Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

 Η ψυχή αξίζει περισσότερον από όλους τους κόσμους μαζί.                                                                  
Πράγματι, όλην την ορατήν ζωήν του, την ζωήν εν τω χρόνω και τω χώρω, ο άνθρωπος θεμελιώνει επί των αοράτων, τ. έ. επί της ψυχής, επί των σκέψεών της, επί της συνειδήσεώς της. Εις τον κόσμον των ορατών πραγματικοτήτων και γεγονότων ο άνθρωπος προσανατολίζεται δια της σκέψεώς του και δι΄ αυτής μετρεί και αξιολογεί τα πάντα, ενώ αυτή είναι και δια τον ίδιον αόρατος. Ακόμη περισσότερον είναι φυσικόν και λογικόν να προσανατολίζεται δι΄ αυτής εις τον κόσμον των πνευματικών πραγματικοτήτων και αξιών. Δια της σκέψεως ο άνθρωπος είναι συνδεδεμένος ουχί μόνον με τον κόσμον των ορατών, των υλικών πραγματικοτήτων, αλλά και με τον κόσμον των πνευματικών πραγματικοτήτων. Και οι πλέον ακραίοι αισθησιοκράται εις την γνωσιολογίαν δεν δύνανται να αρνηθούν τούτο. Πρέπει να ομολογήσωμεν ότι το ανθρώπινον πνεύμα είναι εν θαυματουργικόν εργαστήριον, εις το οποίον αι εκ των αισθήσεων εντυπώσεις μεταπλάττονται, κατά τρόπον ασύλληπτον, εις σκέψεις. Ο σοβαρός παρατηρητής του κόσμου, εξ οιασδήποτε πλευράς και αν πλησιάζη τας υλικάς ή πνευματικάς πραγματικότητας, αισθάνεται κατ΄ ανάγκην την παρουσίαν του απείρου μυστηρίου εις όλα τα φαινόμενα. Τούτο είναι ο φόρος τον οποίον κάθε στοχαστής πληρώνει υποχρεωτικώς εις το αινιγματικόν μυστήριον του κόσμου. Αναμφιβόλως, ο ορθός προσανατολισμός εις αυτόν τον αινιγματώδη κόσμον εξαρτάται εκ του πνεύματος δια του οποίου προσανατολίζεται ο άνθρωπος ή ακριβέστερον εκ της φύσεως του πνεύματος. Την δε φύσιν του το ανθρώπινον πνεύμα εκδηλοί και καταδεικνύει δια της εμπειρίας της αποκτωμένης δια των ενεργειών του. Εξ όλης της εμπειρίας ταύτης εκπηγάζει ο πόθος του ανθρωπίνου πνεύματος δια το άπειρον εις όλας του τας εκφάνσεις: εις την γνώσιν, εις την ζωήν, εις την ύπαρξιν.   

 Συνεχίζεται.                                                                                                 

12''Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ'' ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ ΠΑΤΡΑ 2 4 06

Uploaded by megasfilippos on Sep 4, 2010

12''Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ'' ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ ΠΑΤΡΑ 2- 4- 06

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

48) Οι New York Times μετέδωσαν την από κοινού αγγελίαν του Βατικανού και του Φαναρίου της 7ης Δεκεμβρίου 1965 δια την άρσιν του excommunicatio (τής ακοινωνησίας του Λατινικού κειμένου) εις την πρώτην σελίδα, ως το τέλος του σχίσματος του 1054 και ως την επανέναρξιν της μυστηριακής κοινωνίας που είχε τότε δήθεν διακοπεί. Φαίνεται πλέον σαφώς ότι το Ελληνικόν κείμενον που αναγγέλει την "άρσιν των αναθεμάτων" ήτο τεχνηέντως παραπλανητικόν. Φαίνεται είχε σκοπόν να αμβλύνη ενδεχομένας αρνητικάς αντιδράσεις των Ορθοδόξων Εκκλησιών.

49) Δια τους Λατίνους η άρσις της ακοινωνησίας έγινε συμφώνως προς την απόφασιν της 21ης Οικουμενικής Συνόδου του Βατικανού Β' περί της εγκυρότητος των Ορθοδόξων μυστηρίων. Αμέσως μετά την άρσιν της ακοινωνησίας το Βατικανόν επέτρεψε και ενεθάρρυνε τους πιστούς του να προσέλθουν εις τας Ορθοδόξους Εκκλησίας δια να κοινωνήσουν. Ήλπιζε να κάμνουν το ίδιο και οι Ορθόδοξοι. Οι Ορθόδοξοι κληρικοί γενικά απέφυγαν τότε να κοινωνήσουν τους Λατίνους. Έτσι το Βατικανόν αναγκάσθηκε να αναστείλη προσωρινώς την εφαρμογήν του τεχνάσματος.

Συνεχίζεται.

Σήμερα τιμοῦνται οἱ Ἅγιοι:

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

ΙΓ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. 

Ιωάννου του νηστευτού πατριάρχου Κων/λεως, 

Μάμαντος μάρτυρος.

Πρόσωπον προς πρόσωπον

Ο Χριστιανισμός δεν είναι θεωρητικό τι είδος ή σύνταγμα ηθικών κανόνων. Είναι βίωσις εντολών, εκ της οποίας θα εξαρτηθή το ποσόν γνώσεως. Εάν ζήσωμε όλας τας εντολάς με συνέπεια εις όλο το βάθος και την έκτασή των, τότε θα ίδωμε τον κεκρυμμένον εις αυτάς Χριστόν, πρόσωπον προς πρόσωπον. Είναι αδύνατον να εννοήσωμε το Ευαγγέλιον της Χάριτος χωρίς προηγουμένως να το κάμωμε ζωή.

Η πλέον αρμόζουσα προσευχή μας προς τον Παράκλητον :

 Είναι ο «Οίκος» της Πεντηκοστής, τον οποίον πολλάκις επιβάλλεται να επαναλαμβάνωμεν καθ΄ ημέραν : Ταχείαν και σταθεράν δίδου παραμυθίαν τοις δούλοις σου Ιησού, εν τω ακηδιάσαι τα πνεύματα ημών, μη χωρίζου των ψυχών ημών εν θλίψει, μη μακρύνου των φρενών ημών εν περιστάσεσιν, αλλά αεί ημάς πρόφθασον. Έγγισον ημίν, έγγισον ο πανταχού, ώσπερ και τοις Αποστόλοις σου πάντοτε συνής, ούτω και τοις Σε ποθούσιν ένωσον σαυτόν οικτίρμων ίνα συνημμένοι Σοι, υμνώμεν και δοξολογώμεν το πανάγιόν Σου Πνεύμα.

Για τους επίορκους οικουμενιστές "Επισκόπους"

Εκτός του Συμβόλου της Πίστεως, εκφωνεί κάθε Επίσκοπος εν τω καιρώ της χειροτονίας του και τούτο ακόμη: «Προς τούτοις αποδέχομαι τας αγίας και Οικουμενικάς Ζ' Συνόδους, αίτινες επί φυλακή των σεπτών δογμάτων συνηθροίσθησαν, καθομολογών τους υπ΄ αυτών διωρισμένους στέργειν τε και φυλάττειν Κανόνας και τας αγίας διατάξεις, όσαι τοις ιεροίς ημών Πατράσι κατά διαφόρους καιρούς και χρόνους ετυπώθησαν, πάντας ους αποδέχονται, συναποδεχόμενος, και ους αποστρέφονται, συναποστρεφόμενος».

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Η  ΥΨΙΣΤΗ  ΑΞΙΑ  ΚΑΙ  ΤΟ  ΕΣΧΑΤΟΝ  ΚΡΙΤΗΡΙΟΝ  ΕΝ  ΤΗ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Όταν ο άνθρωπος αφυπνισθή μέσα εις το πήλινον σώμα του και ίδη τας πνευματικάς πραγματικότητας, τότε αισθάνεται ότι αι υλικαί πραγματικότητες είναι τόσον πραγματικαί, όσον το πνεύμα του τας αντιλαμβάνεται ως τοιαύτας, και φθάνει αμέσως εις μίαν παράδοξον διαπίστωσιν: Οι άνθρωποι, ως εν ωρισμένον είδος όντων, γνωρίζουν τας πραγματικότητας εις τον υλικόν κόσμον δια του πνεύματος, το οποίον δεν έχει τα ιδιώματα των υλικών πραγματικοτήτων, αλλά είναι κάτι το οποίον δεν δύναται να αντικειμενοποιηθή υλικώς, ούτε να αποδειχθή ως υπερ-υποκειμενική πραγματικότης, ούτε να γίνη απτόν δια των αισθήσεων. Αλλά, μολονότι είναι ασύλληπτον δια τας μορφάς της υλικής πραγματικότητος, αποτελεί εν τούτοις το πνεύμα με την αόρατον ουσίαν του το μέτρον όλων των ορατών πραγματικοτήτων εις τον κόσμον της ύλης. Και ο άνθρωπος αισθάνεται και αντιλαμβάνεται ολονέν και περισσότερον ότι η σκέψις του πνεύματος, αν και είναι αψηλάφητος, αόρατος και άϋλος, είναι όμως περισσότερον πραγματική πάσης άλλης υπερ-υποκειμενικής πραγματικότητος εις την σφαίραν της ύλης. Επί πλέον: όλαι αι πραγματικότητες θεμελιώνουν την πραγματικότητά των επί των σκέψεων του πνεύματος, το οποίον είναι καθ΄ εαυτό άϋλον. Εις τούτο ακριβώς έγκειται η υπεροχή, το μυστηριώδες και το μεγαλείον του ανθρωπίνου πνεύματος. Και ο αφυπνισμένος άνθρωπος, αγόμενος υπό του αϋλου πνεύματός του δια των μυστηρίων του υλικού, του φυσικού κόσμου, αντιλαμβάνεται ολονέν και περισσότερον ότι το πνεύμα του είναι η μεγαλυτέρα και αμεσωτέρα πραγματικότης του και εν ταυτώ και η υψίστη του αξία. Μέσα εις μίαν τοιαύτην διάθεσιν ο άνθρωπος αισθάνεται την ακαταμάχητον αλήθειαν των λόγων του Σωτήρος περί της ανθρωπίνης ψυχής ως της μεγαλυτέρας πραγματικότητος και της μεγαλυτέρας αξίας, πραγματικότητος περισσότερον πραγματικής ολοκλήρου του ορατού κόσμου και αξίας αξιωτέρας όλων των ηλιακών συστημάτων: «Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος, εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» (Ματθ. 16, 26. Μαρκ. 8, 36-37). Με άλλας λέξεις: εις τον ορατόν κόσμον δεν υπάρχει αξία ισότιμος προς την αξίαν της ανθρωπίνης ψυχής, ούτε αξία δια της οποίας θα ηδύνατο η ανθρωπίνη ψυχή να εκτιμηθή και εξαγορασθή.

Συνεχίζεται.  

Τί σημαίνει “αρχή της ινδίκτου”;

Η Εκκλησία του Χριστού εορτάζει σήμερα την αρχή της Ινδικτιώνος – από την λατινική λέξη “indictio”, η οποία σημαίνει ορισμός – δηλαδή την έναρξι του εκκλησιαστικού έτους. Ο όρος προήλθε από την συνήθεια των Ρωμαίων αυτοκρατόρων να ορίζουν δια θεσπίσματος για διάστημα δεκαπέντε ετών το ποσόν του ετησίου φόρου, που εισέπρατταν αυτήν την εποχή για την συντήρησι του στρατού. Κατ’ επέκτασιν καθιερώθηκε να ονομάζωνται ινδικτιώνες και οι δεκαπενταετείς αυτοί κύκλοι που άρχισαν επί Καίσαρος Αυγούστου, τρία χρόνια πριν από την γέννησι του Χριστού.

Επειδή ο Σεπτέμβριος είναι εποχή συγκομιδής καρπών και προετοιμασίας για τον νέο κύκλο βλαστήσεως, ταίριαζε να εορτάζουν οι χριστιανοί την αρχή της γεωργικής περιόδου αποδίδοντας ευχαριστίες στον Θεό για την εύνοιά του προς την κτίσι. Είναι αυτό που ήδη έκαναν οι Ιουδαίοι σύμφωνα με τις εντολές του Μωσαϊκού Νόμου· την πρώτη δηλαδή ημέρα του εβδόμου ιουδαϊκού μηνός, αρχές Σεπτεμβρίου, τελούσαν την εορτή της Νεομηνίας ή των Σαλπίγγων, κατά την οποίαν εσχόλαζαν από κάθε εργασία, για να προσφέρουν θυσίες ολοκαυτωμάτων “εις οσμήν ευωδίας Κυρίω” (Λευϊτ. 23,18).

Ο Χριστός, ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο δημιουργός του χρόνου και του σύμπαντος, ο προάναρχος Βασιλεύς των αιώνων, ο οποίος εσαρκώθη, για να αποκαταλλάξη τα πάντα εις Εαυτόν και να συναγάγη Ιουδαίους και εθνικούς εις μίαν Εκκλησίαν, ήθελε να ανακεφαλαιώση εν Εαυτώ τον αισθητό κόσμο και τον γραπτό Νόμο. Έτσι, αυτήν την ημέρα που η φύσις ετοιμάζεται να διατρέξη ένα νέο κύκλο εποχών, εορτάζουμε το γεγονός, κατά το οποίο ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός εισήλθε στην Συναγωγή και ανοίγοντας το βιβλίο του Ησαϊου ανέγνωσε το χωρίο, όπου ο Προφήτης ομιλεί επ’ ονόματι του Σωτήρος “Πνεύμα Κυρίου επ’ εμέ, ού είνεκεν έχρισέ με, ευαγγελίσασθαι πτωχοίς απέσταλκέ με, κηρύξαι ενιαυτόν (= έτος) Κυρίου δεκτόν” (Λουκ. 4,18).

Όλες οι Εκκλησίες, συναθροισμένες “επί το αυτό”, αναπέμπουν σήμερα δοξολογία προς τον ένα τρισυπόστατο Θεό, ο οποίος διαμένει στην αιώνια μακαριότητα, διακρατεί τα πάντα εν τη ζωή και στέλνει άφθονες τις ευλογίες του κάθε εποχή στα κτίσματά του. Ο ίδιος ο Χριστός ανοίγει τις θύρες του νέου έτους και μας προσκαλεί να τον ακολουθήσωμε, για να γίνωμε μέτοχοι της αιωνιότητός του.

Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Μακαρίου ιερομονάχου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος, τόμος πρώτος (Σεπτέμβριος)

http://vatopaidi.wordpress.com/

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

 46) Και το να θεωρούν εν προκειμένω οι Λατίνοι και τινές Ορθόδοξοι έγκυρα τα μυστήρια αλλήλων μέσα εις τα πλαίσια αυτά δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Απλώς σημαίνει ότι οι εν λόγω Ορθόδοξοι ή αγνοούν το Φραγκο-Λατινικόν δόγμα περί θείων χαρίτων ή το Ορθόδοξον δόγμα περί ακτίστου μεθεκτής θείας χάριτος. Οι εν λόγω Λατίνοι γνωρίζουν και την ιδικήν τους θέσιν περί θείας χάριτος και την σύγχρονον Ορθόδοξον σύγχυσιν στο θέμα. Παραμένει το γεγονός ότι τα μυστήρια του Σώματος του Χριστού είναι αμέθεκτα όταν δεν συνοδεύονται από την κάθαρσιν της καρδίας ως την προέναρξιν του φωτισμού της καρδίας που οδηγεί εις την τελικήν μέθεξιν του δοξασμού της Πεντηκοστής. Με άλλα λόγια η εν λόγω συμφωνία δεν θα μας οδηγήση στην εκπλήρωσιν της Κυριακής Προσευχής του Ιωάννου 17 όπως υπόσχεται η εν λόγω συμφωνία.

      

    47) Πάντως η Ορθόδοξος θέσις περί των Μυστηρίων του Σώματος του Χριστού δεν φαίνεται εις αυτήν την συμφωνίαν. Δημιουργείται επομένως η εντύπωσις ότι οι Ορθόδοξοι, τουλάχιστον σιωπηλώς, δέχονται ή ανέχονται το Λατινικόν δόγμα περί "κτιστών μεθεκτών θείων χαρίτων," όπως λέγονται από την Φραγκο-Λατινικήν παράδοσιν.

Συνεχίζεται.

Σάββατο 1η Σεπτεμβρίου

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012
Αρχή της Ινδίκτου. Σύναξις της Θεοτόκου των Μιασηνών, και μνήμη του γενομένου εμπρησμού. Μνήμη Συμεών του Στυλίτου, αγίων 40 μαρτύρων παρθένων γυναικών και ασκητριών και Αμμούν του διακόνου και διδασκάλου αυτών, οσίου Μελετίου του εν όρει της Μυϊοπόλεως ασκήσαντος, Αγγελή νεομάρτυρος. Μνήμη της οσ. Μάρθας, μητρός του Αγίου Συμεών, και της οσίας Ευανθίας, και η Κοίμησις του Ιησού του Ναυή, και των αγίων μαρτύρων και αυταδέλφων Ευόδου, Καλλίστης και Ερμογένους. Ασπασίας παρθενομάρτυρος.

Καημένη Ελλάδα! Τι τέλος σε περίμενε!

 Μα δεν έχεις μήτε κάποιον να σε κλάψει, γιατί την κηδεία σου τη γιορτάζουνε σαν γάμο, με χαρές και με τραγούδια, που αυτά ευτυχώς δεν είναι ελληνικά. Ακούστε την εξής ιστορία: η χταπόδα βοσκά στον πάτο της θάλασσας, μαζί με το χταποδάκι. ʼξαφνα το καμακίζουνε. Το χταποδάκι φωνάζει: με πιάσανε μάνα! Η μάνα του του λέγει: μην φοβάσαι παιδί μου! Ξαναφωνάζει το μικρό: με βγάζουν από την θάλασσα! Πάλι λέγει η μάνα: μην φοβάσαι παιδί μου. Και πάλι: με σγουρίζουνε μάνα! Μην φοβάσαι παιδί μου! Με κόβουνε με το μαχαίρι! Μην φοβάσαι παιδί μου! Με βράζουνε μάνα! Μην φοβάσαι παιδί μου! Με μασάνε μάνα! Μην φοβάσαι παιδί μου! Πίνουνε κρασί μάνα! Τότε εκείνη αναστέναξε και φώναξε: Αχ, σε έχασα παιδί μου! Γιατί το κρασί είναι ο αντίμαχος του χταποδιού, επειδή το λιώνει στο στομάχι. Δηλαδή η μάνα δεν φοβήθηκε μήτε το μαχαίρι, μήτε την φωτιά, μήτε τα δόντια, αλλά το κρασί, που είναι πιο ήρεμο και αθώο μπροστά στα μαχαίρια και τα δόντια. Η Ελλάδα σαν το χταποδάκι πέρασε από φωτιές, δόντια, μαχαίρια, αλλά πνεύμα ΔΕΝ παρέδινε. Ο Φράγκος δεν έρχεται με μαχαίρια, πιστόλια και φωτιές. Ήρθε με χάδια και γλυκόλογα. Ήρθε με δώρα, με λεφτά, να ανακουφίσει την φτώχεια μας, να διασκεδάσει μαζί μας, να χορέψει μαζί μας, να μας ευκολύνει την ζωή με τα μηχανήματά του. Όπως το χταποδάκι έλιωσε στο κρασί, έτσι και η Ελλάδα κοντεύει να χαθεί από το γλυκό κρασί που την μέθυσε και δεν ξέρει τι κάνει και ξεγυμνώθηκε και στρήνιασε και εκ του στρήνους αυτής επλούτισεν.

(Από του Φώτη Κόντογλου το : Ασάλευτο θεμέλιο).

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Φανάρι -Βατικανό Προς σύνθεσιν τελικήν ;

Uploaded by westrock1974 on Apr 22, 2011

ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ GOOGLE VIDEO BLOG - ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ http://neataksi.blogspot.com

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Οι «Βίοι των Αγίων» φανερώνουν σαφώς και αποδεικνύουν, ότι κάθε άγιος είναι ο Χριστός επαναλαμβανόμενος. Εις την πραγματικότητα αυτό είναι και ο κάθε χριστιανός, αλλά «κατά το μέτρον της πίστεώς» του. Όλη η ζωή της Εκκλησίας, όλαι αι καθημεριναί ακολουθίαι της, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία διαρκής πρόσκλησις εις αυτό:  Να επαναλαμβάνωμεν και ημείς την ζωήν του Χριστού μαζί με τον άγιον, που εορτάζομεν την τάδε ημέραν, ζώντες μέσα εις την προσευχήν και την χάριν και βιούντες ολόκληρον την ζωήν και τα έργα των αγίων, όπως εκείνοι εβίωσαν την ζωήν και τα έργα του Χριστού. «Μιμηταί μου γίνεσθαι, καθώς καγώ Χριστού» (Α΄ Κορ. 11,1. 4,16). Αυτό παραγγέλλει ο θείος Απόστολος και εις εμέ και εις σε και εις τον καθένα από ημάς. Διότι όλοι έχομεν κληθή εις την αγιότητα, εις την αγίαν πολιτείαν, εις την αγίαν ζωήν (πρβλ. Α΄ Θεσσ. 4, 3, 7). Ηθεία εντολή του πρωτοκορυφαίου Αποστόλου πηγάζει εξ ολοκλήρου από τον Χριστόν: «Κατά τον καλέσαντα υμάς άγιον και αυτοί άγιοι εν πάση αναστροφή γενήθητε, διότι γέγραπται, άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιός ειμι» (Α΄ Πέτρ. 1, 15-16). Την αγίαν όμως ζωήν δεν ημπορούμεν να την ζώμεν μόνοι μας, αλλά πάντοτε «συν πάσι τοις αγίοις», με την βοήθειαν και την καθοδήγησίν των, δια μέσου των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών εν τη Εκκλησία. Δι΄ αυτό και «της Παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου Δεσποίνης ημώς Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας μετά πάντων των αγίων μνημονεύσαντες, εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών, Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα!»  Αμήν!  Αμήν!  Αμήν!

Συνεχίζεται.  

Μποτσουάνας Γεννάδιος: άλλος ένας προδότης οικουμενιστής!...

Έλαβε τις μεταπτυχιακές σπουδές στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο Urbania της Ρώμης ο ολετήρας αυτός της Ορθοδοξίας δηλώνει :




Η παρουσία μας εδώ είναι μόνον μία- θα έλεγε κανείς- «διπλωματική παρουσία»και τίποτε περισσότερο. Δε μπορεί στη Μποτσουάνα να υπάρξει Ιεραποστολή, δε γίνεται, δε νοείται να υπάρξει.... Δε μπορούμε να απευθυνθούμε σε ήδη Χριστιανούς, επί δύο περίπου αιώνες τώρα. Διατηρούμε αδελφικές σχέσεις με τους πέντε (5) Επισκόπους των άλλων αδελφών Εκκλησιών και συνεργαζόμασθε σε Ιατρικά και Ανθρωπιστικά Προγράμματα».

+π.Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : Ορθόδοξος και Βατικάνιος Συμφωνία περί Ουνίας Μπαλαμάντ Λίβανος, Ιούλιος 1993.

 Ο λόγος υπάρξεως του Ουνιτισμού δεν υφίσταται πλέον

45) Οι εκπρόσωποι του Βατικανού και των εν λόγω εννέα Ορθοδόξων Εκκλησιών απεφάσισαν ή πρότειναν ότι ο λόγος υπάρξεως της Ουνίας έπαυσε να υφίσταται. Η πρότασις αυτή βασίζεται στην ιδέαν ότι το θεμέλιον της Εκκλησίας είναι η εν Χριστώ μυστηριακή "κοινωνία," δηλαδή εις την από κοινού αναγνώρισιν της εγκυρότητος των μυστηρίων. Υποτίθεται ότι οι εν λόγω Ορθόδοξοι γνωρίζουν ότι η απόφασις ή πρότασις αυτή έγινε μέσα στα πλαίσια των δογμάτων των 13 Φραγκο-Λατινικών Οικουμενικών Συνόδων του Βατικανού όπου ουδαμού υπάρχει το θεμελειώδες Βιβλικό δόγμα όλων των Ορθοδόξων Οικουμενικών Συνόδων ότι η μέθεξις στα μυστήρια της ακτίστου βασιλείας του Κυρίου της Δόξης είναι η κάθαρσις και ο φωτισμός της καρδίας και του δοξασμού/θεώσεως. Τουναντίον παντού συναντάται εις τας εν λόγω Φραγκο-Λατινικάς Οικουμενικάς Συνόδους το αιρετικόν θεμέλιον του Αυγουστίνου ότι το κάθε είδος μεθεκτής σωστικής χάριτος είναι το κτιστόν αιτιατόν αποτέλεσμα του ακτίστου αιτίου της αμεθέκτου θείας ουσίας. Ταυτίζοντες οι Φραγκο-Λατίνοι την άκτιστον ενέργειαν του Θεού με την θείαν ουσίαν υποχρεούνται να πάρουν την θέσιν ότι αι μεθεκταί θείαι χάριτες είναι κτισταί.

Συνεχίζεται.

Σήμερα τιμούνται οι άγιοι:

Παρασκευή 31 Αυγούστου

Κατάθεσις Τιμίας Ζώνης τῆς Θεοτόκου 

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τὴν ἀνακομιδὴ τῆς τιμίας Ζώνης τῆς Θεοτόκου. Οἱ γνῶμες γιὰ ποὶος αὐτοκράτορας τὴν ἔκανε διίστανται, ἄλλοι λένε ὅτι ἔγινε ἀπὸ τὸ βασιλιὰ Ἀρκάδιο καὶ ἄλλοι ἀπὸ τὸ γιό του, Θεοδόσιο τὸν Β’.

Ἡ τιμία Ζώνη μεταφέρθηκε ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τοποθετήθηκε σὲ μία χρυσὴ θήκη. Ἡ θήκη αὐτή, ὀνομάστηκε Ἁγία Σωρός. Ὁ βασιλιὰς Λέων ὁ Σοφός, ἄνοιξε τὴν Ἁγία Σωρό, μετὰ ἀπὸ 410 χρόνια γιὰ νὰ ἐπικαλεσθεῖ τὴν Θεία Χάρη της, ἐπειδὴ ἡ σύζυγός του διακατείχετο ἀπὸ ἕναν δαίμονα.
Ἀφοῦ λοιπὸν τὴν προσκύνησαν, ὁ Πατριάρχης ἅπλωσε τὴν τίμια Ζώνη ἐπάνω στὴ βασίλισσα καὶ ἀμέσως ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὸ δαιμόνιο.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Παράκληση για Προσευχή. Παρακαλώ ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ !!

Από το καλό μας ιστολόγιο : http://logia-tou-aera.blogspot.ca/2012/08/blog-post_31.html

εύχεσθε υπέρ αλλήλων, όπως ιαθήτε· πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη (Ιακ. ε΄ 16)

Παρακαλούμε τους αδελφούς που μας διαβάζουν να προσευχηθούν Υπέρ Υγείας για τον δούλο Του ΧριστούΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ο οποίος σε πολύ νεαρή ηλικία δοκιμάζεται με ισχυρές χημειοθεραπείες. Το παλικάρι έχει πόλεμο και ζητά τις μεσιτείες μας προς τον Χριστό ώστε να τον ελεήσει. «Αδελφός υπό αδελφού βοηθούμενος ως πόλις οχυρά» (Παροιμ. Σολωμ. ιη´ 19).

Revival of Orthodoxy In Russia (Exhibition in Moscow)

Μεταφορτώθηκε από το χρήστη SlavaBoguVoveki την 6 Ιαν 2012

What happens when technology and big money work together for God's Glory? Just watch this great presentation of Moscow Exhibition The Revival, great New 2012 Year Gift for all of us. Glory to God for All Things!

Eπιδιώκουν την δια παντός τρόπου υποταγή και άλωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Βιώνουμε συνεχώς την παναίρεση του Οικουμενισμού, δηλαδή της αλλοτρίωσης με ένα λόγο του Ορθόδοξου ήθους, της απεμπόλησης των Χριστιανικών Παραδόσεων και διδασκαλιών, της νοθείας των Ιερών Δογμάτων, θεσμών και Κανόνων της Ορθοδοξίας, υπό των οικουμενιστικών ετεροδιδασκαλιών και των Φράγκικων ηθών και εθίμων. Όθεν καλούμεθα οι πάντες εις εγρήγορση, δεδομένης της κοσμικής υπεροπλίας και των δολίων διπλωματικών τρόπων με τους οποίους κινούνται και δρουν οι σκοτεινές οικουμενιστικές δυνάμεις, που επιδιώκουν την δια παντός τρόπου υποταγή και άλωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Εκοιμήθη σήμερα, 30η Αυγούστου ε.ε., ο Μητροπολίτης Γέρων Λεοντοπόλεως κυρός Διονύσιος.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Γέρων Λεοντόπολεως Διονύσιος, κατά κόσμον Ιωάννης Χατζηβασιλείου, εγεννήθη στην Αλεξάνδρεια το έτος 1929. Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης (1951-1955) και κάτοχος μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών σΤΟ Παρίσι και την Γενεύη (1955-1961), χειροτονήθηκε Διάκονος στον Ιερό Πατριαρχικό Ναό Οσίου Σάββα Αλεξανδρείας την 26^η Μαρτίου 1950 από τον Επίσκοπο Μαρεώτιδος Αθανάσιο και Πρεσβύτερος στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Χάλκης, την 28^η Νοεμβρίου 1954, από τον Μητροπολίτη Ικονίου Ιάκωβο.

Κατά τα έτη 1959-1968 διετέλεσε Αρχιγραμματεύς του Πατριαρχείου. Το έτος 1968 εξελέγη Επίσκοπος Ηλιουπόλεως και διωρίσθη Πατριαρχικός Επίτροπος Κάϊρου.

Το έτος 1974 εξελέγη Μητροπολίτης Μέμφιδος, ενώ το έτος 1988 κατεστάθη στην Μητρόπολη Νουβίας και το 1997 στην Μητρόπολη Λεοντοπόλεως. Την 27η Οκτωβρίου 2004 έλαβε εν Συνόδω από την ΑΘΜ τον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας κ.κ. Θεόδωρο Β’ τον τίτλο του Γέροντος Μητροπολίτου και ανέλαβε την διεύθυνση του επισήμου δελτίου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας «Πάνταινος» έως της προς Κύριον εκδημίας του.

Επίσης, διετέλεσε Γενικός Πατριαρχικός Επίτροπος κατά τα έτη 2004-2010. Το έτος 2010 μετωνομάσθη σε επίτιμο Γενικό Πατριαρχικό Επίτροπο.

Ο Μακαριώτατος, πληροφορηθείς την εκδημία του εκ των τελευταίων αιγυπτιωτών ελλήνων αειμνήστου Ιεράρχου, εξέφρασε την βαθύτατη λύπη Του, ενώ ετέλεσε επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως της μακαρίας ψυχής αυτού στο Ιερό Παρεκκλήσιο των Αγίων Θεοδώρων, εντός του Πατριαρχικού Μεγάρου.

Η εξόδιος ακολουθία του Μητροπολίτου Λεοντοπόλεως κυρού Διονύσιου, θα τελεσθή στην Αθήνα, το Σάββατο, 1η Σεπτεμβρίου ε.ε. και ώρα 11η π.μ. στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Κυψέλης, Μετόχιο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Τώρα, από τους «Βίους των Αγίων» γνωρίζομεν ότι ο άνθρωπος είναι μία ύπαρξις με τας πλέον μεγάλας διαστάσεις: εκτείνεται από τον διάβολον μέχρι τον Θεόν, και δύναται να γίνη και θεός κατά χάριν, και διάβολος κατά την ελευθέραν βούλησίν του. Μέσα εις κάθε αμαρτίαν υπάρχει και ολίγον τι του διαβόλου. Δια της φιλαμαρτίας και της εκουσίας και επιμόνου παραμονής εις την αμαρτίαν, ο άνθρωπος βαθμιαίως διαβολοποιείται, μεταβάλλεται βαθμιαίως εις διαβολάνθρωπον και δημιουργεί θεληματικώς την κόλασιν δια τον εαυτόν του. Διότι κάθε αμαρτία είναι μία μικρή κόλασις. Αντιθέτως, μέσα εις την Εκκλησίαν του Χριστού, δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων ευαγγελικών αρετών, ο άνθρωπος πληρούται με τον Θεάνθρωπον Χριστόν, ενδύεται τον Χριστόν, και μεταμορφώνεται βαθμιαίως εις άνθρωπον χριστοφόρον και χριστοειδή, «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. 4,13. Πρβλ. Κολ. 1, 28). Γίνεται βαθμηδόν θεάνθρωπος κατά χάριν, και κατ΄ αυτόν τον τρόπον αποκτά μέσα εις την ψυχήν του τον παράδεισον. Διότι κάθε μία αγία ευαγγελική αρετή είναι μικρός παράδεισος δια την ψυχήν (Ματθ. 5, 3-12. Λουκ. 6, 20-23. Ιακ. 1,25. Ιωάνν. 13,17).                                           

Γίνεται ολοφάνερον από τους «Βίους των Αγίων», ότι οι άγιοι γνωρίζουν ολόκληρον το μυστήριον του ανθρώπου, όλων των ανθρώπων, και το ιδικόν μου και το ιδικόν σου μυστήριον, διότι εγνώρισαν το μυστήριον του Μόνου Τελείου Ανθρώπου, του Θεανθρώπου Χριστού, και δι΄ Αυτού έλυσαν τελείως και τελεσιδίκως το πρόβλημα του ανθρώπου. Και ταυτοχρόνως έλυσαν το πρόβλημα όλης της κτίσεως. Διότι ουσιαστικά όλα τα προβλήματα περιέχονται μέσα εις το πρόβλημα του ανθρώπου, και όλαι αι λύσεις εις την λύσιν του προβλήματος του ανθρώπου. Εκτός του Θεανθρώπου και χωρίς τον Θεάνθρωπον, ο άνθρωπος είναι πάντοτε υπάνθρωπος και μη άνθρωπος, δηλαδή δεν είναι άνθρωπος με την ουσιαστικήν σημασίαν του όρου.     

     Συνεχίζεται.