ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΖΟΝΙ -- Του Φώτη Κόντογλου

Οι αιώνιοι σύντροφοι της νύχτας

«Κάθουμαι βουτηγμένος μέσα στο μυστήριο της νύχτας, και κοιτάζω το φεγγάρι που εβγήκε πίσω από τα βουνά, και στέκεται στον ουρανό. Εβγήκε, κι όλη η πλάση άλλαξε, σά να μαγεύτηκε, τυλίχθηκε με κάποιο βαθύ κι ανεξιχνίαστο μυστήριο. Ω Σελήνη, ω μάγισσα Κίρκη, που μεταμορφώνεις ψυχές και σώματα! Από ποιόν άλλον κόσμο έρχεσαι στον δικό μας, και τον κάνεις αγνώριστον; Από το υδραργυρένιο κεφάλι σου διαχύνεται ένα μαγικό πέπλο, που τα σκεπάζει όλα, βουνά, θάλασσες, δέντρα, βράχους, κάμπους, πολιτείες! Θαρρεί κανένας πως βρίσκεται κάτω, βαθιά στον πάτο της θάλασσας και πως η συντεφένια σφαίρα σου πλέει απάνω στο νερό ρίχνοντας το ειρηνικό φως της σαν μπάλσαμο, που γλυκαίνει κι αποκοιμίζει κάθε πλάσμα. Μυστήριο βαθύ κι ανεξιχνίαστο τυλίγει την πλάση. Κι οι φωνές από τα ζώα, από τα πουλιά, από τους ανθρώπους, είναι κι αυτές, τώρα που στέκεται το φεγγάρι στον ουρανό, παράξενες και μυστηριώδεις. Οι άνθρωποι περπατάνε σαν φαντάσματα, σά νυχτοπάτες. Τα δένδρα σηκώνουνε τα φουντωμένα κλαριά τους κατά τον ουρανό, δίχως να σαλεύει μήτε ένα φύλλο, κι είναι γεμάτα από πνεύματα που σιγομουρμουρίζουνε. Πνεύματα νυκτολάλα, αστρομαγικά. Κάτω από τα δέντρα περπατά σαν ίσκιος κανένας άνθρωπος, μέσα στο θαμποφέγγισμα. Από μέσα από τους μαύρους ίσκιους, ακούγονται οι άνθρωποι που μιλούνε, μα οι ομιλίες τους δεν μοιάζουνε με τις ομιλίες που κάνουνε τη μέρα. Αλλά και τα σπίτια, οι δρόμοι, τα δέντρα, είναι αλλοιώτικα άπ’ ό,τι ήτανε τη μέρα. Όλα αλλάξανε. Λές κι είναι τα πνεύματά τους.

Οικουμενισμός : Το βδέλυγμα της ερημώσεως!

 

Λίγα λόγια γιὰ τὶς προφητεῖες --- Οἱ προφητεῖες τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ -- Τοῦ αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Καθηγητοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς δὲν ἦταν μόνο ἕνας συναρπαστικὸς διδάσκαλος, ποὺ ἐκλαΐκευε τὶς μεγάλες θεολογικὲς ἔννοιες καὶ μὲ ἁπλὰ λόγια καὶ ζωντανὰ παραδείγματα τὶς ἔκανε προσιτὲς στὸ ἁπλοϊκὸ ἀκροατήριό του. Ἦταν συγχρόνως καὶ προφήτης. Ἀρκετὲς προφητεῖες ἐπιβεβαίωσαν τὴ διδασκαλία του, τὸν ἀπέδειξαν ἅγιο ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν καθιέρωσαν στὴ συνείδησι τοῦ λαοῦ καὶ στὴν ἱστορία ὡς προφήτη.

Γιὰ τὴ δόξα τοῦ Κυρίου καὶ τὴ μετάνοια ψυχῶν ὁ ἅγιος Κοσμᾶς καὶ σημεῖα ἔκανε καὶ προφητεῖες εἶπε. Ὑποστηρίζεται ὅτι στὶς προφητεῖες του ἐπηρεάσθηκε ἀπὸ τὴν «Ὀπτασία τοῦ Ἀγαθαγγέλου», ἕνα χρησμολογικὸ κείμενο ποὺ κυκλοφοροῦσε εὐρύτατα στὶς μέρες του ἀνάμεσα στοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες καὶ καλλιεργοῦσε ψεύτικες ἐλπίδες κούφιας παρηγοριᾶς γιὰ τὸ «ξανθὸ γένος», ποὺ θὰ βοηθοῦσε στὴν ἀπελευθέρωσι ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Ἀλλὰ πουθενὰ μέσα στὶς «Διδαχές» του, ὅπου διαφυλάσσεται ἡ αὐθεντικὴ διδασκαλία τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, δὲν ὑπάρχει δεῖγμα αὐτῆς τῆς νοοτροπίας.

Τη ΣΤ΄ (6η) Νοεμβρίου, μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών ΠΑΥΛΟΥ Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, του Ομολογητού και Ιερομάρτυρος.

