Οικουμενισμός η εσχάτη αίρεσις (4ον)

Ἄλλοι ζητοῦν παιδιὰ ἀπὸ τὴν Παναγίαν καὶ ἄλλοι τὰ φονεύουν

Ὁ ξακουστὸς Γέροντας π. Ἰωάσαφ ἔζησε στὸ Ἅγιο Ὄρος 64 χρόνια. Ἁγιογράφησε σὲ ὅλη του τὴ ζωή, ἑκατοντάδες εἰκόνες. Μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς εἰκόνες θαυµατούργησε καὶ θαυµατουργεῖ. Εἶναι ἡ «Παναγία ἡ Θρηνωδοῦσα», ἡ ὁποία βρίσκεται στὴν Νέα Ὄλυνθο Χαλκιδικῆς. Θὰ σᾶς ἀναφέρω ἕνα θαῦµα τῆς «Παναγίας Θρηνωδούσας»: Πέρυσι βρέθηκα ἐκεῖ στὸ προσκύνηµα τῆς Παναγίας. Ἔρχεται ἕνα ζευγάρι µὲ δύο παιδάκια. Λένε: «Ἀνοῖξτε τὸν Ναὸ νὰ προσκυνήσουµε, γιατί κάτι µᾶς συνδέει µ᾽ αὐτόν». Ἐγὼ σκέφτηκα ὅτι κάτι θαυµαστὸ θὰ συνέβη σ᾽ αὐτὴ τὴν οἰκογένεια. Ἀνοίγει τὸ ἐκκλησάκι ὁ κὺρ-Βασίλης -γιατί εἶναι ἰδιωτικὸκαὶ τοὺς ρωτάω: «Τί σᾶς συνέβη;». «Νά», λένε. «Πρὶν 4-5 χρόνια, ποὺ ἦρθε ἡ Παναγία ἡ Ἱεροσολυµίτισσα στὸν Ἅγιο Δηµήτρη, κατεβήκαµε καὶ ἐµεῖς ἀπὸ τὴν Κοµοτηνὴ νὰ πάρουµε τὴν εὐλογία της. Νὰ προσκυνήσουµε καὶ νὰ προσευχηθοῦµε νὰ µᾶς δώση κανένα παιδί, γιατί 7 χρόνια ἀγωνιζόµαστε µὲ ἐξωσωµατικές, µὲ ταλαιπωρίες καὶ δὲν ἔχουµε παιδί. Ἐκεῖ ἀνταµώσαµε ἕνα µοναχό, ποὺ µᾶς ἔδωσε µία εἰκόνα µικρὴ τῆς "Παναγίας τῆς Θρηνωδούσας". Μᾶς εἶπε "προσευχηθεῖτε σ᾽ αὐτὴ τὴν εἰκόνα. Αὐτὴ ἔχει δώσει καὶ σ᾽ ἄλλες ἄτεκνες γυναῖκες παιδιὰ καὶ θὰ δώση καὶ σὲ σᾶς".
-------------------------------

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Οι Έλληνες από το Θεό ευλογήθηκαν τα μέγιστα! Όχι βεβαίως όπως οι Ισραηλίτες του Νόμου, εκείνοι ευλογήθηκαν υπέρμετρα, ήταν υπό τη προστασία του λόγω του Αβραάμ στο οποίο υποσχέθηκε ότι το σπέρμα του θα το πολλαπλασιάσει όπως τα άστρα του ουρανού και την άμμο της θάλασσας. Οι Έλληνες όμως είχαν το προνόμιο της εκ κατόπτρου γνώσης, αγαπούσαν τη γνώση και την επεδίωκαν με πάθος. Όλοι οι μεγάλοι σοφοί της Ελλάδας χάιδευαν, άγγιζαν, ακουμπούσαν την αλήθεια, αλλά δε κατάφεραν να τη δουν με καθαρή ματιά. Τη περιτριγύριζαν, τους συνομιλούσε αλλά ήταν λόγω εγωισμού τους τα μάτια και τα αφτιά τους επτασφράγιστα. Επένδυαν στη καλοπέραση, την ηδονή, τις σαρκικές απολαυσεις, τη περιπέτεια του επί γης βίου να τη διανύσουν όσο γινόταν άριστα, έστω με αρετές! Μα ούτε οι αρετές οδηγούν στην ευδαιμονία εφ΄οσον αρνείται κανείς τη πηγή των αγαθών απ την οποία προκύπτει η ευδαιμονία! Αυτή η πηγή των αγαθών είναι ο χορηγός αυτών, ο Θεός και δημιουργός και παντοκράτορας. Ελάχιστοι τον ψηλάφισαν, ανάμεσά τους θολά και αμυδρά ο Πλάτωνας και ο Πλωτίνος, ακόμη και κάποιοι στωικοί φίλοι της σοφίας. Γιατί μας τα λες αυτά θα πει κάποιος; Για να φανεί ότι ο Εληνισμός πήρε πολύ πλούτο από το Θεό, αλλά ελάχιστοι τον εκτιμήσαμε και τον εκτιμούμε! Θα ήμασταν από την αρχαιότητα 200 και 300 και 500 εκατομμύρια πληθυσμού αν όταν δεχτήκαμε τον Θεάνθρωπο τον υπηρετούσαμε με αυταπάρνηση κι αγάπη. Αντίθετα γίναμε οι ίδιοι προδότες και της πίστης, και της πατρίδας, και καταντήσαμε περίγελως των πάλαι ποτέ βάρβαρων εθνών που μας περιτριγυρίζουν. Ως ράβδος παιδείας μας υποβαλλόμενα μας παιδεύει κι έτσι ο Θεός, εκατομμύρια Έλληνες εξισλαμίστηκαν, εκατομμύρια εκλατινίστηκαν, και εκατομμύρια δολοφονούνται με εκτρώσεις!

Δεύτε λαοί -- Orthodox Hymns

«Αγία των Αγίων υπάρχουσα, σεμνή, εν Ναώ ηγάπησας αγίω κατοικείν».

Είναι μάλιστα σπουδαίας έμπνευσης οι στίχοι του υμνογράφου, που διακηρύσσουν την ωριμότητα της μικρής Παναγίας: «Η τριετίζουσα τω σώματι και πολυετής εν τω πνεύματι»∙  «νηπιάζουσα σαρκί και τελεία τη ψυχή». Και δεν πρέπει να μας παραξενεύει τούτο: «όπου γαρ βούλεται Θεός νικάται φύσεως τάξις».

Τη Ι΄ (10η) του Δεκεμβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΜΗΝΑ του Καλλικελάδου, ΕΡΜΟΓΕΝΟΥΣ και ΕΥΓΡΑΦΟΥ.

Μηνάς, Ερμογένης και Εύγραφος οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμίνου του εν τη Ανατολή βασιλεύσαντος κατά τα έτη τζ΄ - τιγ΄ (307-313), ετύγχανον δε ούτοι εκ των πρώτων αρχόντων του παλατίου αυτού. Κατά την ιδίαν αυτήν εποχήν, εκτός του Μαξιμίνου, εβασίλευον και άλλοι βασιλείς, οίτινες είχον διαδεχθή τους αιμοχαρείς τυράννους, το ζεύγος του διαβόλου, τον Διοκλητιανόν, λέγω, και τον Μαξιμιανόν, ήσαν δε αυτοί οι Κωνστάντιος ο Χλωρός πρώτον (+306) και υιός του Κωνσταντίνος κατόπιν εις τα δυτικώτατα  μέρη της Αυτοκρατορίας, ο Μαξέντιος εις την Ρώμην, ο Μαξιμιανός Γαλέριος εις την Ελληνικήν χερσόνησον με έδραν την Θεσσαλονίκην και άλλοι τινές ενδιάμεσοι, καθώς και ο Μαξιμίνος εις την Ανατολήν, περί του οποίου προείπομεν.

Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού : Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!

Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα  και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου;                                                                                                                                                                                                                                   

Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων;                                                                                                                                                                                          

Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα;                                                                                                                                                                     

Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του;                                                                                                                                                                                            
Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.

Πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν;

...Τότε ένας ησυχαστής, μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

Ἐνῶ ἐμεῖς ἑωρτάζαμε τήν μνήμην τοῦ μαρτυρήσαντος ὑπὸ τῶν Λατινοφρόνων, Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐδέχετο μὲ δοξολογικὰς τιμὰς τὸν Αἱρεσιάρχην Πάπαν εἰς τὸ Φανάριον…

τοῦ Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Νικολάου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ἐμεῖς οἱ ἁγιορεῖτες ζήσαμε μιὰ μεγάλη καὶ τραγικὴ εἰρωνεία. Συγκεκριμένα τὴν ὤρα, ποὺ ἑορτάζαμε στὸν ἱστορικὸ ναὸ τοῦ Πρωτάτου Ἁγίου Ὄρους, τὴν μνήμη τοῦ ὁσιομάρτυρος καὶ ὁμολογητοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ πρώτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ποὺ μαρτύρησε ἐπὶ λατινόφρονος (οἰκουμενιστοῦ) Ἰωάννου τοῦ Βέκκου, σχεδὸν ταυτόχρονα, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, δεχόταν μὲ δοξολογικὲς τιμές, μὲ λειτουργικοὺς ἀσπασμοὺς κ.λπ. τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα Φραγκίσκο. Ἐμεῖς στὸ Πρωτᾶτο ψάλαμε ὕμνους στηλιτεύοντας τὴν παπικὴ κακοδοξία καὶ αἵρεση καὶ ὁ Πατριάρχης μας ἀπὸ τὴν βασιλεύουσα πόλη ἔπλεκε τὰ ἐγκώμια στὸν αἱρεσιάρχη Πάπα. Σὲ αὐτὸ φυσικὰ φταῖμε καὶ ἐμεῖς, γιὰ τὴν χρόνια σιωπή μας καὶ τὴν λευκὴ ἐπιταγή μας.
-------------------------------

Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Μοναχός Νικόλαος: «Σὲ αὐτὸ φυσικὰ φταῖμε καὶ ἐμεῖς, γιὰ τὴν χρόνια σιωπή μας καὶ τὴν λευκὴ ἐπιταγή μας».

Σχόλιον: Ἡ ἀναγνώρισις ἑνός λάθους, ἐν προκειμένῳ θανασίμου ἁμαρτίας, εἶναι πρᾶξις θεάρεστος, μέ τήν προϋπόθεσιν βεβαίως ὅτι ὑπάρχει διόρθωσις, ἐν προκειμένῳ ἀποτείχισις ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς. Ἐπειδή δέν ἔχουμε ἀκούσει γιά κανένα ἀποτειχισθέντα μοναχόν Νικόλαον, ἀναρωτιέμαι ἄν ὁ ἐν λόγῳ μοναχός ἀπετειχίσθη ἤ ἐξακολουθεῖ νά περιορίζεται εἰς τόν «χαρτοπόλεμον», πού ἀποτελεῖ πλέον καθαρή κοροϊδία.

Ως εδώ και μη παρέκει!… -- του Στέλιου Παπαθεμελή*

Το κλίμα είναι βαρύ. Ο αγαρηνός έχει ξεσαλώσει. Και δεν απειλεί μόνον, αλλά πραγματοποιεί. Η επιθετικότητά του έχει υπερβεί κάθε όριο και συνεχίζει να την κλιμακώνει, ενώ οι ημέτεροι ψελλίζουν νερόβραστες παραπομπές στο … διεθνές δίκαιο! Ως εδώ και μη παρέκει!…

  Ο Ανώνυμος Έλλην τής «Ελληνικής Νομαρχίας»(1806), συγκλονιστικού κειμένου,προσγείωνε τους Έλληνες καλώντας τους να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις και να μην περιμένουν βοήθεια από τους όποιους ξένους. Γράφει:
   «Ίσως, τέλος πάντων, προσμένετε να μας δώσει την Ελευθερίαν κανένας από τους αλλογενείς δυνάστας; Ώ Θεέ μου! Έως πότε, ώ Έλληνες, να πλανώμεθα τόσον αστοχάστως; (…) Ποιος αγνοεί, ότι ο κύριος στοχασμός των αλλογενών δυναστών είναι εις το να προσπαθήσουν να κάμουν το ίδιόν των όφελος με την ζημία των άλλων;»

Ἡ ὀρθόδοξη προετοιμασία τῶν Χριστουγέννων, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Mητρ. Πειραιώς Σεραφείμ : Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 9^ῃ Δεκεμβρίου 2019

Ἐπειδή γράφησαν κακεντρεχή σχόλια γιά τό «ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ» διδακτικό κείμενο τῆς Ἁγιωτάτης μας Ἐκκλησίας μέ θέμα τήν καύση τῶν νεκρῶν, διευκρινίζομε τήν ἰσχύουσα πραγματικότητα γι’ αὐτό τό πολύ εὐαίσθητο θέμα.

 ‘‘ Σήμερα πλανᾶται ἀπό κερδοσκόπους ἡ ψευδής εἰκόνα, ὅτι δῆθεν ἡ ἀποτέφρωση γίνεται μέ ἁπλή καύση τοῦ σώματος στήν πυρά. Ὅπως σέ ὁρισμένες πε­ριπτώσεις γινόταν στήν ἀρχαιότητα. Αὐτό εἶναι ἀναληθές.

Κατά τήν σύγχρονη διαδικασία τῆς - κατ’ εὐφημισμόν - «ἀποτέφρωσης», μετά ἀπό τήν καύση τοῦ νεκροῦ σέ κλίβανο ὁ ἀνθρώπινος σκελετός ρίχνεται σέ ἠλεκτρικό σπαστήρα (μίξερ, cremulator). θρυμματίζεται καί μετατρέπεται σέ σκόνη. Εἰδικότερα ἡ ἀποτέφρωση διεξάγεται σέ δύο φάσεις:

Το ιδιώνυμο έγκλημα της εθνοκτονίας -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Είναι πρόδηλον ότι βιώνωμεν μίαν κατάσταση παραφροσύνης, όπου δια πυρός και σιδήρου, επιβάλλεται, άνευ της ιδικής μας συγκαταθέσεως, η ισοπεδωτική κατάσταση της επελαυνούσης παγκοσμιοποιήσεως και της εγκαθιδρυθησομένης Νέας Τάξης Πραγμάτων, με ραγδαίους ρυθμούς.

Η κατάλυση της Συνταγματικής εννόμου τάξεως καθίσταται γεγονός, ιδίως ως προς τις επίμαχες έννοιες του έθνους και της Πατρίδας, μολονότι οι έννοιες αυτές συνιστούν το θεμέλιο του Συντάγματός μας, διότι δομούν την πολιτισμική μας ταυτότητα, την εθνικής μας ιδιοπροσωπία, επί τη πράξη, σήμερον πλήττονται βάναυσα και τείνουν να ποινικοποιηθούν.

ΜΙΑ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ -- Αθωνικά άνθη

Ουδέποτε άλλοτε υπήρξε τόση σύγχυσις περί Ορθοδοξίας εις τον Ελληνικόν χώρον, όση υπάρχει σήμερον. Ζώμεν εις μίαν χώραν φωτός απλέτου, φωτός υπερφυσικού, όπου ανέτειλεν με τον Χριστιανισμόν και το αγνοούμεν. Επειδή δεν απεκτήσαμεν αίσθησιν δια την γεύσιν των πνευματικών ουσιών, αρνούμεθα να δεχθώμεν και την ύπαρξίν των και την υπεροχήν των. Πολλοί, όταν αναφέρουν την Ελλάδα, εννοούν ένα προχριστιανικόν φως της Αριστοτελικής ή Πλατωνικής φιλοσοφίας ή τους Πυθαγορίους ή την Στοάν και ένα καθαρόν φυσικόν και ακτινοβόλον φως, με το οποίον είναι προικισμένη η μεσημβρινή Πατρίς μας, όπου φωτίζει τα μαρμάρινα μνημεία μας και τας απαραμίλλους φυσικάς καλλονάς της. Ούτε καν υποψία, ότι έχομεν τον κατά παράδοσιν πάμφωτον Ορθόδοξον Χριστιανισμόν, τον οποίον επεξειργάσθη εις όλας του τας μορφάς, ως αλήθειαν, ως κάλλος, ως δόγμα, ως πνευματικότητα, ως υπερούσιον λειτουργικήν ζωήν και ως ρυθμόν τέχνης, η χορεία των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας κατ’ ιδίαν και εν Ιεραίς Συνόδοις τη συνεργεία του Αγίου Πνεύματος. Και διατί αυτή η τραγική άγνοια των θείων θησαυρών μας;

Ο άγνωστος διωγμός χριστιανών στη Νιγηρία

Πρώτος με ειδοποίησε Νιγηριανός χριστιανός, μέλος της εκκλησίας της Πεντηκοστής. Είναι διευθυντής οργάνωσης, η οποία κηρύττει την προσέγγιση μεταξύ των χριστιανικών και μουσουλμανικών κοινοτήτων, που μοιράζονται τη χώρα. Είναι 36 ετών και επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του για λόγους ασφαλείας, ενώ θυμίζει λίγο τον Μπαράκ Ομπάμα, χάρη στη γοητευτική και «εύκαμπτη» ειρωνεία του.
«Γνωρίζετε τους Φουλάνι;» με ρώτησε κατά την πρώτη μας συνάντηση ο συνομιλητής μου, μιλώντας άπταιστα και λίγο τραγουδιστά αγγλικά, όπως συνηθίζει η νιγηριανή ελίτ. «Επισήμως είναι ποιμένες της εθνότητας των Πελ, με καταγωγή από την περιοχή του Σαχέλ, οι οποίοι διέφυγαν από την υπερθέρμανση του πλανήτη και κατευθύνθηκαν προς τον νότο με τα κοπάδια τους, αναζητώντας νέα βοσκοτόπια. Στην πραγματικότητα, είναι ισλαμιστές νέου τύπου, με σχέσεις με την οργάνωση Μπόκο Χαράμ. Η έκθεση Global Terrorism Index τους τοποθετεί στην τέταρτη θέση παγκοσμίως των πλέον αιμοσταγών τζιχαντιστών, πίσω από το Ισλαμικό Κράτος, τους Ταλιμπάν και την Μπόκο Χαράμ. Σκοτώνουν δε χριστιανούς με τέτοιο πάθος και σε τέτοια κλίμακα, που ακόμη και οι χριστιανοί της Ανατολής δεν έχουν βιώσει. Αν δεν με πιστεύετε, ελάτε. Σας εξορκίζω, κρίνετε από μόνος σας, ελάτε», λέει ο συνομιλητής μου.

Σχόλιο από Ανώνυμο

Ανώνυμος είπε...

Δηλαδή, μας λες ότι δεν κοινωνάς εκκλησιαστικά με τον αιρετικό Βαρθολομαίο. Αν έλθει στην εκκλησία που είσαι, δεν θα εκκλησιαστείς μαζί του. Ωραία! Όμως, φίλε μου, η τοπική σου εκκλησία κοινωνάει εκκλησιαστικά με σχισματοαιρετικούς (Ουκρανούς) και δεν καταδικάζει την ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου. Εσύ αυτό πως μπορείς και το ανέχεσαι; Νομίζεις ότι όταν κοινωνάς εκκλησιαστικά με την Σύνοδο της τοπικής σου εκκλησίας, δεν κοινωνάς και με τον αντίχριστο Οικουμενισμό; Είσαι γελασμένος φίλε! Αφήνω στην άκρη το Π.Σ.Ε.! Νομίζεις, δηλαδή, ότι η τοπική σου εκκλησία είναι Ορθόδοξη και γι' αυτό κοινωνάς με τους κληρικούς της. Πως μπορούν όμως να είναι Ορθόδοξοι οι κληρικοί που ψηφίζουν συνοδικά την κατάργηση της Ορθοδοξίας, αλλά και πως μπορούν να είναι Ορθόδοξοι και οι κληρικοί που κοινωνούν μαζί με αυτούς τους αντιχρίστους; Όταν, φίλε μου, κοινωνάς με έναν που διδάσκει αιρέσεις, τότε κοινωνάς με τα πονηρά του έργα λένε οι Άγιοι Πατέρες. Άρα, ο μόνος τρόπος για να μην συμμετέχεις στην αίρεση του Οικουμενισμού είναι η διακοπή ΚΑΘΕ κοινωνίας με τους αποστάτες και αντιχρίστους. Δεν μπορείς να κοινωνάς και με τον Χριστό και με τον Σατανά. Γι' αυτό αυτοαφορίσου από την ψευδοεκκλησία των ψευδοποιμένων (λύκων) για να μην σε φάει ο λύκος και είναι αργά.

Υ.Γ. Ο π. Μεταλληνός διαστρέφει την Αγία Γραφή και λέει ότι " καλημέρα θα του πω (στον αιρετικό), αλλά δεν θα του πω χαίρετε "!  Είναι δικές του πλανεμένες ερμηνείες και γι' αυτό κοινωνάει μέχρι θανάτου με τους αντιχρίστους Οικουμενιστές ψευδοποιμένες και ψευδεπισκόπους.

Οικουμενισμός το βδέλυγμα της ερημέσεως (18ον)

Ἡ μεγάλη πτῶσις τῆς Εὐρώπης

Ἡ πνευματικὴ πτῶσις τῆς Εὐρώπης δὲν ἔχει προηγούμενον. Αἱ ἀξίαι, αἱ ὁποῖαι διέκρινον τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἤπειρον δὲν ἔχουν οὐδεμίαν ἀξίαν. Δὲν εἶναι μόνον αἱ ἐκτρώσεις, ἤτοι αἱ δολοφονίαι ἀγεννήτων τέκνων. Εἶναι ἡ μεθοδικὴ προώθησις τοῦ πανσεξουαλισμοῦ καὶ τοῦ πανηδονισμοῦ, διὰ τῶν ὁποίων προωθεῖται ἡ κοινωνία τῶν Σοδόμων. Προσφάτως εἰς τὸν Εὐρωπαϊκὸν διαγωνισμὸν τραγουδιοῦ ἀνεδείχθη νικητὴς ἡ «Conchita» ἤτοι ἕνας ἄνδρας, ὁ ὁποῖος συμπεριφέρεται - ἐνδύεται ὡς γυναῖκα. Ἡ νίκη τῆς «Conchita» ἐχαιρετίσθη ἀπὸ τὰ περισσοτέρας πολιτικὰς ἡγεσίας τῆς Εὐρώπης, διότι διὰ τοῦ προσώπου αὐτοῦ πλήττεται ἡ παράδοσις καὶ προβάλλετται τὸ νέο πρότυπο τοῦ ἄρρενος. Εἰς τὴν Ἀμερικὴν ἀναγνωρίζεται ἡ ὁμοφυλοφιλία ὡς φυσιολογικὸς τρόπος ζωῆς καὶ θὰ ἀπαγορεύεται ἡ προσφώνησις «μπαμπά», διότι προφανῶς ὅλοι θὰ εἶναι «μαμάδες» μὲ υἱοθετημένα τέκνα.

Της Αγίας Άννας 9 Δεκεμβρίου - Απολυτίκιο

Τη Θ΄ (9η) του Δεκεμβρίου, η Σύλληψις της Αγίας ΑΝΝΗΣ μητρός της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Ιωακείμ και Άννα οι θείοι γεννήτορες της Θεοτόκου λυπούμενοι δια την ατεκνία αυτών ανεχώρησαν ο μεν Ιωακείμ εις το όρος, η δε Άννα εις περιβόλιον, ένθα αμφότεροι προσηύχοντο δια να χαρίση εις αυτούς καρπόν κοιλίας ο Κύριος. Ο δε Πανάγαθος Θεός, θέλων να ετοιμάση δι΄ εαυτόν Ναόν ζώντα και οίκον Άγιον ίνα κατοικήση, απέστειλεν εις τούτους, εκ των οποίων ηυδόκησε να γεννηθή η κατά σάρκα μήτηρ αυτού, τον Άγγελόν του περί του οποίου λέγουσιν ότι ήτο ο Γαβριήλ. Τούτον δε αποστείλας προανήγγειλεν ότι θέλει συλλάβει η στείρα και γηραιά Άννα, ίνα με την σύλληψιν της στείρας βεβαιώση την εκ της Παναγίας Παρθένου ιδικήν Του άσπορον Σύλληψιν και άφθορον Γέννησιν.

Αυτό, γι' αυτούς που βάζουν καταιγιστικώς εναντίον των αδελφών μας του Πάτριου:

....Εκείνο τον καιρό, ο πατήρ Ανατόλιος γνωρίστηκε με έναν ευλαβέστατο ιεροδιάκονο, τον πατέρα Βασίλειο (1883-1966), τον μετέπειτα φημισμένο Γέροντα Ιερώνυμο της Αιγίνης. Αυτός ήταν μεγάλη μορφή και πολύ ενάρετος, άνθρωπος με πολλή προσευχή. Κατήγετο δε και αυτός από τα μέρη της ανατολής, από την Γκέλβερη της Καπαδοκίας. Με την κοινή αγάπη τους για Νοερά προσευχή και πνευματική ζωή, οι δύο άνδρες πολύ σύντομα συνδέθηκαν με στενή πνευματική φιλία. Ο πατήρ Βασίλειος εντυπωσιάστηκε με τον βαθύ πόθο και την ακόρεστη δίψα για προσευχή του πατρός Ανατολίου. Έτσι τα βράδυα, μετά τα διακονήματά τους και τις ακολουθίες, συναντιόντουσαν και συζητούσαν διάφορα πνευματικά θέματα και προσεύχονταν μαζί με την «κατανυκτική ευχή» για ώρες ολόκληρες. Και οι δύο θεώρησαν την συνάντησί τους αυτή ευλογημένη συγκυρία. Εν τω μεταξύ, η μικρότερη αδελφή του είχε γίνει μοναχή σε ηλικία 16 χρονών στην Ιερά Μονή Θεοσκεπάστου του Πόντου, μετονομασθείσα Ευπραξία. Πυρουμένη από θείο ζήλο, ήλθε στα προσκυνήματα του Σωτήρος, στα Ιεροσόλυμα. Αφού λοιπόν συναντήθηκαν τα δύο αδέλφια, ο πατήρ Ανατόλιος αμέσως της αποκάλυψε αυτόν τον θησαυρό, τον πατέρα Βασίλειο, για να απολαύση κι’ αυτή τις σοφές διδασκαλίες του γύρω από την προσευχή. Ο σοφός ηγούμενος της Μονής επέτρεψε στην μοναχή Ευπραξία να παραμείνη στον ξενώνα της Μονής για μία εβδομάδα. Στο διάστημα αυτό μαζεύονταν οι τρεις τους κάθε βράδυ και ο πατήρ Βασίλειος τους δίδασκε την «κατανυκτική ευχή» μέχρι τα μεσάνυκτα. Η μοναχή Ευπραξία, πραγματικά οσία ψυχή, τόσο εντυπωσιάσθηκε από τις διδασκαλίες και την ενάρετη ζωή του πατρός Βασιλείου, που τον έκανε Γέροντά της. Και όταν αργότερα, ο πατήρ Βασίλειος κατέληξε στην Αίγινα, πήγε εκεί και αυτή και τον υπηρέτησε για 47 ολόκληρα έτη. Μάλιστα, μετά την κοίμησι του αγαπητού της Γέροντα, η τρισευλογημένη Γερόντισσα αξιώθηκε να τον δη αρκετές φορές «εν οράματι»......

Η ποικιλία δεκτικότητος στους Ορθοδόξους πιστούς

Στην πνευματική ζωή, δηλαδή στον χώρο που το άγιον Πνεύμα προσφέρεται να βιωθή, ήγουν στους Ορθοδόξους πιστούς, υπάρχει ποικιλία δεκτικότητος. Η δεκτικότης εκάστου προσδιορίζεται, βέβαια, «κατά το μέτρον της πίστεως» αλλά και από τις καταβολές, την έκταση και το είδος της παιδείας, και των παγίων διαθέσεων της ψυχής (δηλ. ποσόν πίστεως, χωρητικότης νου, ευφυϊα, αφυϊα, μετριότης, μεγαλόνοια, μικρόνοια, καλλιέργεια, ή μη, του νου στην θεολογία, φιλοσοφία, αποκλίσεις της ψυχής προς την φιλανθρωπίαν, την πρακτικήν ζωήν ή τον θεωρητικόν βίον).

Πατριαρχείο Μόσχας: ἀναγνωρίζομε στήν πράξη τά Μυστήρια τῶν παπικῶν

Ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ὡς ὑπουργός τῶν ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἔκαμε πρόσφατα μερικές δηλώσεις, πού μᾶς παραξένεψαν. Εἶπε δηλαδή, ὅτι ἐμεῖς στή Ρωσία “ἀναγνωρίζομε στήν πράξη τά Μυστήρια τῶν παπικῶν, καί ἄν ἕνας παπικός κληρικός προσέλθει στήν Ὀρθοδοξία, τόν δεχόμαστε ὡς κληρικό”...

Ο πατήρ Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης. -- Από το βιβλίο του μακαριστού Γέροντος Εφραίμ του Αριζονίτου : Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ

Στα πρώτα χρόνια της Κατοχής, όταν είχα διακόψει χάριν εργασίας το Γυμνάσιο, ήλθε σε μία από τις δύο εκκλησίες των Παλαιοημερολογιτών στον Βόλο, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως ο πατήρ Εφραίμ, μοναχός του Γέροντος Ιωσήφ, ως εφημέριος. Αυτός ο Αγιορείτης ιερομόναχος στάθηκε στην παιδική μου ηλικία πολύτιμος σύμβουλος και βοηθός στην πνευματική μου πορεία. Τον έκαμα Πνευματικό και με τις διηγήσεις του και τις συμβουλές του σε λίγο καιρό άρχισα να αισθάνωμαι την καρδιά μου να ξεμακραίνη από τον κόσμο και να προσκολλάται στο Άγιον Όρος. Μάλιστα, όταν μου μιλούσε δια την ζωή του Γέροντος Ιωσήφ, κάτι εφλέγετο μέσα μου, και διάπυρος εγένετο η ευχή και ο πόθος μου, πότε να τον γνωρίσω. Αγωνιζόμουν στον κόσμο σαν παιδάκι που ήμουν και ήθελα να πάω μοναχός από τα 14. Αλλά ο πνευματικός μου, ο πατήρ Εφραίμ, μου είπε: