Το Νηπτικό Έλεος του Καλού Σαμαρείτη -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών

Ας αρχίσουμε από την γνωστή σε όλους παραβολή του καλού Σαμαρείτου (Λουκ. 10, 33-37).

Σε κάποιο σημείο του δρόμου από Ιερουσαλήμ εις Ιεριχώ, κάποιος άνθρωπος έγινε στόχος σκληρόκαρδων ληστών, οι οποίοι αφού τον λήστευσαν, τον άφησαν ημιθανή τυγχάνοντα, μισοπεθαμένο! Καταπληγωμένο και εμφανώς θανάσιμα κακοποιημένο.

Ο πρώτος περαστικός που έτυχε να ιδεί το τραγικό για τον συνάνθρωπό του αυτό γεγονός, ήταν ένας ιερέας. Τον είδε, ποιος ξέρει τι σκέφθηκε και συναισθάνθηκε. Πάντως τον είδε και αντιπαρήλθεν! Έφυγε. Τακτοποιημένος ίσως με τον εαυτό του, αφού η συνείδησή του δεν λειτούργησε ιερατικά, για να αντιμετωπίσει φιλάνθρωπα τον τραγικό αυτόν άνθρωπο!

Το ίδιο έκανε κι ένας ακόμα άνθρωπος, λευΐτης, υπηρέτης και λειτουργός του ναού του Θεού. Ελθών και ιδών αντιπαρήλθεν. Δηλαδή ο δεύτερος αυτός περαστικός άνθρωπος, μπροστά από τον μισοπεθαμένο συνάνθρωπό του, δεν πέρασε βιαστικός όπως ο ιερέας, αλλά πλησίασε, είδε την τραγική του κατάσταση και συνέχισε ήσυχος και αδιάφορος τον δρόμο του προς τον προορισμό του.

Τη Δ΄ (4η) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Αγίου Προφήτου και Θεόπτου ΜΩΫΣΕΩΣ.

Μωϋσής ο Προφήτης και θεόπτης, ο υπέρτατος των φιλοσόφων και ο σοφώτατος των νομοθετών και των ιστοριογράφων απάντων ο αρχαιότατος, κατήγετο εκ φυλής Λευϊ· ο πατήρ του ωνομάζετο Αμράμ και η μήτηρ του Ιωχαβέδ, εγεννήθη δε εις την Αίγυπτον το αφοα΄ (1571) π. Χ. Εις την Αίγυπτον οι Ισραηλίται είχον εγκατασταθή από της εποχής του Ιωσήφ, όστις είχεν αναγορευθή υπό του Φαραώ αντιβασιλεύς. Ο Ιωσήφ εκάλεσεν εις την Αίγυπτον τον πατέρα του Ιακώβ και τους αδελφούς του. Έκτοτε αυτοί και οι απόγονοί των παρέμενον εις την Αίγυπτον. Μετά τον θάνατον του Ιακώβ οι Ισραηλίται επληθύνθησαν τόσον, ώστε απετέλεσαν έθνος μέγα. Ο αγαθός εκείνος Φαραώ της Αιγύπτου, όστις είχεν ανυψώσει τον Ιωσήφ εις το αξίωμα της αντιβασιλείας, απέθανεν, ανέβησαν δε εις τον θρόνον άλλοι Φαραώ, οι οποίοι ουδέν εγνώριζον περί του Ιωσήφ. Φοβούμενος λοιπόν ένας νέος Φαραώ την αύξησιν των Ισραηλιτών εσκέφθη να καταστρέψη αυτούς δα παντός τρόπου. Όθεν κατέθλιβεν αυτούς και επέβαλλε διαφόρους σκληράς και απανθρώπους εργασίας. Αλλ’ όσω περισσότερον κατεθλίβοντο οι Ισραηλίται, τόσω περισσότερον επληθύνοντο.

Αναστάσιος Λαυρέντζος: Ψυχολογικές επιχειρήσεις κατά της Ελλάδας-Ο περίεργος ρόλος της Επιτρόπου

 

Τη Δ΄ (4η) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΒΑΒΥΛΑ, Επισκόπου Αντιοχείας, και των συν αυτώ Τριών Παίδων.

Βαβύλας ο ιερώτατος και θαυμάσιος Μάρτυς, διαδεχθείς κατά τον Ευσέβιον (βιβλ. στ΄ κεφ. κθ΄) τον Ζεβίνον, αρχιεράτευεν εις τον αγιώτατον θρόνον της Αντιοχείας κατά τας ημέρας του ασεβεστάτου Νουμεριανού, όστις δεξάμενος την βασιλείαν από τον πατέρα του Κάρον, εν έτει σπγ΄ (283), διεδέχθη και όλην την ασέβειαν εκείνου. Ευθύς όθεν ως εβασίλευσεν ο μιαρός εκείνος εκίνησε μέγαν διωγμόν εναντίον των Χριστιανών, και τους εθανάτωνε με πικρότατον θάνατον. Ελθών δε ο ασεβής ούτος και εις την Αντιόχειαν, έκαμνε και εκεί τας ακαθάρτους θυσίας του εις τον μιαρόν ναόν της Δάφνης, ως ο πατήρ του σατανάς τον εδίδαξεν, ηθέλησε δε να μιάνη και Εκκλησίαν των Χριστανών εισερχόμενος εις αυτήν. Ούτος ο μιαρός εκτός των άλλων κακών έκαμε και τούτο· τον υιόν του βασιλέως των Περσών, τον οποίον είχε λάβει ως όμηρον δια την μετά των Περσών ειρήνην και τον οποίον έφερε μαζί του, αθετών πάντα νόμον ανηλεώς κατέσφαξεν, ούτω δε μεμολυσμένος από τον φόνον και από τας θυσίας των ειδώλων ηθέλησε να υπάγη να μολύνη και την Εκκλησίαν των Χριστιανών, νομίζων τούτο μέγα κατόρθωμα προς θεραπείαν των δαιμόνων.

Το κλάμα της Θεοτόκου

Σε ένα χωριό της Ρουμανίας, στο Πασκάνι, υπάρχει μία θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Η εικόνα αυτή ήταν τοποθετημένη σε ένα προσκυνητάρι, στον νάρθηκα της εκκλησίας του χωριού. Στις 15 Φεβρουαρίου 1865 συνέβη το ακόλουθο συνταρακτικό γεγονός: 

Όταν ο ιερέας του χωριού άνοιξε την εκκλησία, δεν βρήκε την εικόνα στη θέση της όπως πάντα. Αυτή τη φορά η εικόνα ήταν πεσμένη στο έδαφος κι έκλαιγε τόσο πολύ , ώστε τα δάκρυά της είχαν μουσκέψει το δάπεδο. Τρομαγμένος ο ιερέας έκλεισε τον ναό και έφυγε. 
Το άλλο πρωί διαπίστωσε πως η εικόνα είχε φύγει από τον νάρθηκα και είχε πάει μπροστά στο τέμπλο, όπου έκλαιγε συνεχώς. Το πένθος της κράτησε μία εβδομάδα και προμηνούσε τις δοκιμασίες και συμφορές που πέρασε αργότερα η χώρα.

Όποιος πέσει στα μικρά, αναμφίβολα θα πέσει και στα μεγάλα.

Σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες, όποιος πέσει στα μικρά, αναμφίβολα θα πέσει και στα μεγάλα. Και ενώ τότε, η ημερολογιακή αλλαγή της Εγκυκλίου του 1920, φαινόταν ως κάτι μικρό και ασήμαντο (δεδομένου ότι η Εγκύκλιος δεν είχε γνωστοποιηθεί ακόμα στον κόσμο), οδήγησε σιγά-σιγά σε ολοένα και μεγαλύτερες προδοσίες, σε σημείο που να μπορούμε να πούμε ότι η Εγκύκλιος (η οποία, κατά τους σύγχρονους Πατέρες, θεωρείται και ως ο καταστατικός χάρτης του Οικουμενισμού) έχει εφαρμοστεί πλήρως από όλα τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία. Αυτό σημαίνει ότι ο Οικουμενισμός και η Εγκύκλιός του, έχει επικρατήσει παντού.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, Εορτοδρόμιον σελ. 250:

Σημειούμεν ενταύθα, ότι τέσσαρα τινά ακολουθούσι κατά σειράν:

α) Ακοή κατηχήσεως η και της Πίστεως προηγουμένη· «Η γαρ πίστις, φησίν ο Απ. Παύλος εξ ακοής»· β) Πίστις εγκάρδιος. γ) Ομολογία δια στόματος: «Καρδία μεν πιστεύεται εις δικαιοσύνην, στόματι δε ομολογείται εις σωτηρίαν», λέγει ο Απ. Παύλος· Και δ) ακολουθεί το Βάπτισμα, σφραγίζον την Πίστιν και Ομολογίαν· όθεν είπεν ο μέγας Βασίλειος Κεφάλαιον ιβ΄ προς Αμφιλόχιον: «Πίστις και Βάπτισμα δύο τρόποι της σωτηρίας συμφυείς αλλήλοις και αδιαίρετοι· Πίστις μεν γαρ τελειούται δια Βαπτίσματος· Βάπτισμα δε θεμελιούται δια της Πίστεως· και δια των αυτών ονομάτων εκάτερα πληρούται· ως γαρ πιστεύομεν εις Πατέρα, και Υιόν, και Άγιον Πνεύμα· ούτω και βαπτιζόμεθα εις το όνομα του Πατρός, και του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος· και προάγει μεν ομολογία προς την σωτηρίαν εισάγουσα· επακολουθεί δε το Βάπτισμα επισφραγίζον ημών την συγκατάθεσιν». Και εν τοις ασκητικοίς λέγει ο αυτός Άγιος: «Περί Πατρός, Υιού, και Αγίου Πνεύματος μη συζητητείν, αλλά άκτιστον και ομοούσιον Τριάδα μετά παρρησίας λέγειν και φρονείν, και τοις επερωτώσι λέγειν: ότι βαπτίζεσθαι δει, ως παρελάβομεν· πιστεύειν δε, ως βεβαπτίσμεθα· δοξάζειν δε, ως πεπιστεύκαμεν».

ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣ OΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΛΛΟΥΝ ΤΑΣ ΑΓΙΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ -- Ἁγίου Πατρὸς καὶ Διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας μας, Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ

60. Ὅτι δὲν εἶναι καινούργια ἐφεύρεση οἱ εἰκόνες, ἀλλὰ ἀρχαῖο καὶ γνωστὸ καὶ συνηθισμένο στοὺς ἁγίους καὶ διακεκριμένους πατέρες, ἄκουσε· γράφεται στὸν βίο τοῦ μακαριστοῦ Βασιλείου ἀπὸ τὸν Ἑλλάδιο, μαθητή του καὶ διάδοχο τῆς ἱεραρχίας του, ὅτι ὁ ὅσιος παρουσιάστηκε κάποτε μὲ τὴν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, στὴν ὁποία ἦταν ζωγραφισμένη καὶ ἡ μορφὴ τοῦ ἀείμνηστου μάρτυρα Μερκουρίου· παρουσιάστηκε ζητώντας τὸν θάνατο τοῦ ἄθεου καὶ ἀποστάτη τυράννου Ἰουλιανοῦ. Τὴν ἀποκάλυψη γι’ αὐτὸ τὸ αἴτημα τὴ δέχτηκε ἀπὸ τὴν εἰκόνα αὐτή· γιατί ἔβλεπε γιὰ λίγο τὸν μάρτυρα νὰ χάνεται ἀπὸ τὴν εἰκόνα καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο νὰ κρατάει τὸ δόρυ ματωμένο.
61. Στὸν βίο τοῦ Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου γράφονται αὐτολεξεὶ τὰ ἑξῆς:

Anthimus, Bishop of Nicomedea

After the death of the 20,000 Martyrs of Nicomedia, their Bishop Anthimus fled to a certain village to care for his remaining flock. The Emperor Maximian sent men in search of him. When they found him, he promised to show Anthimus to them, but first took them in as guests, fed them, and only then made himself known to them. Amazed at his kindness, the soldiers promised him to tell Maximian that they had not found him. But Anthimus went willingly with them, and converting them by his admonitions, baptized them on the way. He boldly confessed his Faith before Maximian, and after frightful tortures was beheaded in the year 303 or 304.

Η προφητεία του Αββά Παμβώ προς μαθητήν του

…Σου λέγω και τούτο Τέκνον μου, ότι θα έρθει καιρός, οπόταν οι χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπέσιων Προφητών και των Ιερών Πατέρων και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογικούς. Και ο νους των θα ξεχυθεί εις αυτούς, θα απομακρυνθούν δε από τα Θεϊκά πρότυπα. Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες είχαν προαναγγείλει ότι οι μονασταί της ερήμου πρέπει να γράφουν τους βίους των Πατέρων όχι επάνω εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χάρτινους διφθέρας, διότι η ερχόμενη γενεά θα τους μεταβάλλει σύμφωνα με την δική των αρέσκεια. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν. Κατόπιν λέγει ο μαθητής:   

Δρ. Ιωάννης Μάζης: Πρόταση για σωστή ονομασία των Σκοπίων

 

ΧΩΡΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ -- του μακαριστού Φώτη Κόντογλου

Ο «εξευρωπαϊσμός» της Ελλάδος

Λένε πολλοί πως η παράδοση πέθανε, πως μάταια κοπιάζουμε όσοι πιστεύουμε σ’ αυτή κι αγωνιζόμαστε για να μη πεθάνει και πως πρέπει να το πάρουμε απόφαση πως θα ζη στην Ελλάδα μοναχά το κορμί μας, ενώ το πνεύμα, η ψυχή μας, η καρδιά μας θα ζούνε με ξένα διανοήματα και με ξένα αισθήματα. Μ’ έναν λόγο, πως πνευματικά θάμαστε πεθαμμένοι, γιατί, τι το όφελος να ζη κανένας στην Ελλάδα και να μη έχει στη ζωή του τίποτα Ελληνικό; Τι το όφελος να μη σε βάλουνε στο κοιμητήριο, αλλά να σε βαστάνε με τη νεκρόκασσα στο σπίτι σου, ενώ είσαι πεθαμμένος και συγχωρεμένος; Κατά καλή τύχη, τα πράγματα δεν είναι έτσι που τα λογαριάζουνε αυτοί που δεν πιστεύουνε στην παράδοση, όπως δείχνουνε πολλά σημάδια, και ένα ανάμεσα σ’ αυτά είνε το με πόσον ενθουσιασμό διαβάζονται κάποια άρθρα όπως αυτό που έγραψα την περασμένη Κυριακή στην «Ελευθερία», «Ο Παντοκράτωρ». Αυτοί που λένε, πως δε μπορούμε παρά να χάσουμε τον πνευματικό χαρακτήρα μας και να γίνουμε πνευματική αποικία της Δύσεως, αυτοί δεν πιστεύουνε τόσο σ’ αυτή την ανάγκη, όσο θέλουνε κι επιθυμούνε να αφομοιωθούμε με τους ξένους. Αυτό είναι το ιδεώδες τους. Είνε σαν εκείνους που λέγει ο Πασκάλ πως λένε πως δεν πιστεύουνε στον Χριστό επειδή τους μποδίζει το λογικό τους, ενώ κατά βάθος δεν θέλουνε να βγούνε αληθινά όσα είπε ο Χριστός, δηλαδή η καρδιά τους δεν έχει τη θέρμη που χρειάζεται για να χαρεί κανένας για την εξαίσια επαγγελία που μας έφερε ο Χριστός. Ψυχές μικρολόγες, μικρόχαρες, υποθερμικές, θέλουνε να ζούνε όπως – όπως, με συμβιβασμούς, βολεύοντας τα πράγματα, χωρίς ευθύνες πνευματικές, χωρίς βάθος, χωρίς μεράκι (άλλη λέξη δεν βρίσκω).

ΟΙ «ΕΠΤΑ» ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ -- Του π. Γεωργίου Μεταλληνού Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Κατά τήν Κυριακή τῶν Μυροφόρων τό Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα λαμβάνεται ἀπό τίς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων» (κεφ. 6,1-7). Τό ὑπενθυμίζουμε: «Ἐν δέ ταῖς ἡμέραις ταύταις, πληθυνόντων τῶν μαθητῶν, ἐγένετο γογγυσμός τῶν Ἑλληνιστῶν (=ἑλληνοφώνων) πρός τούς Ἑβραίους, ὃτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ(κατά τήν διανομή τῶν τροφίμων καί γενικά τῶν ἀναγκαίων) αἱ χῆραι αὐτῶν. Προσκαλεσάμενοι δέ οἱ δώδεκα τό πλῆθος τῶν μαθητῶν(=ὃλους τούς χριστιανούς τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας) εἶπον· οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τόν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις(=νά ἀσχολούμεθα μέ τήν διανομήν τῶν τροφίμων). Ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἂνδρας ἐξ ὑμῶν (=ἀπό σᾶς τούς ἲδιους), μαρτυρουμένους(=μέ καλή μαρτυρία) ἑπτά, πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καί σοφίας, οὓς καταστήσομεν ἐπί τῆς χρείας ταύτης. Ἡμεῖς δέ τῇ προσευχῇ καί τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν. Καί ἢρεσεν ὁ λόγος ἐνώπιον παντός τοῦ πλήθους (=μέ αὐτά τά λόγια συμφώνησε ὃλη ἡ κοινότητα) καί ἐξελέξαντο Στέφανον, ἂνδρα πλήρη πίστεως καί Πνεύματος Ἁγίου, καί Φίλιππον καί Πρόχορον καί Νικάνορα καί Τίμωνα καί Παρμενᾶν καί Νικόλαον προσήλυτον (πού εἶχε πρίν προσχωρήσει στόν Ἰουδαϊσμό) Ἀντιοχέα, οὓς ἒστησαν ἐνώπιον τῶν Ἀποστόλων καί προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τάς χεῖρας (=τούς ἐχειροτόνησαν). Καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὒξανε καί ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμός τῶν μαθητῶν ἐν Ἱερουσαλήμ σφόδρα, πολύς τε ὂχλος τῶν Ἰουδαίων ὑπήκουον τῇ πίστει».

Παραιτήθηκε ο Γεν. Δ/ντης του ΝΙΜΤΣ Υπτγος (YI) Σ.Γκιζάρης λόγω εμβολίων

 

Τη Γ΄ (3η) Σεπτεμβρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΘΕΟΚΤΙΣΤΟΥ, συνασκητού του Μεγάλου Ευθυμίου.

Θεόκτιστος, ο Όσιος και μέγας πατήρ ημών, επειδή παιδιόθεν ηγάπησε τον Θεόν, δια τούτο αφήκε την πατρίδα και τους συγγενείς του, και μετέβη εις τους ιερούς και Αγίους Τόπους της Ιερουσαλήμ· φθάσας δε εις την Λαύραν την επονομαζομένην Φαράν, ήτις ήτο μακράν από τα Ιεροσόλυμα εξ μίλια, εύρεν εν κελλίον, μέσα εις το οποίον κλείσας τον εαυτόν του, ανδρείως ηγωνίζετο εναντίον των παθών και δαιμόνων· τότε δε και ο μέγας Ευθύμιος αφήσας τον κόσμον ήλθε και κατώκησε μετά του Οσίου τούτου Θεοκτίστου και ησύχαζεν· ο έρως όθεν, ον είχον και οι δύο δια να αποκτήσουν τας αυτάς αρετάς, και η κοινωνία των αυτών ασκητικών αγώνων, τόσον ήνωσαν με τον δεσμόν της αγάπης τους δύο τούτους Οσίους, ώστε ο εις ευρίσκετο μέσα εις την ψυχήν του άλλου και εις όλα τα πράγματα και οι δύο είχον τα αυτά φρονήματα, και οι δύο εποίουν τα αυτά έργα. Δια τούτο και μετά την απόδοσιν της εορτής των Θεοφανείων είχον συνήθειαν και οι δύο να απέρχωνται εις την ένδον βαθυτέραν έρημον και εκεί έμενον ησυχάζοντες έως εις την εορτήν των Βαϊων· και τότε επέστρεφον πάλιν έκαστος εις το κελλίον του.

Κασιμάτης (Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου): Γνωμοδότηση για τα μέτρα κατά της νόσου covid-19

 

Μου τέθηκαν τα ακόλουθα ερωτήματα:

1. Η νομοθετική ή με άλλη πολιτειακή πράξη επιβολή υποχρέωσης εμβολιασμού και οποιουδήποτε μέτρου πρόληψης ή ελέγχου  για την καταπολέμηση διάδοσης της νόσου Covid- 19 ή για τη θεραπεία της, εφόσον αποτελεί αναγκαστική επέμβαση στον οργανισμό του ανθρώπου, είναι έγκυρη με βάση τις συνταγματικές και τις διεθνούς δικαίου εγγυήσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου;

2. Σε περίπτωση αντισυνταγματικότητας των εν λόγω μέτρων και της πράξης εφαρμογής των, ποια είναι τα κατά το δίκαιο μέσα άμυνας του φυσικού προσώπου;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

π. Θεόδωρος Ζήσης: Αλήθεια ποτισθείσα με ποταμούς αιμάτων αγίων και ηρώων της πίστεως

H πανηγυρική διακήρυξις ότι ο Παπισμός δεν είναι Εκκλησία Χριστού αλλά κακοδοξία και αίρεσις αποτελεί παγία θέσι της Αδιαιρέτου Ορθοδόξου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και μάλιστα αλήθεια ποτισθείσα με ποταμούς αιμάτων αγίων και ηρώων της πίστεως, ως οι Οσίαθλοι Πατέρες οι επί Βέκκου εν Αγίω Όρει μαρτυρήσαντες, οι εν τη Μονή Καντάρας εν Κύπρω αναιρεθέντες, οι 800.000 των Αγίων ενδόξων Νεομαρτύρων οι υπό του ψευδοαγίου του Βατικανού Καρδιναλίου Στέπινατς και των φασιστών Ουστάσι δια πολυωδύνων βασάνων τελειωθέντες, οι άγιοι ένδοξοι ιερομάρτυρες Μάξιμος ο Καρπαθορώσσος ο υπό των Ουνιτών δια τυφεκισμού τελειωθείς και Αθανάσιος ο Λιθουανός ο υπό των Ουνιτών δια πελέκεως αποκεφαλισθείς και εις βόρθον ριφθείς και μετά δέκα επτά έτη ανασυρθείς έχων αδιαλώβητο, ευωδιάζον και θαυματουργούν το σκήνωμά του.

Mammas the Martyr

Saint Mammas was from Gangra of Paphlagonia. He was born in prison, where his parents were suffering for Christ's sake and ended their lives. He was named Mammas because, after he had long remained without speaking, he addressed his foster mother Ammia as "mamma." He contested for Christ about the year 275.

Ἐρώτησις: «Ποῦ εἶναι σήμερα ἡ Ἐκκλησία;» -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ἀπάντησις: «Οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς ἀληθείας εἰσί καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσὶ» (Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς). Ἐπίσης, «Ὀρθοδοξία εἶναι αὐτό πού πάντοτε, ἁπανταχοῦ καί ὑπό πάντων ἐπιστεύθη» (Ἅγιος Βικέντιος τοῦ Λειρίνου). Ἐναπόκειται εἰς τόν καθένα μας νά ἔχῃ ὡς γνώμονα τά ἀλάνθαστα αὐτά κριτήρια, νά παρακαλῇ μέ δάκρυα μετανοίας τόν Θεόν νά τόν φωτίζῃ πρός ποίαν κατεύθυνσιν νά τραβήξῃ καί νά ἐρευνᾶ ἐξονυχιστικῶς μέ εἰλικρίνειαν (καί ὄχι μέ τό συναίσθημα) τά «πιστεύω» καί τήν ἐν τοῖς πράγμασι στάσιν (ὄχι μόνον τά λόγια) τοῦ «χώρου» ὅπου σκέπτεται νά ἐναποθέσῃ τήν ψυχήν του ΠΡΙΝ νά τό κάνῃ. Ἄς ἔχῃ δέ ὑπ' ὄψιν του ὅτι ὁ Διάβολος συνεχῶς θά τοῦ δείχνῃ λάθος «χώρους», οἱ ὁποῖοι θά πρέπῃ ν' ἀπορρίπτωνται μέ βάσιν τά ὡς ἄνω δύο κριτήρια.

----------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Αληθινή Εκκλησία είναι εκεί όπου υπάρχει εν ενεργεία και ζέων το Πνεύμα του Χριστού. Ενεργούν τα μυστήρια, και οι λειτουργοί του Θεού ζέουν Πνεύματος Αγίου. Έκει γίνεται η θεραπεία και εκεί επιτελείται η θέωση.

------------------

Ο/Η Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Δέν θα απαντήσω στό ερώτημα "πού βρίσκεται η Εκκλησιά σήμερα ;", αλλά στό "πού ΔΈΝ βρίσκεται".  Δέν βρίσκεται εκεί όπου η Υπερούσιος κρυφιότης, κατά τόν αγ. Γρηγόριο Παλαμά, ερμηνεύεται μέν ώς "τρόπος υπάρξεως" τής Αγίας Τριάδος, δέν νοείται δέ ώς "σχέση τών προσώπων" αυτής.

Όθεν, μέ τήν σχέση, ο χριστιανικός υπαρξισμός τής μετά πατερικής θεολογίας (θεός νά τήν κάνει) καί η πρόταξη τού προσώπου έναντι τής ουσίας. Τό πρόσωπο, λέγουν οι υπαρξιακοί χριστιανοί - ορθόδοξοι καί όχι μόνο -, προηγείται τής ουσίας ! Τόσο διεστραμμένοι είναι.

Τούτο, διότι ο τρόπος ύπαρξης σημαίνει "άρχω υπό τινος" : υπό+άρχω. Τό Πρόσωπο τής κατ' άνθρωπον φύσεως τού Κυρίου ήρχετο υπό τού πατρός. Η θεία όμως φύση Του, η Υπερούσιος Κρυφιότης, ούτε αρχήν είχε, έχει, θά έχει, ούτε τέλος. Ήταν εξ άκρας συλλήψεως ενωμένη μέ τήν θεία. Ακριβέστερα, στά εσώτατα τής υπερουσίου ουσίας.

Εφανερώθη ανθρωπίνως γιά νά μάς εξηγήσει τά κατ' άνθρωπον δυνάμενα νά κατανοήσουμε. Όχι όμως καί τήν σχέση μεταξύ τών θείων προσώπων ! Δηλαδή, τά συμβαίνοντα ιεροκρυφίως άρρητα υπερούσια ρήματα, ότι "αγίω πνεύματι πάσα ψυχή ζωούται καί καθάρσει υψούται, λαμπρύνεται ιεροκρυφίως".

Η χείριστη ερμηνευτική απόδοση τού "εγώ ειμί ο ών" σέ "εγώ είμαι ο υπάρχων" είχε αυτό τό αποτέλεσμα. Όμως, τό ρ. ειμί, συντασσόμενο μέ τήν μετοχή ο ών ερμηνεύεται : εγώ είμαι αυτός ο οποίος (μετέχει τού) είναι. Άν αυτό μπορεί νά τό συλλάβει νούς ανθρώπου, τότε δέν είναι δύσκολο νά αυτοανακηρυχθεί αλάθητος καί ικανός πρός ... ιεροκρυφίαν μύηση τής Υπερουσίου κρυφιότητος, ανερχόμενος επί τού βήματος ιεράς τινος Τραπέζης. Επακόλουθο καί αναμενόμενο βήμα, ο Νιτσεϊκός υπεράνθρωπος καί οι ενδοτριαδικές, ερωτικές-αγαπολογικές, σχέσεις. Άς μή ψαχνόμαστε λοιπόν, γιά τό πού βρίκεται εκκλησία σήμερα.

------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Η Εκκλησία του Χριστού είναι στην έρημο, μακριά από γοχ και οικουμενιστάς.

Νὰ καταργηθῆ ἡ Πρᾶξις τοῦ 1928, ποὺ θέτει εἰς κίνδυνον τὴν Μακεδονίαν! -- Γράφει ὁ κ. Διονύσιος Ἀλ. Πελέκης, Δικηγόρος παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ

Ἀγαπητοὶ κύριοι,

Ἐπιβάλλεται νὰ συνειδητοποιήσωμεν ἀπολύτως ὅτι ὁ σοβαρώτερος καὶ ἐνεστὼς κίνδυνος διὰ τὴν Μακεδονίαν εἶναι ἡ μελετωμένη χορήγησις ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην ὁλοκληρωμένης, καὶ ὄχι «κόλουρου», ὅπως ἔπραξε μὲ τὸν ν. Σ καὶ ΣΑ/1850 διὰ τὴν Ἑλλάδα, Αὐτοκεφαλίας τῆς Σκοπιανῆς Ἐκκλησίας ὑπὸ τὴν ἐπωνυμίαν «Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία Ἀχρίδος», Ὁ κίνδυνος εἶναι ἐνεστὼς καὶ μέγας διὰ τὴν Μακεδονίαν μας, διότι ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος, μὲ ἕδραν τὸ Μοναστήριον, (τὸ ὁποῖον δὲν προσηρτήθη εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ ἄγνοιαν καὶ ἐπιπολαιότητα τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου, τὴν νύκτα τῆς 24-10-1912 μετὰ τὴν συντριβὴν τῶν Τούρκων στὰ Γιαννιτσά, ὅπως ὁ ἴδιος ὡμολόγησε στοὺς κατοίκους κατὰ τὴν ἐπιστροφὴν του ἀπὸ τὸ Βουκουρέστι τὸ 1913), ἐξετείνετο μέχρι Λαρίσης, συνορεύουσα πρὸς Δυσμὰς μὲ τὴν “Μητρόπολιν Ναυπάκτου, εἰς ἥν ἀνῆκον καὶ αἱ Ἐπισκοπαὶ Νικοπόλεως, Φωτικῆς, Ἰωαννίνων (Δωδώνης), Βουθρωτοῦ, καὶ Ἐπιδάμνου (Δυρραχίου). Ὑ­πάρ­χει βάσιμος κίνδυνος κατ’ ἐμέ, μὴ τρέφοντα καμμίαν ψευδαίσθησιν ὡς πρὸς τὰς κινήσεις τοῦ Πατριάρχου, νὰ ὀνομάση τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀχρίδος Ἔξαρχον Κεντρικῆς Μακεδονίας, στοιχεῖον, ἀπὸ τὸ ὁποῖον θὰ ἀνακύψη σωρεία προβλημάτων. Χρειάζεται ἐπαγρύπνησις καὶ ἐπανατοποθέτησις ἐν σοβαρότητι, τῆς Ἑλλάδος ἔναντι τῆς Πατριαρχικῆς Πράξεως τῆς 4-8-1928, ἡ ὁποία κάποτε πρέπει νὰ καταργηθῆ.

Τα τραγούδια του Θεού -- Αλεξ Παπαδιαμάντη

Μὲ εἶχε καλέσει ὁ γενναῖος φίλος μου, ὁ κὺρ Στέφανος Μ., εἰς τὴν οἰκίαν του τὴν ἡμέραν τοῦ Πάσχα, διὰ νὰ συμφάγωμεν τὴν ὥραν τοῦ προγεύματος περὶ τὰς δέκα, ἀπὸ συγκατάβασιν καὶ εὐσπλαγχνίαν, διὰ νὰ κάμω κ᾿ ἐγὼ μετὰ τόσα χρόνια  Πάσχα οἰκιακόν, ἔρημος καὶ ξένος στὰ ξένα. Εὔχαρι καὶ θαλπερὸν ἦτο τὸ ἐσωτερικὸν τῆς ἑστίας του, ἀφοῦ διῆλθον τὴν εὐρεῖαν αὐλήν, μὲ τὴν διάπλατον πύλην, καὶ τοὺς σταύλους τῶν ἀλόγων, καὶ τὴν πρασινάδαν, καὶ τὰς γάστρας τῶν ἀνθέων. Ἡ οἰκογένειά του, ἡ γραῖα Μαρία ἡ συμβία του, ἀφελὴς καὶ ἀρχαϊκή, ὁ υἱός του, ἀμόρφωτος καὶ ἄπλαστος καλὸς ἁμαξηλάτης, κι ὁ ἀδελφός του, στιβαρός, γεροντοπαλλήκαρον, τραχὺς καὶ φιλαλήθης. Τέλος ἡ κόρη του ἡ Ρηνούλα, τελεία ἀντιπρόσωπος τῆς νέας γενεᾶς, κεντήτρια, ζωγραφίνα καὶ θεατρίνα. Πλὴν ὅμως κι αὐτὴ ἀφελὴς καὶ ἁπλῆ εἰς τοὺς τρόπους.  Εἶχε μίαν παιδίσκην ἑπτὰ ἐτῶν, τὴν Μαρίαν, πάντοτε μειδιῶσαν καὶ ἀνοικτόκαρδον, καὶ ἓν χαριτωμένον ξενικὸν πλάσμα, τὴν Τοτώ, ξανθήν, γαλανόμορφον, καὶ ἀγγελοθωροῦσαν. Ἡ μικρὰ κόρη, δὲν ἠξεύρω ἀκριβῶς πῶς, εἶχε πέσει εἰς τὰς χεῖράς της, καὶ ἀπετέλει μέρος τῆς οἰκογενείας. 

ΟΔΟΣ ΚΑΘΑΡΣΕΩΣ ΦΩΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΘΕΩΣΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

Ἐπιστολὴ πρὸς τὴν σεμνοτάτην ἐν μοναζούσαις Ξένην Μοναχήν.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ

 
ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Πρὶν τὰ τελευταῖα εἴκοσι ἔτη, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἦτο σχεδὸν ἄγνωστος εἰς τὸν Ὀρθόδοξον Ἑλλαδικὸν χῶρον, ὄχι μόνον εἰς τοὺς πολλοὺς Χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ εἰς αὐτοὺς τοὺς διανοουμένους καὶ τοὺς Θεολόγους ἀκόμη. Εἶναι ἀρκετὸν νὰ ρίψῃ κανεὶς ἓν βλέμμα μόνον εἰς τὴν ἐν χρήσει ἀπὸ πεντηκονταετίας «Πατρολογίαν» τοῦ καθηγητοῦ τοῦ ἐν Ἀθήναις Πανεπιστημίου Δ. Μπαλάνου, διὰ νὰ ὁμολογήσῃ ὅτι ἡ ἄγνοια περὶ τὸ θειότατον πρόσωπον τοῦ ἁγίου Γρηγορίου, ἦτο προτιμωτέρα τῆς μεταχειρίσεως, ποὺ ὑφίστατο ἀπὸ Ὀρθοδόξους Θεολόγους.

Δὲν θὰ ἐπεκταθῶμεν, ὡς πρὸς ποίους ἀνήκει ἡ τιμὴ τῆς ἀποκαλύψεως τῆς παλαμικῆς Θεολογίας, ἥτις ἀποτελεῖ μίαν δόξαν τῆς Ὀρθοδοξίας. Πάντως ἀπὸ εἰκοσαετίας καὶ ἐντεῦθεν, πολλὰ συνετέλεσαν εἰς τὴν προβολὴν τῆς ἁγίας μορφῆς τοῦ Παλαμᾶ καί, κατ᾿ἐπέκτασιν, εἰς τὸν ἀναβαπτισμὸν τῆς ἀκαδημαϊκῆς Θεολογικῆς σκέψεως ἐντὸς τῶν κρυσταλλίνων ὑδάτων καὶ τῶν ἁγιοπνευματικῶν ἐμπειριῶν τῆς ἀκραιφνοῦς Ὀρθοδόξου Θεολογίας τοῦ ἁγίου Γρηγορίου.