O Συναξαριστής της ημέρας

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

Προεόρτια γεννήσεως Θεοτόκου, 

Σώζωντος μάρτυρος, Ευψυχίου μάρτυρος, 

Λουκά οσίου, Ονησιφόρου αποστόλου, 

Αθανασίου νεομάρτυρος (1774).

Επιτέλους υπάρχει κανένας πατριώτης εισαγγελέας ή πολιτικός να κάνει κάτι;

Θράσος απύθμενο επειδή τελικά υπάρχει ατιμωρησία 06.09.2012

Τουρκόφωνη εφημερίδα της Κομοτηνής  γιορτάζει την σφαγή των Ελλήνων το 1922 με συγχαρητήριο κείμενό της «Συγχαίρουμε το Τουρκικό Έθνος για την γιορτή της νίκης της 30ης Αυγούστου και τον θρίαμβο του Κεμάλ Ατατούρκ», λέει ο εκδότης της και παραθέτει σχετικό γράφημα

Απίστευτη πρόκληση συνιστά η δημοσίευση από την εφημερίδα Μπιρλίκ η οποία διατηρεί στενούς δεσμούς με το τουρκικό προξενείο, άρθρου για την επέτειο της νίκης των Κεμαλικών στρατευμάτων έναντι των Ελλήνων το 1922 μαζί με την δημοσίευση της επίσημης αφίσας του τουρκικού Γενικού Επιτελείου γι΄ αυτή την επέτειο.  Σαν να πρόκειται για εφημερίδα η οποία κυκλοφορεί στην Τουρκία και όχι στην Ελλάδα ο γενικός διευθυντής έκδοσης της εφημερίδας  Ιλχάν Ταχσίν ξεπέρασε ακόμα και τον εαυτό του με την προκλητική δημοσίευση άρθρου για την 90η επέτειο της νίκης των Τούρκων επί των Ελλήνων στην Μ. Ασία η οποία ταυτίζεται με τη μεγάλη εθνική μας τραγωδία της καταστροφής και του ξεριζώματος του Μικρασιατικού Ελληνισμού.  Η συγκεκριμένη εφημερίδα θέλοντας να τιμήσει την 30η Αυγούστου ημέρα της νίκης στην Τουρκία δημοσίευσε το παρακάτω κείμενο συνοδευόμενο από την επίσημη αφίσα του τουρκικού Α/ΓΕΕΘΑ με τον τίτλο «Ας είναι χαρούμενη η γιορτή της νίκης μας της 30ής Αυγούστου».  Ακολουθεί η ανακοίνωση της εφημερίδας: "Εκφράζουμε ως οικογένεια της εφημερίδας Μπιρλίκ τις πιο εγκάρδιες ευχές και συγκινημένοι συγχαίρουμε το Τουρκικό Έθνος για την Γιορτή της Νίκης της 30ης Αυγούστου που κερδήθηκε υπό την ηγεσία του μεγάλου Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ με τους συμπολεμιστές του και τους άγιους μάρτυρες μας που κατέγραψαν ένα θρύλο." Ιλχάν Ταχσίν – Γενικός Διευθυντής Έκδοσης της Μπιρλίκ ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ Είναι πραγματικά απίστευτο ότι στην σημερινή Ελλάδα υπάρχουν Έλληνες πολίτες οι οποίοι εορτάζουν την καταστροφή του ελληνισμού στην Μ. Ασία, εορτάζουν την σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων από τα στρατεύματα του Κεμάλ, εορτάζουν τον ξεριζωμό του ελληνισμού από τις εστίες του στην Μ. Ασία.  Είναι απίστευτο  ότι η ελληνική δικαιοσύνη που εξαντλεί την αυστηρότητα της ακόμα και για πταίσματα να μην τολμά να εφαρμόσει τον νόμο σε Έλληνες πολίτες, όπως τον διευθυντή έκδοσης της εφημερίδας Μπιρλίκ που τιμούν την σφαγή των προγόνων μας.  Είμαι τρομερό ότι Έλληνες βουλευτές που ορκίστηκαν να υπηρετούν τον ελληνικό λαό και να προστατεύουν τα συμφέροντα του, να μην τολμούν να ξεριζώσουν από την κοινωνία της Θράκης στοιχεία τα οποία προκαλούν μίσος και διχόνοια μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων.  Είναι γελοίο για την Ελλάδα, Δήμαρχοι της περιοχής της Θράκης να διαμαρτύρονται για την ενόχληση που προκάλεσαν στην προσευχή των μουσουλμάνων οι περαστικοί μηχανόβιοι ελληνικού κόμματος και να μην αγανακτεί κανένας από αυτούς από την προβοκατόρική κίνηση της εφημερίδας Μπιρλίκ η οποία προσβάλει την μνήμη εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που σφάχτηκαν από το Στρατό του Κεμάλ.  Επιτέλους υπάρχει κανένας πατριώτης εισαγγελέας ή πολιτικός να κάνει κάτι για αυτά τα στοιχεία που προσβάλουν κατάφατσα τους Έλληνες πολίτες, το ελληνικό κράτος και  θέλουν να σπείρουν το μίσος μεταξύ των κατοίκων της Θράκης ή όλοι τελικά φοβούνται τόσο πολύ το προξενείο και την πολιτική του ισχύ στην Θράκη. Τμήμα ειδήσεων Defencenet.gr

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος :

"Αγωνιστείτε να αποκτήσετε την ταπείνωση. Είναι ευωδία και ένδυμα Χριστού. Για χάρη της όλα θα τα συγχωρήσει ο Θεός. Δε θα εξετάσει τις ελλείψεις που έχει ο αγώνας μας. Ενώ χωρίς ταπείνωση, καμία άσκηση δε θα μας βοηθήσει. Με το ταπεινό φρόνημα μπορεί ο άνθρωπος να σωθεί. Χωρίς αυτό το εισιτήριο, δε θα μας επιτρέψει να μπούμε στον παράδεισο που είναι γεμάτος από ταπεινούς".