Παύλος ο μέγας Ομολογητής και Μάρτυς κατήγετο από την Θεσσαλονίκην, εχρημάτισε δε νοτάριος, ήτοι γραμματεύς Αλεξάνδρου του Αγιωτάτου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, και Διάκονος της Αγίας αυτής Εκκλησίας εν έτει τνα΄ (351). Τούτον λοιπόν εχειροτόνησαν οι Ορθόδοξοι Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως μετά τον θάνατον του Αλεξάνδρου. Κωνστάντιος δε ο βασιλεύς, καθό Αρειανός, όταν επανήλθεν εκ της Αντιοχείας έξωσεν αυτόν από τον Πατριαρχικόν θρόνον, και αντί τούτου ανεκήρυξε Πατριάρχην τον Νικομηδείας Ευσέβιον, τον Αρειανόν.

O Διάβολος, ημών ρεγχόντων τον ύπνον της αδιαφορίας, κοντεύει να εξαφανίση και την Αγιότητα και την Καθολικότητα και την Αποστολικότητα της Εκκλησίας!

Ενώ η Εκκλησία τιμά τους Αγίους Αποστόλους (γιατί αυτό επιβάλλει το πνευματικόν χρέος), ωστόσο η επί Γης στρατευομένη Εκκλησία δεν ζη την ζωήν των Αγίων Αποστόλων! Ορθότατα παρατηρεί ο Άγιος Ιουστίνος(Πόποβιτς) ότι «η ζωή των πιστών εις την Εκκλησίαν δεν είναι άλλο παρά η κατά την χάριν του Αγίου Πνεύματος Θεανθρωποποίησις αυτών ήτοι ενχρίστωσις και χριστοποίησις αυτών». Ας είμεθα ειλικρινείς, παρατηρούνται τα γνωρίσματα αυτά εις την ζωήν των λαϊκών, των Κληρικών, των Επισκόπων; Και το ακόμη τραγικώτερον, που εξάγεται από τα άγια γραπτά του Αγίου Ιουστίνου: «… και η αποστολικότης διαφυλάττεται δια της προσευχής και όλης ευσεβείας, όπως ακριβώς την ωμολογούσαν, εκήρυττον, επροστάτευον και διεφύλαττον οι Πατέρες και αι Οικουμενικαί Σύνοδοι». Δυνάμεθα να ομιλώμεν σήμερον περί ευσεβείας, όπως «την ωμολογούσαν, εκήρυττον, επροστάτευον και διεφύλαττον οι Πατέρες και αι Οικουμενικαί Σύνοδοι»; Κινδυνεύει να εξαφανισθή η ευσέβεια των Αποστόλων και των Πατέρων μέσα εις τα θολά ρεύματα του Οικουμενισμού, των Αιρεσιολογιών, των Μωαμεθανισμών με την «ευλογίαν» (φρίξον Ήλιε!) Επισκόπων, Αρχιεπισκόπων, Πατριαρχών! Αλλά μήπως η ευσέβεια διατηρείται εις την ζωήν των Μεγαλοσχήμων Αξιωματούχων της Εκκλησίας; «… Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου»! Ειλικρινά θα πρέπει να εντρεπώμεθα, και λαϊκοί και Κληρικοί (προ παντός οι εν υπεροχή όντες), όταν, απαγγέλλοντες το Ιερόν Σύμβολον της Πίστεώς μας, λέγωμεν: «Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», διότι ο Διάβολος, ημών ρεγχόντων τον ύπνον της αδιαφορίας, κοντεύει να εξαφανίση και την Αγιότητα και την Καθολικότητα και την Αποστολικότητα της Εκκλησίας!

«O Καταστατικὸς Χάρτης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ»:

Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἤρχισε νὰ προσβάλλῃ τὴν Ὀρθόδοξον Καθολικὴν Ἐκκλησίαν φθίνοντος τοῦ ΙΘ’ αἰῶνος, διὰ δὲ τοῦ Συνοδικοῦ Διαγγέλματος «Πρὸς τὰς ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ» τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ἐν ἔτει 1920, ἀποτελοῦντος ὁμολογουμένως τὸν «Καταστατικὸν Χάρτην τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», ἐκηρύχθη οὗτος «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», ἐφ’ ὅσον χαρακτηρίζει τὰς αἱρέσεις τῆς Δύσεως καὶ ἁπανταχοῦ ὡς δῆθεν «σεβασμίας Χριστιανικὰς Ἐκκλησίας», οὐχὶ πλέον «ὡς ξένας καὶ ἀλλοτρίας», ἀλλ’ ὡς «συγγενεῖς καὶ οἰκείας ἐν Χριστῷ καὶ ”συγκληρονόμους καὶ συσσώμους τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ“», προτείνων μάλιστα ὡς πρῶτον μέτρον ἐφαρμογῆς αὐτοῦ τὴν χρῆσιν κοινοῦ ἡμερολογίου, πρὸς ταυτόχρονον συνεορτασμὸν ὀρθοδόξων καὶ ἑτεροδόξων.

