Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Πίστις και γνώσις.

Η πίστις εις τον Κύριον Ιησούν και η γνώσις του Κυρίου Ιησού αποτελούν ουσιαστικήν και αδιάσπαστον ενότητα. Αυτά τα δύο είναι εν εν τη Εκκλησία. Και ως εν δίδονται δια του Αγίου Πνεύματος δια τα ενάρετα έργα, πρωτίστως δε δια την ταπεινοφροσύνην. «Ενότης γαρ πίστεως το μη διαφωνείν περί τα δόγματα. Τούτο γαρ επίγνωσις του Υιού του Θεού, το μη διαφωνείν περί αυτού» (Οικουμενίου  PG.  118,  c.  1220C). «Τούτο γαρ εστιν ενότης πίστεως, όταν πάντες εν ώμεν, όταν πάντες ομοίως τον σύνδεσμον επιγινώσκωμεν. Μέχρι τότε εργάζεσθαι χρη, ει δια τούτο χάρισμα έλαβες, ίνα άλλους οικοδομής… Όταν δε πάντες ομοίως πιστεύωμεν, τότε ενότης εστιν» (Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομ. ΧΙ, 3  PG.  62.  C. 83). «Τότε γαρ η αληθής ενότης της πίστεως, τότε επιγινώσκομεν τον Υιόν του Θεού, όταν και εν τοις δόγμασιν ορθοδοξώμεν και της αγάπης σύνδεσμον συντηρώμεν. Αγάπη γαρ ο Χριστός» (Θεοφυλάκτου,  PG.  124,  c. 1088A). β)  Να «καταντήσωμεν εις άνδρα τέλειον». Αλλά τι είναι ο τέλειος άνθρωπος και τις είναι ο τέλειος άνθρωπος; Μέχρι της εμφανίσεως του Θεανθρώπου Χριστού επί της γης, οι άνθρωποι δεν εγνώριζον ούτε τι είναι ο τέλειος άνθρωπος ούτε ποίος είναι ο τέλειος άνθρωπος. Το πνεύμα του ανθρώπου δεν ήτο ικανόν να επινοήση και να δημιουργήση την εικόνα του τελείου ανθρώπου ούτε ως επινόησιν και ιδεώδες, ούτε ως πραγματικότητα. Αυτό ήτο και η αιτία των τόσων περιπλανήσεων εις αναζήτησιν του ιδεώδους ανθρώπου εκ μέρους των πλέον εκλεκτών στοχαστών του ανθρωπίνου γένους. Δια πρώτην φοράν με την εμφάνισιν του Θεανθρώπου μεταξύ των ανθρώπων οι άνθρωποι απέκτησαν την επίγνωσιν τι είναι ο τέλειος άνθρωπος και ποίος είναι ο τέλειος άνθρωπος, διότι Τον είδαν εις την πραγματικότητα, εν μέσω των. Το ερώτημα είναι: Πως θα φθάσωμεν εμείς «εις άνδρα τέλειον»; Η μοναδικότης του Μοναδικού έγκειται, ακριβώς, εις το ότι Αυτός και είναι τέλειος άνθρωπος και έδωκεν εις όλους την δυνατότητα όχι μόνον να έλθουν με μοναδικόν τρόπον εις επαφήν με τον «τέλειον άνθρωπον», αλλά και να γίνουν σύσσωμοί Του, κοινωνοί και «μέλη του σώματος αυτού εκ της σαρκός αυτού και εκ των οστέων αυτού» (Εφ. 5, 30). Πως; Μόνον από κοινού «συν πάσι τοις αγίοις», μέσω των αγίων ευαγγελικών αρετών και μέσω της καθολικής και αγίας ζωής της Εκκλησίας. Διότι η Εκκλησία δεν είναι άλλο παρά ο «τέλειος άνθρωπος» εις την πορείαν του δι΄ όλων των αιώνων προς την τελικήν πραγμάτωσιν του θείου σχεδίου περί του κόσμου. Ούτως εδόθη δυνατότης και εις τον ελάχιστον μεταξύ μας, εις τον πλέον περιφρονημένον και ευτελή να καταντήση από κοινού «συν πάσι τοις αγίοις» με την βοήθειαν των ευαγγελικών αρετών, εις «άνδρα τέλειον». Ελέχθη «μέχρι καταντήσωμεν οι πάντες…  εις άνδρα τέλειον». Τούτο σημαίνει ότι αυτό δεν δίδεται εις τον υπερήφανον απομονωμένον, αλλ΄ εις τον ταπεινόν «καθολικόν» άνθρωπον, δίδεται δια την κοινωνίαν «συν πάσι τοις αγίοις». Κάθε χριστιανός ζων «συν πάσι τοις αγίοις» εις το Θεανθρώπινον σώμα του «τελείου ανδρός», του Χριστού, αποκτά και ο ίδιος την τελειότητα αυτήν, κατά το μέτρον του κόπου του, γίνεται ο ίδιος τέλειος άνδρας. Ούτως εις την Εκκλησίαν γίνεται δι΄ έκαστον προσιτόν και πραγματοποιήσιμον εκείνο το θείον ιδεώδες και ο σκοπός: «Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειος εστίν» (Ματθ. 5, 48). Ο άγιος Απόστολος εξαίρει με ιδιάζοντα τρόπον ότι ο σκοπός της Εκκλησίας είναι «ίνα παραστήσωμεν πάντα άνθρωπον τέλειον εν Χριστώ Ιησού» (Κολ. 1, 28). 

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Οἱ μονές λοιπόν πού ἀναφέρονται ὅτι συμβιβάστηκαν καί

συλλειτούργησαν ἦσαν ἡ Μεγ. Λαύρα καί ἡ μονή Ξηροποτάμου. Αὐτές δέ πού ἐκράτησαν τήν πίστι καί τήν ὁμολογία ἦσαν ἡ Ἰβήρων, ἡ Βατοπεδίου, ἡ Ζωγράφου καί ἡ σκήτη τῶν Καρυῶν. Συνολικῶς ἐθανατώθησαν 74 μοναχοί. Ὁ ἀριθμός αὐτός διεσώθη ἴσως κατά τήν παράδοσιν, διότι οἱ συναξαριστές, τά ἁγιολόγια καί ὁ ἅγ. Νικόδημος ὁ ἁγιορείτης ἀριθμοῦν μόνον τούς εἴκοσι ἕξι (26) ὁσιομάρτυρες τῆς μονῆς

Ζωγράφου καί τούς δώδεκα (12) Βατοπεδινούς μοναχούς, μαζί μέ τόν ἡγούμενόν των, ὀνόματι Εὐθύμιον. Διά τους ὑπολοίπους γίνεται ἀναφορά χωρίς συγκεκριμένο ἀριθμό.

Δέν πρέπει νά παραλειφθοῦν ἀπό τήν ἀναφορά μας αὐτή στούς ἐν λόγῳ ὁσιομάρτυρες καί τά θαύματα, τά ὁποῖα ἐτέλεσε ὁ Θεός διά νά δείξη τήν ἀνάπαυσί Του καί εὐαρέσκεια στούς ὁμολογητές ὁσιομάρτυρες καί ἐκ τοῦ ἀντιθέτου τήν τιμωρία τῶν προδοσάντων τήν πίστιν ἁγιορειτῶν μοναχῶν. Ἀναφέρεται κατ’ ἀρχάς στήν διήγησι τῶν ὁσιομαρτύρων τῆς μονῆς Ζωγράφου τό θαῦμα τῆς Παναγίας, ἡ εἰκόνα τῆς ὁποίας ὡμίλησε στόν μοναχό πού ἀσκήτευε πλησίον τῆς μονῆς καί τόν ἐπρόσταξε νά εἰδοποιήση τούς πατέρες διά τήν ἔλευσι τῶν λατινοφρόνων. Ἡ διήγησις ἐκ τοῦ

συναξαριστοῦ ἔχει ὡς ἑξῆς:

«Κατ’ ἐκεῖνον δέ τόν φρικτόν καί φοβερόν διά τό Ἅγιον Ὄρος καιρόν, πλησίον τῆς Μονῆς Ζωγράφου ἠγωνίζετο κατά μόνας εἷς Μοναχός, ἔχων συνήθειαν ἱεράν νά ἀναγινώσκῃ πολλάκις καθ’ ἑκάστην τόν Ἀκάθιστον Ὕμνον τῆς Θεοτόκου ἐνώπιον τῆς θείας Εἰκόνος αὐτῆς. Ἐν μιᾷ λοιπόν τῶν ἡμερῶν, ὅτε εἰς τά χείλη τοῦ Γέροντος ἀντηχοῦσεν ὁ Ἀρχαγγελικός ἀσπασμός τῆς Ὑπεραγίας παρθένου Μαρίας, τό “Χαῖρε”,

ἀκούει αἴφνης ὁ Γέρων ἐκ τῆς ἁγίας αὐτῆς Εἰκόνος τους ἑξῆς λόγους · “Χαῖρε καί σύ, Γέρον τοῦ Θεοῦ!” · ὁ δέ Γέρων ἐγένετο ἔντρομος. “Μή φοβοῦ”, ἐξηκολούθησεν ἡσύχως ἡ ἐκ τῆς Εἰκόνος θεομητορική φωνή, “ἀλλ’ ἀπελθών ταχέως εἰς τήν Μονήν, ἀνάγγειλον εἰς τούς ἀδελφούς καί εἰς τον Καθηγούμενον ὅτι οἱ ἐχθροί ἐμοῦ τε καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν. Ὅστις λοιπόν ὑπάρχει ἀσθενής τῷ πνεύματι, ἐν ὑπομονῇ ἄς κρυφθῇ, ἕως ὅτου παρέλθῃ ὁ πειρασμός · οἱ δέ ἐπιθυμοῦντες μαρτυρικούς στεφάνους ἄς παραμείνωσιν ἐν τῇ Μονῇ · ἄπελθε λοιπόν ταχέως”» (Μέγας Συναξαριστής, 22 Σεπτεμβρίου, σελ. 486).

Πιο ευάρεστον στόν Κύριον, από αυτό που βλέπεις στο βίντεο...

...Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

(από το κείμενο του Θεόκλητου Διονυσιάτη:Μελαγχολικές ενοράσεις).

«ΤΑ ΜΥΡΑ ΤΟΙΣ ΘΝΗΤΟΙΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΜΟΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΕΔΕΙΧΘΗ ΑΛΛΟΤΡΙΟΣ…»

-Κ. ΨΑΧΟΥ. Πηγή : http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/

Την τρίτην μετά του την Πάσχα Κυριακήν η ημετέρα Εκκλησία ποιείται ανάμνησιν των μυροφόρων γυναικών, αίτινες πρώται αξιωθείσαι να ίδωσι τον εκ νεκρών αναστάντα Κύριον, ανήγγειλαν την Ανάστασιν Αυτού εις τους μαθητάς και Αποστόλους. Κατά θείαν πάντως οικονομίαν εγένετο τούτο, ίνα η γυνή, ήτις πρώτη υπέπεσεν εις το αμάρτημα το προπατορικόν, αύτη πρώτη κατίδη και κηρύξη την από τούτου απελευθέρωσιν δια του σταυρικού του Κυρίου θανάτου και της Αναστάσεως Αυτού. Ως μαθήτριαι του Κυρίου, πισταί, διαπύρως αγαπήσασαι Αυτόν, ηγόρασαν πολύτιμα μύρα και παρεγένοντο εις τον τάφον Αυτού όρθρου βαθέος, είτε διότι εφοβούντο τους Ιουδαίους, είτε διότι, κατά το επικρατούν έθος, όσον το δυνατόν ορθριώτερον ήθελον να κλαύσωσι τον ηγαπημένον αυτών διδάσκαλον και μύροις ν΄ αλείψωσι το πανάχραντον Αυτού σώμα. Οποία όμως ήτο η έκπληξις αυτών, όταν είδον τον λίθον αποκεκυλισμένον εκ του μνημείου, εντός δε αυτού καθεζομένους αγγέλους εν αισθήσεσιν αστραπτούσας, ένα προς την κεφαλήν και άλλον προς τους ποσί και λέγοντας προς αυτάς: «μη εκθαμβείσθε. Ιησούν ζητείτε τον Ναζωραίον τον εσταυρωμένον, ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε, ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν…». Και εξελθούσαι από του μνημείου μετά φόβου, αλλά και χαράς μεγάλης, έτρεχον ν΄ αναγγείλωσιν εις τους μαθητάς Αυτού την Ανάστασιν, καθώς είπεν αυταίς ο Άγγελος. Αλλ΄ εν ω επορεύοντο προς τούτο, εμφανίζεται εις αυτάς ο Ιησούς, όστις αφ΄ ου είπεν αυταίς το : χαίρε, συνέστησεν εις αυτάς να συνέλθωσιν εκ του φόβου, να υπάγωσι δε ταχέως προς τους αδελφούς Αυτού και να είπωσιν εις αυτούς να τον αναμένωσιν εις την Γαλιλαίαν όπου και θα τον έβλεπον. Και οι τέσσαρες Ευαγγελισταί, περιγράφοντες την Ανάστασιν του Κυρίου, δεν αναφέρουσιν όλας τας μυροφόρους, αλλά τας κυριωτέρας και γνωστοτέρας εξ αυτών, όπως Μαρίαν την Μαγδαληνήν, την Μαρίαν του Ιακώβου, την Σαλώμην και την Ιωάνναν. Άλλως είναι γνωστόν, ότι πλην τούτων ήσαν αι αδελφαί του Λαζάρου Μαρία και Μάρθα, Μαρία η του Κλωπά ή Κλεώπα, η Σωσάννα και ως λέγειν ο Ευαγγελιστής Λουκάς: «έτεραι πολλαί αίτινες διηκόνουν αυτώ από των υπαρχόντων αυταίς» (Η, 1-3). Επειδή αι μυροφόροι γυναίκες πρώται εκήρυξαν την Ανάστασιν του Κυρίου, η δε μαρτυρία αυτών είναι η πρώτη, ήτις διαπίστωσε ταύτην, τούτου ένεκεν η Εκκλησία ώρισεν, ίνα μετά του Θωμά εορτήν εν τη αμέσως επομένη Κυριακή, εορτάζονται αι άγιαι αύται γυναίκες, αίτινες μαθήτριαι γενόμεναι του Σωτήρος, διεκρίθησαν δια την εν αυτώ πολιτείαν των. Αλλά κατά την αυτήν Κυριακήν η Εκκλησία ώρισεν ίνα ποιώμεθα μνείαν Ιωσήφ του από Αριμαθαίας, όστις ήτο εκ των κρυφίων μαθητών του Κυρίου, ο και ενταφιάσας Αυτόν, όπως και του ετέρου νυκτερινού Αυτού μαθητού Νικοδήμου, του εκ των αρχόντων προσελθόντος, διότι αμφότεροι εγένοντο μάρτυρες αψευδείς της ταφής Αυτού. Εκ των αγίων μυροφόρων γυναικών και η Τρίτη από του Πάσχα Κυριακή ωνομάσθη Κυριακή των Μυροφόρων, εκείνων τουτέστι των γυναικών, προς τας οποίας ο Κύριος «το χαίρε»--κατά τον ψαλμωδόν—φθεγξάμενος τον θρήνον της προμήτορος Εύας κατέπαυσε τη αναστάσει Αυτού.                                                                                                                        Όπως τοίνυν αι μαθήτριαι του Κυρίου έφερον Αυτώ μύρα, ούτω και ημείς ύμνον προς αυτάς αντί μύρον ας προσφέρωμεν πάντοτε, εις δόξαν του Αναστάντος Χριστού του Θεού και Σωτήρος ημών.

Ψς.

Ἡ Σαουδικὴ Ἀραβία χρηματοδοτεῖ εἰς τὴν Θράκην τὴν μανδήλαν.

Συμφώνως πρὸς δημοσιεύματα τῆς ἐγκύρου ἐφημερίδος «Χρόνος τῆς Θράκης» φιλοϊσλαμικαὶ ὀργανώσεις χρηματοδοτοῦν εἰς τὴν Θράκην τὴν «μαντίλα». Γράφει ἡ ἐφημερίς:

«Σὲ καιρὸ κρίσης τὰ 500 εὐρὼ γιὰ ὅσους τηροῦν αὐστηρὰ τὰ ἰσλαμικὰ καθήκοντα καὶ βάζουν στὰ ἀνήλικα παιδιὰ τὴν μαντήλα, εἶναι ἕνα σημαντικὸ ποσό, ποὺ λειτουργεῖ

ὡς κίνητρο… Ἡ αὔξηση τῆς μαντήλας στὰ νέα κορίτσια στὴν ἑλληνικὴ Θράκη δὲν εἶναι τυχαία, ἀλλὰ ἐντάσσεται σὲ ἕνα μεγάλο ποσοστὸ καὶ στὴν προσ έγγιση, ποὺ μὲ εὔστοχο

τρόπο ἐπιχειροῦν τελευταῖα πολ λὲς ἰσλαμικὲς ὀργανώσεις ἀπὸ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία κυρίως, ποὺ καταβάλλοντας τὸ ποσὸ τῶν 500 εὐρὼ μηνιαίως ἢ καὶ ἄλλα βοηθήματα

στὶς οἰκογένειες ἐξαναγκάζουν τὴν στροφὴ στὰ ἰσλαμικὰ στερεότυπα τῆς νέας γενιᾶς».

