Ήξεις αφήξεις ού, εν πολέμω θνήξεις -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

«Φυλαχτείτε από τους ψευδοπροφήτες που σας έρχονται ντυμένοι πρόβατα, ενώ από μέσα τους είναι λύκοι αρπακτικοί. Θα τους καταλάβετε από τα έργα τους»

Ματθ. 7:15, 16

Καθίσταται πασίδηλο ότι βιώνουμε, εν μέσω ειρήνης, μία μορφή ιδιότυπης δικτατορίας, η οποία προβάλλει ως οιονεί αιχμαλωσία, η οποία εξικνείται μέχρι και την αναστολή της Θείας Λειτουργίας και της Θείας Μεταλήψεως, διαρκούσης της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ενόψει της ανεκκλήτου πορείας προς το Άγιον Πάσχα, με  παντοδύναμο μέσο, τον περιλάλητο ιό, ο οποίος ενεργεί εν είδει «όπλου» μαζικής καταστροφής παγκόσμιας εμβέλειας, κατατείνοντας εκ του αποτελέσματος εις τον καθολικό συνειδησιακό εξανδραποδισμό μας αλλά και εις την εκ βάθρων τρώση της εν γένει υγείας μας.

Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω αγίω

Στη Βοστώνη ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, επισκέφτηκε στις 28 Οκτωβρίου τον Αρμενικό ναό του Αγίου Στεφάνου και συμπροσευχήθηκε με τον Μονοφυσίτη καθολικό της Κιλικίας Αράμ τον Α΄. Τότε εξισώνοντας Ορθοδοξία και Μονοφυσιτισμό εδήλωσε μεταξύ άλλων και τα εξής: Τόσον συχνά βλέπομεν ότι κατέχομεν το μεγαλύτερον μέρος της θεολογικής παραδόσεως των δύο εκκλησιών μας από κοινού. Αυτό που μας ενώνει είναι μεγαλύτερον από αυτό που μας διαιρεί. Εις την πραγματικότητα όσα μας διαιρούν είναι δυνατόν να λεχθεί ότι είναι εξωτερικοί ιστορικοί και ανθρώπινοι παράγοντες οι οποίοι έχουν παρεμποδίσει την επαναπροσέγγιση των εκκλησιών μας.

Σ.σ. Σύμφωνα με τον οικουμενιστή Βαρθολομαίο ο Άγιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανός έχασε την ζωή του φονευθείς από τον Μονοφυσίτη Διόσκορο, χωρίς λόγο, και κατ΄ επέκταση η Αγία Τετάρτη Οικουμενική Σύνοδος έκανε λάθος διότι οι Μονοφυσίτες έχουν την αυτήν Χριστολογία με τους Ορθοδόξους: Βλέπε το κοινό κείμενο Ορθοδόξων και Μονοφυσιτών Σαμπεζύ-Ελβετίας 1990-91.

Η αδιάλειπτη ιερατική Λειτουργία του ανθρώπινου νου -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ο ανθρώπινος νους λειτουργεί αδιάλειπτα! Αυτό είναι ίσως το βασικότερο χαρακτηριστικό του. Μπορεί βέβαια, ορισμένες φορές, να μη λειτουργεί σωστά. Οι παραισθήσεις και οι ψευδαισθήσεις είναι στο … αίμα του! Είναι τα αναπόφευκτα κάτοπτρα της υπάρξεως που του θολώνουν το οπτικό πεδίο και τον παραπλανούν, όχι σπάνια, αθεράπευτα. Όμως λειτουργεί!

Αν σταματήσει ο νους να λειτουργεί, βρισκόμαστε σε περίπτωση ψυχικού θανάτου που πλέον παραδίδει το πρόβλημα αυτό (της μη λειτουργίας του νου) στη ψυχιατρική δεοντολογία. Σ’ αυτή την περίπτωση αντιμετωπίζουμε μια δυσάρεστη εξαίρεση.

Κατά κανόνα, λοιπόν, ο ανθρώπινος νους λειτουργεί αδιάλειπτα. Αυτό το γεγονός για τη χριστιανική αυτοσυνειδησία σημαίνει αδιάλειπτη νοητική ιερατική λειτουργία!

Πράγματι! Αν θέσουμε τη σκοπιμότητα της λειτουργίας του νου κάτω από το πρίσμα των προοπτικών της χριστιανικής ανθρωπολογίας, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα, Ότι ο νους είναι το εκφραστικότερο όργανο της εικόνας του Θεού στον άνθρωπο. Έχει λοιπόν η λειτουργία του θρησκευτική ποιότητα. Λειτουργεί για να πραγματοποιεί την υπαρξιακή συνέπεια του «κατ’ εικόνα», δηλ. το «καθ’ ομοίωσιν»!

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ

Τη Ζ΄ (7η) Απριλίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΚΑΛΛΙΟΠΙΟΥ.