Οι αποφάσεις της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου

6/9/2012
Ολοκλήρωσε σήμερα Πέμπτη, τις εργασίες της η Διαρκής Ιερά Σύνοδος για τον Σεπτέμβριο. Η Δ.Ι.Σ. δέχθηκε τον Μητροπολίτη Ελασσώνος κ. Βασίλειο, Πρόεδρο της Διοικούσης Επιτροπής της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών και ενημερώθηκε για θέματα του Οργανισμού. 

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος ενημέρωσε τα μέλη σχετικά με το θέμα της Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ναυπάκτου. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να μεταβεί ο Αρχιγραμματεύς, Επίσκοπος Διαυλείας κ. Γαβριήλ στη Μονή για να ενημερώσει την αδελφότητα για τις υποδείξεις της και να καλέσει τα μέλη της αδελφότητας στην πλήρη εφαρμογή των Συνοδικών αποφάσεων.

Τέλος, στο δελτίο τύπου που εξέδωσε η Δ.Ι.Σ., «επιδοκιμάζει τα από 6.9.2012 Δελτία Τύπου της Γενικής Γραμματείας του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, τα οποία αναφέρονται στον τρόπο και το ύψος της δημοσιοϋπαλληλικής μισθοδοσίας του Κλήρου, όπως και του ειδικού μισθολογίου των Αρχιερέων Αυτής, διαψεύδοντας τα περί αντιδράσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος στη μη συμμετοχή της στα ισχύοντα φορολογικά μέτρα και στα περί μυθώδους ύψους των μισθών των Αρχιερέων».

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Εις την ουσίαν της η πτώσις του ανθρώπου συνίστατο εις την επανάστασιν του ανθρώπου εναντίον της θεοειδούς οργανώσεως του είναι του, διότι ο άνθρωπος εγκατέλειψε τον Θεόν και τα του Θεού, και περιώρισε εαυτόν εις καθαράν ύλην, εις γυμνόν («ψιλόν») άνθρωπον. Με την πρώτην επανάστασίν του εναντίον του Θεού ο άνθρωπος, κατώρθωσε να εκδιώξη εν μέρει τον Θεόν εξ εαυτού, εκ της συνειδήσεώς του, εκ της θελήσεώς του, και να παραμείνη εις την καθαρώς ανθρωπίνην φύσιν, εις τον καθαρόν «χομινισμόν» του (homo, hominis), και τοιουτοτρόπως εις τον καθαρόν ουμανισμόν--  Horribile dictum (φρικτόν ειπείν)—αλλ΄ ο ουμανισμός είναι ακριβώς το βασικόν κακόν, το πρωταρχικόν κακόν του ανθρώπου. Εν ονόματι του αυτονόμου ουμανισμού ο άνθρωπος εξεδίωξε τον Θεόν εις μίαν υπερανθρωπίνην υπερβατικότητα και παρέμεινεν όλος εις εαυτόν μόνος και εν εαυτώ μόνον. Παρά ταύτα όμως δεν κατώρθωσεν ο άνθρωπος να αποβάλη εντελώς από τον εαυτόν του τους θεοειδείς χαρακτήρας (ιδιώματα) του πνεύματός του, ούτοι παρέμειναν δια να εμφανίζωνται και εις τον ουμανισμόν του υπό μορφήν νοσταλγίας δια την άπειρον πρόοδον, δια την άπειρον γνώσιν, δια την άπειρον τελειοποίησιν, δια την άπειρον ύπαρξιν. Ενσυνειδήτως ή ασυνειδήτως, εις όλους τους αγώνας τους οποίους διεξάγει εν τω ουμανισμώ του ο άνθρωπος, τείνει να επαναφέρη εις εαυτόν το απολεσθέν θεοειδές. Και εν μέρει το επιτυγχάνει: τόσον, όσον είναι σαναγκαίον δια να αισθανθή πως ο ίδιος μόνος του, με την καθαρώς ανθρωπίνην, την άνευ Θεού (α-θεωμένην) φύσιν του, ουδέποτε δύναται να διορθώση το πνεύμα του, να αποκαταστήση το θεοειδές του είναι του. Ο άνθρωπος δι΄ όλων των ουμανιστικών νοσταλγιών του ουσιαστικώς κραυγάζει δια τον Θεάνθρωπον.                                

Δια τούτο η εμφάνισις του Θεανθρώπου Χριστού εις αυτόν τον κόσμον ήτο και φυσική και έλλογος και αναγκαία. Διότι μόνον ο Θεάνθρωπος απαλλάττει εντελώς από όλα τα βάσανα το ανθρώπινον πνεύμα, το ασθενήσαν και αθεωθέν υπό του ουμανισμού. Μόνος Αυτός ικανοποιεί κάθε δίψαν του θεοειδούς ανθρωπίνου είναι: και την δίψαν δια την άπειρον ζωήν, και την δίψαν δια την άπειρον δικαιοσύνην, και την δίψαν δια την άπειρον αλήθειαν, και την δίψαν δια το άπειρον αγαθόν, και την δίψαν δι΄ όλας τας γενικώς θείας απεραντοσύνας.          

    Συνεχίζεται.                                                                                                                  

Ποία έργα του Σατανά;

Απαρνούμαι, λέγει ο βαπτιζόμενος, τον Σατανάν και πάντα τα έργα αυτού. Ποία έργα; Άκουσον, πορνείαν, μοιχείαν, ακαθαρσίαν, ψεύδος, κλοπήν, φθόνον, μαγείαν, μαντείαν, γοητείαν, θυμόν, οργήν, βλασφημίαν, έχθραν, έριδα, μέθη, αργολογίαν, υπερηφάνειαν, οκνηρίαν. Απαρνούμε τους αστεϊσμούς και κιθαρισμούς, τα δαιμονικά άσματα, τας παιδοφθορίας, τας επερωτήσεις ακαθάρτων πνευμάτων, τας πεταλογραφίας…

(Ορθόδοξος Συναξ.  ΙΓ,81).

Ανακόλουθοι και αναξιόπιστοι

Στό χῶρο μας, του Νέου Ἡμερολογίου ἀκούγονται  καί μερικές φωνές κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κατά τοῦ Παπισμοῦ κατά τοῦ κ. Βαρθολομαίου καί τῶν σύν αὐτῷ, ἀπό συντηρητικούς θεολόγους, κληρικούς καί ἄλλα πρόσωπα. Τά πυρά ὅμως αὐτά τῶν Νεοημερολογιτῶν, πού φωνάζουν κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ κ. Βαρθολομαίου καί τῶν ἄλλων ἀξιωματούχων τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, εἶναι ἄσφαιρα! Γιατί αὐτούς, τούς ὁποίους καταγγέλλουν ὡς κακόδοξους, ταυτόχρονα τούς μνημονεύουν στίς ἐκκλησίες ὡς Ὀρθόδοξους.

Καί «κοινωνοῦν» μαζί τους! Τό γεγονός αὐτό, τούς καθιστᾶ ἀνακόλουθους καί ἀναξιόπιστους.

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

Η Ευχαριστιακή και Εκκλησιολογική ειδωλολατρία

      56) Εις την εποχήν του Αποστόλου Παύλου εξελέγετο κανείς επίσκοπος ή πρεσβύτερος από την ομάδα των προφητών, δηλαδή των δοξασμένων/θεουμένων. Δια τούτο ο Παύλος γράφει στον Τιμόθεον "μή αμέλει του εν σοί χαρίσματος, ό εδόθη σοι δια προφητείας μετά επιθέσεως των χειρών του πρεσβυτερίου (1 Τιμ. 3;14)." Δια τούτο ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός μας πληροφορεί ότι στα χρόνια του υπήχαν επίσκοποι που στην εποχήν του αποστόλου Παύλου θα έλεγαν μόνον το "αμήν" στην εκκλησίαν. Στην καρδιάν της Περί Πίστεως Εκθέσεως του Δαμασκηνού είναι μεταξύ των άλλων και μαζί με τον Απόστολον Παύλον και ο Άγιος Διονύσιος ο Αρειοπαγίτης ο οποίος τονίζει ότι ο επίσκοπος εκλέγεται από μεταξύ των θεουμένων. Αυτή η παράδοσις διατηρήθηκε όλα τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Ακριβώς δια να καταργηθή η παράδοσις αυτή ιδρύθηκαν αι Θεολογικαί Σχολαί της Χάλκης και των Αθηνών και εν συνεχεία της Θεσσαλονίκης. Έτσι δεν ήτο ανάγκη πλέον οι υποψήφιοι επίσκοποι να είναι θεολόγοι από την θέωσίν τους ή τουλάχιστον από τον φωτισμόν της καρδίας τους από την νοεράν ευχήν, αλλά από το πτυχείο του Πανεπιστημίου επάνω στο οποίο γράφει θεολόγος μάλιστα.

      57) Ο λόγος που ο Χρυσόστομος μας λέγει ότι δεν πρέπει να νομίζομε ότι γίναμε άπαξ και δια πάντα μέλη του Σώματος του Χριστού είναι το γεγονός ότι τα στάδια με τα οποία γινόμεθα μέλη είναι στάδια θεραπείας της βιολογικής και πνευματικής αρρώστιας που συνκεντρούται στην καρδίαν του κάθε ανθρώπου. Η θεραπεία αρχίζει με την κάθαρσιν της καρδίας και καταλήγει στην Θεοπτίαν στην ζωήν αυτήν. Όταν ο Κύριος της Δόξης λέγει "Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι Θεόν όψονται," εννοεί τον δοξασμόν, δηλαδή την θέωσιν, εις αυτήν την ζωήν της οποίας προηγείται η κάθαρσις και ο φωτισμός της καρδίας.

    Συνεχίζεται.

Διδάγματα από τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου το 1955

Του Κων/νου  Χολέβα

Το διήμερο 6-7 Σεπτεμβρίου 1955, ο Ελληνισμός της Κωνσταντινουπόλεως βίωσε ένα άγριο πογκρόμ με δύο θανατώσεις κληρικών, βιασμούς, προπηλακισμούς και αμέτρητες καταστροφές κοιμητηρίων, ναών, οικιών και καταστημάτων. Ο αφηνιασμένος τουρκικός όχλος χρησιμοποιήθηκε από τις ειδικές υπηρεσίες ανορθόδοξου πολέμου του τουρκικού στρατού για να τρομοκρατήσει την πολυπληθή τότε ελληνορθόδοξη κοινότητα και για να την οδηγήσει, όπως και έγινε, στον σταδιακό ξεριζωμό. Τα Σεπτεμβριανά, όπως έχουν πλέον καταγραφεί, ήταν το αποτέλεσμα μακροχρονίου σχεδιασμού, τον οποίο τηρεί με ακρίβεια το τουρκικό κράτος στα εθνικά θέματα, παρά την εναλλαγή κυβερνήσεων.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

O Συναξαριστής της ημέρας

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Ανάμνησις του εν Κολοσσαίς (Χώναις) θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, Ευδοξίου και Καλοδότης των μαρτύρων.

Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, τιμούμε τον μέγαν Αρχιστράτηγο δυνάμεως Κυρίου τον Αρχάγγελο Μιχαήλ εξ' αφορμής του μεγάλου και υπερφυούς θαύματος το οποίον επετέλεσε στις Κολοσσές της Μ. Ασίας.

Βέβαια καθώς αποφαίνεται το πνεύμα του Θεού «Θεός ώρισε τους Αρχαγγέλους αυτού και τους Αγγέλους εν πλήθει άστρων και κατά αριθμόν εθνών», ώστε να έχη κάθε πόλι και χώρα τον πνευματικό φρουρό της, το φύλακά της Άγγελο και όχι μόνον κάθε πόλι αλλά και κάθε άνθρωπος. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Τότε.... και Τώρα.

Τότε :

Οι λατινόφρονες με τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννην Βέκκον ήλθον εις το Άγιον Όρος μετά στρατιωτικής δυνάμεως, και αφού έπραξαν εκείνα τα οποία έπραξαν εις τας άλλας Μονάς, ήλθον τελευταίον και εις την Ιεράν Μονήν του Ζωγράφου, πυρ και μανίαν πνέοντες κατά των οικούντων αυτήν Μοναχών. Κατ’ εκείνον δε τον φρικτόν και φοβερόν δια το Άγιον Όρος καιρόν, πλησίον της Μονής Ζωγράφου ηγωνίζετο κατά μόνας εις Μοναχός, έχων συνήθειαν ιεράν να αναγινώσκη πολλάκις καθ΄ εκάστην τον Ακάθιστον Ύμνον της Θεοτόκου ενώπιον της θείας Εικόνος Αυτής. Εν μια λοιπόν των ημερών, ότε εις τα χείλη του Γέροντος αντηχούσεν ο Αρχαγγελικός ασπασμός της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το «Χαίρε», ακούει αίφνης ο Γέρων εκ της αγίας Αυτής Εικόνος τους εξής λόγους: «Χαίρε και συ, Γέρων του Θεού!», ο δε Γέρων εγένετο έντρομος. «Μη φοβού», εξηκολούθησεν ησύχως η εκ της Εικόνος θεομητορική φωνή, «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον εις τους αδελφούς και εις τον Καθηγούμενον ότι οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν. Όστις λοιπόν υπάρχει ασθενής τω πνεύματι, εν υπομονή ας κρυφθή, έως ότου παρέλθη ο πειρασμός, οι δε επιθυμούντες μαρτυρικούς στεφάνους ας παραμείνωσιν εν τη Μονή, άπελθε λοιπόν ταχέως».   ….είκοσι δε και εξ Μοναχοί, μετά των οποίων και ο Καθηγούμενος, έμειναν εις την Μονήν και εισήλθον εντός του Πύργου, αναμένοντες τους εχθρούς αυτών και προσδοκώντες τους μαρτυρικούς στεφάνους. Το αποτέλεσμα: εικοσιέξ Οσιομάρτυρες Ζωγραφίται, οι ελέγξαντες τους λατινόφρονας, τον τε βασιλέα Μιχαήλ και τον Πατριάρχην Βέκκον, επάνωθεν του Πύργου πυρί τελειούνται.

Τώρα :

Και οι δέκα εννέα Ηγούμενοι του Αγίου Όρους τον υποδέχονται στο Άγιον Όρος, συλλειτουργούν και μνημονεύουν τον αρχιαιρεσιάρχην Πατριάρχην Κων/πόλεως,  κ. Βαρθολομαίον!... 

Ἡ κρίση ποὺ περνάει σήμερα ἡ Ἐκκλησία θὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία Της

Ὁ μεγάλος δάσκαλος, π. Ἰω. Ρωμανίδης γράφει χαρακτηριστικὰ στὸ μεγαλειῶδες ἔργο του,

“Πατερικὴ Θεολογία”: 

“Ἡ ἐκκλησία ὅταν ἀντιμετωπίζει ἀνέντιμο ἀγώνα ἐναντίον της εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ ἀμυνθεῖ”. 

Καὶ παρακάτω προειδοποιεῖ προφητικὰ ἀπὸ τὸ 1983:

“Ἡ κρίση ποὺ περνάει σήμερα ἡ Ἐκκλησία θὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία Της. Μετὰ δὲν θὰ ὑπάρχει τίποτα

ὄρθιο, γιὰ νὰ σαλευθεῖ καὶ νὰ ὑποστεῖ κρίση”!

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) :

Η ειλικρίνεια είναι η γλώσσα της Αληθείας: 
το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα του 20ού αιώνος, 
δεν είναι άλλο παρά η αναγέννησις της ειδωλολατρίας και του πολυθεϊσμού.

"Ετι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου....." 

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Δημιουργών ο Θεός τον άνθρωπον κατ΄ εικόνα Του διέχυσε εις το είναι του τον πόθον της θείας απεραντοσύνης της ζωής, της θείας απεραντοσύνης της γνώσεως, της θείας απεραντοσύνης της τελειότητος. Δια τον λόγον ακριβώς τούτον, ο αμέτρητος πόθος και η δίψα του ανθρωπίνου είναι δεν δύναται να ικανοποιηθή ολοκληρωτικώς με τίποτε, παρά με μόνον τον Θεόν. Διακηρύττων την θείαν τελειότητα ως τον κύριον σκοπόν της ανθρωπίνης υπάρξεως εις τον κόσμον—«Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειός εστιν» (Ματθ. 5, 48)—ο Σωτήρ Χριστός έδωσε δι΄ αυτού την απάντησιν εις την βασικήν απαίτησιν και ανάγκην του θεοειδούς και θεονοσταλγικού ανθρωπίνου είναι.                                                                                                                                                 Το θεοειδές της ανθρωπίνης φύσεως έχει το οντολογικόν και τελεολογικόν νόημά του: Οντολογικόν μεν, διότι εις το θεοειδές συνίσταται, έγκειται η ουσία του ανθρωπίνου είναι, ως κάτι το δεδομένον. Τελεολογικόν δε, διότι δι΄ αυτού έχει ορισθή ως σκοπός της ζωής του ανθρώπου ο Θεός με όλας τας θείας τελειότητάς Του. Αυτό το θεοειδές είναι η ουσία της ουσίας του ανθρωπίνου είναι. Επ΄ αυτού και συμφώνως προς αυτό ο άνθρωπος θα πλάττη και θα οικοδομή τον εαυτόν του εις αυτόν τον κόσμον. Και όντως: εις το είναι του ανθρώπου ο Θεός αποτελεί το πρώτον, ο δε άνθρωπος το δεύτερον. Με άλλα λόγια ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος ως δυνάμει θεανθρώπινον ον, το οποίον έχει χρέος, οδηγούμενον υπό της θεοειδούς ψυχής του, να εξομοιώση κατά πάντα τον εαυτόν του προς τον Θεόν και τοιουτοτρόπως να γίνη ενεργεία θεανθρώπινον ον, τ.έ. εν ον εις το οποίον ο άνθρωπος ενώνεται κατά τρόπον τέλειον με τον Θεόν και ζη μέσα εις τας θείας και απείρους τελειότητάς Του. Αλλ΄ όμως, αντί να διαποτίση με το θεοειδές της ψυχής του όλην την εμπειρικήν ζωήν του ο άνθρωπος, απεχώρισε το πνεύμα του από κάθε τι θεϊκόν, το οποίον ευρίσκετο εντός του, και επροχώρησεν άνευ Θεού εις τα μυστήρια του κόσμου τούτου, δηλαδή επροχώρησεν άνευ του φυσικού οδηγού του. Και δια τούτο συνήντησεν εις τον κόσμον αυτόν αγεφυρώτους αβύσσους και φοβερά χάσματα και ρήγματα. 

 Συνεχίζεται.                                                                                                                                                                      

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

Η Ευχαριστιακή και Εκκλησιολογική ειδωλολατρία

55) Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος καταδικάζει την ευχαριστιακήν ειδωδολατρίαν και εκκλησιολογίαν της εποχής του. Ορισμένοι Ορθόδοξοι ισχυρίζοντο ότι η μυστηριακή ένωσις με τον Χριστόν γίνεται μόνον μέσω της Θείας ευχαριστίας χωρίς να είναι ανάγκη ο κοινωνών να ευρίσκεται στην κατάστασιν του φωτισμού ή τουλάχιστον της καθάρσεως. Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος συνοψίζει την πατερικήν ερμηνευτικήν περί της πραγματικότητος της Εκκλησίας και των μελών αυτής βάσει των επιστολών του Αποστόλου Παύλου. "Ίνα δε και τας διαφοράς των μελών και τίνα ταύτα και τίνες εισίν αποδείξη, έφη Υμείς δε εστε σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους. Και ούς μεν έθετο ο Θεός εν τη εκκλησία, πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, έπειτα δυνάμεις, έπειτα χαρίσματα ιαμάτων, αντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσών (1 Κορ. 12;27-28) Είδες τας διαφοράς των μελών του Χριστού; Έμαθες τίνες εισί μέλη αυτού;" Ο Απόστολος Παύλος περιγράφει με πάσαν ακρίβειαν ποίοι είναι αυτοί που είναι ηνωμένοι με τον Χριστόν και αποτελούν το Σώμα Του, την Εκκλησίαν. Δηλαδή το πρώτο σκαλοπάτι με το οποίον γίνεται κανείς μέλος της εκκλησίας είναι τα γένη γλωσσών που μετά απλοποιήθηκαν γενόμενα η λεγομένη "νοερά ευχή." Οι υπόλοιποι των κοινωνούντων, αλλά αναξίως, είναι "ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί (1 Κορ. 11;30)." Παρ' ότι είναι βαπτισμένοι παραμένουν ιδιωτεύοντες (λαϊκοί) και λέγουν μόνον το "αμήν" στην εκκλησίαν. Τούτο διότι δεν ανήκουν ακόμη στο "βασίλειον ιεράτευμα" αφού δεν απέκτησαν ακόμη ή και έχασαν την νοεράν ευχήν. Δια τούτο ο Χρυσόστομος προειδοποιεί, "Μη τοίνυν θαρρώμεν, ότι γεγόναμεν άπαξ του σώματος."

Συνεχίζεται.

