Ἄς ἀπαντήση ὁ Οἰκ. Πατριάρχης

Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐδήλωσε, μέ ἀφορμήν

τήν συμπλήρωσιν τεσσαράκοντα ἐτῶν ἀπό τήν κοίμησιν τοῦ ἀοιδίμου

Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου ὅτι θὰ συνεχίση τὸ ἔργον του

εἰς τὸ ζήτημα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων μετά τῶν Παπικῶν καί ἄλλων

αἱρετικῶν χριστιανῶν. Ὑπεγράμμισε δέ πώς οἱ διάλογοι ἐπικρίνονται,

«ἐν τούτοις θά πρέπει νά καταστεῖ σαφές γιά ἀκόμη μία φορά πώς οὔτε

κατά διάνοιαν προδίδεται ἡ Ἀποστολική καί ἀμώμητος φιλτάτη

Ὀρθοδοξία μας». Τά ἀνωτέρω τά ἐδήλωσεν ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τῆς Ἁγίας

Μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς ἀπό τόν φερώνυμον Ἱερόν Ναόν τῆς περιοχῆς

τοῦ Κοντοσκαλίου. Ἐάν ὅμως δέν προδίδεται εἰς τούς διαλόγους ἡ

«Ἀποστολική καί ἀμώμητος φιλτάτη Ὀρθοδοξία μας», τότε διατί ἀποκαλεῖ

Τόν Παπισμόν Κανονικήν «Ἐκκλησίαν» καί τόν Πάπαν Κανονικόν

«Ἐπίσκοπον» τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν μέ τό Σύμβολον τῆς Πίστεως δέν

ἀποδεχόμεθα ἄλλην Ἐκκλησίαν πλήν ἐκείνης τῆς Ὀρθοδόξου; Ἐάν δέν

προδίδεται ἡ Ὀρθοδοξία τότε, διατί ἀπεδέχθη τό Βάπτισμα τῶν Παπικῶν

ὡς κανονικόν μυστήριον; Ἐάν δέν προδίδεται ἡ Ὀρθοδοξία, πού οἱ Ἱεροί

Κανόνες της ἀπαγορεύουν τάς συμπροσευχάς μετά τῶν πλανεμένων

Χριστιανῶν, τότε διατί τούς καταφρονεῖ καί μάλιστα προκλητικότατα; Ἐάν

δέν προδίδεται εἰς τούς διαλόγους ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις τότε, διατί ἐπιβάλλει

μίαν πρωτοφανῆ τρομοκρατίαν μέ σκοπόν νά ἐξασφαλίση τήν ἀφωνίαν εἰς τά

ζητήματα αὐτά; Ἐάν δέν προδίδεται ἡ Ὀρθοδοξία τότε διατί ἀπειλεῖ  Σεβ.

Μητροπολίτας τῆς Ἑλλάδος, Καθηγουμένους Ἱ. Μονῶν, Πανεπιστημιακούς

θεολόγους κ.λπ. ἀπαιτῶν πλήρη ὑποταγήν εἰς τάς αὐθαιρεσίας τοῦ

Οἰκουμενικοῦ θρόνου εἰς θέματα Πίστεως; Τέλος ἐάν δέν προδίδεται ἡ Πίστις,

διατί φοβεῖται τό ἀντιοικουμενιστικόν-ἀντιπαπικόν ποίμνιον τῆς Ἐκκλησίας

τῆς Ἑλλάδος καί οἱ στενοί συνεργάται του, ἀλλά καί ὁ ίδιος τό ἀποκαλοῦν

«ζηλωτικόν»; Ἀντιλαμβάνεται ὅτι τό «ἀνθενωτικόν» μέτωπον εἶναι

πολλαπλασίως μεγαλύτερον ἀπό τό «ἑνωτικόν»;

Γ.Ζ.     “Ορθόδοξος Τύπος ”

Ο προφήτης Ηλίας, μέγιστος των Προφητών

Ο Προφήτης Ηλίας στην εποχή του και στα έσχατα
† Π. ΑΘΑΝ. ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία)http://www.impantokratoros.gr/9BA39D18.el.aspx

Ο προφήτης Ηλίας, αγαπητοί μου, είναι μία μεγάλη μορφή, μια πολύ μεγάλη μορφή της Παλαιάς Διαθήκης. Είναι ο μέγιστος των Προφητών είναι ανώτερος κι απ' αυτόν τον προφήτη Ησαΐα τον μεγαλοφωνότατο. Και ενώ δεν έγραψε ο προφήτης Ηλίας ούτε μία λέξη, υπήρξε ο ίδιος μία μεγάλη προφητεία. Αυτό του το έργο, ο τρόπος με τον οποίο έζησε, ο τρόπος με τον οποίο έφυγε από την παρούσα ζωή αλλά και η εμφάνισή του στη Μεταμόρφωση του Χριστού δείχνουν ότι η μορφή αυτή είναι παμμέγιστη, είναι πελώρια!

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Ἄν ἐπίσης μελετήσωμε ὅλους αὐτούς τούς ἱερούς Κανόνες οἱ ὁποῖοι ἀναφέρονται στήν σχέσι τῶν Ὀρθοδόξων μέ τούς αἱρετικούς, θά διαπιστώσωμε ὅτι οἱ Κανόνες αὐτοί ἐπιβάλλουν στούς Ὀρθοδόξους νά ἐξετάζουν τό φρόνημα ἐκείνων μέ τούς ὁποίους προτίθενται νά ἐπικοινωνήσουν ἐκκλησιαστικά καί ἄν αὐτό εἶναι ὀρθόδοξο, τότε καί μόνο τότε νά ἔχουν μέ αὐτούς ἐκκλησιαστικές σχέσεις. Πῶς τώρα εἶναι δυνατόν μέ ὅλους αὐτούς πού διαπιστώσαμε ὅτι δέν ἔχουν ὀρθόδοξο φρόνημα οἱ Κανόνες νά ἐπιβάλλουν ὑποχρεωτικά ἐκκλησιαστική ἀποτείχισι καί ἀπεναντίας με τόν Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος «δημοσίως γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίας» κηρύττει αἵρεσι, ὁ ὑπό ἐξέτασι ἱερός Κανών να ἀφήνη πλήρη ἐλευθερία ἐπιλογῆς (αὐτό σημαίνει δυνητική ἑρμηνεία) εἰς τό ἄν θά ἀποτειχισθῆ κάποιος ἀπό αὐτόν, ἤ ἄν θά ἐπιλέξη νά ἔχη πλήρη ἐκκλησιαστική κοινωνία μαζί του, καί μάλιστα ἀναμένοντας ἡσύχως καί ἐν ὑπομονῇ τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου; Καί ἄν τελικῶς ἡ ἀπόφασις τῆς Συνόδου εἶναι ὑπέρ τῆς αἱρέσεως καί ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας (ὅπως πολλάκις συνέβη) τότε ὑποχρεοῦται ὁ πιστός, βάσει τῆς δυνητικῆς ἑρμηνείας τοῦ κανόνος, να ὑποταχθῆ ἐκκλησιαστικῶς στήν αἵρεσι καί νά διακόψη την ἐπικοινωνία μέ ὅσους παραμένουν πιστοί στήν Ὀρθόδοξο Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλα αὐτά λοιπόν ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ δυνητική ἑρμηνεία τοῦ ἐν λόγῳ Κανόνος, ἐναντιώνεται στήν κοινή λογική καί φυσικά, ἔρχεται σε πλήρη ἀντίθεσι μέ ὅλους τούς σχετικούς μέ αὐτόν ἱερούς Κανόνες, καί ἐπί πλέον ὁδηγεῖ σέ τραγικά ἀδιέξοδα τούς θιασῶτες τῆς ἑρμηνείας αὐτῆς, τά ὁποῖα ὁπωσδήποτε εἶναι εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας καί ὑπέρ τῆς αἱρέσεως.

Συνεχίζεται.

Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν!!!

Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί. Αείποτε η Εκκλησία του Χριστού «δια τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν. Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν έχει αιρέσεις οπότε η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ’ όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων, και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας…                                                                                                       
Πρέπει να παύσωμεν του λοιπού να λέγωμεν εις τας προσευχάς  μας «δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Πρέπει να κλαύσωμεν δια τα πλήθη των Ομολογητών, που εμαρτύρησαν ματαίως και προ του σχίσματος και μετά το σχίσμα. Και πρέπει να σβήσωμεν πλέον και την ιεράν κανδήλαν, που καίει ακοίμητα εις την είσοδον του Ναού του Πρωτάτου, επάνω εις τα άγια λείψανα των Αγιορειτών Πατέρων, που εμαρτύρησαν από τους Ενωτικούς του 13^ου αιώνος, διότι δεν εδέχθησαν το μνημόσυνον του Πάπα. Εάν δεν είναι αιρετική η παπική Εκκλησία, τότε τα θαύματα των αγίων Ομολογητών της Ορθοδοξίας είναι δαιμονικαί απάται. Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, πρέπει να καύσωμεν όλους τους αντιλατινικούς λόγους του Μ. Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Καβάσιλα, Ιωσήφ Βρυεννίου, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Γενναδίου του Σχολαρίου και τόσων ιερωτάτων θεολόγων μέχρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ως και τας Συνοδικάς αποφάσεις. Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν! 

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

3. Ὅλες οἱ μεγάλες αἱρέσεις οἱ ὁποῖες ἀνεφύησαν, μηδέ ἐξαιρουμένου καί αὐτοῦ τοῦ Παπισμοῦ, ἀνεπτύχθησαν καί προσπάθησαν νά ἑδραιωθοῦν ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, μέ ἀπώτερο σκοπό τήν ἐξοστράκισι τῆς Ὀρθοδοξίας, την μετάλλαξι τοῦ φρονήματος τῶν πιστῶν καί τήν τελική ἐπικράτησι τῆς αἱρέσεως. Συνεπῶς καί οἱ ἱεροί Κανόνες οἱ ὁποῖοι καθορίζουν τήν σχέσι τῶν Ὀρθοδόξων μέ τους αἱρετικούς ἀναφέρονται εἰς τούς αἱρετικούς αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε ὡς Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι κατέλαβον μέ τήν βοήθεια της πολιτικῆς ἐξουσίας τίς θέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων, εἴτε ὡς ἱερεῖς καί ἡγούμενοι οἱ ὁποῖοι μετήλλαξαν τήν πίστι των και ἀθέτησαν τήν Ὀρθοδοξία, εἴτε ὡς λαϊκοί οἱ ὁποῖοι συμβιβάζονται μέ τήν αἵρεσι καί τήν εὔκολη λύσι ἤ ἄγονται και φέρονται ἀπό τούς πνευματικά προϊσταμένους των. Εἶναι τουλάχιστον ἀστεῖο να ἰσχυρισθοῦμε ὅτι ὅλοι αὐτοί οἱ ἱεροί Κανόνες, οἱ ὁποῖοι, ὅπως προαναφέραμε, καθορίζουν την σχέσι τῶν Ὀρθοδόξων μέ τούς αἱρετικούς, ἀναφέρονται εἰς τούς αἱρετικούς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν σχηματίσει ἰδιαίτερες κοινότητες, ἔχουν ἀποκοπῆ καί διαχωρισθῆ ἀπό τήν Ὀρθοδοξία καί ἔχουν ἰδικό τους ἱερατεῖο, ὅπως εἶναι σήμερα οἱ Παπικοί, οἱ Μονοφυσίτες κλπ. Ὅλοι οἱ ἱεροί αὐτοί Κανόνες εἶναι αὐστηρότατοι, ἀπολύτως ἐπιτακτικοί καί ὄχι δυνητικοί καί μάλιστα μέ αὐστηρότατα ἐπιτίμια διά τούς παραβάτας. Πῶς λοιπόν θά ἐκληφθῆ ὡς δυνητικός ὁ 15ος αὐτός Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, την στιγμή κατά τήν ὁποία καί αὐτός ἀναφέρεται στούς ἰδίους αἱρετικούς καί μάλιστα Ἐπισκόπους, πού ἀναπτύσσονται καί ἐργάζονται ὑπέρ τῆς αἱρέσεως ἐντός τῆς Ἐκκλησίας;


Συνεχίζεται

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Το χάρισμα της διερμηνείας

Εις κάποιον σημείον της ιστορίας της μεταποστολικής Εκκλησίας το χάρισμα της συγχρόνου μεταφοράς των προσευχών και ψαλμών από την καρδίαν εις την διάνοιαν δια την μεγαλόφωνον απαγγελίαν αυτών προς όφελος των ιδιωτών αντικατεστάθη με γραπτά αναγιγνωσκόμενα κείμενα με καθορισμένα σημεία εις τα οποία οι ιδιώται (λαϊκοί) απαντούσαν με το "αμήν," "Κύριε ελέησον," κ.τ.λ. Επίσης η προσευχή της καρδίας συνετομεύθη εις μικράν φράσιν (π.χ. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλόν) ή εις ρητόν Ψαλμού (παράδοσις της Αιγύπτου την οποίαν μετέφερε εις την Δύσιν ο Άγιος Ιωάννης ο Κασσιανός). Κατά τα άλλα τα χαρίσματα της 1 Κορ. 12:28 παρέμειναν τα ίδια.

Ο Ρωμαίος ιστορικός των Φράγκων Γρηγόριος Επίσκοπος Τουρώνης περιγράφει τα φαινόμενα και του φωτισμού και του δοξασμού. Αλλά μη γνωρίζων τί είναι, τα περιγράφει ωσάν θαύματα και με τρόπον συγκεχυμένον. Οι Φράγκοι συνέχισαν την σύγχυσιν ταύτην και τελικά εταύτισαν τον φωτισμόν και τον δοξασμόν με τον Νεο-Πλατωνικόν μυστικισμόν του Αυγουστίνου, τον οποίον ορθώς απέριψαν ορισμένοι Διαμαρτυρόμενοι, αφού δια τους Πατέρας αποτελεί φαινόμενον δαιμονικόν. 

Συνεχίζεται.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Οι θεοφόροι άγιοι είναι το φως του κόσμου, οι φωστήρες του κόσμου (Ματθ. 5,14. Ιωάν. 8,12. Φιλ. 2,15), δια τούτο το σκότος της αμαρτίας δεν δύναται να τους καταλάβη, δεν είναι όμως φως αυτοί καθ΄΄ εαυτούς, αλλ΄ ένεκα του Χριστού του εν αυτοίς, αυτοί είναι μόνον οι πιστοί κάτοχοι και φορείς του φωτός του Χριστού. Και μετά τον θάνατόν των οι άγιοι εξακολουθούν να φωτίζουν, διότι αυτοί ακτινοβολούν όχι μόνον δια των αγίων λόγων, αλλά και δια των ιερών λειψάνων των. και το πιο εμφανέστερον παράδειγμα είναι τα άγια λείψανα του αγίου Σάββα. Δια τούτο και έκαψαν αυτά οι Τούρκοι (Τα λείψανα του Αγίου Σάββα, πρώτου Αρχιεπισκόπου των Σέρβων 1169-1235, --εκάησαν υπό των Τούρκων 360 έτη μετά τον θάνατόν του, 10 Μαϊου 1594—εις την πλατείαν Vracar εν Βελιγραδίω). Αλλ΄ είναι άραγε δυνατόν να κάψη κανείς το φως με την φωτιά; Διότι τότε το φως γίνεται ακόμα μεγαλύτερον… «Κύριος φωτισμός μου και Σωτήρ μου, τίνα φοβηθήσομαι;»      

      Συνεχίζεται.  

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

2. Ἄν οἱ Ὀρθόδοξοι εἶχον τήν δυνατότητα νά ἀναμένουν ἐν ὑπομονῇ τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου, προκειμένου να ἀποτειχισθοῦν ἀπό τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο, τότε θά ἦσαν περιττοί ὅλοι οἱ ἱεροί Κανόνες οἱ ὁποῖοι ἀναφέρονται στους αἱρετικούς καί στή σχέσι τῶν Ὀρθοδόξων μέ αὐτούς, ὅπως ἐπίσης καί ὅλη ἡ ἀποστολική καί πατερική διδασκαλία, ἡ ὁποία σκοπό ἔχει νά διατηρῆ σέ ἐγρήγορσι τούς πιστούς,

καί νά διδάξη τήν ἀπομάκρυνσι ἀπό τούς αἱρετικούς. Θα ἀρκοῦσε ἡ ἐντολή, οἱ λαϊκοί νά περιμένουν τίς ἀποφάσεις τῶν Συνόδων, χωρίς νά τίς κρίνουν καί νά τίς ἀκολουθοῦν κατά γράμμα. Ἔπειτα, γιά ποιό λόγο δηλαδή οἱ Κανόνες νά ἐπιβάλλουν μέ ἐπιτίμια τήν ἐκκλησιαστική ἀποτείχισι, τήν στιγμή πού ὑπάρχει συνοδική κρίσις περί τούτου; Ἦσαν δηλαδή τόσο ἀπείθαρχοι οἱ Ὀρθόδοξοι καί ἄγευστοι ἀπό κάθε πνευματικότητα, ὥστε νά μήν σέβωνται συνοδικές ἀποφάσεις καί μάλιστα σέ τόσο σοβαρά θέματα; Εἶναι σά νά λέμε ὅτι οἱ Κανόνες πού ἀναφέρονται στήν σχέσι τῶν

Ὀρθοδόξων μέ τούς αἱρετικούς, ἀναφέρονται στόν Ἄρειο, τόν Μακεδόνιο, τόν Νεστόριο, τόν Εὐτυχῆ, τόν Διόσκορο καί τούς λοιπούς καταδικασμένους ἀπό Σύνοδο Ἐπισκόπους καί ὄχι σέ ὅσους ἔχουν μέν τά φρονήματα τούτων, πλήν ὅμως δέν καταδικάστηκαν ἀπό κάποια Σύνοδο.

Συνεχίζεται.

Το Ιλιντεν, η ιστορία και οι νέοι μας.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Μία ευχάριστη έκπληξη επιφύλαξε η ΕΤ-3, ο δημόσιος τηλεοπτικός δίαυλος της Θεσσαλονίκης, σε όσους έχουμε ευαισθησία στα ιστορικά θέματα. Παρουσίασε δύο φορές, την Κυριακή 8 και την Κυριακή 15 Ιουλίου το βράδυ, την ελληνική ταινία «Ο ανθός της λίμνης» που αναφέρεται στον Μακεδονικό Αγώνα. Βλέποντας μάλιστα τον πρωταγωνιστή Λάκη Κομνηνό θυμήθηκα μία άλλη ταινία με τον ίδιο πρωταγωνιστή και αφιερωμένη στην ίδια ιστορική περίοδο. Πρόκειται για την ταινία «Παύλος Μελάς», η οποία χάθηκε περιέργως από τις τηλεοπτικές οθόνες μας αν και παραμένει διαρκώς επίκαιρη λόγω της διαμάχης μας με τα Σκόπια για το όνομα και για την τεχνητή «μακεδονική» εθνότητα.

Η ιστορική μνήμη επιβάλλει να θυμηθούμε αυτές τις ημέρες την ψευδοεπανάσταση του Ίλιντεν. Η λέξη στα βουλγαρικά σημαίνει: ημέρα του Προφήτη Ηλία. Στις 20 Ιουλίου 1903 στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία οι Βούλγαροι κομιτατζήδες της οργανώσεως ΒΜΡΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) προσπάθησαν να ξεσηκώσουν τον αγροτικό χριστιανικό πληθυσμό με το ψευδές σύνθημα «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες». Ανατίναξαν δύο τηλεγραφικούς στύλους, ξήλωσαν λίγα μέτρα σιδηροδρομικής γραμμής, εισήλθαν για λίγο σε ορισμένα χωριά και μετά εξαφανίσθηκαν αφήνοντας τον τακτικό τουρκικό στρατό να ξεσπάσει επί δικαίους και αδίκους. Θύματα της οθωμανικής εκδικήσεως ήσαν τρεις βλαχόφωνες ελληνικές κωμοπόλεις. Το Κρούσοβο, που ανήκει σήμερα στα Σκόπια, η Κλεισούρα και το Νυμφαίο που ανήκουν στον Νομό Φλωρίνης. Η εξέλιξη αυτή αφ’ ενός μεν ξεσκέπασε τα σχέδια των κομιταζήδων, ότι ουσιαστικά ενδιαφέρονταν για τη Μεγάλη Βουλγαρία και αφ’ ετέρου αφύπνισε διπλωμάτες, στρατιωτικούς και εθελοντές στην ελεύθερη Ελλάδα. Η ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα κορυφώθηκε από το 1903 έως το 1908 με σημαντικές επιτυχίες του Ελληνισμού. Η πολιτική πτυχή του Μακεδονικού Αγώνα συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Στις 2 Αυγούστου 1944 , ημέρα του προφήτη Ηλία με το παλιό ημερολόγιο (20 Ιουλίου +13 ημέρες) ο κομμουνιστής ηγέτης των Γιουγκοσλάβων ανταρτών Γιόζεφ Μπροζ Τίτο αποφάσισε να συγκαλέσει την Αντιφασιστική Συνέλευση του «Μακεδονικού λαού» στο Μοναστήρι Προχόρ Πιτσίνσκι. Εκεί η συνέλευση του μετώπου, που έμεινε γνωστό ως ASNOM, κατασκεύασε το ανύπαρκτο μέχρι τότε «μακεδονικό» έθνος , μετονόμασε τη Νότιο Σερβία από Βάρνταρσκα σε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας και διακήρυξε ότι πρέπει να απελευθερωθεί η «Μακεδονία του Αιγαίου», δηλαδή η Βόρειος Ελλάδα και η «Μακεδονία του Πιρίν», δηλαδή η νοτιοδυτική Βουλγαρία (εκ του ελληνικού ονόματος του βουνού Πυρήν).

Στις ημέρες μας η ΦΥΡΟΜ βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τρεις γειτονικές της χώρες για ζητήματα που ξεκινούν από αυτά τα γεγονότα. Με τη Σερβία διαφωνούν για το μοναστήρι του Προχόρ Πιτσίνσκι που προαναφέραμε και το οποίο βρίσκεται τώρα σε σερβικό έδαφος. Κυρίως όμως συγκρούονται για τα εκκλησιαστικά, διότι το σερβικό Πατριαρχείο θεωρεί παράτυπη την απόσχιση τριών επαρχιών του το 1967, οι οποίες μετεξελίχθηκαν στη Σχισματική «Ορθόδοξη Μακεδονική Εκκλησία». Με τη Βουλγαρία η διαμάχη αρχίζει από τον εορτασμό του Ίλιντεν και φθάνει μέχρι την ύπαρξη ή μη του μακεδονικού έθνους. Και οι δύο λαοί γιορτάζουν στις 2 Αυγούστου την επέτειο, μόνο που οι Βούλγαροι τονίζουν ότι οι ηγέτες της ΒΜΡΟ είχαν Βουλγαρική συνείδηση, ενώ οι σκοπιανοί φωνάζουν ότι είχαν «μακεδονική συνείδηση». Η Βουλγαρία το 1991 κατέθεσε δήλωσε στη ΔΑΣΕ, σημερινό ΟΑΣΕ, λέγοντας ότι αναγνωρίζει κράτος, αλλά όχι έθνος Μακεδόνων, και ότι οι κάτοικοι του σκοπιανού κράτους είναι κυρίως Βούλγαροι και 200.000 Έλληνες!

Με τη Ελλάδα τα προβλήματα είναι γνωστά και δεν θα τα επαναλάβω. Απλώς έκρινα σκόπιμο να αναφερθώ λίγο στο παρελθόν, διότι έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι νέοι μας δεν το γνωρίζουν. Ας μην ξεχνούμε την ιστορία με πρόσχημα την κρίση!

http://www.inews.gr/175/konstantinos-cholevas-to-ilinten-i-istoria-kai-oi-neoi-mas.htm

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους : Μικρή και μεγάλη πατρίδα

Κάθε χρόνο που έρχεται ο Ιούλιος, μπαίνουμε, ως Κύπριοι Έλληνες, στη διαδικασία της καθόδου στον Άδη της ιστορίας μας. Η ανάμνηση των ημερών εκείνων, τα γιατί και τα πώς, φαίνεται πως για κάποιους δεν θα πάψουν να έρχονται βασανιστικά και απαιτητικά.

Η εθνική διαίσθηση μάς λέει πως η αλήθεια δεν βρίσκεται στα μαθήματα του σχολείου ούτε στους λόγους των πολιτικών. Η ιστορία την κατέγραψε βέβαια ως γεγονός, αλλά ο ιστορικός ακόμα να την αποκαλύψει. Ίσως να μην αντέχεται για τη γενιά του ’74...

Ωστόσο, πέρα από την ιστορία ως παρελθόν και την καταγραφή της από τον ιστορικό του μέλλοντος, το παρόν είναι εδώ! Η ζωή, το τώρα της προσωπικής και συλλογικής ύπαρξης, απαιτεί να το βιώσουμε δυναμικά και οριστικά. Δεν έχουμε άλλη ευκαιρία, όπως δεν είχαν οι πριν από μας. Όλα έρχονται και παρέρχονται.

Η υπερβολική ενασχόληση με τα ιστορικά γεγονότα και η πεποίθηση ότι η «επιστροφή στην πατρώα γη» θα λύσει τα υπαρξιακά προβλήματα, οδηγούν στην απογοήτευση. Γιατί τίποτα και κανένα του κόσμου τούτου, του φθαρτού και παρερχόμενου, δεν μπορεί να δώσει εμπειρία ζωής αιωνίου.

«Ο Θεός της Ελλάδος», κατά τους αγωνιστές του ’21 και «ο Θεός της Ε.Ο.Κ.Α.», κατά τους αγωνιστές του ’55-’59, μπορεί να μην είναι ο Θεός της Εκκλησίας. Η αντίληψη ότι ποτέ ο Θεός δεν εγκαταλείπει τα παιδιά Του, αλλά τα προστατεύει και τα οδηγεί πάντα στη νίκη, πολεμώντας κατά των αντιπάλων, μάλλον δεν είναι η αλήθεια. Η ιστορία μάς λέει ότι αφήνει, εγκαταλείπει, παραχωρεί βασανισμούς και θανάτους που οδηγούν σε άλλη νίκη και άλλη δόξα τη «μένουσα εις τους αιώνας».

Ασφαλώς ο Θεός δεν είναι άδικος κι ούτε συμπράττει με τους αδικούντας, τους εχθρούς μας και όσους δείχνουν δυνατοί. Άλλη είναι η λογική Του και διαφορετική η θεώρηση της ζωής από τη δική μας. Γι’ αυτό κι ο σταυρός Του έγινε «όπλον κατά του διαβόλου» που μας παρέδωσε για να τα βγάζουμε πέρα. Κατεβαίνει στον Άδη και ανεβάζει εμάς. Ανασταίνεται και «ανακαινίζει τον Αδάμ παγγενή εκ του τάφου».

Ζώντας στον κόσμον τούτο κι έχοντας πατρίδα ματωμένη και πονεμένη, θέλουμε την επιστροφή στον τόπο μας, την ελευθερία και το δίκαιό μας. Όμως κανένας τόπος και καμιά πατρίδα δεν μένει εις τον αιώνα. Ως χριστιανοί ξέρουμε ότι είμαστε στον κόσμον αυτόν «ξένοι και παρεπίδημοι», προσδοκώντας την ουράνια μέλλουσα πατρίδα. Κι ακόμα, ότι τα όποια μαρτύρια - προσωπικά ή κοινά – μπορούν να γίνουν τα μέσα που θα μας φέρουν ανεκλάλητη χαρά και ζωή.

Τελικά την ιστορία του τόπου μας, με τους μάρτυρες και τη μαρτυρική του ζωή, δεν είναι οι άνθρωποι που την ιστορούν, αλλά ο Θεός που δεν βιάζεται, που αποδίδει το δίκαιο στον κατάλληλο καιρό, και που ξέρει να μεταποιεί τα γεγονότα σε βιώματα αιωνίου Ζωής.

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

http://isagiastriados.com

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

"...τό πνεύμα μη σβέννυται" (Α' Θεσσ. 5:19)

Η προσευχή του Αγίου Πνεύματος εν τη καρδία "στεναγμοίς αλαλήτοις" (Ρωμ. 8:26) δεν είναι καθ' εαυτήν μέθεξις εις το σώμα του Χριστού. Πρέπει να ανταποκριθή κανείς εις αυτήν την προσευχήν του Αγίου Πνεύματος με την ιδικήν του αδιάλειπτον προσευχήν του πνεύματός του εν τη καρδία. Έτσι, "Αυτό το Πνεύμα συμμαρτυρεί τω πνεύματι ημών ότι εσμέν τέκνα Θεού. Ει δε τέκνα, και κληρονόμοι, κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού, είπερ συμπάσχομεν, ίνα και συνδοξασθώμεν" (Ρωμ. 8:16-17.

Μολονότι αυτή η ανταπόκρισις είναι ιδική μας, είναι και χάρισμα Θεού. Αυτό ακριβώς προϋποθέτει ο Απ. Παύλος, όταν παραγγέλη: "αδιαλείπτως προσεύχεσθε...τό Πνεύμα μη σβέννυτε, προφητείας μη εξουθενείτε" (Α' Θεσσ. 5.17-19). Ο Παύλος εδώ μας λέγει να φροντίσωμεν να μείνωμεν ναοί του Αγίου Πνεύματος, διατηρώντες την αδιάλειπτον προσευχήν του πνεύματός μας εν τη καρδία, δια να φθάσωμεν να γίνωμεν προφήται δια της θεώσεως.

Το βάπτισμα του ύδατος "εις άφεσιν αμαρτιών" είναι μυστήριον ανεξάλειπτον, διότι η συγχώρησις από τον Θεόν δια την αρρωστίαν μας είναι το δεδομένον δια την έναρξιν της θεραπείας. Όμως το βάπτισμα του Πνεύματος δεν είναι ανεξάλειπτον. Δια τούτο υπάρχει η ιδική τελετή μετανοίας και αναμυρώσεως των μετανοούντων δια προτέραν απάρνησιν της πίστεώς των. Το δε μυστήριον της εξομολογήσεως έχει προφανώς την ρίζαν του εις την καθοδήγησιν των ιδιωτών να φθάσουν από την κάθαρσιν της καρδίας εις τον φωτισμόν αυτής. Είτε ανταποκρίνεται κανείς είτε όχι, το Άγιον Πνεύμα "εντυγχάνει" εν τη καρδία κάθε ανθρώπου. Με άλλα λόγια η αγάπη του Θεού καλεί εξ ίσου τον καθένα, αλλά όλοι δεν ανταποκρίνονται.

Οι μη ανταποκρινόμενοι θα έπρεπε να μη φαντάζωνται τον εαυτόν των ναούς του Αγίου Πνεύματος και μέλη του σώματος του Χριστού και να γίνωνται, ως εκ τούτου, εμπόδιον των άλλων εις αυτήν την ανταπόκρισιν. Οι εις κατάστασιν φωτισμού συμπροσεύχονται εις τας λειτουργίας των ως ναοί του Αγίου Πνεύματος και μέλη του σώματος του Χριστού δια τα μη μέλη, ώστε να γίνουν μέλη ή να ξαναγίνουν μέλη, εφ' όσον τούτο δεν τους το εγγυήθη το βάπτισμα του ύδατος εις άφεσιν αμαρτιών. Δια τούτο ο Χρυσόστομος προειδοποιεί, "Μη τοίνυν θαρρώμεν, ότι γεγόναμεν άπαξ του σώματος."

Συνεχίζεται.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Η πίστις εις τον Χριστόν όχι μόνον ελευθερώνει τον άνθρωπον από το σκότος, αλλά και μεταβάλλει αυτόν εις φως, εις υιόν φωτός. Δια τούτο ο Σωτήρ λέγει περί εαυτού: «Εγώ φως εις τον κόσμον ελήλυθα, ίνα πας ο πιστεύων εις εμέ εν τη σκοτία μη μείνη» (Ιωάν. 12,46). Και όντως, καθ΄ ένας που έχει αληθινά πιστέψει εις τον Χριστόν δεν μένει εις το σκότος του Θανάτου, ούτε θα μείνη ποτέ. Δια τούτο οι πιστοί είναι –φωτισμένοι, και με το θείον φως της ψυχής των φωτίζουν όλα τα μυστήρια του ουρανού και της γης. Έχων τούτο υπ΄ όψιν του ο Απόστολος Παύλος, γράφει εις τους χριστιανούς: «Ήτε γαρ ποτε σκότος, νυν δε φως εν Κυρίω, ως τέκνα φωτός περιπατείτε» (Εφ. 5,8. Πρβλ. Α΄ Πέτρου 2,9). Είσθε σκότος δια της αμαρτίας, της κακίας, της θνητότητος, και «εν Κυρίω» εγίνατε φως, δηλ. δια του Κυρίου, ο Οποίος είναι η όντως αγιότης και το όντως φως. Και τούτο μαρτυρών πάλιν ο Απόστολος γράφει προς τους χριστιανούς: «Πάντες υμείς υιοί φωτός εστε και υιοί ημέρας, ουκ εσμέν νυκτός ουδέ σκότους» (Α΄ Θεσς. 5,5), διότι ο Κύριος, ο Θεός μας, είναι—ο Πατήρ των φώτων, όλων των φώτων (Ιακ. 1,17).   


Συνεχίζεται.                                                             

Από το Μικτό Μοναστήρι του Έσσεξ, στην 34η Διαχριστιανική συνάντηση Μοναχών και Μοναζουσών στη Γαλλία....

Σκέπτομαι την Μικτή Μονή του Έσσεξ. Βλέπω και την φωτογραφία και διαβάζω:

Όταν δε ελειτούργει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έβλεπε το Άγιον Πνεύμα, όπερ κατέβαινεν εις τα τίμια και άγια δώρα με σημείον, όπερ έβλεπε μόνον η καθαρά και αμόλυντος ψυχή του. Λειτουργούντος ποτέ του Αγίου μετά τινος Διακόνου, ούτος ατενίσας προς τον γυναικωνίτην είδε γυναίκα ωραίαν και εσκανδαλίσθη. Εννοήσας τούτο ο Άγιος βλέπει ότι δε κατήλθε το Άγιον Πνεύμα, κατά την συνήθειαν, τότε τον μεν Διάκονον διέκοψεν από την λειτουργίαν εκείνην και  τότε είδε το Άγιον Πνεύμα. Μετά δε ταύτα, δια να μη συμβή και άλλοτε, προσέταξε να κατασκευάσωσιν εις τον γυναικωνίτην δικτυωτά(καφάσια), ώστε αι γυναίκες να βλέπωσι προς το άγιον Βήμα, οι δε Κληρικοί να μη βλέπωσι προς τας γυναίκας.

(Συναξ. Ορθ. Εκκλ. Τόμ. ΙΑ σελ. 425).

Σκέπτομαι την Μικτή Μονή του Έσσεξ. Βλέπω και την φωτογραφία και διαβάζω:

Εις την ξηρόνησον εκείνην διέμεινεν ο Άγιος Μαρτινιανός έξ χρόνους, υπομένων πάσαν κακοπάθειαν τόσον κατά το θέρος όσον και κατά τον χειμώνα, νομίζων όλα τα λυπηρά ευχάριστα και αποβλέπων εις την μέλλουσαν αιώνιον αγαλλίασιν. Όθεν εφθόνησε πάλιν ο αντικείμενος και του έδωσεν έτερον πόλεμον μεγαλύτερον από τον προηγούμενον. Εφύλαξε δηλαδή τον καιρόν ο παμμίαρος, και όταν διήρχετο πλησίον της πέτρας εκείνης πλοίον τι, εις το οποίον ήσαν άνδρες και γυναίκες, ήγειρε θαλασσοταραχήν και τότε το μεν πλοίον συνετρίβη εις την ξηρόνησον, οι δε επιβάται επνίγησαν άπαντες, μόνον μία κόρη ωραία και  πάγκαλος διεσώθη επί μιάς σανίδος και πλησιάσασα εις την ξηρόνησον εφώναζε μετά δακρύων: Ελέησόν με την απολλυμένην, δούλε του Θεού, και δος μοι χείρα βοηθείας. Πρόφθασον, πρίν να με καταπίη η άβυσσος και σώσον με την δυστυχή. Βλέπων λοιπόν ο Όσιος ότι έπρεπε να βοηθήση την ναυαγόν είπε : Και τούτο τέχνη σου είναι, διάβολε, αλλά δεν θα νικήσης την δύναμιν του Χριστού, εις τον οποίον έχω εγώ στηρίξει ολοψύχως τας ελπίδας μου και πιστεύω εις την βοήθειάν Του. Ταύτα ειπών ο Όσιος εμελέτα κατά διάνοιαν λέγων : Πάλιν δοκιμασία καρδίας φοβερωτέρα της προτέρας επέστη εναντίον μου, είναι δε τόσος ο κίνδυνος όσον το ύδωρ είναι επισφαλέστερον της γης. Δέσποτα Κύριε, μη με αφήσης να απολεσθώ ο ανάξιος δούλος σου, αλλ’ οικονόμησον το συμφέρον μου.

Ούτως ειπών ο Όσιος έκυψεν εις την θάλασσαν και έσυρε την γυναίκα από τα ύδατα, βλέπων δε ότι ήτο κόρη περικαλλής και εύμορφος έλεγεν : Αληθώς δεν συμφωνούσι μαζί το πύρ και τα λινόξυλα. Αδύνατον είναι να συγκατοικώμεν κοινοβιάζοντες, διότι θέλομεν αμφότεροι εξαχρειωθεί διά συνεργείας του δαίμονος. Λοιπόν, συ υπόμεινον εδώ και μη δειλιάσης, διότι έχει άρτους και ύδωρ, έως ότου έλθη ο πλοίαρχος και τότε ανάγγειλον εις αυτόν τα συμβάντα και ειπέ του να σε υπάγη εις την πόλιν σου.

Ούτως ειπών προσηυχήθη προς Κύριον λέγων : Κύριε ο Θεός μου, εις τον οποίον υπακούουσιν η θάλασσα και οι άνεμοι, επίβλεψον επ’ εμέ και μη με αφήσης να απολεσθώ εις τα ύδατα, εις τα οποία εισέρχομαι, ελπίζων εις το φοβερόν όνομά Σου, διότι προκρίνω να απολεσθώ μάλλον σωματικώς, παρά να πέσω εις το πάθος και τον βόρβορον του σώματος……….

(Συναξ.τόμοςΒ΄ : 327).

Σκέπτομαι την Μικτή Μονή του Έσσεξ. Βλέπω και την φωτογραφία και διαβάζω:

Παραθέτω ένα κομμάτι διαμαρτυρίας, στον «ΟΡΘΟΔΟΞΟ  ΤΥΠΟ»  κατά της μικτής μονής Έσσεξ—της κυρίας Κρυσταλλίας Κιλαδίτου, 15-12-1989 :

 …όταν ο Μέγας Αρσένιος είπε εις την Ρωμαία συγκλητική που του ζήτησε να προσεύχεται γι αυτήν: «είθε ο Θεός να εξαλείψει το μνημόσυνό σου από την σκέψι μου» και αυτό ο Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας Θεόφιλος το ανέλυσεν ότι δεν εννοούσε ο Άγιος κάτι το κακό αλλά δεν ήθελε να την φέρνη εις την σκέψιν, καθ’ ότι ο διάβολος, είπε, πολεμεί τους μοναχούς δια των γυναικών. Τώρα εάν οι μοναχοί της ωραίας Αγγλίας είναι ανώτεροι του Μεγάλου Αρσενίου και δεν πολεμούνται πλέον διά των γυναικών, τότε είναι άξιοι προσκυνήσεως. Αλλά κι άξιοι προσκυνήσεως εάν είναι, το ότι το παράδειγμα των αγίων αυτών δημιουργεί προηγούμενον εις την Εκκλησίαν, αυτό και μόνον νομίζω είναι ένας λόγος να τους παρακαλέσωμεν να διορθώσουν τα του οίκου των.

Μετά την άλωση της Ορθοδοξίας : ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται...

«Οργανωμένο σχέδιο»

         

«Πόλεμο» κηρύσσει ο Πολύδωρας για το θέμα των φωνηέντων.

Για οργανωμένο σχέδιο διάλυσης της γραμματικής και της γλώσσας, που «γίνεται με 'επιστημονική' υποστήριξη βαρέος πυροβολικού 140 πανεπιστημιακών», κάνει λόγο ο Βύρων Πολύδωρας, αναφερόμενος στο θέμα που έχει προκύψει με το βιβλίο της Γραμματικής της Ε' και ΣΤ' τάξης του δημοτικού.  «Πόλεμος! Γρηγορείτε Συνέλληνες!» καταλήγει ο τέως πρόεδρος της Βουλής. 

Την Κυριακή 140 καθηγητές πανεπιστημίου, ειδικευμένοι στην ελληνική γλώσσα, δημοσίευσαν κείμενο κείμενο για το θόρυβο που έχει ξεσηκωθεί σχετικά με τους φθόγγους και τα φωνήεντα της γλώσσας μας, με αφορμή το συγκεκριμένο βιβλίο της Γραμματικής.

Οι ειδικοί επιστήμονες, αναφέρονται στις απόψεις που διατυπώνονται στο άρθρο δασκάλας δημοτικού σχολείου της Ραφήνας, το οποίο αποτέλεσε έναυσμα για αυτήν την ιδιότυπη διαμάχη, χαρακτηρίζοντάς τις αποτέλεσμα παρανόησης βασικών κανόνων της γραμματικής, ενώ επιβεβαιώνουν «την πέραν πάσης αμφιβολίας επιστημονικά ορθή παρουσίαση των φωνηέντων της Νέας Ελληνικής στο νέο εγχειρίδιο».

Αντιδρώντας στην κίνηση αυτή, ο κ. Πολύδωρας φαίνεται να τάσσεται υπέρ των απόψεων που εκφράζει η δασκάλα, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι το σχέδιο «διάλυσης» της γραμματικής, για το οποίο κάνει λόγο, «δεν είναι λάθος ή αμέλεια. Είναι 'προμελέτη'».

Η ανακοίνωση του κ. Πολύδωρα έχει ως εξής:

«Μετά λύπης μου, όπως διαβάζω στις εφημερίδες 'Δημοκρατία', 'Ελεύθερο Τύπο', 'Αδέσμευτο Τύπο', 'Εστία', 'Βραδυνή', 'Έθνος' και 'Νέα' πρόκειται περί οργανωμένου σχεδίου. 

»Η διάλυση της γραμματικής και της γλώσσας γίνεται με… 'επιστημονική' υποστήριξη βαρέος πυροβολικού 140 πανεπιστημιακών! Δεν είναι λάθος ή αμέλεια. Είναι 'προμελέτη'. 

»Μας λέγουν με πρωτοφανή οίηση: 'Πώς τολμάτε, εσείς οι μη λέκτορες, οι μη ειδικοί, οι μη γλωσσολόγοι, οι αγράμματοι, μ' ένα λόγο να αντιστέκεσθε;'. 

»Επομένως, ΠΟΛΕΜΟΣ! Γρηγορείτε Συνέλληνες!».

Αγία Μαρίνα η μεγαλομάρτυς

Κατήγετο από την Αντιόχεια της Πισιδίας, από γονείς επιφανείς. Ο πατέρας της Αιδέσιος ήταν επίσημος ιερέας των ειδώλων, γνωστός σε όλους. Η μητέρα της πέθανε λίγες μέρες μετά τη γέννηση της μονάκριβης κόρης της Μαρίνας.

Ο πατέρας αναγκάσθηκε να εμπιστευθεί το βρέφος σε μια γυναίκα που κατοικούσε περί τα τρία χιλιόμετρα έξω από την πόλη, για να το θηλάζει. Τούτο ήταν οικονομία Θεού, γιατί μακρυά από το ειδωλολατρικό περιβάλλον του πατέρα της, καθώς μεγάλωνε άκουγε οι γύρω της να μιλούν για το Χριστό, να διηγούνται τα θαύματά Του, τα παθήματά Του, τον σταυρικό θάνατο που υπέστη και τη θαυμαστή Ανάσταση και Ανάληψή Του στον ουρανό. Η παιδική ψυχή της συγκινείτο από όλα αυτά και ρωτούσε και προσπαθούσε να μάθει όλο και περισσότερα για τη νέα πίστη. Άκουγε ότι οι ειδωλολάτρες κατεδίωκαν τους χριστιανούς και τους βασάνιζαν για να τους αναγκάζουν να θυσιάσουν στα είδωλα, αλλά εκείνοι αντιμετώπιζαν με θάρρος τα μαρτύρια και έμεναν πιστοί στον αληθινό Θεό. Μέσα της άρχισε να αυξάνει ο θαυμασμός της γι' αυτούς τους Μάρτυρες και όταν μεγάλωσε και έφθασε στα 15 της χρόνια, δεν δίσταζε να φανερώνει την πίστη της στον Χριστό και να μιλά για τον αληθινό Θεό, που έγινε άνθρωπος και πέθανε για τη σωτηρία μας. Ο ειδωλολάτρης πατέρας της όταν τα πληροφορήθηκε αυτά, δεν ήθελε καν να αντικρύσει το πρόσωπο της κόρης του και την απεκλήρωσε. Λυπόταν η ευλαβής κόρη το κατάντημα του πατέρα της να υπηρετεί ψεύτικους θεούς και να μη θέλει να ανοίξει τα μάτια του στο αληθινό Φως, στον Χριστό. Με τον καιρό γιγάντωσε ο πόθος της, αν χρειασθεί να μαρτυρήσει κι αυτή για τον Χριστό, όπως τόσοι άλλοι.

Έπαρχος το έτος 270 στα μέρη εκείνα ήταν ο Ολύβριος, που ήταν γνωστός για την αγριότητά του και το μίσος του εναντίον των χριστιανών, που τους θεωρούσε επικίνδυνους για την αυτοκρατορία. Όταν επισκέφθηκε την Αντιόχεια και έμαθε ότι η κόρη του επισήμου ιερέα των ειδώλων ήταν χριστιανή και παρασύρει και άλλους στην πίστη της, διέταξε να την συλλάβουν και να την οδηγήσουν μπροστά του να δικαστεί. Η αγνή κόρη προσευχόταν στο δρόμο να της δώσει ο Κύριος δύναμη και σοφία να κρατήσει την πίστη της μέχρι τέλους και να αντέξει τα βασανιστήρια. Όταν έφθασαν στο παλάτι, ο Έπαρχος τη ρώτησε να ειπεί το όνομά της και ποιον θεόν πιστεύει. Η χριστιανή κόρη με θάρρος του απάντησε: «Μαρίναν με λέγουσιν, της Πισιδίας γέννημα και θρέμμα, ελευθέρων γονέων τέκνον και εύχομαι να γίνω δούλη του Θεού και Σωτήρος μου Ιησού Χριστού, όστις έκαμεν όλον τον κόσμον». Ο Έπαρχος όταν είδε ότι με τις συμβουλές και τις υποσχέσεις δεν μπορούσε να της αλλάξει τις πεποιθήσεις της, άρχισε τις απειλές και τα μαρτύρια.

Επί ημέρες βασάνιζαν την αφοσιωμένη στον Χριστό αγνή κόρη. Κατά τη διάρκεια της ημέρας υπέφερε τα απάνθρωπα βασανιστήρια και τη νύχτα την έκλειναν στη φυλακή χωρίς τροφή. Εκεί στο σκοτεινό κελλί αντιμετώπιζε με θάρρος τις επιθέσεις του σατανά, που επεδίωκε «ως λέων ωρυόμενος» να την εκφοβίσει. Αλλά είχε και την παρηγορία και την ενίσχυση του Τιμίου Σταυρού, που ακτινοβολούσε ουράνιο φως και ιαματική χάρη.

Η Μέρτυς υπέφερε με γενναιότητα τους ραβδισμούς με αγκαθωτά ραβδιά, το ξέσχισμα του σώματός της με σιδερένια νύχια, το κρέμασμα στο ξύλο, τα καψίματα στις πλευρές και στο στήθος της με μεγάλες αναμμένες λαμπάδες, το βούτηγμα στο μεγάλο καζάνι και τόσα άλλα, που μετάτρεψαν το εφηβικό της σώμα σε μια αιμορροούσα πληγή. Πλήθη ανθρώπων παρακολουθούσαν τα μαρτύριά της με ποικίλα αισθήματα. Πού εύρισκε τη δύναμη το δεκαπεντάχρονο αυτό κορίτσι να τα αντιμετωπίζει με τόση ηρεμία και καρτερία όλα αυτά και επί πλέον να ευχαριστεί το Θεό που την αξιώνει για την αγάπη Του να υποφέρει! Την απάντηση την πήραν την τελευταία ημέρα του μαρτυρίου της. Όταν την έφεραν από τη φυλακή και την έστησαν και πάλι μπροστά στον Έπαρχο, δεν πίστευαν στα μάτια τους. Μα είναι αυτή η ίδια που μέχρι την προηγούμενη ημέρα της ξέσχιζαν το πρόσωπό της και ολόκληρο το σώμα της; Πώς δεν βλέπουν ούτε ίχνη από τις πληγές της; Κατάπληκτοι ακούν σε λίγο με παρρησία να αποκαλύπτει στον ηγεμόνα το τι συνέβη. «Μάθε ότι ο αληθινός και μόνος Θεός, που θεραπεύει ψυχές και σώματα, με θεράπευσε». Και σαν επιβεβαίωση των λόγων της, φοβερός σεισμός έσεισε τον τόπο και ακούστηκε φωνή από τον ουρανό, που καλούσε τη μάρτυρα να απολαύσει τον στέφανον της αφθαρσίας στα ουράνια σκηνώματα. Το πλήθος συγκλονίστηκε απ' όσα έβλεπε και άκουγε και πίστεψαν στον Χριστό χιλιάδες, που τον ομολογούσαν ως Θεόν τους και διεκήρυτταν ότι ήσαν και αυτοί έτοιμοι να θυσιαστούν για τον Χριστό.

Ο Έπαρχος πανικοβλήθηκε και πήρε την πιο απάνθρωπη απόφαση. Διέταξε τον στρατόν του να φονεύει χωρίς άλλη διαδικασία όποιον λέγει ότι πιστεύει τον Χριστό ως Θεό και δεν δέχεται να θυσιάζει στα είδωλα. Στον γενικό αυτό διωγμό, στην Επαρχία της Πισιδίας, μαρτύρησαν δέκα πέντε και πλέον χιλιάδες.

Η Εκκλησία μας δέχθηκε το ειδικό αυτό Βάπτισμα του αίματός τους, τους κατέταξε στη χορεία των Αγίων Μαρτύρων και τους εορτάζει την 16ην Ιουλίου, παραμονή της εορτής της Αγίας Μαρίνας.

Επί πλέον, ο Έπαρχος πρόσθεσε και ένα ακόμη κακούργημά του. Από φόβο μήπως αν παραταθεί η ζωή της Μαρίνας αυξηθεί ακόμη περισσότερο ο αριθμός των χριστιανών, έδωσε διαταγή να αποκεφαλισθεί. Έτσι η Μεγαλομάρτυς παρέδωκε την ψυχή της στον Νυμφίον της Χριστόν, το δε μαρτυρικό πάναγνο σώμα της το ενταφίασαν κρυφά οι χριστιανοί με βαθειά ευλάβεια. Αργότερα τα ιερά Λείψανά της μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και εφυλάσσοντο στον ναόν του Χριστού Παντεπόπτου μέχρι την κατάληψη της Πόλης από τους σταυροφόρους.

Η Εκκλησία τιμά τη Μεγαλομάρτυρα Αγία Μαρίνα την 17ην Ιουλίου.

http://www.impantokratoros.gr/agia-marina.el.aspx

St. Marina’s miracle

A few years ago, a family from Lemessos, Cyprus, named Vassiliou received the following miracle. In Greece they are well known from the televised requests they made in order to find a donor for their young boy Andrea, who suffered from leukemia. The donor was indeed found and the parents began preparing for their trip to Texas, U.S.A where the bone marrow transplant was going to be performed. Meanwhile, they also prayed and begged Jesus Christ to save their boy. Before they left for the U.S.A the parents heard of St. Marina’s miracles and they called the monastery of St. Marina located on the island of Andros in Greece to ask for Her blessing. The Elder of the monastery, Archimandrite Fr. Cyprianos promised that he would pray to St. Marina. He also wished the parents for St. Marina to be with Andrea in the operating room, to help him. With Elder Cyprianos’ blessing and with strong faith that St. Marina would help indeed, the Vassiliou family went to the U.S.A.

After the necessary pre-operation tests that Andrea had to undergo, he was taken to the operating room. A short time before the operation was to begin, a woman came to see the surgeon who would be operating on Andrea. She said that she was Andrea’s doctor and asked to be allowed to observe the operation. The conversation that ensued proved that the woman was indeed a doctor. However, the surgeon replied that ‘outside’ doctors were not permitted to be present in the operating room and that his medical teams’ policy was that no doctor other than those on the team be involved in such delicate operations. The persistence of the woman however, convinced the surgeon to allow her in the operating room. But before, he asked her to leave her coordinates at the administration desk. The unknown doctor did as told and then entered the operating room with the surgeon. During the operation, she gave several directions regarding the progress of the procedure. The operation went well and in the end the surgeon thanked the woman and exited the operating room.

Andrea’s parents immediately went to inquire about the outcome of the surgery and the surgeon replied that all had gone very well, adding that he could not understand why they had brought Andrea to him when they had such a fine doctor. The parents were surprised and responded that they had not brought any doctor with them.  The surgeon insisted however. He also told them that when he came out of the operating room Andrea’s doctor had remained there for a little longer with the rest of the operating team and therefore, she would probably still be around. He recommended that they look for her. The search however, proved pointless as the ‘woman doctor’ was nowhere around. The Vassiliou couple then concluded that it must have been a doctor from Greece or Cyprus who had decided to travel to the U.S.A and contribute to the delicate operation. They expressed the wish to know who she was so that they may be able to thank her, and at the surgeon’s recommendation they then went to the administration desk to ask for her coordinates.

It was with utter surprise that they read that the unknown woman had signed with the name “Marina from Andros”. Tears of gratefulness and joy filled their eyes as they recalled that the Elder at the monastery had said to them that he wished Andrea to have St. Marina in the operating room to help him.

Andrea’s parents shared with the media their joy both for the successful operation and Andrea’s recovered health and for the miracle they received.

The Vassiliou family made the vow that the entire family will be present at the saint’s monastery every year on the saint’s feast day (July 17) and Elder Cyprianos reports that the family has been making the annual trip from Lemessos to Andros every summer to thank Saint Marina for saving Andrea.

Miracles performed by the saints have never ceased to take place in the Orthodox Church. With these miracles, may our Lord Jesus Christ help us build our faith.

Του Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου

Δευτέρα, 16 Ιούλιος 2012 14:13 

Δια του Δελτίου Tύπου της 6ης Ιουλίου ε.έ. η Διαρκής Ιερά Σύνοδος εγνωστοποίησε τον καταρτισθέντα πίνακα των θεμάτων, τα οποία πρόκειται να εξετάσει η Ιεραρχία κατά τον προσεχή Οκτώβριο, η οποία θα συνεδριάσει από 2 έως 5 Οκτωβρίου 2012, είναι δε τα παρακάτω:

«Η ποιμαντική της Εκκλησίας στην εποχή των μνημονίων».
«Οι δυσκολίες της Εκκλησίας κατά την άσκηση της ποιμαντικής Της» και
«Εκκλησία, νέες αντιλήψεις και νέα τεχνολογία».

Ατενίζοντας τα θέματα αυτά η επισκοπική μας καρδιά ετρώθη! Πληγώθηκε, καί πολύ μάλιστα, διότι, καθ’  ον χρόνον η πίστη διώκεται και η Ελλάδα χάνεται, εμείς οι Ταγοί της Εκκλησίας μοιάζουμε σαν νά μένουμε απαθείς καί με αδιαφορία «να χτενιζόμαστε»!

Τρέχουμε π.χ για να υποδεχθούμε τον Οικουμενικό Πατριάρχη, διοργανώνουμε τελετές υποδοχής, που θυμίζουν τους θριάμβους της Ρωμαϊκής εποχής, συνωστιζόμαστε για το ποιος θα κερδίσει την εύνοιά Του, είμεθα σπάταλοι στο λιβάνισμα, ξοδεύουμε κάποιες δεκάδες χιλιάδες ευρώ και με όλα αυτά όχι μόνο προδίδουμε την πρωτοχριστιανική απλότητα, αλλά και σκανδαλίζουμε τον Λαό!

Άσφαλώς όλα αυτά δεν τα απαιτεί ο Πατριάρχης μας, πλήν όμως και δεν τα αποστρέφεται, δέν τα καταδικάζει, ούτε και τα απαγορεύει!

Πολύ π.χ. μας λυπεί το γεγονός, ότι συχνά διαβάζουμε αιχμηρά επικριτικά σχόλια για τον Πατριάρχη μας! Δεν φταίνε μόμο οι άλλοι! Καί ο ίδιος δεν πρέπει να εκτίθεται με τά συχνά ταξίδια Του και τις πολυπληθείς ακολουθίες Του!

Έτσι δίδει αφορμή σέ πικρόχολα σχόλια!  Δήτε π.χ. τι έγραψε η εφημερίδα "Ορθόδοξος Τύπος" στο κύριο άρθρο της 6ης Ιουλίου ε.έ.

Παραλληλίζει τόν Πατριάρχη μας με τον Πάπα της Ρώμης καί γράφει: "Ο Πάπας λοιπόν κυρίαρχος πάντων, στον οποίο υποκλίνονται και οι Ορθόδοξοι επίσκοποι (εννοεί τόν Σεβ. Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, ο οποίος πολύ πρόσφατα, επισκεφθείς τη Ρώμη, και υποκλίθηκε στον Πάπα και το χέρι του Πάπα ασπάσθηκε) αιτούμενοι την ευλογία του!

Μήπως όμως και στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο δεν υποκλίνεται αδιακρίτως πλειάδα Ορθοδόξων επισκόπων τιμώντας τον περίπου με τιμές και λόγους, που ταιριάζουν προς ένα Πάπα; Το πρωτείο τιμής του Οικουμενικού Πατριάρχου πρακτικά φαίνεται να μη διαφέρει πολύ από το πρωτείο εξουσίας του Πάπα" της Ρώμης!

Απορρίπτουμε, λοιπόν,  αναφανδόν αυτήν την πολυτέλεια, την δουλοπρέπεια και την σπατάλη! Ο κόσμος καίγεται, κι εμείς .........χτενιζόμαστε! Και τούτο υποστηρίζουμε, καθ '  όσον πουθενά, μέσα από τα θέματα που ώρισεν η ΔΙΣ,  δεν μεταδίδεται μια ΑΓΩΝΙΑ.

Πουθενά δεν φαίνεται να θίγωνται οι υπαίτιοι! Πουθενά δεν φαίνεται διάθεση μάχης! Ώστε λοιπόν και εκείνοι, δηλ.οι πολιτικοί, μπορούν να συνεχίζουν το καταστρεπτικό τους έργο (π.χ. το γκρέμισμα της Πίστεως, την ανάδειξη των ψευδο-θρησκειών κλπ) κι εμείς, δηλ. οι της Εκκλησίας, να προσαρμοζόμαστε με σχετική άνεση στις νέες συνθήκες!

Πώς αλλοιώς να διαβάσω το θέμα για τις δυσκολίες της Εκκλησίας κατά την άσκηση της ποιμαντικής της;

Όλα αυτά μας οδήγησαν σε μία αγανάκτηση και εξέγερση, εξέγερση και διέργεση ψυχική, εσωτερική!

Για δεύτερη φοορά καταγράψαμε την αγωνία μας σ’ ένα χαρτί, συντάξαμε δηλ. μια αναφορά, την οποία και εταχυδρομήσαμε στους αρμοδίους της εκκλησιαστικής Διοικήσεως. Για δεύτερη φορά προτείναμε θέματα καυτά της επικαιρότητος.

Την πρώτη φορά με την από 16 Φεβρουαρίου ε.έ. ζητήσαμε την σύγκληση της Ιεραρχίας για να ασχοληθή με τα θέματα α) της  οικουμενικής Κινήσεως, β) της Μεταπατερικής Θεολογίας και γ) της μεταγλωττίσεως των λειτουργικών κειμένων.

Η ΔΙΣ όχι μόνον δεν ασχολήθηκε με αυτά, αλλά και δεν καταδέχθηκε  να μας τιμήσει με μια τυπική έστω απάντηση της. ΜΑΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΕ! ΜΑΣ ΑΓΝΟΗΣΕ! Στο καλάθι των αχρήστων έρριψε την αναφορά ενός εκ των παλαιοτέρων Αρχιερέων Μελών της! Τριάντα εξ χρόνια συμπληρώσαμε ως Αρχιερεύς!
      
Θα μας ακούσουν άραγε τώρα; Μακάρι! Εμείς, για να είμαστε ειρηνικοί με τη συνείδησή μας, πράττοντας το κατά δύναμη, προβαίνουμε σήμερα στις εξής δύο πρόσθετες ενέργειες.
Διαβιβάζουμε το κείμενο της δεύτερης αναφοράς-διαμαρτυρίας μας προς τους Σεβ. Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, προκειμένου να λάβουν γνώση.
Καταφεύγουμε και στο χριστεπώνυμο Πλήρωμα, στο Λαό του Θεού, στους πιστούς, στα τέκνα της Εκκλησίας, για να μεταδώσουμε και σ' αυτά την αγωνία της ψυχής μας. Προβαίνουμε δηλ. στην παρούσα ανάρτηση, στο προσωπικό μας blog, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες που μας δίδει το διαδίκτυο. Μακάρι κάποιοι να ακούσουν την αγωνιώδη κραυγή μας: «Άγιοι Πατέρες, υψώστε τα Λάβαρα! Κηρύξτε την έναρξη της μάχης υπέρ της πίστεως!»
Αίγιον, 16 Ιουλίου 2012

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

ΣΗΜ. Ζητάμε συγγνώμην για τη χρήση της απλής καθαρεύουσας στο έγγραφό μας.
Είναι η εκκλησιαστική γλώσσα, την οποίαν δεν πρέπει να χάσουμε.

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης : ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ο Κύριος της Δόξης και αι Οικουμενικοί Σύνοδοι

Δια τον Χριστόν και τους αποστόλους η Αγία Γραφή είναι η Παλαιά Διαθήκη εις την οποίαν προσετέθη η Καινή Διαθήκη. Τα ευαγγέλια του Ματθαίου, Μάρκου και Λουκά συνετάγησαν ως οδηγούς εις την κάθαρσιν του έσω ανθρώπου, δηλαδή του πνεύματός του (νοός) εν τη καρδία, και τα πρώτα στάδια του φωτισμού πρό του βαπτίσματος δι' ύδατος. Εις αυτά ο Χριστός αποκαλύπεται ως ο ενσαρκωθείς Κύριος της δόξης εις το βάπτισμά του και την μεταμόρωσίν του, όταν φανερούται ως η κατά φύσιν πηγή της ακτίστου δόξης, βασιλείας και θεότητος του Πατρός. Το ευαγγέλιον του Ιωάννου συνετάγη δια τους ήδη βαπτισθέντας δι' ύδατος ως οδηγόν εις το βάπτισμα του Πνεύματος, δηλαδή τον φωτισμόν και την προκοπήν της καρδίας (ιδίωςΙων. 13:31-17) ίνα δια της ανιδιοτελής αγάπης φθάση εις τον δοξασμόν (Ιων. 17) δια του οποίου θεωρεί τον εν σαρκί Κύριον της δόξης να δοξάζεται εν τω Πατρί και ο Πατήρ εν Αυτώ δια του μυστηρίου του σταυρού (Ιων. 13:31;18-21). Δια τον λόγον αυτόν αυτό του Ιωάννου καλείται το "πνευματικόν ευαγγέλιον,"

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Το φως, ο Χριστός, «ελήλυθεν εις τον κόσμον, και ηγάπησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος (τ. έ. Την αμαρτίαν, τον θάνατον, το κακόν) ή το φως». Δια τι;--«Ην γαρ πονηρά αυτών τα έργα. Πας γαρ ο φαύλα πράσσων μισεί το φως («πας»: και εγώ και συ, όταν κάνωμεν το κακόν) και ουκ έρχεται προς το φως, ίνα μη ελεγχθή τα έργα αυτού ότι πονηρά εστιν» (Ιωάν. 3, 19-20). Κάποια μυστική ταύτισις υπάρχει μεταξύ του φωτός και του αιωνίου θείου αγαθού, όπως πάλιν υπάρχει μοιραία ενότης μεταξύ του σκότους και του σατανικού κακού, εντεύθεν εξηγείται το μίσος του σκότους και του κακού προς ό,τι είναι φωτεινόν και καλόν. «Ο ποιών την αλήθειαν έρχεται προς το φως, ίνα φανερωθή αυτού τα έργα, ότι εν Θεώ εστιν ειργασμένα» (Ιωάν. 3,21).                                                                        Ο κόσμος είναι βυθισμένος εις το σκότος της αμαρτίας. Και μέσα εις αυτό το φοβερόν σκότος μόνον ο θαυμαστός Κύριος ηδύνατο να είπη δια τον Εαυτόν Του: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου, ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ΄ έξει το φως της ζωής» (Ιωάν. 8,12). Άνευ του θαυμαστού Κυρίου Ιησού ο κόσμος είναι ένα σκότος πλήρες από φαντάσματα. Δεν σας φαίνονται άνευ του Χριστού οι άνθρωποι, όταν τους κοιτάξετε με το μάτι του Χριστού, σαν φοβερά φαντάσματα; Και δεν φαίνονται τα πράγματα επίσης σαν φανταστικαί σκιαί, μέσα από τας οποίας προβάλλει το τυφλόν τέρας του θανάτου; Εάν έχετε το θάρρος να αντικρύσετε την φρίκην με τα μάτια σας, θα το αισθανθήτε αυτό και τότε, τότε δεν σας απομένει τίποτε άλλο παρά ο θρήνος και το πένθος δια τον Χριστόν. Διότι ο άνθρωπος, περιπατών άνευ του Χριστού μέσα εις το θέατρον των σκιών που λέγεται κόσμος, «ουκ οίδε που υπάγει» (πρβλ. Ιωάνν.12,35). Δια να μάθη που πηγαίνει, και ποίος δρόμος οδηγεί από αυτόν τον κόσμον εις τον άλλον, ο άνθρωπος πρέπει να γίνη υιός φωτός. Πως;--Δια της πίστεως εις τον Χριστόν ως το φως του κόσμου, διότι δια της τοιαύτης πίστεως γεννάται ο ίδιος ο άνθρωπος εκ του φωτός και γίνεται τέκνον φωτός, υιός φωτός (πρβλ. Ιωάνν. 12,36).   

Συνεχίζεται.