Ὑπογραμμίζεται ὅτι ἡ Χώρα αὐτὴ δὲν ἐπιτρέπει εἰς τὰ ἐδάφη της τὴν ἀνέγερσιν Ὀρθοδόξων Ἱερῶν Ναῶν, ἐνῶ συλλαμβάνει, φυλακίζει καὶ τιμωρεῖ μὲ ξυλοδαρμὸν τὸν χριστιανόν, ὁ ὁποῖος θὰ φέρη εἰς τὸν λαιμόν του τὸ σύμβολον τῆς πίστεώς μας, τὸν Σταυρὸν ἢ ἄλλα θρησκευτικὰ χριστιανικὰ σύμβολα.

Πηγή : Ορθόδοξος Τύπος.

«ΤΟ ΔΙΣ ΕΞΑΜΑΡΤΕΙΝ, ΟΥΚ ΑΝΔΡΟΣ ΣΟΦΟΥ», ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΕ!

Φαίνεται  πὼς τὸ ἔχει συνήθεια ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, Βαρθολομαῖος, νὰ σκανδαλίζει τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ἐν μέσῳ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ὅπως πρὶν ἀπὸ δύο ἔτη, ὅταν ἀνήμερα τὴν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀντὶ νὰ καταδικάσει τοὺς αἱρετικοὺς, μὲ τοὺς ὁποίους κοινωνεῖ καὶ συμπροσεύχεται ἀδιακρίτως, προτίμησε νὰ καταδικάσει τοὺς Ὀρθοδόξους, ποὺ συνέταξαν καὶ ὑπέγραψαν τὴν «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ

Οἰκουμενισμοῦ»· ἔτσι καὶ ἐφέτος, μὲ μία προκλητικότατη ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν, Ἱερώνυμο, ἀπαιτεῖ τὴν σύγκληση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, εἰς τρόπον ὥστε νὰ καταδικαστοῦν «συνοδικῶς» οἱ ἐνέργειες τῶν ἀντι-οικουμενιστῶν, καὶ ἰδιαίτερα τοῦ ἀγωνιστοῦ Ἐπισκόπου Πειραιῶς, Σεραφείμ, ἐξαιτίας τῆς ἐπιτυχημένης ἐπιστημονικῆς ἡμερίδας, ποὺ διοργανώθηκε τὸν περασμένο Φλεβάρη καὶ ἡ ὁποία

ξεσκέπασε τὴν «μεταπατερικὴ αἵρεση» καὶ τοὺς ἐπίσημους ἐκφραστές της, ἀλλὰ καὶ  τῶν ἀναθεμάτων, ποὺ ἐξεφώνησε ὁ θαρραλέος Ἐπίσκοπος, ἀκόμη καὶ ἐναντίον συγχρόνων αἱρετικῶν. Τὶς προηγούμενες ἡμέρες βέβαια προηγήθησαν ὁρισμένοι «λαγοὶ» τοῦ Πατριαρχείου, ποὺ ξεκίνησαν νὰ καλλιεργοῦν τὸ κλίμα καὶ νὰ παραλληλίζουν τὴν ὑπόθεση τοῦ Πειραιῶς, μὲ αὐτὴν τοῦ (κανονικοῦ) Ἐπισκόπου Ράσκας καὶ Πριζρένης, Ἀρτεμίου, ὑπονοώντας σαφέστατα τὴν καθαίρεση τοῦ πρώτου, κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ δευτέρου. Ξεχνοῦν ὅμως κάτι ὅλοι αὐτοὶ οἱ «ἀρχοντο-υπηρέτες» τοῦ Φαναρίου, ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης: πὼς ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλλὰς δὲν εἶναι Σερβία τῶν ἀμερικανοπροσκυνημένων Ἐπισκόπων καὶ τοῦ ἀδιάφορου λαοῦ. Ἂς μὴ τεντώνουν τὸ σχοινὶ οἱ Φαναριῶτες Οἰκουμενιστές, διότι ὁ εὐ σεβὴς λαὸς τοῦ Θεοῦ καιροφυλακτεῖ καὶ σὲ τούτους τοὺς δυσθύμους καιροὺς τῆς γενικῆς κρίσεως ἀρχίζει νὰ διακρίνει τοὺς

πραγματικοὺς Ὀρθοδόξους ποιμένες, ἀπὸ τοὺς λυκοποιμένες, ποὺ διακονοῦν δουλικὰ τὴ  Νέα Τάξη καὶ τὰ ὄργανά της. Καὶ  ὁ νοῶν νοείτω...

Πηγή : Ορθόδοξος Τύπος

ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Η εποχή μας εἶναι δύσκολη. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ ἢ ἀκριβέστερα ποτὲ δὲν πλησίασαν τὸν Θεό. Γεννήθηκαν, μεγάλωσαν καὶ δραστηριοποιήθηκαν εὑρισκόμενοι ἐκτὸς Ἐκκλησίας, παρόλο ποὺ δηλώνουν χριστιανοί. Εἶναι φοβερὸ αὐτό, ποὺ συμβαίνει. Ἑκατομμύρια χριστιανοὶ ζοῦν χωρὶς τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ. Ὁ διάβολος τοὺς σέρνει πότε ἐδῶ καὶ πότε ἐκεῖ, τοὺς ἔχει πιστὰ ὄργανά του καὶ πολλοὶ διάκεινται ἐχθρικῶς πρὸς τὴν Ἐκκλησία.

Δυστυχῶς, οἱ ἄνθρωποι μόνο κατ᾽ ὄνομα εἶναι χριστιανοί. Ἡ ζωή τους τὸ ἐπιβεβαιώνει. Χρειάζεται πολὺς ἱδρώτας, γιὰ νὰ ἀλλάξουν τὰ πράγματα. Πρέπει νὰ βρεθοῦν ζηλωτὲς κληρικοὶ καὶ ἱεραπόστολοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐργαστοῦν, γιὰ νὰ στραφοῦν οἱ ἄνθρωποι πρὸς τὴν Ἐκκλησία. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ ὅτι αὐτὴ ἡ δουλειὰ εἶναι εὔκολη καὶ μπορεῖ νὰ φέρει καρποὺς ἀπὸ τὴ μιὰ μέρα στὴν ἄλλη. Ὡστόσο, δὲν ταιριάζει στοὺς ἀληθινοὺς χριστιανοὺς ἡ ἀπαισιοδοξία οὔτε καὶ πρέπει ὅλα νὰ τὰ ὑπολογίζουν μὲ ἀνθρώπινα μέτρα. Δὲν εἶναι ἀποκλειστικὰ  δική τους ἁρμοδιότητα. Καὶ πρέπει ὅλοι νὰ ξέρουν ὅτι ὁ Θεὸς δὲν θὰ ἐπιτρέψει νὰ χαθοῦν οἱ χριστιανοί. Ἀντίθετα, θὰ ἔλθουν καὶ καλύτερες μέρες. Θὰ διαπιστώσουν οἱ ἄνθρωποι ὅτι ὁδηγοῦνται στὴ δυστυχία καὶ θὰ ἀναζητήσουν κάτι ἄλλο. Οἱ μέχρι τώρα ἐπιλογές τους ἦταν ἐσφαλμένες.  Θὰ ἀρνηθοῦν τὸν ἁμαρτωλὸ τρόπο ζωῆς καὶ θὰ μποῦν μὲ χαρούμενο, σταθερὸ καὶ θριαμβευτικὸ βηματισμὸ στὴν Ἐκκλησία. Θερμὴ καὶ ἐκ βαθέων εἶναι ἡ εὐχή μας ἡ εὐλογημένη αὐτὴ ὥρα νὰ μὴ ἀργήσει πολύ, γιατὶ οἱ ἀδελφοὶ βρίσκονται στὸ χεῖλος τῆς σκοτεινῆς ἀβύσσου.

Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἀνησυχοῦσε πολὺ γιὰ τὴν πορεία τῶν ἀνθρώπων. Ἔβλεπε ὅτι ὁ διάβολος κάνει θραύση. Ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Ὁ διάβολος ἅπλωσε τρία πλοκάμια νὰ πιάσει ὅλον τὸν κόσμον. Τοὺς πλουσίους νὰ τοὺς πιάσει μὲ τὴ μασωνία, τοὺς φτωχοὺς μὲ τὸν κομμουνισμὸ καὶ αὐτοὺς ποὺ θρησκεύουν μὲ τὸν οἰκουμενισμό». Βλέπουμε ὅτι ὁ διάβολος στρέφεται πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, χρησιμοποιώντας ὅμως διαφορετικοὺς τρόπους, ἡ δολιότητα τῶν ὁποίων δὲν εἶναι πάντα ἐμφανής. Συνήθως μᾶς παραπλανᾶ μὲ τὴ «φιλανθρωπία» τῆς μασωνίας, μὲ τὸ «ἐνδιαφέρον» γιὰ τοὺς ἐργαζομένους τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ μὲ τὸ «σπουδαῖο ὅραμα τῆς ἕνωσης τῶν ἐκκλησιῶν» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ πραγματικότητα εἶναι ὅτι ἡ μασωνία, ὁ κουμμουνισμὸς καὶ ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι ἀντίχριστα συστήματα, τὰ ὁποῖα εἶναι ὄργανα τοῦ διαβόλου. Ἡ μασωνία ἀπευθύνεται στοὺς πλούσιους καὶ τοὺς ὑπόσχεται αὔξηση τῶν κεφαλαίων καὶ ποικίλες διευκολύνσεις, προκειμένου νὰ καταλάβουν σπουδαῖες καὶ ἀποδοτικὲς θέσεις στὸ κράτος. Ὁ κομμουνισμὸς ἐμφανίζεται ὅτι κάνει ἀγῶνες γιὰ τοὺς ἐργαζόμενους καὶ τὴν ἐξάλειψη τῆς φτώχειας καὶ τῆς  ἐκμετάλλευσης, ἐνῶ ὅπου ἔχει ἐπικρατήσει, ἡ φτώχεια γενικεύτηκε καὶ ἡ δυστυχία τῶν λαῶν πολλαπλασιάστηκε. Συγχρόνως ἀρνεῖται τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ τὶς ἠθικὲς ἀξίες. Στὴ θέση τους ἔχει τοὺς κορυφαίους τοῦ μαρξισμοῦ καὶ τὶς σοσιαλιστικὲς ἀξίες. Ὁ οἰκουμενισμὸς τέλος ἔχει αἰχμαλωτίσει ἀρκετοὺς μεγαλόσχημους κληρικοὺς μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴ μιλᾶμε γιὰ τὴν Ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ γιὰ πολλὲς ἐκκλησίες, οἱ ὁποῖες πρέπει νὰ ἑνωθοῦν, βάζοντας σὲ δεύτερη μοίρα τὶς δογματικὲς διαφορές. Ἔτσι βλέπουμε νὰ συμπροσεύχονται ὀρθόδοξοι μὲ αἱρετικοὺς καὶ νὰ διαλέγονται, γιὰ νὰ ἀρθοῦν τὰ ἐμπόδια, ποὺ διαιροῦν τὴν Ἐκκλησία, ὅπως ἀφελῶς ὑποστηρίζουν καὶ ὀνειρεύονται. Ἀπὸ τὰ τρία «πλοκάμια» τὸ πιὸ σοβαρὸ καὶ ἐπικίνδυνο εἶναι τὸ τρίτο, ὁ οἰκουμενισμός. Στὶς μέρες μας βρίσκεται σὲ μεγάλη δραστηριότητα. Γίνονται φοβερὰ πράγματα καὶ οἱ Μητροπολίτες δὲν ἀνησυχοῦν. Ἀνέχονται νὰ ὑποβαθμίζεται ἡ Ὀρθόδοξη πίστη καὶ  δὲν διαμαρτύρονται, γιατὶ δὲν θέλουν νὰ δυσαρεστήσουν τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο πρωτοστατεῖ στὸν οἰκουμενισμό. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς Ἁγιορεῖτες μοναχούς, πλὴν βεβαίως ἐλαχίστων φωτεινῶν ἐξαιρέσεων. Εἶναι καιρὸς νὰ κοποῦν ἢ, ἂν δὲν εἶναι εὔκολο κάτι τέτοιο, νὰ ἀποδυναμωθοῦν τὰ τρία αὐτὰ πλοκάμια τοῦ διαβόλου καὶ νὰ ἐλευθερωθοῦν οἱ ἄνθρωποι, γιὰ νὰ στραφοῦν στὴν Ἐκκλησία, ἐπιλέγοντας ἕνα ἐντελῶς διαφορετικὸ τρόπο  ζωῆς, μὲ ὁδηγὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ μόνον αὐτές.

Πηγή : Ορθόδοξος Τύπος.