Καλλιόπιος ο Άγιος του Χριστού Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπστ΄ - τε΄ (286 – 305), υιός μεν υπάρχων Θεοκλείας, η οποία ήτο δεδιδαγμένη την του Χριστού Πίστιν, καταγόμενος δε εκ Πέργης της Παμφυλίας. Ανατραφείς λοιπόν ούτος ευσεβώς παρά της μητρός του, εμελέτησε καλώς τας θείας Γραφάς, όταν δε εκινήθη ο κατά των Χριστιανών διωγμός υπό του Μαξιμιανού, τότε και ο γενναίος ούτος αγωνιστής ενδυναμωθείς τω πνεύματι και ακολουθών εις τας συμβουλάς της μητρός του, η οποία τον συνεβούλευε να αποθάνη δια τον Χριστόν με Μαρτύριον, προσήλθεν αυτόκλητος εις τον ηγεμόνα Μάξιμον, όστις διέτριβεν εις την εν τη Γαλατία Πομπηϊούπολιν, ήτις ωνομάσθη ούτως εκ του μεγάλου Πομπηϊου, του πέριξ ταύτης νικήσαντος τον Μιθριδάτην και η οποία το πάλαι εκαλείτο Ευπατορία.

Ο ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ ΛΟΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ π. ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΣ (+21- 9 -2007)

Αποτελεί αυταπόδεικτη αλήθεια για τον πολιτικό χώρο, ότι κανείς δικτάτορας δεν θα μπορούσε να σταθή χωρίς συνεργάτες. 

Τό ίδιο ακριβώς συμβαίνει καί στον εκκλησιαστικό χώρο. Κανείς αιρετικός δεν θα μπορούσε να ευδοκίμηση, αν δεν είχε αύτούς που θα επικροτούσαν, ή τουλάχιστον θα ανέχονταν σιωπηρώς τήν αίρεσίν του, θα κοινωνούσαν μαζί του και θα τον ακολουθούσαν.

Και για να γίνουμε πιό συγκεκριμένοι. Από θεολόγους και κληρικούς όλων των μετώπων έχει χαρακτηρισθή  ο Οίκουμενισμός ως παναίρεσις. Ενώ ξεκίνησε δειλά με το σύνθημα της αγάπης, κατέληξε σήμερα να διακηρύσση «γυμνή τη κεφαλή» ότι η Ορθοδοξία δεν είναι η Εκκλησία, αλλά μαζί με τις λοιπές αιρέσεις, παπισμού και προτεσταντισμού, συναποτελούν την Εκκλησίαν! Και το κατόρθωσαν αυτό οι οικουμενισταί πατριάρχαι, διότι είχαν βοηθούς και συναντιλήπτορας στην ανίερη προσπάθειά τους εκατοντάδας επισκόπων και χιλιάδας ιερέων και μοναχών, που είτε επικροτούσαν, είτε σιωπούσαν δια την προδοσία! 
--------------------------------------

Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Καθαρά, σταράτα καί τεκμηριωμένα ἁγιοπατερικῶς λόγια, μακριά ἀπό δικολαβισμούς καί μή τεκμηριωμένους συμβιβασμούς τοῦ τύπου «παραμένομεν εἰς κοινωνίαν ἄχρι καιροῦ, παραμένομεν στενάζοντες». Πατρός Θεοδωρήτου Ἱερομονάχου, αίωνία ἡ μνήμη (γ').

Το καλειδοσκόπιο της ανθρωπολογικής Νέας Τάξης Πραγμάτων -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η κατάσταση ένεκεν της υποχρεωτικής επιβληθείσης, εκών άκων, ειρκτής εις τις οικίες μας, ή τα εφαρμοσθέντα κατ’ αντιστοιχία  περιοριστικά μέτρα, προς την εργασία μας ή προς άμεση εξυπηρέτηση των βασικών μας αναγκών, τα οποία έχουν ήδη επί τρίτη συναπτή εβδομάδα ισχύσει, έχουν αφεύκτως δημιουργήσει καθολική ανησυχία, απογοήτευση και διαρκή αγωνία, δια το τι επιτέλους τέξεται η επιούσα, μετά την πάροδο των αυστηρών αυτών περιορισμών.

Το υπέρτατο έννομο αγαθό έγκειται η προάσπιση της δημόσιας υγείας, γεγονός αδιαμφισβήτητο το οποίο θεμελιώνεται σε αδιάσειστα ιατρικά στοιχεία πληγέντων συνανθρώπων μας, εν Ελλάδι αλλά και παγκοσμίως, πλην όμως περί των καθ’ ήμών, ως προς την λήψη των προσηκόντων μέτρων, παρατηρείται μία διακριτική μεταχείριση προς και σαφώς υπέρ των αλλοδαπών.