Θέμα: Κανονική Παραίτησις Ιερέως Δημητρίου Ζέρβα.

Σεβασμιώτατε,

Παρακαλώ, να δεχθήτε την παραίτησίν μου από την εφημεριακήν θέσιν του Ιερού Ναού αγίου Δημητρίου χωρίου Χαραυγή επαρχίας Πυλίας, εις το οποίον υπηρέτησα έως σήμερον συνεχώς από τότε που με εχειροτονήσατε και με διωρίσατε εφημέριον. Εις την απόφασίν μου αυτήν κατέληξα μετά από υπόδειξιν του πνευματικού μου πατέρα, και μετά από πολλήν προσευχήν και περισυλλογήν. Η αιτία που με ωδήγησε εις την απόφασίν μου αυτή, είναι λόγοι πίστεως. Δεν μου ήταν δυνατό, να εξακολουθώ να υποκρίνωμαι, ότι υπηρετώ σαν ιερεύς μια εκκλησία που λέει ότι είναι ορθόδοξος, αλλά εγώ γνωρίζω προσέτι ότι εις την πραγματικότητα είναι βυθυσμένη εις το ψεύδος της αιρέσεως του οικουμενισμού και της ασεβείας προς τους Ιερούς Κανόνας της Ορθοδοξίας. Επιτρέψατέ μου Σεβασμιώτατε να σας εξηγήσω: όπως γνωρίζετε, πολύ καλύτερα από εμέ, κατ΄ επανάληψιν έχει γραφή εις τα εκκλησιαστικά έντυπα «ότι η Εκκλησία της Ελλάδος έχει διολισθήσει εις την αίρεσιν του Οικουμενισμού, εφ΄ όσον δέχεται την θεωρία των κλάδων και ότι δήθεν δεν κατέχει όλην την αλήθειαν, αλλά θα πρέπει να ενωθή με όλες τις αιρετικές παρασυναγωγές της Δύσεως για να επανιδρύσουν όλαι μαζί την Εκκλησία του Χριστού» (εκκλησιαστική εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος κ.λ.π.)!   Πως συμφωνεί, Σεβασμιώτατε, αυτή η παραδοχή με το σύμβολον της πίστεως της εκκλησίας μας, όπου ομολογούμε ότι αυτή είναι «η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία»;  Όπως γνωρίζετε, πολύ καλύτερα από εμέ, πριν από ολίγων ετών και αντιπρόσωποι της εκκλησίας της Ελλάδος έλαβον μέρος και υπέγραψαν τις προδοτικές συμφωνίες του Σαμπεζύ και του Μπελεμέντ, με τις οποίες αναγνωρίζεται:  ότι τόσο οι Παπικοί, όσο και οι αιρετικοί Μονοφυσίται, ήσαν πάντα μέλη της Εκκλησίας και επομένως σώζονται οι πιστοί τους. Με αυτή την απόφασιν και πρακτικήν, ειπέτε μου Σεβασμιώτατε, που πηγαίνουν οι αφορισμοί του αγίου Φωτίου και της Συνόδου του, της Συνόδου επί αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αλλά και οι προτροπές του Πατρο-Κοσμά (τον Πάπα να καταράσθε αυτός είναι η αιτία) κατά των αιρετικών Φραγκολατίνων;  Που πηγαίνουν οι κατάρες και τα αναθέματα κατά των αιρετικών Μονοφυσιτών της Αγίας Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου αλλά και των υπολοίπων, που επεκύρωσαν τις αποφάσεις της; Όπως γνωρίζετε, πολύ καλύτερα από εμέ Σεβασμιώτατε, οι διάφοροι Πατριάρχαι αλλά και εκπρόσωποι της εκκλησίας της Ελλάδος, όχι μόνο ανήκουν αλλά και συμμετέχουν ενεργά στο περιβόητο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (στην πραγματικότητα Παγκόσμιο Συνονθύλευμα Ε(Αι)ρετικών).  Με αποτέλεσμα να συμπροσεύχωνται με όλους τους αιρετικούς, με παπαδίνες και επισκοπίνες των αντιχρίστων Προτεσταντών, αλλά ακόμη και με σατανιστές (ινδιάνοι και ειδωλολάτρες) και αλλοπίστους (Μουσουλμάνους, Θιβετιανούς κλπ) στις περιβόητες συμπροσευχές της Ασίζης, της Καμπέρας του Χαράρε και οπουδήποτε αλλού! Οι Ιεροί Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όπως γνωρίζετε πολύ καλύτερα από εμέ καθότι είσθε και εγκρατής Θεολόγος, όχι μόνο απαγορεύουν τις πράξεις αυτές αλλά και επιβάλλουν επιτίμια εις όσους τολμήσουν να παρακούσουν τις απαγορεύσεις τους αυτές. Σας υπενθυμίζω δειγματοληπτικά τον ΜΕ΄ Αποστολικό Κανόνα ο οποίος λέγει: «Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος, μόνον αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς, ως κληρικοίς ενεργήσαι τι, καθαιρείσθω»!  Καταλαβαίνετε, Σεβασμιώτατε, τους λόγους που μου επιβάλλουν την παραίτησιν από την εφημεριακή μου θέσιν, αλλά και την διακοπήν κάθε πνευματικής επικοινωνίας μαζί σας.  Οι λόγοι δεν είναι προσωπικοί, ούτε εκδήλωσις αχαριστίας προς το πρόσωπό Σας. Γιατί, αναγνωρίζω την αγάπη και την εμπιστοσύνη με τις οποίες με περιεβάλλατε το διάστημα αυτό της ιερατικής μου σταδιοδρομίας. Ως άνθρωπος και ως ιερεύς, προσεπάθησα να φανώ αντάξιος αυτής της εμπιστοσύνης Σας. Λόγοι, όμως, ανώτεροι συναισθημάτων, λόγοι σωτηρίας ψυχής, επιβάλλουν την ενέργειά μου αυτή. Σεις, Σεβασμιώτατε, δεν μπορείτε να αποχωρισθήτε από την εκκλησία σας για λόγους τους οποίους Σεις γνωρίζετε. Παρ΄ όλη την αγάπη που τρέφω στο πρόσωπό Σας, επιτρέψετέ μου να μη Σας μιμηθώ. Διότι η παραμονή σε κοινωνία μαζί Σας, εφόσον Σεις δεν διακόπτετε την κοινωνία με όλους όσους προανέφερα, θα έχει σαν αποτέλεσμα για μένα να βρεθώ εις το ίδιον κρίμα με όλους αυτούς που τας ενεργείας τους καταγγέλλω ανωτέρω. Φυσικά τοιαύτην πολυτέλεια δεν επιτρέπουν οι άγιοι Απόστολοι που με προστάζουν να φύγω της τοιαύτης κοινωνίας «Ει τις ακοινωνήτω, καν εν οίκω συνεύξηται, ούτος αφοριζέσθω» 
(Ι΄ Αποστολικός Κανόνας)!                                                                             
Σεβασμιώτατε, πιστεύω εις την διάκρισιν και κατανόησίν Σας εις το διάβημά μου αυτό, ότι δηλαδή προκρίνω να είμαι πιστός και ταπεινός δούλος του ουρανίου Κυρίου και Σωτήρος μου Χριστού, παρά των επιγείων αρχόντων και διατελώ με τον πρέποντα σεβασμόν.

Δημήτριος Ζέρβας Ιερεύς.

O Συναξαριστής της ημέρας

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

Ζαχαρίου του προφήτου, πατρός του Προδρόμου.

Oύτος, επειδή παρρησία εκήρυττε την Θεοτόκον Mαρίαν, ότι η αυτή είναι ομού Mήτηρ και Παρθένος· και επειδή επρόσταξε την Θεοτόκον, αφ’ ου εγέννησε τον Xριστόν, να μην ευγαίνη έξω από τον τόπον εκείνον, όστις ήτον διωρισμένος εν τω Nαώ να στέκωνται αι παρθένοι¹· και προς τούτοις, επειδή ο υιός του Iωάννης εζητείτο εν τω καιρώ της βρεφοκτονίας και δεν ευρίσκετο, με το να εκρύπτετο πέραν του Iορδάνου μέσα εις ένα σπήλαιον μαζί με την μητέρα του, διά ταύτα, λέγω, τα τρία αίτια, φονεύεται εις το μέσον του θυσιαστηρίου από τους Iουδαίους, κατά προσταγήν του Hρώδου.


ΣΗΜΕΙΩΣH
1. Tούτο βεβαιοί ο Mέγας Bασίλειος εν τω εις την Xριστού γέννησιν λόγω αυτού, λέγων· «Λόγος γάρ τίς εστι, και ούτος εκ παραδόσεως εις ημάς αφιγμένος, ότι ο Ζαχαρίας εν τη των παρθένων χώρα την Mαρίαν κατατάξας μετά την του Kυρίου κύησιν, υπό των Iουδαίων κατεφονεύθη μεταξύ του Nαού και του θυσιαστηρίου, εγκληθείς υπό του λαού, ως διά τούτου κατασκευάζων το παράδοξον εκείνο και πολυΰμνητον σημείον, Παρθένον γεννήσασαν, και την παρθενίαν μη διαφθείρασαν». Tούτο το ίδιον βεβαιοί και ο Nικηφόρος εις το δεύτερον βιβλίον της Iστορίας του, φέρων τον Iππόλυτον μάρτυρα. Όθεν και θύμα της παρθενίας φημίζεται ο θείος ούτος Ζαχαρίας, ο μισηθείς υπό πάντων των ιερέων, διά το κηρύττειν την παρουσίαν του Mεσσίου. Eπειδή έλεγε· «Kαι συ παιδίον Προφήτης υψίστου κληθήση» κτ. (σελ. 267 της Δωδεκαβίβλου). Σημείωσαι, ότι εις τον Άγιον τούτον Ζαχαρίαν λόγον πανηγυρικόν έχει Kοσμάς Bεστίτωρ, σωζόμενον εν τη Mεγίστη Λαύρα, εν τη Mονή του Παντοκράτορος, και εν τη του Διονυσίου, ου η αρχή· «Ως χρυσούν θυμιατήριον». O αυτός εις τον αυτόν, ου η αρχή· «Mύστα των αρρήτων ιερουργημάτων». (Σώζεται εν τη του Διονυσίου Mονή, εν τη του Bατοπαιδίου και τη των Iβήρων, και προ αυτών εν τη Mεγίστη Λαύρα.)

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος :

Η ρίζα της ευλάβειάς μας προς τον Θεό είναι ο φόβος του Θεού. 

Ο φόβος του Θεού είναι το πιό δυνατό όπλο για να πολεμήσουμε τις δυσκολίες στην πνευματική μας πορεία.

Εἶναι ὕπουλος ἐχθρός

Ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι αἵρεση καὶ παναίρεση, ὅπως συνήθως χαρακτηρίζεται. Εἶναι κάτι πολὺ χειρότερο τῆς παναιρέσεως. Οἱ αἱρέσεις ἦταν φανεροὶ ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας. Μποροῦσε αὐτὴ νὰ παλέψει ἐναντίον  τους καὶ  νὰ  τὶς κατατροπώσει. Ὁ Οἰκουμενισμὸς ὅμως ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ δόγματα καὶ τὶς δογματικὲς διαφορὲς τῶν Ἐκκλησιῶν.  Εἶναι ὑπέρβαση, ἀμνήστευση, παραθεώρηση, γιὰ νὰ μὴ ποῦμε νομιμοποίηση καὶ δικαίωση τῶν αἱρέσεων. Εἶναι ὕπουλος ἐχθρός, καὶ ἀπὸ ἐδῶ προέρχεται ὁ θανάσιμος κίνδυνος.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Είναι καταφανές ότι αυτόν τον πόθον δια το άπειρον δεν είναι δυνατόν να τον έχη επιβάλει εις τον άνθρωπον η υλική φύσις, διότι η ιδία είναι πεπερασμένη και περιωρισμένη και δεν έχει εν εαυτή αυτόν τον πόθον. Εξ ίσου πρόδηλον είναι ότι ούτε το ανθρώπινον σώμα έχει επιβάλει εις τον άνθρωπον αυτόν τον πόθον, διότι και τούτο είναι πεπερασμένον. Ως μοναδική λογική λύσις παραμένει η εξής θέσις: ο πόθος του ανθρώπου δια το άπειρον, δια την αθανασίαν,ευρίσκεται εις αυτήν ταύτην την ουσίαν του ανθρωπίνου πνεύματος. Κτισθείς κατ΄ εικόνα Θεού ο άνθρωπος, ευρίσκεται ολόκληρος μέσα εις αυτόν τον πόθον. Διότι το κατ΄ εικόνα (το θεοειδές) του ανθρώπου, είναι ακριβώς εκείνο, το οποίον ποθεί τας απείρους αληθείας του Θεού εις όλους τους κόσμους. Ενυπάρχον εις το πνεύμα του ανθρώπου το θεοειδές (το κατ΄ εικόνα), ωθεί τον άνθρωπον να τείνη προς όλας τας απεραντοσύνας του Θεού και να τας ποθή.                                       

Είναι φυσικόν δια την κατ΄ εικόνα, την θεοειδή ψυχήν, να ποθή τον Θεόν ως το πρωτότυπόν της. Τούτο δεν είναι συμπέρασμα a priori, αλλά μια διαπίστωσις κατά πάντα a posteriori, διότι όλη η πείρα του ανθρωπίνου γένους μαρτυρεί περί αυτής της ισχυράς και μυστικής νοσταλγίας του ανθρωπίνου πνεύματος δια το άπειρον, δια την αθανασίαν, δια την αιωνίαν ζωήν, είτε εις αυτόν είτε εις τον άλλον κόσμον. Εάν στηριχθώμεν εις την κοινήν πείραν του ανθρωπίνου γένους και συνοψίσωμεν τον άνθρωπον εις τα βασικά συστατικά του, θα εύρωμεν οπωσδήποτε αυτόν τον πόθον δια την αθανασίαν ως το βασικώτερον στοιχείον επί του οποίου θεμελιούται και εις το οποίον οντολογικώς έγκειται ο άνθρωπος.    

    Συνεχίζεται.                                                                                                                                                      

«ψήφω Κλήρου και Λαού»

Υπάρχει το θέμα αρχής. Υπάρχει το θέμα της δημοκρατίας μέσα στην Εκκλησία, που θέλει τον Επίσκοπο να εκλέγεται «ψήφω Κλήρου και Λαού». Αυτή η αρχή καταπατείται σήμερα από τους δεσποτοκράτες όλων των τοπικών Εκκλησιών, κι΄ αυτή η αρχή πρέπει να επανέλθει αν θέλουμε να ξαναδούμε την Εκκλησία, μάνα Μαρτύρων και Αγίων, όπως ήταν τότε που οι Επίσκοποι εκλέγονταν με απόλυτη διαφάνεια από τους χριστιανούς κι όχι όπως σήμερα εν κρυπτώ και παραβύστω, λες και πρόκειται για τελετή Μασονίας! Η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι μόνον η Ιεραρχία. Είναι ο Κλήρος και ο Λαός μαζί. Γιατί λοιπόν, ενώ ο λαός συμμετέχει σ΄ όλες τις εκδηλώσεις της Εκκλησίας, του απαγορεύουν να συμμετέχει στην εκλογή των Επισκόπων του; Γιατί, ενώ οι Αποστολικές Διαταγές, οι Κανόνες και οι μαρτυρίες Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, μιλάνε για εκλογή των Επισκόπων «υπό παντός του λαού», οι Ιεραρχίες των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών όλα αυτά τα γράφουν στα παλιά των τα παπούτσια; Και όχι μόνον πρέπει να εκλέγεται ο Επίσκοπος από τον λαό, αλλά και εάν κατά την χειροτονία κάποιος φωνάξει «ανάξιος», η χειροτονία πρέπει να σταματήσει αμέσως, μέχρις ότου εξακριβωθεί το βάσιμο ή όχι της κατηγορίας. Αυτά ορίζουν οι Κανόνες και η πράξη της Εκκλησίας.

π. Θ. Ζήσης. Nέο έτος και σχόλια στο κήρυγμα (ΙΓ' Ματ.)

Δημοσιεύτηκε στις 3 Σεπ 2012 από simeronwordpress

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/7A88159B.el.aspx