Περὶ τῆς προσθήκης εὐχῶν εἰς τὴν Θείαν Λειτουργίαν -- Γράφει o κ. Μάριος Ἰ. Πηλαβάκης

Κύριε Διευθυντά,

εἰς τὸ φύλλον 1816 (22 Ἰανουαρίου 2010) τῆς ἐφημερίδος σας ἐδημοσιεύθη ἄρθρον τοῦ λογίου ἁγιορείτου μοναχοῦ π. Μωϋσέως μὲ τίτλον «σκανδαλίζουν αἱ καινοτομίαι». Ὁ σεβαστὸς ἀρθρογράφος ἀναφέρεται μὲ σαφήνεια εἰς τὰς λειτουργικὰς καινοτομίας, ποὺ παρατηροῦνται ἐσχάτως εἰς τὴν Μητρόπολιν Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης. Καὶ πολὺ ὀρθῶς γράφει: «Πιστεύουμε, ὅμως, ὅτι δεν ἐπιτρέπονται στὴν Θεία Λειτουργία ἀλλαγές, προσθέσεις, ἀφαιρέσεις τομὲς γιὰ καλύτερες προσεγγίσεις. Ἡ Θεία Λειτουργία δὲν εἶναι κάτι τὸ ἰδιωτικό, τὸ συναισθηματικό, τὸ ἰδεολογικὸ κατὰ πῶς μοῦ ἀρέσει, βολεύει, ἀναπαύει ψυχολογικά». Δὲν πρέπει, νομίζομε, νὰ ἀγνοῇ ὁ π. Μωϋσῆς ὅτι ὁ πρῶτος, ποὺ ἐτόλμησε νὰ προσθέση «δικάς του εὐχὰς» εἰς τὴν Θείαν Λειτουργίαν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἦτο ὁ Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ. Γράφει μεταξὺ ἄλλων ἀπὸ τὸ Παρίσι, τὴν 30ην Δεκεμβρίου 1958, εἰς τὴν ἀδελφήν του Μαρία Συμεώνωφ Καλασνίκοβα Ζαχάρωφ: «Στο σημεῖο ἐκεῖνο, ὅπου συνηθίζεται νὰ διαβάζονται συμπληρωματικές προσευχὲς ἢ αἰτήσεις εἰς τὴν Θεία Λειτουργία, δηλαδὴ μετὰ τὸ Εὐαγγέλιο, ἄρχισα νὰ προσθέτω μερικὲς δεήσεις καὶ ἔπειτα προσευχές, ποὺ προετοιμάζουν γιὰ τὸ μυστήριο, ὥστε νὰ βοηθήσω τοὺς παρισταμένους πρὶν ἀπὸ τὴν πιὸ σημαντικὴ στιγμὴ τῆς λειτουργικῆς ἀναφορᾶς, νὰ συγκεντρωθοῦν ἐσωτερικὰ καὶ ἑνωθοῦν μὲ τὸν ἱερέα. Σοῦ στέλνω τὰ κείμενα αὐτά. Ἔχω γιὰ τὴν ὥρα πέντε. Τὸ καθένα ἀπὸ αὐτὰ τὸ διαβάζω ὁλόκληρο εἰς τὴν Θεία Λειτουργία ἀλλάζοντας τὴ σειρά του, γιὰ νὰ δημιουργεῖται κάποια ποικιλία. Τὸ θέμα εἶναι ὅτι, ἂν περιορίσουμε μόνο τὸ κείμενο, ποὺ εἶναι αὐστηρὰ καθορισμένο, τότε θὰ ἔπρεπε ἢ νὰ παρατείνουμε πολὺ ἢ νὰ στερηθοῦμε πολλὲς ἐκφράσεις, ποὺ εἶναι ἐν γένει ἐπιθυμητές… Τὸ ἐκκλησάκι μας δὲν εἶναι μεγάλο, τὸ χρησιμοποιοῦμε ἐμεῖς, μία ὁμάδα προσώπων ποὺ ζοῦμε στὴν Ἁγία Γενεβιέβη τοῦ Δρυμοῦ καὶ οἱ περισσότεροι εἴμαστε μοναχοὶ καὶ μοναχές!».

(Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου,

Γράμματα στὴ Ρωσία. Ἔκδοσις Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου τοῦ Ἔσσεξ Ἀγγλίας, 2009, σ.σ. 82–83).

Σημειωτέον ὅτι ὁ π. Μωϋσῆς παρουσιάζοντας αὐτὸ τὸ βιβλίον εἰς τὸ περιοδικόν του «Πρωτάτον» (ἀρ. 116, Ὀκτώβριος – Δεκέμβριος 2009 σ. 334), γράφει σχετικῶς:

«Ἕνα ἀκόμη ἐνδιαφέρον βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Σωφρονίου μὲ 75 ἐπιστολὲς πρὸς τὶς ἀδελφές του Μαρία καὶ Ἀλεξάνδρα. Καὶ μὲ αὐτὸ τὸ βιβλίο φανερώνεται, τὸ πνευματικὸ εὖρος, ἡ ἀγάπη, ἡ σοφία, ἡ διάκρισις καὶ ἡ χάρη τοῦ μακαρίου γέροντος. Ἡ μελέτη του θὰ ἀμείψει τὸν καλὸν ἀναγνώστη του μὲ ὠφέλιμες σκέψεις».                                                                                                                                        Ἀκριβῶς αὐτὸ συνέβη καὶ μὲ τὸν π. Κ. Μπέη, ὁ ὁποῖος προφανῶς διαβάζοντας αὐτὸ τὸ βίβλιο ἀμείφθη μὲ «ὠφέλιμες σκέψεις», τὰς ὁποίας ἐφήρμοσε εἰς τὴν πρᾶξιν!                                                                                                                  

 Ἂς ληφθῆ ὅμως σοβαρῶς ὑπ᾽ ὄψιν ὅτι αἱ λειτουργικαὶ καινοτομίαι τοῦ Σωφρονίου τοῦ Ἔσσεξ ἔγιναν ἀντικείμενον εἰσηγήσεως εἰς Ἐπιστημονικὸν Συνέδριον, ποὺ διοργάνωσε ἡ Ἱερὰ Μονὴ Βατοπαιδίου εἰς Ἀθήνας τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 2007 καὶ εἶχε ὡς θέμα: «Γέροντας Σωφρόνιος ὁ θεολόγος τοῦ  Ἄκτιστου Φωτός». Ὁ εἰσηγητὴς πρωτοπρεσβύτερος Β. Τζέρπος, Ἀναπληρωτὴς καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, εὐχαριστώντας τὴν ἐπιστημονικὴν ἐπιτροπὴν τοῦ Συνεδρίου λέγει ὅτι τοῦ ἔδωσε τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἀποκαλύψει καὶ νὰ παρουσιάση μία νέα φλέβα χρυσοῦ σύγχρονης θεολογίας, μείζονος σημασίας γιὰ παραιτέρω ἐξελίξεις τῶν λειτουργικῶν μας πραγμάτων σὲ πανορθόδοξη βάση. (Πρβλ. Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου, Γέροντας Σωφρόνιος ὁ θεολόγος τοῦ Ἄκτιστου Φωτός: Πρακτικὰ διορθόδοξου ἐπιστημονικοῦ συνεδρίου.

Ἅγιον Ὄρος: Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου, 2008, σ. 523)

Συμπερασματικῶς δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι αἱ λειτουργικαὶ καινοτομίαι τοῦ π. Κ. Μπέη εἶναι λίαν ἀκίνδυνοι ἐν συγκρίσει μὲ τάς ἀντιστοίχους τοῦ Σωφρονίου τοῦ Ἔσσεξ, τάς ὁποίας ὑποστηρίζουν Ἡγούμενοι, Μητροπολῖται καὶ μοναχοὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Μετὰ τιμῆς

Μάριος Ἰ. Πηλαβάκης

info@markoseugenikos.gr

Θεσσαλονίκη

Ισλαμιστές κήρυξαν τον πόλεμο στην Ευρώπη

Δυστυχώς η αφομοίωση του μουσουλμανικού στοιχείου που τόσο πολύ μας βομβάρδισαν τα ΜΜΕ δεν φαίνεται να έχει επιτευχθεί. Ακόμα ψάχνουν οι Ευρωπαίοι τι λάθος έχουν κάνει εκτρέφοντας το θηρίο του μουσουλμανισμού στις χώρες τους. Ομως ο Έλληνας έζησε στο πετσί του το “πολιτισμένο¨ Ισλάμ για 400 χρόνια  και θρήνησε χιλιάδες μάρτυρες που εκτελέστηκαν γιατί δεν αρνήθηκαν την πίστη τους.

Επίθεση στη Βιέννη: Τουλάχιστον 5 νεκροί – Τζιχαντιστής ένας από τους δράστες

Σοκ σε όλη την Ευρώπη προκάλεσε η αιματηρή τρομοκρατική επίθεση στη Βιέννη το βράδυ της Δευτέρας. Πέντε νεκροί και 15 τραυματίες ο μέχρι στιγμής απολογισμός. Μεταξύ των νεκρών και ο δράστης που φέρεται να είναι ισλαμιστής τρομοκράτης. Κύμα συμπαράστασης προς τον αυστριακό λαό.

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ -- Αλέξ. Παπαδιαμάντης

Μὲ εἶχε καλέσει ὁ γενναῖος φίλος μου, ὁ κὺρ Στέφανος Μ., εἰς τὴν οἰκίαν του τὴν ἡμέραν τοῦ Πάσχα, διὰ νὰ συμφάγωμεν τὴν ὥραν τοῦ προγεύματος περὶ τὰς δέκα, ἀπὸ συγκατάβασιν καὶ εὐσπλαγχνίαν, διὰ νὰ κάμω κ᾿ ἐγὼ μετὰ τόσα χρόνια, Πάσχα οἰκιακόν, ἔρημος καὶ ξένος στὰ ξένα. Εὔχαρι καὶ θαλπερὸν ἦτο τὸ ἐσωτερικὸν τῆς ἑστίας του, ἀφοῦ διῆλθον τὴν εὐρεῖαν αὐλήν, μὲ τὴν διάπλατον πύλην, καὶ τοὺς σταύλους τῶν ἀλόγων, καὶ τὴν πρασινάδαν, καὶ τὰς γάστρας τῶν ἀνθέων. Ἡ οἰκογένειά του, ἡ γραῖα Μαρία ἡ συμβία του, ἀφελὴς καὶ ἀρχαϊκή, ὁ υἱός του, ἀμόρφωτος καὶ ἄπλαστος καλὸς ἁμαξηλάτης, κι ὁ ἀδελφός του, στιβαρός, γεροντοπαλλήκαρον, τραχὺς καὶ φιλαλήθης. Τέλος ἡ κόρη του ἡ Ρηνούλα, τελεία ἀντιπρόσωπος τῆς νέας γενεᾶς, κεντήτρια, ζωγραφίνα καὶ θεατρίνα. Πλὴν ὅμως κι αὐτὴ ἀφελὴς καὶ ἁπλῆ εἰς τοὺς τρόπους: Εἶχε μίαν παιδίσκην ἑπτὰ ἐτῶν, τὴν Μαρίαν, πάντοτε μειδιῶσαν καὶ ἀνοικτόκαρδον, καὶ ἓν χαριτωμένον ξενικὸν πλάσμα, τὴν Τοτώ, ξανθήν, γαλανόμορφον, καὶ ἀγγελοθωροῦσαν. Ἡ μικρὰ κόρη, δὲν ἠξεύρω ἀκριβῶς πῶς, εἶχε πέσει εἰς τὰς χεῖράς της, καὶ ἀπετέλει μέρος τῆς οἰκογενείας.

Άγιον Πνεύμα και Εκκλησία στην Πατερική Παράδοση -- Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Εκ του βιβλίου:

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΘΕΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ

Αρχές και κριτήρια της Πατερικής Θεολογίας

1.Η εκτός της Εκκλησίας δράσις του Αγίου Πνεύματος.

α'. Άγιον Πνεύμα και Εκκλησία.

Η ζωή και η ύπαρξις της Εκκλησίας συνδέονται στενώτατα προς την εν αυτή παρουσίαν του Αγίου Πνεύματος. Η Πεντηκοστή, κατά την οποί­αν απεστάλη το Άγιον Πνεύμα εις τους αποστόλους, ίνα μένη εις τον αιώνα μετ' αυτών και οδηγή αυτούς εις πάσαν την αλήθειαν, αποτελεί την γενέθλιον της Εκκλησίας ημέραν· "ει μη Πνεύμα παρήν, ουκ αν συνέστη η Εκ­κλησία, ει δε συνίσταται η Εκκλησία, εύδηλον ότι το Πνεύμα πάρεστιν", παρατηρεί ο ιερός Χρυσόστομος εις ομιλίαν του εις την Πεντηκοστήν[1]. Η εσωτέρα υφή και δομή της Εκκλησίας, η όλη υπόστασις αυτής είναι πνευ­ματική.

Ως προς την ιδιαιτέραν θέσιν, ην εν τη Εκκλησία έχουν ο Χριστός και το Άγιον Πνεύμα, διδάσκεται υπό των Πατέρων και υπό νεωτέρων περί Εκ­κλησίας και Πνεύματος καθορισμών ότι ο Χριστός αποτελεί την κεφαλήν, το δε Άγιον Πνεύμα την ψυχήν της Εκκλησίας, την ζωοποιούσαν το σώμα αυτής και συνδέουσαν τα μέλη προς την κεφαλήν και προς άλληλα[2].

ΚΑΡΠΟΙ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Αποτίμηση των γεγονότων

Προβλημάτισε πολλούς και σχολιάσθηκε ποικιλοτρόπως η κατάσταση του τόπου μας τον τελευταίο καιρό. Τώρα που χρονικά τουλάχιστον απομακρυνθήκαμε κάπως από τα… «Δεκεμβριανά» γεγονότα και φαίνεται να έχει επέλθει κάποια εκτόνωση της έντασης, απαλλαγμένοι από τη συναισθηματική φόρτιση μπορούμε ίσως να δούμε τα πράγματα πιο καθαρά. Εκείνη η αναστάτωση, σχεδόν εξέγερση, των νέων – και όχι μόνο – εκείνο το μένος εναντίον της εξουσίας και μάλιστα εναντίον των οργάνων της τάξεως, που κορυφώθηκε με τον όντως άδικο και τραγικό θάνατο ενός δεκαεξάχρονου μαθητή, κάτι σοβαρό έχει να μας πει. Είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου και μπορεί να λειτουργήσει ως πέρασμα από το οποίο θα προχωρήσει κανείς στο βάθος, αν το επιθυμεί, και θα έρθει αντιμέτωπος με την βαθειά σήψη του κοινωνικού μας ιστού.

Τη Ε΄ (5η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Πάπα Αλεξανδρείας του Ομολογητού.

Γρηγόριος ο εν Αγίοις πατήρ ημών, αγαπήσας τον Χριστόν εκ νεαράς ηλικίας, εστόλισε τον εαυτόν του με όλας τας αρετάς. Όθεν και μετά τον θάνατον του τότε αγιωτάτου Πάπα Αλεξανδρείας εχειροτονήθη εκ θείας Προνοίας Επίσκοπος Αλεξανδρείας, παρά των εν Αλεξανδρεία Επισκόπων, συμφωνούντος και του φιλοχρίστου λαού, γενόμενος ούτω διδάσκαλος ακριβής της Ορθοδοξίας και της κατά Θεόν εναρέτου πολιτείας. Εδίδασκε δε την αρετήν ο αοίδιμος μάλλον δια των έργων ή δια του λόγου, επειδή ήτο πράος, ταπεινός, ελεήμων, σώφρων, ορφανών πατήρ, χηρών υπερασπιστής, οδηγός των πεπλανημένων, ιατρός των ασθενών και των λυπουμένων παρηγορία.

Μήπως τα έχουμε ξεχάσει;

...Τι δε να είπω δια τον Οσιομάρτυρα Ευθύμιον τον Ηγούμενον του Βατοπαιδίου, και τους μετ’ αυτού δώδεκα Οσιομάρτυρας Μοναχούς; Ούτοι, επειδή ήλεγξαν κατά πρόσωπον ως αιρετικούς τόσον τον λατινόφρονα βασιλέα Μιχαήλ τον Παλαιολόγον, όσον και τον λατινόφρονα Βέκκον τον Πατριάρχην, ο μεν Ευθύμιος, δεθείς με άλυσιν, κατεποντίσθη υπ’ αυτών εν τη θαλάσση του Καλαμιτζίου, οι δε δώδεκα Μοναχοί εκρεμάσθησαν παρ’ αυτών εν τω καλουμένω Φουρκοβουνίω.         

Συναξ. Πεντηκοσταρίου σελ. 424

Η αγνότητα της ψυχής -- Του Φώτη Κόντογλου

ΑΠΛΗ ΚΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ 

Μιά φορά είχα ένα μικρό σπιτάκι σέ μιά ερημική μεριά κοντά στή θάλασσα. Βουναλάκια μικρά τό τριγυρίζανε, βουναλάκια ήμερα καί χαρούμενα, στολισμένα μέ λίγα δεντράκια, σκοίνους, θυμάρια, πρινάρια, ρήγανη, πού μοσχοβολούσανε. Κατά τόν βορηά ήτανε μιά ρεματιά μέ λίγα πλατάνια καί μέ λυγαριές, καί στό βάθος της καταστάλιζε τό καλοκαίρι λιγοστό καθαρό αεράκι. Τήν άνοιξη τό χώμα στολιζότανε μέ αγριολούλουδα χρωματιστά, πού μέ κάνανε νά χαίρουμαι καί νά δοξάζω τόν Θεό. Τί αγνότητα πού είχε η ψυχή μου!

Είχα διαλέξει αυτό τό μέρος νά μήν έχη κανέναν δρόμο, γιά νά μήν έρχεται άνθρωπος κατά κεί. Ήμουνα καταμόναχος, ήσυχος, ξεκουρασμένος. Αποτραβιόμουνα εκεί πέρα κ’ έβγαζα από πάνω μου τίς έγνοιες καί τίς σκοτούρες, σάν τό φίδι πού βγάζει τό πετσί του. Ξανάβρισκα τή λευτεριά μου.

Αὐτοκτονοῦμεν ὡς Ἔθνος, καί δέν τό ἀντιλαμβανόμεθα.

ΔΕΝ εἶναι καθόλου εὐχάριστος ἡ ἐξέλιξις τῶν γεγονότων περί τοῦ ἑλληνικου πληθυσμοῦ, ὁ ὁποῖος, δυστυχῶς ἀλλοιώνεται, καθώς τό διαπιστώνει καί ὁ ἔντιμος τ. Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου κ. Βασ. Κόκκινος εἰς ἄρθρον του εἰς τήν «Ἑστίαν» τῆς 19/2/2010. Μεταξύ τῶν ἄλλων σημειώνει καί αὐτά: «Τό κυβερνῶν κόμμα (ΠΑΣΟΚ) βαρύνεται μέ τό ἐθνικό ἔγκλημα τῆς νομιμοποιήσεως τῶν ἀμβλώσεων καί μάλιστα μέ δαπάνες τοῦ κράτους, διά τοῦ Ν. 1609 τοῦ 1986. Ἀντί δέ νά ἀντιμετωπίσει τό δημογραφικό πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος, μέ κατάλληλα μέτρα γιά τήν αὔξηση τῶν γεννήσεων, θέτει σέ πρώτη προτεραιότητα τήν ἀπονομή τῆς ἑλληνικῆς ἰθαγένειας σέ μετανάστες καί λαθρομετανάστες ἀγνώστου συνολικοῦ ἀριθμοῦ... Στην Ἤπειρο καί τή Θράκη εἶναι δυνατόν νά σχηματισθεῖ ἐπικίνδυνη μουσουλμανική μειονότητα, μέ τάση νά γίνει πλειονότητα μέ ὅλες τίς εὐνόητες συνέπειες. Ἄλλωστε ὁ Ὀζάλ (Τούρκος πρωθυπουργός το 1993), μᾶς ἔχει προειδοποιήσει, προφητεύσας πώς ἡ κατάληψη τῆς Ἑλλάδος εἶναι ζήτημα χρόνου, μέ τήν ὑπογεννητικότητά της... Πολλοί Ἕλληνες ἀγνοοῦν τίς ἐπιπτώσεις καί τόν κίνδυνον ἀφελληνισμοῦ τῆς Χώρας διά τῆς ἀποσυνδέσεως τοῦ συνδετικοῦ κρίκου τοῦ γένους τῶν ἑλλήνων, πού εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική θρησκεία... Τό κυβερνῶν κίνημα, ἔστω καί τήν ὑστάτη ὥρα, ἄς ἀναλογισθεῖ τίς ἱστορικές εὐθύνες του». Εἶναι ὄντως τραγικόν, νά εὑρισκώμεθα πρό τῆς ἀπειλῆς ἀλλοιώσεως καί μειώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ, καί οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ ἔθνους νά νομιμοποιοῦν καί νά πληρώνουν διά 300 χιλιάδες περίπου, ἐκτρώσεις, τόν χρόνον. Αὐτοκτονοῦμεν ὡς Ἔθνος, καί δέν τό ἀντιλαμβανόμεθα.

------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Δυστυχῶς, οἱ διαπιστώσεις αὐτές τοῦ κ. Κοκκίνου ἰσχύουν σήμερον, 10 ἔτη ἀργότερον, κατά μείζονα λόγον, διότι οἱ ΤΡΙΣΑΘΛΙΟΙ ΠΡΟΔΟΤΑΙ ἔχουν κουβαλήσει καί συνεχίζουν νά κουβαλοῦν πολύ περισσοτέρους ἰσλαμιστάς, τούς χορηγοῦν ἰθαγένειαν(!!!), πλουσιοπάροχα ἐπιδόματα, δωρεάν στέγην, χωράφια, ἀκόμη καί WiFi!!! Κατά τόν ἔγκριτον Καθηγητήν κ. Κων-νον Γρίβαν, οἱ ΑΚΡΩΣ ΒΡΩΜΕΡΟΙ «πολιτικοί» πού «κυβερνοῦν» τήν χώραν ἐφαρμόζουν «πολιτικήν αὐτοεξαλείψεως»! Εἰσαγγελεύς ὑπάρχει;

Νην ξεχνάμε: Η ενεργός συμμετοχή μας στην αγωνιζομένη Ορθοδοξία, στο «μικρό ποίμνιο» είναι θέμα πίστης και σωτηρίας.

Ο Θεός ου μυκτηρίζεται. Δεν εμπαίζεται. Δεν μπορούμε να δουλεύομε σε δύο Κυρίους. Οι τρεις παίδες επροτίμησαν να ριφθούν στην επταπλασίως καιομένη κάμινο για να μην προσκυνήσουν την αντίθεη εικόνα του Ναβουχοδονόσορος. Ελπίζουμε πρώτα στη δύναμη του Θεού και στη θεία επέμβαση και μετά στους ανθρώπους. Γι΄ αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε με τις δυνάμεις που έχουμε ελπίζοντας πάντα στο Θεό. Εάν ασεβήσουμε προς τον Θεό και την Ορθόδοξη πίστη μας, τότε ποιος θα μας σώσει; Ποιος θα μας βοηθήσει κατά των δυνάμεων του Αντιχρίστου; Έτσι η ενεργός συμμετοχή μας στην αγωνιζομένη Ορθοδοξία, στο «μικρό ποίμνιο» είναι θέμα πίστης και σωτηρίας. Και εις τα της πίστεως δεν χωρεί συγκατάβαση, υποχωρητικότητα. Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις.

Η ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. ΕΙΜΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ??... -- π. Γεώργιος Αγγελακάκης

 https://agiooros.org/viewtopic.php?f=43&t=16032&mobile=on

Αγαλλίαση της ψυχής και της καρδιάς -- Του Φώτη Κόντογλου

Το φετινό καλοκαίρι είναι ακατάστατο. Μα και οι λίγες μέρες που είναι καλοκαιρινές γεμίζουνε την ψυχή μας από κάποια αγαλλίαση που δεν την δίνει ποτέ ο χειμώνας. Η πλάση ημερεύει, τ’ άγρια τα βουνά δε φοβερίζουνε πια τον άνθρωπο, ούτε τα θυμωμένα σύννεφα, που στοιβιάζονται βαρειά το χειμώνα και γεμίζουνε τα θόλο του ουρανού. Το φως είναι καθαρό. Το πρωί σηκώνεσαι από τον ύπνο και γελά ο κόσμος του Θεού. Η μέρα είναι έμορφη σαν τον καλόν τον άνθρωπο. Οι αγέρηδες είναι αλαφροί κα χαροποιοί, ακόμη κι ο γέρο Βοριάς είναι τώρα σα παλληκαρόπουλο. Αντί να βγάζει εκείνα τα φοβερά μουγκρίσματα, σφυρίζει γλυκά στα κλαδιά των δέντρων και στα ξάρτια των καραβιών.

Μπροστά στον εαυτό μας…! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών

Η εμφάνιση και η πρόοδος της ψυχολογίας του ασυνειδήτου (Βάθους) υπήρξε αναμφίβολα πολυσήμαντη. Όμως είναι γεγονός ότι κάθε αντικειμενικός ερευνητής ημπορεί να παραλεχθεί σαν βασική κατεύθυνση της ψυχολογίας αυτής την αποκάλυψη της ποιότητος και του περιεχομένου της ανθρώπινης προσωπικότητος.

Ήδη έγινε λόγος για την σπηλιά των ενστικτικών τεράτων, που η ψυχολογία του Βάθους απεκάλυψε. Αλλά δεν πρόκειται μόνο για «τέρατα» που ενσαρκώνουν απλώς ανθρώπινα πάθη. Κάθε ανθρώπινο, όσο «απάνθρωπο» κι αν είναι, μένει ανθρώπινο. Τα ανθρώπινα πάθη, όπως τα γνώριζε ο άνθρωπος προ της εμφανίσεως της ψυχολογίας του Φρόυδ, ήσαν πάντοτε στα μέτρα της ανθρώπινης αδυναμίας και ποταπότητος. Σαν πάθη ήσαν πάντοτε μιαρά και μισητά, άλλα ήσαν απλώς ανθρώπινα πάθη γιατί είχαν την αιτία τους στην ανθρώπινη αδυναμία.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ–ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΣΤΕ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ! -- π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

 

Διήγησις εις τον Θρήνον του Προφήτου ΙΕΡΕΜΙΟΥ περί της Ιερουσαλήμ και εις την άλωσιν ταύτης και περί της εκστάσεως ΑΒΙΜΕΛΕΧ.

Ιερεμίας, ο μέγας Προφήτης, κατήγετο εκ κώμης ονομαζομένης Αναθώθ. Πολλά δε επροφήτευσε περί της Ιερουσαλήμ και Βαβυλώνος, ομοίως και περί της ενσάρκου οικονομίας του Υιού του Θεού, εις την οποίαν φαίνεται όλη η δύναμις και το κράτος της προφητείας. Τούτον ποτέ τον Προφήτην έδειρε δυνατά Πασχώρ ο υιός του Εμμήρ, ο προεστώς του οίκου Κυρίου· και εις τον καταρράκτην αυτόν έβαλε, διότι επένθει και ελυπείτο δια την τότε μέλλουσαν άλωσιν της Ιερουσαλήμ. Επειδή δε η του Θεού πρόνοια ελύτρωσε τον Προφήτην από τον καταρράκτην, αυτός λυτρωθείς επροφήτευσε και είπεν εις τον Πασχώρ· «Το όνομά σου θέλει γίνει μέτοικον και ξένον από την γην ταύτην της Ιερουσαλήμ, και εν ταυτώ θέλει σε ελέγξει η αποστασία σου. Διότι επικατάρατος είναι εκείνος, όστις αμελώς ποιεί το έργον του Κυρίου· «Επικατάρατος ο ποιών τα έργα Κυρίου αμελώς» (Ιερ. λα: 10).

Τη Δ΄ (4η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΥ του Μεγάλου του εν τω Ολύμπω.

Ιωαννίκιος ο θαυμάσιος και μέγας Πατήρ ημών εγεννήθη το εικοστόν τέταρτον και τελευταίον έτος Λέοντος Γ΄ του Ισαύρου, εν έτει ψμα΄(741), εις την επαρχίαν των Βιθυνών, εις χωρίον καλούμενον Μαρικάτον από ευσεβείς γονείς, οίτινες ωνομάζοντο ο μεν Μυριτρίκης, η δε Αναστασώ· γεννηθείς λοιπόν εξ αυτών ετρέφετο με θείαν παιδείαν μάλλον ή με τροφήν πρόσκαιρον· γράμματα μεν δεν ηθέλησε να μάθη, ως και ο Μέγας Αντώνιος, αλλ’ επειδή ήτο ρωμαλέος και μεγαλόσωμος τον έγραψαν εις τον στρατόν οι υπηρέται του βασιλέως, οίτινες εζήτουν ανθρώπους δια τον πόλεμον, επρόκοψε δε τόσον εις την μάχην, ώστε όλοι τον εθαύμαζον.