Υπάρχει "Δεδικασμένο" -- Του ιατρού κ. Σωτηρίου Ζουρίδη

Ο Βαρθολομαίος και η παρέα του έχουν υπερβεί προ πολλού και κατά πολύ εκείνους πού έκαναν τις ενώσεις του 1274 και του 1439. Ενός πράγματος έχουμε χρεία. Ένα πράγμα αν γίνει κατανοητό θα ξεκαθαρίσει το τοπίο. Ότι μετά την μνημόνευση του αιρετικού ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ως προεστώτα της ευχαριστίας έχουμε προσάρτηση στον παπισμό. Ότι έχουμε αυτομόληση στον σατανά. Και ότι τα τελούμενα δεν είναι απλά άκυρα αλλά είναι μυστήρια του σατανά. ΜΟΛΥΣΜΟΝ έχουν. Διότι όπως τα Ιερά μυστήρια των Ορθοδόξων μάς ενώνουν με τον Θεό έτσι τα ανίερα μυστήρια των αιρετικών, μας ενώνουν με τον σατανά. ΚΑΙ ΕΠΙ ΑΥΤΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ και ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΥΝΦΩΝΙΑ και έχει χυθεί αίμα μαρτύρων π.χ. των επι Βέκου μαρτυρισάντων. Υπάρχει "Δεδικασμένο". Και μαρτυρία εξ ουρανού, η Παναγία και ο Αι Σπυρίδωνας, ότι εχθρός Θεού ο Πάπας, και είναι αδιανόητη για ορθόδοξο η όποια αμφισβήτηση...

Ο ἀείμνηστος ἱερομόναχος π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος. (Ὁμιλία 20 στὸν Ἰεζεκιήλ). Λέγει:

«Ἀντιλαμβάνεσθε, λοιπόν, ὅτι ἐδῶ φτάνουμε νὰ ἔχουμε κληρικοὺς ποὺ νὰ εἶναι μασῶνοι. Αὐτὸς (ὁ κληρικός) οὐσιαστικὰ ἔχει χάσει τὴν πίστη του. Ἔτσι, ὅπως τὸ βλέπουμε τώρα, στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἰεζεκιήλ, ποὺ ὁ κλῆρος εἶχε προσχωρήσει στὴν εἰδωλολατρία, καὶ τὸ εἴδαμε αὐτὸ πολύ-πολὺ καθαρά.

Σᾶς αἰτιολόγησα, γιατί ἀρχίζει ἡ σφαγὴ ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ποὺ ἔπρεπε νὰ φυλάξουν τὸ λαό καί, ὅμως, αὐτοὶ ὁδηγοῦν τὸ λαὸ μὲ κακό τους παράδειγμα εἰς τὴν εἰδωλολατρία.

Τό άρθρο αυτό τού κ. Μάννη (κατακομβική εκκλησία) θυμίζει αμφιλεγόμενη τεχνοτροπία στίλ ναΐφ. -- Του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Περί κατακομβικής εκκλησίας

Τό άρθρο αυτό τού κ. Μάννη (κατακομβική εκκλησία) θυμίζει αμφιλεγόμενη τεχνοτροπία στίλ ναΐφ. Προεκτείνοντας τόν λόγο "περί τεχνοτροπίας" σέ παράλληλο, αλλά εντελώς διαφορετικό επίπεδο, μπορεί νά γίνει λόγος γιά ναΐφ εκκλησία ή/και «θεολογία».

Αυτή η υποστροφή, που θέλει τήν εκκλησία νά γυρίζει πίσω στά πρό χριστιανικά χρόνια ή στά πρώιμα χριστιανικά, άν μή τί άλλο, μπορεί νά τήν παραλληλίσει κανείς μέ τήν συμπαθή, κατά τά άλλα, ιουδαϊκή/εβραϊκή κοινότητα τών Άμις. Παρένθεση, κάτι παρόμοιο έγινε καί σέ μάς μέ κάποιον κ. Νάκο

Είναι λίαν αφελές νά αγνοείται ο ιστορικός περίγυρος, που συνοδεύει τήν Εκκλησία διά μέσου τών αιώνων, χωρίς βεβαίως, νά αγνοείται ο κινδυνος του σεκουλαρισμού, άλλως εκκοσμίκευση, είτε πρόκειται περί ένθεης εκκοσμίκευσης είτε, τό συνηθέστερον, λαθραίας παλινδρόμησης στίς αρχέγονες πηγές τού Ιουδαϊσμού : ένας θεός απρόσωπος καί ανυπόστατος. Θέλω νά πώ, πλήρης άρνησης τής θείας Ενανθρωπήσεως, καί δή καί τής διφυούς φύσεως τού Κυρίου, σέ μία Υπόσταση-Πρόσωπο.

Καί τί μένει; Μένει μόνο ένας άνθρωπος, οπωσδήποτε χαρισματικός καί ξεχωριστός, ο οποίος τελικά χάνεται στήν - τού θεού - απροσδιοριστία μέ τήν συμβατική, έστω, αλλά λίαν παρακινδυνευμένη ονομασία : θεός ή Θεός. Μέ άλλα λόγια, έχουμε τήν πρωτίστως ανθρωποκεντρική έκδοση τού Μονοφυσιτισμού.
-----------------------------------
Σταύρος Τ. είπε...

"Είναι λίαν αφελές νά αγνοείται ο ιστορικός περίγυρος, που συνοδεύει τήν Εκκλησία"
συμφωνώ απόλυτα, καθώς όχι μόνο στις πρώτες μ.Χ περιόδους, αλλα κι αρκετές φορές αργότερα (καθώς η πραγματικη΄Εκκλησία ήταν συνήθως διωκόμενη, ακόμα και στο Βυζάντιο) η Εκκλησία λειτουργούσε εν κρυπτώ, με ποιο χαρακτηριστικό ίσως παράδειγμα, το δικό μας των ΓΟΧ, ειδικά την περίοδο 1924-1935, που είμασταν κι άνευ Επισκόπων.
Σαφέστατα θα πρέπει να μιλάμε για ποιμνιο που θα ακολουθησει (αν δεν υπάρξει πραγματικά Ορθόδοξος Επισκοπος, για το οποίο προς το παρόν αμφιβάλλω) Ιερείς κανονικά χειροτονημένους, αδίκως καθαιρεμένους κι ορθά αποτειχισμενους
Οι υπόλοιποι ας γίνουνε συμμέτοχοι των τραγικών που συμβαίνουνε, να τρώνε σανό λέγοντας περίτεχνα λόγια, θυμίζοντας το φάσκοντες εἶναι σοφοὶ ἐμωράνθησαν
--------------------------------------
ΚΑΤΑΚΟΜΒΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ είπε...

Καμία σχέση ο σεκταριστής Νάκος με την ομάδα του που ήθελε να εξαναγκάσει τον Θεο και να γίνει η συντέλεια του κόσμου (όπως και ο μοναχός Μάξιμος ) με τον Φανερό Διωγμό που βιώνουμε σήμερα

τσεκ κοντρόλ ήταν ...τα χειρότερα έρχονται γιατί απέδειξαν οι χριστιανοί ότι δεν έχουν την παραμικρή διάθεση για θυσία ( πλην ολίγων)

Η ΑΠΟΤΕΙΧΗΣΗ του ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ !

Το Δεκέμβριο του 1452 και ενώ ο Πρωτοσύγκελος πατήρ Ραφαήλ, αλλά και ο Διάκονός του Νικόλαος βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος οργάνωσε επίσημο συλλείτουργο στην Εκκλησία της Αγίας Σοφίας με αντιπρόσωπο του πάπα τον καρδινάλιο Ισίδωρο, στα πλαίσια της ενωτικής πολιτικής που εφάρμοζε έχοντας την ψευδαίσθηση ότι θα σωθεί η Βασιλεύουσα με τη βοήθεια του πάπα, από τον ασφυκτικό τουρκικό κλοιό. Στις 12 Δεκεμβρίου του 1452, ανήμερα του Αγίου Σπυρίδωνος, έλαβε χώρα το συλλείτουργο αυτό.

Απάντηση στις αμφιβολίες

Το μοναστήρι του Αγίου Παύλου δεσπόζει μεγαλόπρεπο και επιβλητικό στους πρόποδες του Άθωνα. 

Το έτος 1839 ήταν πολύ σημαντικό για τη μονή: Έγινε η μετατροπή της από ιδιόρρυθμη σε κοινοβιακή . Ακολούθησαν ταραχές και σκάνδαλα . Κάποιος μοναχός αμφέβαλε, αν ήταν ευάρεστη στον Θεό μια τόσο απότομη μετατροπή. Επιπλέον δεν έβλεπε με καλό μάτι τους άλλους μοναχούς να ελεούν απλόχερα τους φτωχούς, τη στιγμή που η μονή είχε μεγάλες ανάγκες και πολλά χρέη. 
Η Παναγία όμως θέλησε να διαλύσει τις αμφιβολίες του και να τον πληροφορήσει ότι η κοινοβιοποίηση ήταν θέλημα Θεού και ότι για τις ανάγκες της μονής και των μοναχών προνοεί η Ίδια. 

Η ΑΓΙΑ ΗΜΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ.

«Έλαμψεν η χάρις σου Κύριε· έλαμψεν ο φωτισμός των ψυχών ημών· ιδού καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού καιρός μετανοίας· αποθώμεθα τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός…». Από την Υμνολ. Του Τριωδίου.

Ουδεμία άλλη περίοδος ευρίσκεται εγγύτερον προς τον χαρακτήρα και την φύσιν της αγιωτάτης ημών Εκκλησίας, όσον η περίοδος της αγίας και Μ. Τεσσαρακοστής. Διότι ο κύκλος της περιόδου αυτής, αποτελεί την επί το αυστηρότερον ανακεφαλαίωσιν των σκοπών της Εκκλησίας, οίτινες συμπυκνούμενοι εν τη αγία Τεσσαρακοστή, εκφράζονται δυναμικώς εις την πρακτικήν των πιστών ζωήν. Η φύσις της Εκκλησίας είναι πολεμική, και χωρίς την διαρκή στρατείαν, χωρίς τους πνευματικούς αγώνας, χωρίς τον προς πάσαν μορφήν Κακού πόλεμον, Εκκλησία δεν νοείται. Ο αγωνιστικός χαρακτήρ της, είναι εκείνο εις το οποίον ευρίσκει δικαίωσιν η ύπαρξίς της, εκείνο, δια του οποίου εκφράζει το περιεχόμενόν της, εκείνο, όπερ εξηγεί και δικαιολογεί την ίδρυσίν της.

Πῶς θ’ ἀντιδράσουμε σ’ ἕνα διωγμό τῆς Ἐκκλησίας; -- π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

Το αλάνθαστο κριτήριο -- Αλεξάνδρου Καλόμοιρου

Μέσα στό χάος και την υποκρισία του σύγχρονου κόσμου δεν είναι εύκολο να διακρίνη κανείς την Εκκλησία του Χριστού και να την πλησιάση. Γιατί δεν αρκεί να ονομάζεται Ορθόδοξη μια Εκκλησία για να είναι και στην κυριολεξία. Η αποστασία δυστυχώς υπάρχει και κάτω από το τυπικώς ορθόδοξο ράσο, και κάτω από τους ορθόδοξους θόλους, και μέσα στον θρησκευτικό λαό. Αυτό εξ άλλου δεν είναι κάτι το καινούργιο· το εγνώρισε η Εκκλησία από τα πρώτα της βήματα. Μόνο που τώρα έχει πάρει απίθανες διαστάσεις.

Την Εκκλησία πρέπει να μάθουμε να την διακρίνουμε πίσω από τα φαινόμενα.
----------------------------------------

Ανώνυμος είπε...

Η διαρκής βιωματική εμπειρία είναι ο αλάνθαστος οδηγός ποιά είναι η Εκκλησία του Χριστού. Είναι η πίστη στο Χριστό, η παράδοση της Εκκλησίας πάνω στα χνάρια των μεγάλων πατέρων της Εκκλησίας χωρίς νοθεύσεις και συσχηματισμούς με το πνεύμα του κόσμου στο πέρασμα του χρόνου..
-----------------------------------------
Marinos Ritsoudis είπε...

Όποιος θέλει να βρει την Αγία Εκκλησία, θα τού την αποκαλύψει ο Κύριος μέσα σε μία ημέρα κατά τον πόθο του, όπως την ζήτησα και εγώ και μου την έδειξε την πρώτη ημέρα, όχι την δεύτερη, και ας ήμουν στο πουθενά, ούτε σε νέο ούτε πουθενά και η βιωματική μου εμπειρία ήταν μόνο η αμαρτία όπως η ζωή τής Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Πόσο βίωμα και ενάρετη ζωή είχε η Αγία Μαρία, και της αποκάλυψε η Κα Θεοτόκος τον τρόπο της ασκήσεως;
Ένα πράγμα θέλει, ειλικρίνεια στον πόθο για την Αγιότητα, και αυτή θα γεννήσει την ταπείνωση, για να αξιωθούμε οι ανάξιοι και να δούμε με τα μάτια της Πίστεως, την Αλήθεια της Μίας Αγίας Εκκλησίας Τού Χριστού.

Όλοι έχουμε πολύ εγωισμό, γι αυτό μπερδεύουμε τα ζητήματα της Αλήθειας.

Δεν είναι το βίωμα, είναι της Χάριτος Δωρεά, ο Πόθος γιά τον Κύριο.

ΥΜΝΟΙ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ -- Orthodox Hymns

Τη ΣΤ΄ (6η) Απριλίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΕΥΤΥΧΙΟΥ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Ευτύχιος ο μέγας άνθρωπος του Θεού και λαμπρός Αρχιερεύς έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστινιανού Α΄ του μεγάλου, βασιλεύσαντος κατά τα έτη φκζ΄- φξε΄  (527 – 565), κατήγετο δε εκ χωρίου της Φρυγίας καλουμένου Θεία Κώμη. Οι γονείς αυτού ήσαν λαμπροί και περίβλεπτοι κατά τε τον πρόσκαιρον πλούτον και τον της αρετής, μάλιστα δε τούτου επλούτουν περισσότερον, εκαλούντο δε Αλέξανδρος και Συνεσία, ήτο δε ο πατήρ αυτού τετιμημένος με το αξίωμα του Σχολαρίου.

Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

Προς τις Κατακόμβες... -- Νικολάου Μάννη, εκπαιδευτικού

Σε μια από τις τελευταίες συζητήσεις που είχαμε με τον πολύ αγαπητό, μακαριστό πλέον, π. Γεώργιο Μεταλληνό, μου είχε επισημάνει πως η εμφάνιση και αλματώδης ανάπτυξη του Μοναχισμού κατά τις αρχές του Δ΄ αιώνος, οφειλόταν στην αναγνώριση της Εκκλησίας από την Πολιτεία επί Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Οι Μοναχοί θέλησαν δηλαδή με την αναχώρησή τους να διαφυλάξουν την μυστηριακή ουσία της Εκκλησίας, η Οποία ανδρώθηκε στις Κατακόμβες και ποτίστηκε με τα αίματα των -  ανυπάκουων στους αντιχριστιανικούς νόμους της ειδωλολατρικής Πολιτείας - Μαρτύρων.
--------------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...
Ὡραιότατον καί ἄκρως ἐπίκαιρον καί ἀφυπνιστικόν ἄρθρον! Ἀπορῶ πῶς τό ἐδημοσίευσεν ἡ Ρομφαία, ἡ ὁποία, τοὐλάχιστον ὅταν τήν ἐδιάβαζα πρό μερικῶν ἐτῶν, ἔκλινε μεροληπτικῶς ὑπέρ τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἐνῷ τό παρόν ἄρθρον τούς ἐξευτελίζει ὡς ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου! Μᾶλλον ἐπειδή τό ἄρθρον εἶναι τόσον ἐπίκαιρον καί ἐπειδή κάμνει πολλές ἀναφορές σέ πρόσωπα ἀδιαμφισβητήτου κύρους (Ρόουζ, Καντιώτης, Μυτηληναῖος, Μεταλληνός). Για τά περί τῆς ὠργανωμένης ἐπίσημης «ἐκκλησίας» πού γράφει, μοῦ θύμισε αὐτό πού λέγει συχνά στίς ὁμιλίες του ὁ γ. Μεθόδιος Ἐσφιγμενίτης, ὅτι ὅταν ὁ Ἅγιος Ἱππόλυτος (3ος αἰών), Πάπας Ρώμης, ἠρωτήθη ἄν θά ὑπάρχῃ ὠργανωμένη Ἐκκλησία κατά τήν ἐποχήν τοῦ Ἀντιχρίστου, ἀπήντησεν ὡς ἑξῆς: «Θά ὑπάρχῃ, ἀλλά θά εἶναι μέ τόν Ἀντίχριστον!!!»

------------------------------------------
Marinos Ritsoudis είπε...

Ποιός τα γράφει αυτά; Το φερέφωνο της Νομικής θρησκευτικής αναγνώρισης των ΓΟΧ ΘΝΠ;
Όταν θέλεις νά έχεις αλήθεια στο λόγο σου, τότε καταδικάζεις πρώτα την Νομική Κρατική ετερόδοξη Εκκλησία ΓΟΧ ΘΝΠ, που υποστηρίζεις στα κείμενά σου, καί στο ιστολόγιό σου, και στη συνέχεια αρθρώσεις ελεύθερο λόγο. Εάν δεν γίνει το πρώτο, όλα τα υπόλοιπα έχουν άλλες σκοπιμότητες, δεν είναι επί του παρόντος.

Σε συνέχεια, λαμβάνω τμήμα εκ του παραπάνω κειμένου που αποτελεί την γνώμη του αρθρογράφου και λέγει,
"Με την μόνη διαφορά πως όταν αυτό συμβεί,
" θα" υφίστανται πλέον δύο ειδών Εκκλησίες· από τη μία, "θα" έχουμε τις φαινομενικές «Εκκλησίες», δηλαδή τους επίσημους και αναγνωρισμένους από την - κατ' όνομα χριστιανική, κατ' ουσία όμως νεοειδωλολατρική - Πολιτεία, «εκκλησιαστικούς οργανισμούς», που "θα" συναποτελούν μια ψεύτικη και πλήρως εκκοσμικευμένη «Εκκλησία», ενώ από την άλλη, "θα" υπάρχει η αληθινή Εκκλησία του Χριστού, μη αναγνωρισμένη, μη οργανωμένη, αλλά διωκόμενη και ευρισκόμενη στην έρημο [1] ",

και θεωρώ πώς είναι λόγος ψευδής, προπαγανδιστικός, αλλοιώνει τον χαρακτήρα των ημερών.

Στις μέρες μας, δεν υπάρχουν τα "θα", έχουν καταργηθεί, η κατάσταση σήμερα είναι Κατακομβική, καί όποιος δεν το βλέπει είναι γιατί έχει άλλους πόθους, όχι την παρουσίαση της Αλήθειας.

Οι σημερινές γενικότητες και αοριστολογίες, περί της Κατακομβικής Εκκλησίας και περί της οργανωμένης Κρατικής Εκκλησίας, όπως αναφέρονται στο κείμενο, επί της 1ης παραπομπής, έχουν λάβει σάρκα και οστά, είναι ζωντανή αλήθεια,
έχει διαχωρίσει η ήρα από το σιτάρι, και η γενικευμένη τοποθέτηση όχι μόνο δεν βοηθάει, αλλά είναι τελικά μία θολωμένη αποφλοιωμένη κατασκευασμένη εικόνα, που ενέχει σκοπιμότητα στο συνεχίστε να κοιμάστε.

Σε αυτό το σημείο έχουν διαχωριστεί οι ρόλοι, και έχουν ονόματα.
Αυτοί που "δεν τα βλέπουν" είναι πάντοτε οι συστημικοί, καί αυτοί που τα βλέπουν έχουν πάρει τις αποφάσεις τους, καί έχουν ορίσει την ζωή τους στην εν Χριστώ κοινωνία.

Υ/γ Ένας ζηλωτής Γέροντας Αγιορείτης, αφού του εξέθεσα τα τελευταία Εκκλησιαστικά νέα, μου είπε σήμερα το μεσημέρι, "καλά τι κάνει ο λαός, δεν μπορούμε να ξεσηκώσουμε τον λαό να πάμε να τούς βγάλουμε το τομάρι";
------------------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἀγαπητέ μου Μαρῖνε, ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖον συνεχάρην τόν συγγραφέα τοῦ ἄρθρου εἶναι ἀκριβῶς ἐπειδή νομίζω ὅτι μέ τό ἀκόλουθον ἀπόσπασμα:

«θα υφίστανται πλέον δύο ειδών Εκκλησίες· από τη μία, θα έχουμε τις φαινομενικές «Εκκλησίες», δηλαδή τους επίσημους και αναγνωρισμένους από την - κατ' όνομα χριστιανική, κατ' ουσία όμως νεοειδωλολατρική - Πολιτεία, «εκκλησιαστικούς οργανισμούς», που θα συναποτελούν μια ψεύτικη και πλήρως εκκοσμικευμένη «Εκκλησία», ενώ από την άλλη, θα υπάρχει η αληθινή Εκκλησία του Χριστού, μη αναγνωρισμένη, μη οργανωμένη, αλλά διωκόμενη και ευρισκόμενη στην έρημο»

ἡ κριτική του ἀπευθύνεται καί στά ΘΝΠ, ἐφόσον καί αὐτά εἶναι «ἐκκλησιαστικοί ὀργανισμοί», οἱ ὁποῖοι θά παραμείνουν συσχηματισμένοι τῷ αἰῶνι τούτῳ καί δέν πρόκειται νά διωχθοῦν, ἐφόσον προσκυνοῦν ἤδη τόν Ἀντίχριστον. Σφάλλω;
------------------------------------
Ιωακειμίδου Ιωάννα είπε...

Συγχωρέστε κι εμένα για την γνώμη μου, τ' ότι ο Νικόλαος διέκοψε την λειτουργία του ιστολογίου ήταν για μένα μια ένδειξη των αποφάσεών του. Ελπίζω κι εύχομαι να καταδικάσει και τις ενέργειες της συνόδου του για να είναι ξεκάθαρη η μεταστροφή όπως την ονομάζει και ο Κος Σταύρος και να μην αφήνει καμία υπόνοια σκοπιμότητας για κανέναν.

Η Αποτείχηση είναι η φωνή του Θεού!

Η αποτείχιση είναι το ευλογημένο φραγγέλιο με το οποίο η Εκκλησία απεμάκρυνε πάντοτε ό,τι νόθο υπήρχε μέσα Της.

Αν κοιτάξουμε βαθύτερα τα γεγονότα, θα δούμε ότι η αντίδραση των χριστιανών με την αποτείχιση εναντίων του Οικουμενισμού, είναι ό,τι ωραιότερο, ζωντανό, ορθόδοξο, παραδοσιακό, αν θέλετε ό,τι έχει μείνει όρθιο μέσα εις την Εκκλησία. Είναι η γλυκειά ελπίδα δια το ξεκαθάρισμα των γνησίων από των νόθων, των λειτουργών από των επαγγελματιών, των χριστοφόρων από των χριστεμπόρων, των φιλοθέων από των φιλοδόξων, των ποιμένων από των λυκοποιμένων. Είναι η φωνή του Θεού, δια την οποία δεν ιδρώνει το αυτί των Οικουμενιστών. Είναι το ευλογημένο φραγγέλιο με το οποίο η Εκκλησία απεμάκρυνε πάντοτε ό,τι νόθο υπήρχε μέσα Της.
-------------------------------
Ανώνυμος είπε...

Διακρίνω επιμονή στην αποτείχιση ως να είναι εκ των ων ουκ άνευ. Δεν αντιλέγω αλλά ποιός ακούει πλέον; Οι περισσότεροι ακολουθούν τον Απολλώ και σε όσα εκείνος λέει! Αυτό ισχύει για τους χριστιανούς, ενώ για τους αναρίθμητα πολλούς δε σημαίνουν τίποτα είτε ακολουθεί κανείς τον Απολλώ είτε σε ό,τι εντέλλεται ο Χριστός οι απόστολοί του και μαθητές του. Αλλά και ως αποτείχιση ήδη συνέβη, αλλά ποιός ακούει; Κανένας. Φωνασκούν αποτείχιση εδώ και τώρα, έστω και αργά, έστω και την ενδεκάτη ώρα καλό είναι, αλλά ποιός ακούει; Άραγε εν έτει κορωνόπληκτων πόσοι θα αντιληφθούμε ότι ο Θεός με τούτο το γεγονός μας αποδοκιμάζει όλους ώστε να επιστρέψουμε στη γραμμή των προγενέστερων πατέρων της Εκκλησίας;

Η ΥΒΡΙΣ -- ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ἐξητάσθησαν, ἐζυγίσθησαν καί ἐβρέθησαν ἐλλειπεῖς.

Τρομακτική ἡ ὕβρις. Κύριος δώῃ κατά τάς καρδίας αὑτῶν.

Ὅταν οἱ ἀνθρώπινες ἀρετές, ἑνωθοῦν μέ τή δαιμονική ὑπερηφάνεια, ἀχρηστεύονται.

Ἡ δαιμονική ὑψηλοφροσύνη συγκαταρρίπτει τήν ἐξυπνάδα ἀκόμη κι’ ἄν εἶναι ἀληθινή. Πόσο μᾶλλον ἄν εἶναι ἀπατηλή.

Πραγματικά, ὅπως ὁ διάβολος εἶναι ἡ ἴδια ἡ ὑπεροψία, καί ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι τό ἰδιαίτερο κακό πρόσωπό του, γι’αὐτό καί συναπτόμενη -ἡ ὑπερηφάνεια- μέ ὁποιαδήποτε ἀνθρώπινη ἀρετή, τήν νικᾶ καί τήν καταρρίπτει.

Τά δάκρυα καί ὁ πόνος πολύς. Ἐξάλλου, γιά τίποτε ἄλλο δέν μπορεῖ νά κλάψει ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός, παρά μόνο γιά τήν ἐπικείμενη ἀπώλεια αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων.

Φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος.

                                                                     Ἐλάχιστος ἐν πρεσβυτέροις

                                                                 Πρεσβύτερος Ἀθανάσιος Μηνάς 

ΥΣ : Ἔτσι ἡ ταπείνωσις ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἀρετή τῶν ἀγαθῶν ἀγγέλων καί νικᾶ κάθε ἀνθρώπινη κακία πού παρουσιάζεται στόν πταίστη. Γιατί ἡ ταπείνωσις εἶναι τό ὄχημα τῆς ἀναβάσεως πρός τόν Τριαδικό Θεό καί τόν δοξασμένο Ἀναστάντα Ἰησοῦ Χριστό.

Ὅπως καί ἡ ἑορτή τῆς ἀγάπης, τό Πάσχα, συμπεριλαμβάνει ὅλες τίς ἄλλες ἀρετές ὡς αὐτήν τῆς εὐθύνης καί τῆς ζωῆς, ἀφοῦ ἡ ἀγάπη, ὁ Χριστός εἶναι ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή.(Ἰωάν.14,6)

Θεοτόκε μου, τὸ ὑπερπόθητον ὄνομα !

Οὐδὲν γὰρ τῆς σῆς βοηθείας ὀχυρώτατον τρόπαιον. Σὺ γὰρ ἀφεῖλες πᾶν δάκρυον ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς· Σὺ τὴν κτίσιν ἐνέπλησας παντοίας εὐεργεσίας. Τὰ οὐράνια εὔφρανας, τὰ ἐπίγεια ἔσωσας· τὸ πλάσμα κατήλλαξας, ἐξιλάσω τὸν Πλάστην· τοὺς Ἀγγέλους ὑπέκλινας, τοὺς ἀνθρώπους ἀνύψωσας· τὰ ἄνω τοῖς κάτω δι’ ἑαυτῆς ἐμεσίτευσας· μετεσκεύασας ἄριστα τὸ πᾶν πρὸς τὸ βέλτιον. Διὰ Σοῦ τῆς ἀναστάσεως ἡμῶν ἀψευδῆ τὰ σύμβολα κατέχομεν· διὰ Σοῦ τῆς ἐπουρανίου βασιλείας ἐπιτυχεῖν ἐλπίζομεν.

Ἀγίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου