Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

 Προσευχόμαστε ο αποθανών Φραγκίσκος να βρει έλεος ενώπιον του Δικαιοκρίτη Θεού και ευχόμαστε ο διάδοχός του να ακολουθήσει άλλο δρόμο, το δρόμο της μετάνοιας και της επιστροφής, του ιδίου και της παπικής «εκκλησίας», στην Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού!  

Ο «Πύρινος Ποταμός»

Αν τώρα κάποιος μπερδεύεται και δεν μπορεί να καταλάβει πώς είναι δυνατό η αγάπη του Θεού να καταστήσει κάποιον αξιοθρήνητα δυστυχισμένο και πονεμένο, ακόμα και καιόμενο, σαν μέσα σε φλόγες, άς αναλογιστεί το μεγαλύτερο αδελφό του ασώτου υιού. Δεν ήταν μέσα στό κτήμα του πατέρα του; Ο ίδιος ο πατέρας του δε βγήκε να τον παρακαλέσει και να τον ικετεύσει να έρθει και να λάβει μέρος στη χαρούμενη γιορτή; Τι τον έκανε δυστυχισμένο και τον έκαιγε με εσωτερική πικρία και μίσος; Ποιος του αρνήθηκε τίποτα; Γιατί δε χάρηκε με την επιστροφή του αδελφού του; Γιατί δεν είχε αγάπη είτε πρός τον πατέρα του είτε πρός τον αδελφό του; Δεν ήταν από την κακή εσωτερική του διάθεση; Δεν παράμεινε στην κόλαση από αυτή την αιτία; Και τι ήταν αυτή η κόλαση; Ήταν κάποιος ξεχωριστός τόπος; Υπήρχαν όργανα βασανισμού; Δε συνέχισε να ζεί στό σπίτι του πατέρα του; Τι τον ξεχώρισε από όλους τους χαρούμενους ανθρώπους του σπιτιού, εκτός απʼ το μίσος του και την πικρία του; Μήπως ο πατέρας του ή ακόμα και ο αδελφός του σταμάτησαν να τον αγαπούν; Δεν ήταν αυτή ακριβώς η αγάπη που σκλήραινε όλο και περισσότερο την καρδιά του; Δεν ήταν η χαρά που τον έκανε λυπημένο; Δεν έκαιγε το μίσος την καρδιά του, μίσος γιά τον πατέρα του και τον αδελφό του, μίσος γιά την αγάπη του πατέρα του πρός τον αδελφό του και γιά την αγάπη του αδελφού του πρός τον πατέρα του;

***

Αυτή είναι κόλαση, η άρνηση της αγάπης. Η ανταπόδοση μίσους στην αγάπη. Πικρία στη θέα μιας αθώας χαράς. Το να περιβάλεσαι από αγάπη και να έχεις στην καρδιά σου μίσος. Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία ζούν αιώνια όλοι οι καταδικασμένοι. Όλοι τους αγαπιούνται τρυφερά. Όλοι τους είναι προσκαλεσμένοι στη χαρούμενη γιορτή. Όλοι τους ζούν στη Βασιλεία του Θεού, στην Καινή Γή και στους Καινούς Ουρανούς. Κανένας δεν τους διώχνει. Ακόμα και αν ήθελαν νʼ απομακρυνθούν δε θά μπορούσαν να δραπετεύσουν από τη Νέα Κτίση του Θεού, ούτε να κρυφτούν από την τρυφερή αγάπη της πανταχού παρουσίας του Θεού. Η μόνη τους εναλλακτική λύση ίσως θά ήταν νʼ απομακρυνθούν από τους αδελφούς τους και νʼ αναζητήσουν μια πικρή μοναξιά, αλλά δε θά μπορούσαν να ξεφύγουν από το Θεό και την αγάπη Του. Κι αυτό που είναι το πιο τρομερό είναι ότι σʼ αυτή την αιώνια ζωή, σʼ αυτή τη Νέα Κτίση, ο Θεός είναι το πάν γιά τα πλάσματά Του. Όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, “σʼ αυτή τη ζωή τα πράγματα με τα οποία έχουμε σχέση είναι πολυάριθμα^ γιά παράδειγμα: χρόνος, αέρας, τόπος, τροφή και νερό, ενδυμασία, ηλιακό φώς, τεχνητό φώς και άλλες ανάγκες της ζωής, κανένα από τα οποία, όσα και νάναι, δεν είναι Θεός. Η ευλογημένη εκείνη κατάσταση στην οποία ελπίζουμε δεν έχει ανάγκη κανένα από αυτά τα πράγματα, αλλά ο Θεός θά είναι όλα και αντί γιά όλα σε μας, μοιράζοντας τον εαυτό Του κατʼ αναλογία σε κάθε ανάγκη αυτής της ύπαρξης. Είναι επίσης σαφές από την Αγία Γραφή ότι ο Θεός, σʼ αυτούς που το αξίζουν, γίνεται τόπος και οικία και ένδυμα και τροφή και πιοτό και φώς και πλούτος και βασιλεία και οτιδήποτε περνάει από τη σκέψη που μπορεί να κάνει τη ζωή μας χαρούμενη”.

Στη νέα αιώνια ζωή ο Θεός θά είναι το πάν γιά τα πλάσματά Του, όχι μόνο στους καλούς αλλά και στους κακούς, όχι μόνο σʼ αυτούς που τον αγαπούν αλλά και σε κείνους που τον μισούν. Πώς όμως, εκείνοι που τον μισούν, θά υποφέρουν να δέχονται τα πάντα από τα χέρια Εκείνου που απεχθάνονται; ʽΩ, τι αιώνιο βάσανο είναι αυτό, τι αιώνια φωτιά, τι τρυγμός των οδόντων!

“Πορεύεσθε απʼ εμού οι κατηραμένοι” στην αιώνια εσωτερική φωτιά του μίσους, είπε ο Κύριος, γιατί διψούσα γιά την αγάπη σας και δε μου τη δώσατε, πεινούσα γιά την ευτυχία σας και δε μου την προσφέρατε, φυλακίστηκα στην ανθρώπινη φύση μου και δε με επισκεφθήκατε στην Εκκλησία μου. Είστε ελεύθεροι να πάτε όπου επιθυμεί η κακή σας προαίρεση, μακριά από μένα, στό βασανιστικό μίσος της καρδιάς σας, που είναι ξένο στη δική μου καρδιά, που αγαπάει και δε γνωρίζει μίσος γιά κανένα. Πορεύεσθε ελεύθερα από την αγάπη, στην αιώνια κόλαση του μίσους, άγνωστη και ξένη σε μένα και σε κείνους που είναι μαζί μου, προετοιμασμένη από την ελευθερία γιά το διάβολο, από την ημέρα που δημιούργησα τα ελεύθερα, λογικά πλάσματά μου. Αλλά οπουδήποτε και αν πάτε, στό σκοτάδι των γεμάτων μίσος καρδιών σας, η αγάπη μου θά σάς ακολουθεί σαν πύρινος ποταμός, γιατί ό,τι και αν έχει εκλέξει η καρδιά σας, είστε και θά συνεχίσετε αιώνια να είστε παιδιά μου.

Αμήν

ΟΙ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΝΑΥΑΓΟΙ…

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΥΠΑΡΧΟΥΝ μερικοί χριστιανοί, πού ἀρνοῦνται νά συμβιβα-

στοῦν μέ τόν κόσμο καί ἀγωνίζονται γιά τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ στή ζωή τους. Δέν ἀνήκουν στούς κατ᾽ ὄνομα μόνο χριστιανούς. Ἡ εὐαισθησία τους ἀπέναντι στό θεῖο θέλημα εἶναι μεγάλη καί συχνά ἀντιμετωπίζουν ποικίλα προβλήματα, καθώς καί αὐτοί ζοῦν μέσα στή σύγχρονη κοινωνία, πού μόνο χριστιανική δέν μπορεῖ νά χαρακτηριστεῖ. Στίς δύσκολες αὐτές ὧρες ἀναζητοῦν κάποιον κληρικό, γιά νά τόν συμβουλευτοῦν, ἀλλά καί γιά νά τόν ἔχουν οὐσιαστικό βοηθό στίς δύσκολες καταστάσεις, πού ἀντιμετωπίζουν. Δυστυχῶς, τίς περισσότερες φορές δέν τόν βρίσκουν, μέ ἀποτέλεσμα νά μειώνεται ὁ ἱερός τους ζῆλος καί νά μπαίνουν καί αὐτοί στή νοοτροπία τοῦ κόσμου. Ἀπό τήν ἄλλη μεριά ἡ συντριπτική πλειονότητα τῶν κληρικῶν μένει ἀδιάφορη. Ὄχι μόνο δέν μπορεῖ νά βοηθήσει τούς πιστούς, ἀλλά χρειάζεται ἐκείνη τή βοήθειά τους! Νομίζω ὅτι αὐτό εἶναι τό μεγαλύτερο πρόβλημα, πού πρέπει νά ἀντιμετωπίσει ἡ Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας καί εἰδικότερα ὁ κάθε Μητροπολίτης ξεχωριστά. Πρέπει νά φτάσουμε κάποτε στό σημεῖο νά εἶναι οἱ κληρικοί ὄντως

πνευματικοί πατέρες, οἱ ὁποῖοι θά εἶναι κοντά στόν πιστό λαό καί θά μποροῦν νά βοηθοῦν, ὅταν οἱ ἀνάγκες τό ἀπαιτοῦν. Ἐδῶ πρέπει νά σημειώσω ὅτι ἡ πνευματική ἀναβάθμιση τῶν κληρικῶν δέν εἶναι εὔκολο ἔργο. Δέν ἐπιτυγχάνεται μέ μιά ἐγκύκλιο ἤ μέ ἕνα ἱερατικό συνέδριο. Χρειάζεται ἀδιάκοπη προσπάθεια ἐκ μέρους τῶν Μητροπολιτῶν καί τῶν στενῶν τους συνεργατῶν.

Εἶναι δέ βέβαιο ὅτι μερικοί θά παραμείνουν ἴδιοι, ἐνδεχομένως νά γίνουν καί χειρότεροι καί αὐτό ἔχει ἄμεση σχέση μέ τόν ἐπιπόλαιο καί ἀβασάνιστο τρόπο, πού χειροτονήθηκαν. Αὐτοί ἦταν ἀνάξιοι νά χειροτονηθοῦν καί ὅμως βρέθηκαν Μητροπολίτες, πού ἀγνόησαν τά κωλύματα ἱερωσύνης, πού εἶχαν, καί τούς ἀνέδειξαν ἱερεῖς, μέ ἀποτέλεσμα τόν διαρκή σκανδαλισμό τῶν χριστιανῶν, πού ὑποτίθεται ὅτι ποιμαίνουν. Αὐτό πού περιγράφω ἐδῶ δέν ἀποτελεῖ σπάνια περίπτωση. Δυστυχῶς, εἶναι πολλοί οἱ ἀνάξιοι κληρικοί. Τά Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀποκαλυπτικά. Σέ μερικές Μητροπόλεις, ὅπου ὑπάρχουν διακόσιες ὀργανικές θέσεις, δέν ὑπάρχουν ἐφημεριακά κενά. Θά ἔλεγα ὅτι ἐκεῖ περισσεύουν οἱ ἱερεῖς. Τί συμβαίνει; Ὑπάρχει ἄραγε τόσος ἱερός ζῆλος γιά τήν ἱερωσύνη;

Ὑπάρχουν τόσοι ὑποψήφιοι, τήν ὥρα πού ἡ κοινωνία μας ἔχει διαβρωθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία καί οἱ ἐκλεκτοί τοῦ Θεοῦ ἔχουν ἀραιώσει, πού νά μή μπορεῖς νά τούς συναντήσεις; Ὄχι! Ἁπλῶς οἱ Μητροπολίτες αὐτοί χειροτονοῦν ἀνεξέταστα καί δίνουν ψωμί στούς ναυαγούς τοῦ βίου, χωρίς νά σκέφτονται τί θά γίνει μετά. Καί αὐτό εἶναι ἐγκληματικό.

Ἡ ὁμολογία τοῦ Θωμά:

 «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου». Ὁμολογία ὄχι μόνον τῆς ἀναστάσεως, ἀλλὰ καὶ τῆς Θεότητος τοῦ ἀναστάντος. Δηλαδὴ ἐσύ, ποὺ νίκησες τὸν θάνατο δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ εἶσαι ὁ πλάστης καὶ δημιουργός μου, διότι ἡ ἀνάσταση, ἡ νίκη τοῦ θανάτου, δὲν εἶναι ἔργο ἀνθρωπίνης, ἀλλὰ θείας δυνάμεως.

Αυτή είναι η μοίρα των θνητών...

Αν υπάρχει κάτι στη ζωή μας που δεν τιθασσεύεται, αυτό είναι η αέναη κίνηση του χρόνου. Το σήμερα γίνεται χθες εν ριπή οφθαλμού, και το αύριο σήμερα και χθες. Κι εμείς παρασυρόμεθα προς το τέρμα της πορείας μας, εκόντες άκοντες, παρακολουθούντες τα γεγονότα που περνούν από μπροστά μας, χωρίς αναστρέψιμη ελπίδα. Αυτή είναι η μοίρα των θνητών. Κι αλλοίμονο σ' εκείνους που δεν έχουν ακόμη βρη την απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου. Την απάντηση τη δίδει μόνο η χριστιανική πίστη.

Βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων

Θεολογία είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας περί της υγείας της πνευματικής, αλλά και περί του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε οι ασθενείς για να θεραπευθούμε. Γι΄ αυτό εμείς οι Ορθόδοξοι δίνουμε μεγάλη βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων, όχι μόνον γιατί φοβούμεθα τον κλονισμό μιας διδασκαλίας, αλλά γιατί χάνουμε την δυνατότητα της θεραπείας και επομένως της σωτηρίας.

Eνημέρωση από τον εκλεκτό αδελφό μας Διονύσιο Πολυμενόπουλο

Πριν ακόμη ταφεί ο Πάπας Φραγκίσκος και πριν συνέλθει το Κονκλάβιο για να εκλέξει τον διάδοχό του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επέλεξε αυτή τη στιγμή για να απευθύνει εμμέσως  πλην σαφώς, πρόσκληση προς τον  νέο  Πάπα που θα εκλεγεί να επισκεφθεί την Κωνσταντινούπολη και την Νίκαια,  ώστε να συνεχίσουν αυτό που είχαν ξεκινήσει με τον Πάπα Φραγκίσκο και την κοινή πορεία.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός

Είναι τραγικό! Δεν επιχαίρω, ούτε θριαμβολογώ. Η επιθυμία όλων μας πρέπει να είναι να συναντηθούμε στην ενότητα των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων όλων των αιώνων. Διαφορετικά κάθε ένωση θα είναι ψευδένωσις και όχι μόνον αυτό, αλλά θα καταστρέφει και θα διαστρέφει κάθε προσπάθεια, ειλικρινή προσπάθεια, που θέλει να οδηγηθεί στο θέμα της σωτηρίας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ελέγχει την σημερινή κατάσταση της Ορθοδοξίας. Υπάρχει σύγχυση. Σχετικοποίηση της πίστεως, πολιτικοί συμβιβασμοί. Οι διάλογοι οι εκκλησιαστικοί είναι απομίμηση των πολιτικών συζητήσεων. Έτσι, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς -γι’ αυτό δεν γίνεται ευχάριστα δεκτός- εμπνέει διάθεση ομολογίας και μαρτυρίου ακόμη, αν ο Θεός το επιτρέψει, στην εποχή μας. Βοηθεί, επίσης, στη συνέχεια της Ορθοδοξίας, της Ορθοδόξου Παραδόσεως. Η επανέκφραση της Πίστεως με τα μέσα κάθε εποχής δεν έχει τίποτε το κοινό με την αναζητούμενη από δικούς μας θεολόγους Οικουμενιστές «επανερμηνεία» της πίστεως. Δεν είναι θέμα επανερμηνείας, πώς θα κατανοήσουμε λ.χ. το παπικό πρωτείο. Συγγνώμη για την φράση, και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα αφάγωτη! Μα είναι αυτά σοβαρά πράγματα, όταν παίζουμε «εν ου παικτοίς»; Όταν παίζουμε με τη σωτηρία; Όταν παίζουμε με την αιωνιότητα; Διαγράφουμε όλους τους Αγίους εν ονόματι των Αγίων. Διότι το πνεύμα, το οποίον κυριαρχεί, είναι να εκθειάζουμε τους Αγίους. Κι όπως, μακαρίτης τώρα, Αρχιεπίσκοπος έλεγε: Δεχόμεθα τον Μάρκο τον Ευγενικό και τον τιμάμε. Εκείνος έτσι έπρεπε να μιλήσει στην εποχή του, εμείς μιλούμε με τον δικό μας τρόπο στην δική μας εποχή. Κάτι παρόμοιο ελέχθη. Ο Χριστός όμως είναι πάντα ο αυτός «παρατεινόμενος εις τους αιώνες». Και η πίστη που σώζει είναι μία συνταγή, ένα φάρμακο που δεν αλλοιώνεται, δεν δέχεται αλλαγές. Είναι μία και ενιαία η πίστις. Η αποδοχή του Λόγου του Θεού από την εμπειρία των Αγίων, για να γίνει και δική μας εμπειρία.

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟΝ ΠΡΩΤΕΙΟΝ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθ. Α.Π.Θ.

Αγαπητέ κύριε  Διευθυντά,                                                                                                                                           

διάβασα την επιστολή του αγνώστου σε μένα κ. Ι. Καρδάση και τον ευχαριστώ για τα καλά του λόγια και για το ενδιαφέρον του σχετικά με τα τρία άρθρα μου, που πρόσφατα δημοσίευσε ο «Ο.Τ.» με τον τίτλο «Πήγε ο Πέτρος στη Ρώμη;». Θα τον παρακαλούσα, όμως, να υποβληθεί στον κόπο να ξαναδιαβάσει τα άρθρα αυτά. Όπως γράφω εκεί, μελετώ το θέμα με βάση τις σχετικές μαρτυρίες της Καινής Διαθήκης (Μθ 18, 18· 19, 28· 28, 19· Ιω 20, 22 κ.ά.), σύμφωνα με τις οποίες δεν φαίνεται να παρέδωσε ο Κύριος κάποιο ιδιαίτερο αξίωμα στον κορυφαίο μαθητή του Πέτρο ούτε ο ίδιος ο απόστολος έχει τέτοια συνείδηση. Το ότι το κείμενο που φέρεται ως του Διονυσίου Αρεοπαγίτη αποκαλεί τον Πέτρο «κορυφαίο των μαθητών» ή «κορυφαία και πρεσβυτάτη των θεολόγων ακρότητα», δεν αλλάζει την αγιογραφική μαρτυρία ούτε προσθέτει κάτι στην ιστορία. Στην εκκλησιαστική γραμματεία υπάρχει πληθώρα τέτοιων εγκωμιαστικών χαρακτηρισμών για εξέχοντα πρόσωπα εκκλησιαστικά ή και πολιτικά. Εξάλλου, αυτό το ίδιο κείμενο θεωρεί δεδομένη  την ισότητα του Πέτρου προς τους υπολοίπους αποστόλους. Γράφει επί λέξει· «Και μην και αυτός ο των μαθητών κορυφαίος, μετά της ομοταγούς αυτώ και ιεραρχικής δεκάδος  (=μαζί με τους άλλους δέκα που ανήκουν στην ίδια τάξη μ΄ αυτόν (βλ. λεξικό Liddel – Scott), εις την του δυοκαιδεκάτου των μαθητών εληλυθώς ιερατικήν τελείωσιν, επί τη θεαρχία την εκλογήν ευλαβώς καταλέλοιπεν…» PG 3,512D – 513A. Δεν σχολιάζω τις αντιφάσεις του αγαπητού επιστολογράφου ούτε και τον αστήρικτο συλλογισμό – απορία του ιδίου: «Έτσι, ο Πέτρος, ως κορυφή των θεολόγων είναι πάνω από τον Ιωάννη, τον Παύλο κλπ. Αλλά τότε γιατί το ¨στόμα του Χριστού¨ είναι ο Παύλος και όχι ο Πέτρος, κατά τον ιερό Χρυσόστομο;».

Μετά τον Θάνατο του Πάπα Φραγκίσκου --- Διονύσιος Πολυμενόπουλος

Εάν κατάλαβα καλά διαβάζοντας το μήνυμα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου για τον θάνατο του Πάπα Φραγκίσκου, η Σύναξη της Νίκαιας για τα 1700 χρόνια από την Α Οικουμενική Σύνοδο προσωρινά μάλλον αναβάλλεται, λόγω του θανάτου του Πάπα και της εκλογής του διαδόχου του, αλλά θα γίνει εντός του 2025. Σε περίπτωση που ο διάδοχος του Πάπα συμφωνεί με τα όσα είχαν συμφωνήσει οι Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Παπάς Φραγκίσκος το 2014 για την συνάντηση και Σύναξη του 2025 στην Νίκαια, τόσο για το κοινό Πασχάλιο, όσο και για την συζήτηση των βημάτων για το κοινό ποτήριο, τότε απλά ίσως έχουμε μια μικρή χρονική αναβολή στην εξέλιξη των Εκκλησιαστικών γεγονότων. Ο Πάπας Φραγκίσκος απεβίωσε η Αίρεση του Οικουμενισμού όμως ζεί και πολεμά την Ορθόδοξη Εκκλησία

π. Θεόδωρος Ζήσης : ἐπειδὴ δὲν ἀναγνωρίζουµε τὸν πάπα, µᾶς προστέθηκε τώρα καὶ ὁ πατριάρχης Βαρθολοµαῖος ὡς συνήγορός του στὰ περὶ ἐλλιποῦς ἐκκλησιαστικότητος

∆ὲν µᾶς φτάνει ποὺ ὁ πάπας µᾶς θεωρεῖ ἐλλειµµατικούς, µὲ ἐλλατωµένη ἐκκλησιαστικότητα, ἐπειδὴ δὲν ἀναγνωρίζουµε τὸν πάπα, µᾶς προστέθηκε τώρα καὶ ὁ πατριάρχης Βαρθολοµαῖος ὡς συνήγορός του στὰ περὶ ἐλλιποῦς ἐκκλησιαστικότητος, ἀφοῦ µᾶς διδάσκει ὅτι χωρὶς αὐτοὺς δὲν µποροῦµε νὰ συγκαλέσουµε Οἰκουµενικὴ Σύνοδο. Εἶπε ἢ ἔγραψε ποτὲ πρὸς τοὺς φίλους του Παπικοὺς ὅτι ὅλες οἱσύνοδοι ποὺ συνεκάλεσε ὁ πάπας µετὰ τὴν Ζ´ ὡς οἰκουµενικές, καὶ ἔχουν ξεπεράσει τὶς εἴκοσι, δὲν εἶναι οἰκουµενικές, γιατὶ ἀπουσιάζουν οἱ Ὀρθόδοξοι; Ἀλλὰ καὶ νὰ τὸ ἔλεγε, ποιός θὰ ἄκουγε τὴν γνώµη του; Ὁ πάπας σφετερίζεται, κλέβει τὸ δικαίωµα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καὶ συγκαλεῖ  Οἰκουµενικὲς Συνόδους, καὶ ἡ οἰκοδέσποινα Ἐκκλησία δὲν δεσπόζει εἰς τὰ τοῦ οἴκου της, ἀµφισβητοῦν 

τὰ δικαιώµατά της οἱ ἀξιωµατοῦχοι της καὶ τὰ παιδιά της;

Λέγουν μερικοί, ότι η Εκκλησία ποτέ δεν θα εκλείψει, γιατί ο Κύριος είπε στον Πέτρο, ότι «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».

Τι εννοεί με τα λόγια Του αυτά ο Κύριος; 

Εννοεί ότι αυτό που συνέβη με την Εκκλησία της Παλαιάς Διαθήκης, που τα μέλη της, οι άγιοι της Παλαιάς Διαθήκης, όταν πέθαιναν, αιχμαλωτίζονταν προσωρινά από τον διάβολο στο βασίλειό του στον Άδη, δεν θα ξανασυμβεί! Όλους τους κρατουμένους αγίους στον Άδη, τους απελευθέρωσε ο Κύριος, κατά την κάθοδο Του σ΄ αυτόν, μετά το σταυρικό Του θάνατο! 
Αυτό δεν πρόκειται να ξανασυμβεί. Δεν πρόκειται δηλ. η Εκκλησία της Καινής Διαθήκης, που θα ίδρυε ο Κύριος κατά την Πεντηκοστή, να ξανααιχμαλωτισθεί από τον διάβολο στον Άδη! 

Χριστός Ἀνέστη!

 

  «Ὦ! τί χαρά βασιλεύει παντοῦ! Στά πλάσματα ὅλου τοῦ κόσμου! Ὅλα γιορτάζουν. Γιορτάζει ἡ φύση μέ τό πολύχρωμο καινούργιο της φόρεμα! Γιορτάζουν τά πουλιά μέ τό γλυκό κελάδημά τους.

Γιορτάζουν οἱ Ἄγγελοι διασχίζοντας τόν οὐράνιο θόλο. Πανηγυρίζουν οἱ ἄνθρωποι, ψάλλοντας  τό «Χριστός Ἀνέστη».

Ναί! Τήν πένθιμη σιωπή τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας ἀντικατέστησε τό τραγούδι τῆς χαρᾶς. Ἀναστήθηκεν ὁ Χριστός, γιά νά πέσουν κάτω θαμπωμένοι οἱ φύλακες.

  Γιά νά βουβαθοῦν τά στόματα τῶν Γραμματέων καί Φαρισαίων, γιά νά παύσῃ τό κλάμα τῶν δικαίων 

καί τῶν κατατρεγμένων.

Γιά νά συντριβῇ τό κράτος τοῦ θανάτου, γιά νά σωθῇ τό ἀνθρώπινο γένος.

Χαρά καί ἀγαλλίαση, γιατί οἱ περίλυποι μαθηταί  εἶδαν τό δάσκαλό των μέ ὅλη του τή θεία δύναμη καί τήν οὐράνια δόξα.

Χαρά καί ἀγαλλίαση στούς χριστιανούς ὅλου τοῦ κόσμου, γιατί ἔλαβαν τή βέβαιη ἐλπίδα τῆς σωτηρίας των, ἀπό τόν παντοδύναμο Σωτῆρα Χριστό.

Γέροι καί νέοι, πλούσιοι καί φτωχοί, ντυμένοι τά γιορτινά των, καῖνε  τή λαμπάδα τῆς Ἀναστάσεως,  τσουγκρίζουν τό κόκκινο αὐγό, σημάδι τῆς χαρᾶς καί γεύονται πλούσια ἀγαθά πού χαρίζει ὁ Θεός.

Κάμε ὅμως, Θεέ μου, νά νιώσουν τή δύναμή σου ὅλοι, φίλοι κι ἐχθροί. Νά παύσῃ ἡ ἀδικία στόν κόσμο

καί νά βασιλεύῃ παντοῦ καί πάντοτε ἡ εἰρήνη, ἡ εὐτυχία, 

ἡ δικαιοσύνη. «Χριστός Ἀνέστη!»

Φιλόλαος Δημ. Δημητρίου στο σπουδαίο βιβλίο του «Σύγχρονοι πολέμιοι του Χριστιανισμού»:

 «Η απελευθέρωση των Ορθοδόξων Λαών από τον Οθωμανικόν ζυγόν συνοδεύθηκε από νέους κινδύνους, από την Δύση αυτή την φορά, με τους αθέους διαφωτιστές, την Γαλλικήν επανάσταση και τους διαφόρους “ουμανισμούς” των αθέων ορθολογιστών, που άνοιξαν τον δρόμο στους δογματικούς πολεμίους της Χριστιανικής Πίστεως: Τον διαλεκτικόν και ιστορικόν υλισμό, τον φασισμό, τον ναζισμό και τον μαρξισμό με τις διάφορες αποχρώσεις του, που εσημάδεψαν τον 20όν αιώνα. Και ενώ εις το κοινωνικό και πολιτικό πεδίο κατέρρευσαν και έγιναν θλιβερά απομεινάρια για να θυμίζουν τους ποταμούς αιμάτων, τα τρομερά εγκλήματα και τους σωρούς ερειπίων που άφησαν στο πέρασμά τους, όμως στην πράξη εξακολουθούν να έχουν διαδόχους μερικούς αμετανοήτους ζηλωτές, που ικανοποιούνται να αυτοαποκαλούνται άνθρωποι “της προόδου και του πολιτισμού” και τους πιστούς να χαρακτηρίζουν σκοταδιστές!».

Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου

 «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἄν εὑρεθῇ ἐνώπιον προτάσεως περί κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα ἤ οἱασδήποτε ἄλλης ἑορτῆς μετά τῶν ἑτεροδόξων, ὀφείλει νά ἀρνηθῇ καί συζήτησιν κἄν περί τοῦ θέματος. Τοιαύτη συζήτησις πρέπει νά ἀποκλεισθῇ παντί σθένει καί πάσῃ θυσίᾳ, διότι ἀποτελεῖ ἀνατροπήν ἐκ τῶν θεμελίων τῆς Ὀρθοδόξου Δογματικῆς καί ἰδίᾳ τῆς Ἐκκλησιολογίας. Ἤ πιστεύομεν ὅτι εἴμεθα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία ἤ δέν πιστεύομεν. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πεποιθυΐα ὅτι αὕτη καί μόνη εἶνε τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ στύλος καί τό ἑδραίωμα τῆς Ἀληθείας, τό Ταμεῖον τῆς Χάριτος, τό Ἐργαστήριον τῆς Σωτηρίας, ἐνδιαφέρεται μέν ζωηρότατα περί τῆς εἰς αὐτήν ἐπιστροφῆς τῶν πεπλανημένων, ἀδιαφορεῖ ὅμως τελείως περί τῶν ἐσωτερικῶν αὐτῶν ζητημάτων, ἐν ὅσῳ οὗτοι μένουν ἐν τῇ πλάνῃ. Ἡ Α´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἠθέλησε νά θεσπίσῃ κοινόν ἑορτασμόν, ἀλλά διά τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, οὐχί διά τούς ἐκτός αὐτῆς εὑρισκομένους. Δέν συνεζήτησεν οὔτε μετά τῶν Γνωστικῶν, οὔτε μετά τῶν Μαρκιωνιτῶν, οὔτε μετά τῶν Μανιχαίων, οὔτε μετά τῶν Μοντανιστῶν, οὔτε μετά τῶν Δονατιστῶν, ἵνα εὕρῃ βάσιν συνεννοήσεως περί κοινῶν ἑορτασμῶν. Καί ὅτε βραδύτερον ἀπεκόπησαν ἐκ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας οἱ Ἀρειανοί, οἱ Νεστοριανοί, οἱ Μονοφυσῖται οἱ Εἰκονομάχοι κ.λπ. κ.λπ., ἡ Ἐκκλησία οὐδέποτε διενοήθη νά προέλθῃ εἰς συνεννοήσεις μετ᾽ αὐτῶν πρός θέσπισιν κοινοῦ ἑορτασμοῦ εἴτε τοῦ Πάσχα εἴτε οἱασδήποτε ἄλλης ἑορτῆς. Ἡ Ἐκκλησία ρυθμίζει τά ζητήματα Αὐτῆς, λαμβάνουσα ὑπ᾽ ὄψιν ἀποκλειστικῶς καί μόνον τό συμφέρον τῶν μελῶν Αὐτῆς καί οὐχί τάς ἐπιθυμίας τῶν ἐκτός Αὐτῆς εὑρισκομένων. Ἄν οἱ ἑορτασμοί τῶν αἱρετικῶν συμπίπτουν μετά τῶν τοιούτων τῆς Ἐκκλησίας, ἄς συμπίπτουν. Ἄν δέν συμπίπτουν, ἄς μή συμπίπτουν. Ἡ Ἐκκλησία δέν συσκέπτεται ἐπί ἴσοις ὅροις μετά τῶν αἱρετικῶν. Διαλέγεται βεβαίως μετ᾽ αὐτῶν, ἀλλ᾽ ἵνα δείξῃ εἰς αὐτούς τήν ὁδόν τῆς ἐπιστροφῆς. Τό νά συγκροτῶνται ‘Οἰκουμενικά Συμπόσια’ ἤ ἄλλου τύπου Συνέδρια μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων καί τῆς πανσπερμίας τῶν αἱρετικῶν καί ἐν αὐτοῖς νά συσκεπτώμεθα περί καθορισμοῦ κοινῶν ἑορτασμῶν, ἐμμενόντων ὅμως καί τῶν μέν καί τῶν δέ (Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν) ἐν τοῖς οἰκείοις Δογματικοῖς χώροις, τοῦτο ἄγνωστον καί ἀδιανόητον ὄν εἰς τήν ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας, ὄζον δέ ἀπαισίου θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ καί τεῖνον εἰς τήν καθιέρωσιν τῆς ἁρμονικῆς καί ἀδιαταράκτου συνυπάρξεως ἀληθείας καί πλάνης, φωτός καί σκότους, μόνον ὡς ‘σημεῖον τῶν καιρῶν’ δύναται νά ἑρμηνευθῆ»

Πώς πάθος κατεδέξω;

 Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;

Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω;
Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι.
Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον.
Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού αποτελεί αναγέννησιν όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, αναγέννησιν πτωμάτων. Διότι αφ΄ ότου ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι παρών εις τον γήϊνον κόσμον, ο κάθε ουμανισμός είναι πτώμα. Τα δε πράγματα έχουν ούτω, διότι η Σύνοδος ενέμεινεν επιμόνως εις το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα=του ανθρώπου. Θεωρούμενοι από την σκοπιάν του αεί ζώντος Θεανθρώπου, του ιστορικού Κυρίου Ιησού, όλοι οι ουμανισμοί κατά το μάλλον ή ήττον ομοιάζουν με εγκληματικάς ουτοπίας, διότι εν ονόματι του ανθρώπου φονεύουν κατά διαφόρους τρόπους και εξοντώνουν τον άνθρωπον ως ψυχοφυσικήν οντότητα. Όλοι οι ουμανισμοί επιτελούν ένα αλογίστως τραγικόν έργον:  διϋλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον. Δια δε του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα το έργον αυτό έχει αναχθή εις δόγμα. Όλα αυτά όμως είναι φρικτά, φρικτότατα. Διατί; Διότι το ίδιον δόγμα περί του αλαθήτου του ανθρώπου δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η ανατριχιαστική κηδεία του κάθε ουμανισμού, από του βατικανού, του αναχθέντος εις δόγμα, μέχρι του σατανικού ουμανισμού του Σαρτρ. Εις το ουμανιστικόν πάνθεον της Ευρώπης όλοι οι θεοί είναι νεκροί, με επί κεφαλής τον Ευρωπαϊκόν Δία. Νεκροί, έως ότου εις την μαραμένην καρδίαν των ανατείλη η μέχρι τελείας αυταπαρνήσεως μετάνοια, με τας αστραπάς και τας οδύνας της του Γολγοθά, με τους αναστασίμους σεισμούς και τας μεταμορφώσεις της, με τας καρποφόρους της θυέλλας και αναλήψεις. Και τότε; Τότε θα είναι ατελείωτοι αι δοξολογίαι των προς τον αεί ζωοποιόν και θαυματουργόν Θεάνθρωπον, τον όντως μόνον Φιλάνθρωπον εις όλους τους κόσμους.

Μεγάλη Τετάρτη

 

Από το Γεροντικό του Σινά :

Δύο ξένοι Μοναχοί επεσκέφθηκαν κάποιο Γέροντα, μια νηστήσιμη μέρα, Εκείνος τους υποδέχτηκε πρόθυμα και τηρώντας τον κανόνα της φιλοξενίας, έφαγε μαζί τους στο τραπέζι. Κατόπιν τους εξήγησε πως η νηστεία έχει μεν το μισθό της, αλλ' εκείνος που καταλύει χάριν των φιλοξενουμένων του,  λαμβάνει δυο μισθούς. Ένα, γιατί κόβει το θέλημα του και άλλον, γιατί αναπαύοντας τους αδερφούς του,  τηρεί την εντολή της αγάπης.

ΕΧΑΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΙ; -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Όλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν καλή ἰδέα γιά μερικά πρόσωπα, τά ὁποῖα ἔτυχε νά γνωρίσουν ἤ ἄκουσαν γι᾽ αὐτά ἀπό γνωστούς καί φίλους τους. Συχνές ὅμως εἶναι καί οἱ ἀπογοητεύσεις. Διάφορα γεγονότα μειώνουν τίς καλές ἐντυπώσεις καί ὁδηγοῦν σέ διαφορετικά συμπεράσματα. Τό φαινόμενο εἶναι συχνό καί στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Πολλοί χριστιανοί μιλοῦν μέ ἐνθουσιασμό γιά διάφορους κληρικούς, γιατί τούς εἶδαν πρωτεργάτες σέ καλά ἔργα ἤ γιατί ἀναπτύσσουν πλούσια ποιμαντική δραστηριότητα. Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου διαπιστώνουν ὅτι κάτι δέν πάει καλά καί ἀρχίζουν νά ἀμφισβητοῦν τήν ἁγνότητα τῶν προθέσεών τους ἀλλά καί τήν ἀκεραιότητα τοῦ ἤθους τους.

Ἔτσι χάνουν τήν καλή ἰδέα πού εἶχαν γιά τά πρόσωπα αὐτά καί ἀπογοητεύονται, γιατί τούς εἶχαν ψηλά στή συνείδησή τους, ἀγνοώντας ὅμως ὅτι οἱ ἄνθρωποι σταδιακά, ἄλλοτε γίνονται πιό ἐνάρετοι καί ἄλλοτε ἐκδηλώνουν συμπεριφορές, πού ἐπιβεβαιώνουν ὅτι ἡ πνευματική πρόοδος ἔχει πρό πολλοῦ χαθεῖ, γιατί ὁ κατά Θεόν ἀγώνας ἔχει ἐγκαταλειφθεῖ. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή στά ὅσα βλέπουμε καί ἀκοῦμε. Να εἴμαστε πάντα συγκρατημένοι. Ἰδιαίτερα ἐπιφυλακτικοί στις φῆμες, πού κυκλοφοροῦν καί ἀνυψώνουν πρόσωπα, τά ὁποῖα ὡστόσο εἶναι χαμερπή καί οὐτιδανά. Δυστυχῶς σέ ὅλα αὐτά ὑπάρχει ἡ κατάκριτη ὑποκρισία, ἡ ὁποία ἀναπτύσσεται ἰδιαίτερα στους θρησκευτικούς ἀνθρώπους. Πολλοί διερωτῶνται ἄν χάθηκαν στίς μέρες μας οἱ ἐκλεκτοί, αὐτοί πού μέ σταθερότητα καί ὑπομονή ἀγωνίζονται τόν καλό ἀγώνα τῆς τήρησης τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Τούς ἀπαντῶ ὄχι. Ὑπάρχουν, ἀλλά εἶναι ἀθόρυβοι. Ὑπάρχουν ἀλλά δέν κατέχουν θέσεις. Ὑπάρχουν, ἀλλά οἱ περισσότεροι δέν εἶναι οὔτε κληρικοί οὔτε μητροπολίτες. Οἱ ἀπαιτήσεις τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων ἀπό τούς κληρικούς εἶναι πολλές καί συνεχῶς αὐξάνονται. Ἡ ἀγάπη τους πρός τήν Ἐκκλησία εἶναι φυσικό νά τούς κάνει ἀπαιτητικούς. Νά θέλουν κάτι καλύτερο καί ἀνώτερο. Οἱ κληρικοί πρέπει νά προσέξουν αὐτή την ἀγάπη τῶν ἁπλῶν χριστιανῶν καί νά γίνουν περισσότερο εὐαίσθητοι ἀπέναντι στίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ καί στά εἰδικά τους καθήκοντα. Νά εἶναι πνευματικοί ἀγωνιστές, ἀλλά καί ζηλωτές. Νά προοδεύουν καί νά μή ὀπισθοχωροῦν. Βέβαια, ὅλα αὐτά εὔκολα τά γράφω, ἀλλά δύσκολα γίνονται. Τό κοσμικό φρόνημα ἔχει διαβρώσει ἕνα μεγάλο ποσοστό τῶν κληρικῶν, ἀλλά καί πολλοί μητροπολίτες, οἱ ὁποῖοι χωρίς ἰδιαίτερη προσοχή χειροτονοῦν ἀκατάλληλα πρόσωπα, τά ὁποῖα συχνά γίνονται πρωταγωνιστές ποικίλων σκανδάλων. Μακάρι κάποτε νά ἐκλείψουν αὐτά τά φαινόμενα καί νά δραστηριοποιοῦνται στήν Ἐκκλησία ὄντως ἐκλεκτά πρόσωπα, πού θα καθοδηγοῦν τόν πιστό λαό.

" Η Ζ΄Οικουμενική Σύνοδος εν πράξει Η΄ λέγει "

Εί τις πάσαν παράδοσιν εκκλησιαστικήν έγγραφον ή άγραφον αθετεί, ανάθεμα"!

Δηλαδή η αθέτησις των ιερών κανόνων με τις αιρετικές συμπροσευχές, τα συλλείτουργα, τις εντεύξεις σε συναγωγές, κλπ απο το εν Βυζαντίδι  οικουμενιστικόν Πατριαρχείον, σύμφωνα με την Ζ΄Οικουμενική Σύνοδο είναι πράξεις που αναθεματίζονται!

Άρα και όλοι αυτοί οι κληρικολαϊκοί που παραβίασαν την ιερά παράδοσιν είναι ήδη ....ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΟΙ απο τους Αγίους πασών των Οικουμενικών Συνόδων!

Νομίζουν οι ασεβείς, ότι το Κολυμπάρι θα τους σώσει απο τον αναθεματισμόν αυτόν;

Τετύφλωκεν αυτών τους οφθαλμούς ίνα οι βλέποντες μη βλέπωσι....

 

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟς

 Νὰ πῶς ἄρχισαν νὰ ἀνοίγουν τὴν ὁδό τῆς Πανθρησκείας

Τό πρῶτο ἐπίσημο ἄνοιγμα πρός τίς ἄλλες θρησκεῖες πραγματοποιεῖ ὁ Παπισμός κατά τήν Β΄ Βατικάνειο «Σύνοδο», (1962-1965), μέ τήν γνωστή Συνοδική Ἐγκύκλιο Nostra Aetate, ὅπου διακηρύσσεται: «Μέ ἐκτίμηση ἀτενίζει ἡ Ἐκκλησία καί τούς Μουσουλμάνους, οἱ ὁποῖοι λατρεύουν τόν ἕνα καί μοναδικό Θεό τόν ζῶντα… τόν εὔσπλαγχνο καί παντοδύναμο, τόν δημιουργό οὐρανοῦ καί γῆς, πού μίλησε στούς ἀνθρώπους».