρακηνοί θα είχαν δείξει περισσότερο οίκτο, αναφωνεί ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης και λέει την αλήθεια.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ + ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

᾿Ακτὴ Θεμιστοκλέους 190

185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ

Τηλ. Κέντρο 210 4514833

Fax 210 4518476

Ἀριθμ. Πρωτ. 36                              ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 9ῃ Ἰανουαρίου 2013

Πρός

Τόν Ἐξοχώτατον Κύριον

Δημήτριον Ἀβραμόπουλον

Ὑπουργόν Ἐξωτερικῶν

Ἀκαδημίας 1

ΑΘΗΝΑΙ

Ἐξοχώτατε Κύριε Ὑπουργέ,

Ἔχω τήν ἰδιαιτάτην τιμήν νά γνωρίζω ἀπό πολλῶν ἐτῶν τήν Ὑμετέραν πολυσήμαντον Ἐξοχότητα καί θεωρῶ ἑαυτόν φίλον Αὐτῆς διό καί εὐθαρσῶς προάγομαι διά τοῦ παρόντος ἐγγράφου μου ὡς ἐνεργός πολίτης καί κοινωνός τῶν ἱστορικῶν καί ἐθνικῶν δρωμένων τῆς πεφιλημένης ἡμῶν πατρίδος νά ὑποβάλω πρότασιν διά τήν προάσπισιν τῆς ἀκεραιότητός Αὐτῆς ἐκ τῆς δολίας διαχρονικῆς  ἐπιβουλῆς τῆς γείτονος χώρας, εἰδικώτερον σήμερον πού ἔχει ἀφυπνισθῇ ἐπικινδύνως καί καλλιεργεῖται ἐπιμόνως ὁ νεο-οθωμανισμός, ὁ ὁποῖος πριμοδοτεῖται καί ὑπό διεθνιστικῶν κύκλων ὡς ἀποδεικνύεται ἐκ τοῦ κυκλοφορηθέντος ὑπό τῶν γνωστῶν ἐκδόσεων τετρατόμου ἱστορικοῦ ἔργου τοῦ ἱδρύματος ΣΟΡΟΣ συγγραφέντος ὑπό Κροατῶν καί Τούρκων ἱστορικῶν.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Τα Μυστήρια

Το σημαντικώτερον αποτέλεσμα της εκφραγκο-λατινικεύσεως της Ορθοδόξου θεολογικής παιδείας τον 18ον και 19ον αιώνα, υπήρξεν η εξαφάνισις από τα δογματικά εγχειρίδια, και ιδίως από τα κεφάλαια περί μυστηρίων, της υπάρξεως των μελών του σώματος του Χριστού εντός των πλαισίων της καθάρσεως και του φωτισμού της καρδίας και της θεώσεως, παρ' ότι τα λειτουργικά κείμενα ακριβώς ταύτα προϋποθέτουν. Επηρεασμένα από Ρωσικά και Λατινικά εγχειρίδια ελησμόνησαν το γεγονός το μυστήριον της ιερωσύνης προϋποθέτει την θέωσιν, δηλαδή την προφητείαν, "μή αμέλει του εν σοί χαρίσματος, ό εδόθη σοι δια προφητείας μετά επιθέσεως των χειρών του πρεσβυτερίου. (Α' Τιμ. 4:14)"

      Συνεχίζεται.

Άγιον Όρος • Σιμωνόπετρα • Ψαλμοί - Mount Athos • Chants

Διαχρονικαὶ θέσεις

Ὁ Παπισμὸς δὲν ἀπεκήρυξε τὰς κακοδοξίας καὶ τὰς αἱρέσεις του. Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος βαδίζει πρὸς τὴν ψευδοένωσιν κάμνων ἀπαραδέκτους ὑποχωρήσεις καὶ συμβιβασμοὺς μετὰ τῶν Παπικῶν. Ὀφείλει ὅμως νὰ γνωρίζῃ αὐτό, τὸ ὁποῖον ἀναγράφεται εἰς τὴν σελίδα 530 τοῦ βιβλίου «Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός» τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμ. Σπυρίδωνος Μπιλάλη :

«Πᾶσα Ἕνωσις, ἀγνοοῦσα τὴν δογματικὴν ἕνωσιν ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ πίστει, θὰ καταδικασθῇ ὡς ἀνίερον πραξιπόπημα ὑπὸ τῆς Πανορθοδόξου Ἐκκλησιαστικῆς Συνειδήσεως, οἱ δὲ Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀποτολμήσουν πραξικοπηματικὴν ἕνωσιν, θὰ ἐκπέσουν αὐτομάτως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ θὰ εὑρεθοῦν εἰς τὴν παράταξιν τῶν Ἐξωμοτῶν, φέροντες ὡς ἄλλοι Βησσαρίωνες, τὸ αἰώνιον στίγμα τοῦ προδότου τῆς Ὀρθοδοξίας».

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

38. Η  μ ί μ η σ ι ς  τ ο υ  Χ ρ ι σ τ ο ύ  δεν είναι κάτι το εξωτερικόν όπως του Θωμά εκ Κέμπης, όπως η απόκτησις «των στιγμάτων» εις τους Λατίνους, αλλά είναι εσωτερική και πλήρης εν Χριστώ ζωή, ολοκληρωτική βίωσις του Χριστού (χριστοβίωμα), ολοκληρωτική εσωτερική συμμόρφωσις προς τον Χριστόν. Εν ενί λόγω είναι η ολοκληρωτική ενχρίστωσις και χριστοποίησις του ανθρώπου και εν ταυτώ ολοκληρωτική μόρφωσις του Χριστού εν ημίν. Ο άνθρωπος με όλην την ύπαρξίν του ζη εν Χριστώ, ενσωματούται εις τον Χριστόν, γίνεται σύσσωμος του θεανθρωπίνου σώματός Του, και όλος ζη δια του Χριστού, εν τω Χριστώ και εκ του Χριστού. Εδώ δεν πρόκειται περί εξωτερικής μιμήσεως, αλλά περί εσωτερικής βιώσεως. Δεν πρόκειται περί εξωτερικού συσχηματισμού προς τον Χριστόν, αλλά περί της εσωτερικής οικοδομής δια του Χριστού και εν τω Χριστώ.

Συνεχίζεται.  

Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας

Ο άγιος Κύριλλος, πατριάρχης Αλεξανδρείας ( + 444 ) ,υπήρξε ο χαλκέντερος πολέμιος του Νεστορίου και υπέρμαχος της θεοτοκίας της Αειπαρθένου. 
Στην Τρίτη οικουμενική σύνοδο, το 431, αγωνίστηκε με παρρησία για τη Θεοτόκο. 
Οι αγώνες του για τη Μητέρα του Κυρίου προκάλεσαν την ιδιαίτερη εύνοιά Tης για αυτόν, όπως φανερώνει το ακόλουθο περιστατικό: 
Σε ένα προάστιο της Χαλκηδόνος, στη Δρυ, συγκροτήθηκε μια ληστρική σύνοδος που καταδίκασε ερήμην τον ιερό Χρυσόστομο. Ο άγιος Κύριλλος, από άγνοια και όχι από κακία, υιοθέτησε τις αποφάσεις της συνόδου κι έφτασε μέχρι το σημείο να μη θέλει να μνημονεύει το όνομα του αγίου στα δίπτυχα, μαζί με τα ονόματα των άλλων πατριαρχών. 
Ήταν όμως καλοπροαίρετος, κι όταν του έγιναν οι ανάλογες συστάσεις, εξέτασε καλύτερα τα πράγματα, αναγνώρισε το λάθος και διόρθωσε τη στάση του.  Στην αλλαγή του αυτή συνετέλεσε και το παρακάτω όνειρο: 
Του φάνηκε πως βρισκόταν σε ένα τόπο ωραιότατο, και δοκίμαζε μία χαρά ανεκλάλητη. Έβλεπε εκεί τους πατριάρχες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ, καθώς και άλλους άνδρες της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Έβλεπε επίσης ένα ναό πολύ φωτεινό και μεγαλοπρεπή, από όπου ακουγόταν μία ουράνια ψαλμωδία. 
Προχώρησε μέσα στον ναό και αντίκρυσε την Υπεραγία Θεοτόκο, περιστοιχισμένη από πλήθος αγίων αγγέλων, να λάμπει από άρρητη δόξα. 
Κοντά στη Θεομήτορα στεκόταν με μεγάλη τιμή και πολλούς δορυφόρους ο ιερός Χρυσόστομος, κρατώντας στα χέρια το βιβλίο των διδαχών του. 
Ο άγιος Κύριλλος προχώρησε για να προσκυνήσει την Υπεραγία Θεοτόκο. Ο Άγιος Ιωάννης όμως μπήκε στην μέση και όχι μόνο τον εμπόδισε, αλλά θέλησε να τον βγάλει έξω. 
Έντρομος εκείνος, σκεπτόταν γιατί άραγε να οργίστηκε τόσο εναντίον του ο ιερός Χρυσόστομος. 
Τότε επεμβαίνει η Παναγία και λέει: 
- Συγχώρησέ τον, Ιωάννη, και μην τον διώχνεις. Όσα έχει πει εναντίον σου δεν τα είπε από κακία, αλλά από άγνοια. 
- Όχι, δεν τον συγχωρώ, έκανε τάχα θυμωμένος ο άγιος. 
- Συγχώρησέ τον για την αγάπη μου, επέμεινε η Παναγία, γιατί αγωνίστηκε πολύ για την τιμή μου, κατατρόπωσε τον Νεστόριο και με ανακήρυξε Θεοτόκο. 
Αμέσως εκείνος ηρέμησε, αγκάλιασε τον παλαιό του αντίπαλο και τον ασπάσθηκε με αγάπη. 
Από τότε η εκτίμηση του αγίου Κυρίλλου προς τον άγιο Ιωάννη ήταν απεριόριστη. 
Τριάντα δύο χρόνια αγωνίστηκε ο άγιος Κύριλλος στον πατριαρχικό θρόνο της Αλεξανδρείας. Κι όταν παρέδιδε την αγία ψυχή του, η Παναγία δεν τον λησμόνησε. Ήρθε κοντά του και του παραστάθηκε με ενδιαφέρον, όπως κι εκείνος στη ζωή του Tην υπηρέτησε και αγωνίστηκε για την τιμή Tης.

Christian Chronology by Protopresbyter Fr. George D. Metallinos

"Time" is Christianically seen as the framework in which God's revelation is manifested, for the fulfilment of man's salvation as well as for the sanctification of Creation in History. In other words, it has a soteriological significance - one that is always linked to the development of the plan of "divine providence". That is why Time is not perceived as something cyclical - as an interminable recycling - but rather as something linear. Its flow is not a repetitious one; it is filled with unique and salvific events that are "once only" and "everlasting". The center and the "fulfilment" of linear - straight - Time is Christ, the Alpha and the Omega of History, the Commencement and the End. The Christian perspective is permanently eschatological and it is from there that the Church draws the contents of Her perceptions regarding Time.

Κωνσταντίνος Χολέβας : Τη σκυτάλη στις επετείους παίρνει και το 2013!

Δεν ήταν μόνον το 2012 επετειακή χρονιά. Και το 2013, που έχει ήδη ξεκινήσει, είναι μια χρονιά με πολλές επετείους.

Κλείνουν 100 χρόνια από το ένδοξο 1913, από την ολοκλήρωση των Βαλκανικών Πολέμων και την υπογραφή των Συνθηκών Ειρήνης που κατοχύρωσαν στο χαρτί αυτά που κερδίσαμε με μάχες και με αίμα. Θυμίζω εν τάχει τα κυριότερα γεγονότα του 1913, τα οποία επηρέασαν τη μετέπειτα πορεία του Ελληνισμού.

Στις 5 Ιανουαρίου 1913 έγινε η νικηφόρος για τον Ελληνικό Στόλο ναυμαχία του Μούδρου στη Λήμνο. Ο τουρκικός στόλος κρύφτηκε ντροπιασμένος στα Στενά των Δαρδανελίων.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more