Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
ΣΥΧΝΕΣ εἶναι πιὰ οἱ ἐπισκέψεις τοῦ Οἰκ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου στὴν Ἑλλάδα. Φαίνεται ὅτι ἀνταποκρίνεται σὲ κάθε πρόσκληση, ποὺ λαβαίνει, ἰδίως ἀπὸ Μητροπολίτες. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ προκαλεῖ πολλὲς φορὲς σκανδαλισμὸ στοὺς πιστούς, γιατὶ κοντεύει νὰ γίνει ἐπιδημικό. Κάθε λίγο καὶ λιγάκι τὸ ἴδιο θεατρικὸ σκηνικό.
Ὁ Μητροπολίτης, ποὺ θὰ ὑποδεχτεῖ τὸν Πατριάρχη, κοπιάζει ἀφάνταστα. Προσεγγίζει τὰ ὅρια τοῦ παροξυσμοῦ ἡ ἀγχώδης προετοιμασία γιὰ τὴν ὑποδοχὴ καὶ φιλοξενία τοῦ Μεγάλου Ἐπισκέπτη.
Τὰ πράγματα θὰ ἦταν διαφορετικά, ἐὰν ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀρνοῦνταν τὸν πολυδάπανο τρόπο ὑποδοχῆς καὶ φιλοξενίας καὶ ἀκολουθοῦσε τὸν ταπεινὸ Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος ποτὲ δὲν ἐπιβάρυνε κανένα, καθὼς ἀδιάκοπα ἐπισκεπτόταν πόλεις καὶ χωριά. Θὰ μποροῦσε νὰ μείνει στὸ ἐπισκοπεῖο ἢ σὲ ἕνα μοναστήρι, χωρὶς νὰ ἔχει πολυμελῆ συνοδεία. Γιατὶ νὰ καταλύει στὸ πολυτελέστερο ξενοδοχεῖο τῆς πόλης, γιατὶ νὰ κινητοποιεῖται ἡ κοσμικὴ ἐξουσία (ἀλήθεια πόση σχέση εἶχε ὁ Χριστὸς μὲ τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας τοῦ καιροῦ του;) καὶ προπαντός, γιατὶ νὰ δέχεται τὶς τιμητικὲς ἐκδηλώσεις καὶ τὶς διακρίσεις, ποὺ τοῦ ἀπονέμουν, ἀφοῦ γνωρίζει ὅτι ὅλα αὐτὰ δὲν ἔχουν καμιὰ πνευματικὴ ἀξία.
Ἐπίσης, γιατὶ νὰ συνωστίζονται στὶς ἐξέδρες τῶν ἐπισήμων τριάντα καὶ σαράντα Μητροπολίτες καὶ νὰ παίζουν τὸ ρόλο τοῦ ἄφωνου κομπάρσου; Δὲν ἔχουν νὰ κάνουν κάτι καλύτερο στὶς Μητροπόλεις τους; Καὶ γιατὶ ἀγνοοῦν ὅτι ἡ συμμετοχή τους στὶς θορυβώδεις ὑποδοχὲς τοῦ Πατριάρχη σημαίνει ἔμμεση ἀποδοχὴ τῶν οἰκουμενιστικῶν δραστηριοτήτων του. Καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ σοβαρὸ θέμα.
Οἱ φιλοξενοῦντες Μητροπολίτες προσπαθοῦν νὰ ἐντυπωσιάσουν τὸν Πατριάρχη, νὰ τοῦ ἀποσπάσουν λόγους ἐπαινετικοὺς καὶ νὰ τροφοδοτήσουν τὴν ἐλπίδα τους ὅτι κάποτε θὰ τοὺς βοηθήσει, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν προσωπικές τους φιλοδοξίες. Στέλνουν ἐγκυκλίους στοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς μοναχοὺς τῶν Μητροπόλεών τους καὶ ἀπαιτοῦν πλήρη συμμόρφωση στὰ ὅσα τοὺς ζητοῦν, ἀπειλώντας ἐκείνους ποὺ δὲν θὰ ἀνταποκριθοῦν στὸ βαθμό ποὺ ἤθελαν ἢ θὰ ἀρνηθοῦν νὰ παραστοῦν στὶς ἐκδηλώσεις. Μετὰ τὸ πανηγύρι, κάθε ἀντιφρονῶν θὰ κληθεῖ νὰ δώσει ἐξηγήσεις καὶ ἐνδεχομένως θὰ τιμωρηθεῖ. Ἔτσι μὲ τὶς Πατριαρχικὲς ἐπισκέψεις δοκιμάζονται οἱ σχέσεις μεταξὺ Μητροπολιτῶν καὶ κληρικῶν καὶ ἀποκαλύπτεται τὸ χάσμα, ποὺ πολλὲς φορὲς
τοὺς χωρίζει.
Θὰ συνεχίσω τὸ θέμα μου μὲ τὴ διατύπωση μερικῶν εὔλογων ἐρωτημάτων πρὸς τοὺς Μητροπολίτες ἐκείνους, ποὺ διοργανώνουν φιέστες πρὸς τιμὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, ἀλλὰ καί πρὸς ἐκείνους, ποὺ συμμετέχουν σὲ αὐτές. Δὲν περιμένω ὅτι θὰ μοῦ δώσει κανεὶς ἀπάντηση ἢ ὅτι κάτι θὰ ἀλλάξει. Πρὸς τὸ παρὸν ἡ ὁρατότητα εἶναι μηδενική! Ἴσως αὔριο νὰ ἀραιώσει ἡ ὁμίχλη καὶ κάτι νὰ φανεῖ.
α´. Στὴ βάση τοῦ δεσποτικοῦ θρόνου ὑπάρχουν λαξευτοὶ λέοντες, οἱ ὁποῖοι ὑπενθυμίζουν στοὺς Μητροπολίτες ὅτι πρέπει νὰ ἀγρυπνοῦν καὶ νὰ ὑπερασπίζονται τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ ὀρθόδοξο ἦθος, καταπολεμώντας τὸ κοσμικὸ φρόνημα. Δυστυχῶς πολλοὶ Μητροπολίτες ἀπὸ λέοντες ἔχουν γίνει ψοφοθεεῖς βάτραχοι! Γιατί;
β´. Γιατὶ εἶναι δειλοὶ καὶ αὐτά, ποὺ λένε μεταξύ τους, διαφωνώντας μὲ τὶς οἰκουμενιστικὲς δραστηριότητες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, διστάζουν νὰ τὰ ποῦν καὶ δημοσίως;
γ´. Γιατὶ ἔχουν χάσει τὴ φωνή τους; Τί φοβοῦνται; Δὲν γνωρίζουν ὅτι ἡ ὑπεράσπιση τῆς ἀλήθειας ἔξω βάλλει τὸν φόβο;
δ´. Γιατί, ἐπιτέλους δὲν ἀντιδροῦν μὲ τὴν σιωπῶσα ἀπουσία τους ἀπὸ τὶς φιέστες;
ε´. Ἡ συμμετοχή τους στὶς φιέστες ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπωλείας τῆς παρρησίας καὶ τὴν πνευματική τους αἰχμαλωσία. Ὅταν συμπανηγυρίζεις μὲ τὸν Πατριάρχη, μπορεῖ μετὰ νά τὸν ἐλέγξεις γιὰ τὰ οἰκουμενιστικά του φρονήματα.
στ´. Γιατὶ δὲν εἶναι σταθεροὶ στὶς ἀπόψεις τους. Γιατὶ ἀλλάζουν ἀνάλογα μὲ τὸν ἄνεμο, ποὺ πνέει; Γιατὶ ἄλλοτε εἶναι ἀντιπαπικοὶ καὶ ἀντιοικουμενιστὲς καὶ ἄλλοτε ὑποκλίνονται μπροστὰ στοὺς οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι στὶς μέρες μας ἔχουν ὑπερβεῖ κάθε ὅριο καὶ εἶναι προκλητικοί.
"O.T."
Η πτώσις του ανθρώπου ή η
κατάστασις της κληρονομικής αμαρτίας: είναι α) η αποτυχία της νοεράς ενεργείας
εις το να λειτουργή σωστά ή εις το να μη λειτουργή διόλου, β) η σύγχυσίς της με
τας λειτουργίας του εγκεφάλου και του σώματος γενικώς και γ) η κατά συνέπειαν
υποδούλωσίς της εις τον φόβον και το περιβάλλον. Κάθε άτομον λαμβάνει πείραν
της πτώσεως της ιδικής του, νοεράς ενεργείας εις ποικίλους βαθμούς, ως
εκτίθεται εις έν περιβάλλον μη - ενεργών ή υπό - ενεργών δραστηριοτήτων. Το
αντίθετον είναι συνήθως αληθές, όταν το περιβάλλον κυριαρχήται από τον εν
Χριστώ φωτισμόν, πάλιν εις ποικίλους βαθμούς.
