Κυριακή των Βαΐων - π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ, Ιωσήφ του Παγκάλου. Τίτου οσίου, του θαυματουργού, Αμφιανού, Αιδεσίου, μαρτ., Πολυκάρπου μάρτυρος, Θεοδώρας παρθενομάρτυρος.

Από τη σημερινή μέρα ξεκινούν τα άγια Πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τύπος του Κυρίου μας Ιησού είναι ο πάγκαλος Ιωσήφ που σήμερα επιτελούμε την ανάμνησή του (Γεν. 37 - 50). Ήταν ο μικρότερος γιός του Πατριάρχη Ιακώβ και ο πιο αγαπητός. Όμως φθονήθηκε από τα αδέλφια του και αρχικά τον έρριξαν σ' ένα βαθύ λάκκο και εξαπάτησαν το πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο. Στη συνέχεια τον πούλησαν για τριάντα αργύρια σε εμπόρους, οι οποίοι τον ξαναπούλησαν στον αρχιμάργειρα του βασιλιά της Αιγύπτου, τον Πετεφρή.

Ήταν 1η Απριλίου

Πηγή : http://kyprianoscy.blogspot.ca/

Ήταν 1η Απριλίου 1955

Ήμουν κι εγώ εκεί 11ετής. Ακούσαμε νά κτυπούν οι καμπάνες τών εκκλησιών. Αργότερα μάθαμε τό λόγο. Άν θυμάμαι καλά, δέν ήταν μέρα Κυριακή.

Ήταν πρώτη Απριλίου

της ΕΟΚΑ η αρχή

που ακούστηκε στην Κύπρο

η φωνή του Διγενή

Και στον ήχο της φωνής του

έτρεξε η λεβεντιά

για να δώσουνε τη μάχη

εις της Κύπρου τα βουνά

Ανώνυμος άφησε σχόλιο για την ανάρτησή σας "Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας":

Η διακοπή μνημοσύνου Αιρετικών Αρχιερέων, ενώ παράλληλα υπάρχει έμμεση Κοινωνία μαζί τους, μέσω της Κοινωνίας με Αρχιερείς "Ορθοδόξου φρονήματος" που κοινωνούν άμεσα με τους Αιρετικούς Αρχιερείς, μπορεί να είναι μία πράξη Αντίστασης, αλλά δεν είναι Αποτείχιση. Στις ημέρες μας, μετά την Ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου, η μόνη λύση είναι η πραγματική Αποτείχιση, που σημαίνει διακοπή μνημοσύνου στους φιλαιρετικούς Αρχιερείς και διακοπή Κοινωνίας μαζί τους τόσο άμεσα όσο και έμμεσα. Καμμία Εκκλησιαστική σχέση με τους φιλαιρετικούς, άλλο οι Ορθόδοξοι και άλλο οι φιλοοικουμενιστές. Οι "συνταγές" του παρελθόντος ιστορικά απέτυχαν, καιρός να ακολουθήσουμε τις αλάνθαστες λύσεις και παρακαταθήκες των Πατέρων.

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΝΥΜΦΙΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΙΩΝ

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ΤΟ ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Στή σκηνή τῶν γεγονότων και προσώπων τῆς παγκόσμιας ἱστορίας ὁ Ἰησοῦς κατέχει ἐξέχουσα καί μοναδική θέση. Εἶναι ὁ πρωταγωνιστής καί ρυθμιστής τῆς ἱστορίας. Εἶναι τό Α καί το Ω. «Ὁ Ὤν καί ὁ Ἦν καί ὁ ἐρχόμενος, ὁ παντοκράτωρ» (Ἀποκ. Α´ 8). «Σημεῖον ἀντιλεγόμενον» τον εἶπε ὁ δίκαιος Συμεών. Ὅσοι Τόν ἀναγνωρίσουν καί Τόν πιστέψουν θά Τόν μελετοῦν, θα μιλοῦν καί θά Τόν κηρύττουν. Ὅσοι δέν Τόν ἀναγνωρίσουν, θα ἀντιλέγουν, θά διαφωνοῦν και θά Τόν πολεμοῦν. Δυό τά στρατόπεδα γύρω ἀπό τόν Ἰησοῦν: Οἱ δικοί Του καί οἱ ξένοι. Οἱ φίλοι Του καί οἱ ἐχθροί Του. Οἱ μαθητές καί οἱ ἀρνητές. Οἱ συνόμιλοι καί οἱ φυγάδες. Οἱ συνοδοιπόροι καί οἱ λιποτάκτες. Ὁ ἴδιος τό εἶχε πεῖ: «Ὁ μένων ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν αὐτῷ». Ἀλλά καί «ὁ μή ὤν μετ’ ἐμοῦ, κατ’ ἐμοῦ ἐστι καί ὁ μη συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει» (Ματθ. ΙΒ΄ 30). «Ὁ Ἰησοῦς εἶναι τό θαῦμα τῆς ἱστορίας», εἶπε ὁ Ντοστογιέφσκυ. Ἀσφαλῶς εἶναι «τό θαῦμα τῆς ἱστορίας». Τό μοναδικό θαῦμα, γιατί ὁ ἴδιος εἶναι θαῦμα. Καί εἶναι θαῦμα, γιατί ὡς Θεάνθρωπος, δέν κατανοεῖται. Ἡ ἀνθρώπινη φύση Του, καί νοεῖται καί κατανοεῖται καί ὁρᾶται καί καθορᾶται καί γράφεται καί περιγράφεται. Ὄχι ὅμως ἡ θεία φύση. Ὁ Θεάνθρωπος, λοιπόν, ὡς Θεός οὔτε νοεῖται, οὔτε κατανοεῖται οὔτε ὁρᾶται, οὔτε καθορᾶται οὔτε γράφεται (ζωγραφίζεται), οὔτε περιγράφεται.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ: ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟΝ ΜΕΣΟΝ.

Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Ἀσκητής ἀναφερόμενος στὴν συνεργασία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεόν, γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Δὲν ὑπάρχει δυνατότερον μέσον ἀπὸ τὴν προσευχὴν γιὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῆς συνεργασίας μεταξὺ θείας Χάριτος καὶ ἀνθρωπίνης προσπαθείας. Ἀλλὰ καὶ τίποτε δὲν ὠφελεῖ πιὸ ἀποτελεσματικὰ τὴν ψυχή, γιὰ νὰ γίνη ἄξια τῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὴν προσευχή». Ἐπίσης σὲ ἄλλο σημεῖον ἀναφέρει: «Ἐκεῖνος, ποὺ φροντίζει ἢ κάνει κάτι χωρὶς προσευχήν, δὲν τοῦ ἔρχονται καλὰ τὰ πράγματα γιὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῆς ὑποθέσεως, ποὺ ἐπιδιώκει. Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ νόημα τῆς συστάσεως τοῦ Κυρίου: “Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰω. ΙΕ´ 5).

Η ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

Την 1η Απριλίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴ μνήμη τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, ἡ ὁποία ἔζησε τὸν 4ον αἰώνα. Ἀπὸ τὴν παιδική της ἡλικία βυθίστηκε στὴν ἁμαρτία καὶ ἀκολασία. Ἐπὶ δεκαεπτὰ χρόνια ἔζησε μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό, ὁδηγώντας πολλοὺς ἀνθρώπους στὸν ψυχικὸ ὄλεθρο. Ὅταν κάποτε πῆγε στοὺς Ἁγίους Τόπους, κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, μιὰ ἀόρατη δύναμη τὴν ἐμπόδιζε νὰ εἰσέλθει στὸν ἹερὸΝαό. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνετέλεσε στὴν μεταστροφή της καὶ σὲ μιὰ συγκλονιστικὴ μετάνοια. Ἀφιερώθηκε στὸν Θεὸ καὶ τὰ ὑπόλοιπα σαράντα χρόνια τῆς ζωῆς της τὰ πέρασε στὴν ἔρημο «χωρὶς νὰ ἴδῃ ἄνθρωπον, μόνον δὲ τὸν Θεὸν εἶχε θεατήν της· καὶ τοσοῦτον ἠγωνίσθη, ὥστε ἀνέβη μὲν ὑπεράνω τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ἀπέκτησε δὲ ζωὴν ἐπὶ γῆς ἀγγελικήν τε καὶ ὑπεράνθρωπον καὶ οὕτως ἐν εἰρήνῃ ἀπῆλθεν πρὸς Κύριον». Τὴν Ὁσία Μαρία ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει ὡς μεγάλο παράδειγμα μετανοίας καὶ τὴν Ε´ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν.

Γυναίκες παίρνουν θέση στο ψαλτήρι και μαγεύουν

Σήμερα το απόγευμα όμορφες γυναικείες φωνές θα γεμίσουν τον Ιερό Ναό Αγίου Πολυδρόσου στο Χαλάνδρι. Ψάλτριες θα ερμηνεύσουν βυζαντινούς εκκλησιαστικούς ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας και λαϊκούς θρήνους της Μεγάλης Παρασκευής, κάτι που έχουν ταυτίσει οι περισσότεροι με ανδρικές φωνές. «Για να μάθεις σωστά να ψέλνεις, πρέπει να ανέβεις στο ψαλτήρι», λέει στην «Κ» η υμνωδός Νεκταρία Καραντζή, από τις σημαντικότερες εκπροσώπους του είδους στην Ελλάδα και καταξιωμένη διεθνώς.

Τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότερες γυναίκες σπουδάζουν την ψαλτική τέχνη στις σχολές βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής των μητροπόλεων αλλά και στα ωδεία. Μάλιστα, όπως παρατηρεί η κ. Καραντζή, έχει αναδειχθεί μεγάλος αριθμός γυναικών διπλωματούχων, προσφέροντας τις υπηρεσίες στην εκπαίδευση αλλά και στα ψαλτήρια και ιδιαίτερα στην επαρχία. Και αυτό, διότι είναι πιο εύκολο στην επαρχία μία γυναίκα να ανέβει στο ψαλτήρι ελλείψει ανδρών, ενώ στην Αττική είναι πολλοί οι ψάλτες. «Τονικά η γυναικεία φωνή δεν μπορεί να συνυπάρξει με την ανδρική», παρατηρεί η ίδια.

Η κ. Καραντζή έχει θητεία στο ψαλτήρι από 9 ετών και δισκογραφία βυζαντινής μουσικής από 14 ετών, και είναι η πρώτη Ελληνίδα ψάλτρια που ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη βυζαντινή μουσική σε παιδική ακόμα ηλικία ως το «νεαρότερο» δίπλωμα βυζαντινής μουσικής. Πλέον, εκτός από την Ελλάδα, παρουσιάζει σε συναυλίες και ημερίδες τους βυζαντινούς εκκλησιαστικούς ύμνους στο εξωτερικό. Μέντοράς της, όπως λέει, στον χώρο της βυζαντινής μουσικής υπήρξε μια πνευματική μορφή της Ορθοδοξίας, ο Οσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβήτης, ο οποίος από παιδί την παρακίνησε στη σπουδή της ψαλτικής τέχνης και στη θητεία στα αναλόγια των εκκλησιών.

***

Ανώνυμος άφησε ένα σχόλιο για την ανάρτησή σας "Γυναίκες παίρνουν θέση στο ψαλτήρι και μαγεύουν":

Δεν νομίζω ότι ο π. Πορφύριος της είπε απερίφραστα να ψάλλει σαν μεγάλη γυναίκα.
Όταν ο π. Πορφύριος ζούσε αυτή ήταν μικρή παιδούλα.
Πώς μπορούμε να χρησιμοποιούμε τον π. Πορφύριο για τις δημόσιες ενασχολήσεις με την Ψαλτική δημόσια;
Η γυναίκα απαγορεύεται να πηγαίνει στο Ψαλτήριο σύμφωνα με την Παράδοση της Εκκλησίας.

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ -- ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ BAlΩN -- Ευλογημένος ο Ερχόμενος

Εκείνος που έχει θρόνο τον ουρανό και υποπόδιο τη γη, ο γυιός του Θεού και ο Λόγος του ο συναΐδιος, σήμερα τα­πεινώθηκε και ήρθε στη Βηθανία απάνω σ' ένα που­λάρι. Και τα παιδιά των Εβραίων τον υποδεχθήκανε φωνάζοντας: «Ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο ερχόμενος, ο βασιλιάς του Ισραήλ».

Οι πολέμαρχοι του κόσμου, σαν τελειώνανε τον πόλεμο και βάζανε κάτω τους οχ­τρούς τους, γυρίζανε δοξασμένοι και καθί­ζανε απάνω σε χρυσά αμάξια για να μπούνε στην πολιτεία τους. Μπροστά πηγαίνανε οι σάλπιγγες κι οι σημαίες κ' οι αντρειωμένοι στρατηγοί και πλήθος στρατιώτες σκεπα­σμένοι με σίδερα άγρια και βαστώντας φονικά άρματα γύρω σ' ένα αμάξι φορτωμένο με λογής λογής αρματωσιές και σπαθιά και κοντάρια παρμένα από το νικημένο έθνος.

ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ κ. ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ : ΤΑ ΝΕΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΤΟΥ κ. ΚΟΝΤΟΝΗ!

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ, ΚΥΡΙΕ ΚΟΝΤΟΝΗ!

ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ Κ. ΣΤΑΥΡΟΝ ΚΟΝΤΟΝΗΝ

ΥΠΟΥΡΓΟΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ 

 Κύριε Υπουργέ,

________Αυτή είναι η δεύτερη ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ μου. Παρακαλώ, να δεχθήτε τα ολοκάρδια συγχαρητήριά μου! Η δημόσια γενομένη παρέμβασή Σας στο έργο της «ανεξάρτητης» Δικαιοσύνης έφερε το ποθητόν σε Σας αποτέλεσμα! Ακυρώθηκε, κατόπιν της δημοσιευθείσης Εφέσεως, η απαλλακτική δι' ημάς Απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αίγίου, (Δικάσιμος της 15ης Μαρτίου 2018). Δι' αυτής, επαναλαμβάνω, είχα κηρυχθή ΑΘΩΟΣ των γνωστών κατηγοριών περί ρατσισμού, δημόσιας υποκίνηση βίας, κατάχρησης εκκλησιαστικού αξιώματος κλπ., κατόπιν Μηνύσεως εννέα (9) Ομοφυλοφίλων! 

_______Εύγε, λοιπόν, και πάλιν εύγε! Πλήν όμως 
1.  Εκ των πραγμάτων αναδεικνύεσθε ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ των Gays! 

2. Διά των παρανόμων επεμβάσεών Σας μολύνετε το τιμημένο Σώμα των Δικαστών! 

Αποκλειστικόν: Ο Πατριάρχης Κων/λεως προωθεί την κοινήν Ιεραποστολήν μεταξύ Ορθοδόξων και αιρετικών!

Χαιρετισμόν απέστειλεν ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος την 8ην Μαρτίου προς το συν­­έδριον, που διωργάνωσε το ΠΣΕ εις την Τανζανίαν με τι­τλον «Κινούμενοι εν τω Πνεύματι: Κεκλημένοι δια την μεταμόρφωσιν της μαθητείας». Δια την λέξιν «μαθητεία» χρησιμοποιείται η αγγλική λέξις, που χρησιμοποιείται και δια τους Αγίους Αποστόλους. Εις το μήνυμά του ο Πατριάρχης εκτός από την συνήθη αγαπολογίαν ομιλεί ως το Άγιον Πνεύμα να είναι εκεί­νον το οποίον φωτίζει και τους αιρετικούς! Η Ιεροκανονική μήνυσις του Παν. Ηγουμένου της Ι. Μ. Λογγοβάρδας Πάρου θα πρέπη κάποτε να τύχη εξετάσεως από την Ιεραρχίαν, καθώς πληθαίνουν αι συγκρητιστικαί δηλώσεις του Πατριάρχου, ο οποίος δεν δίδει Ορθόδοξον μαρτυρίαν, αλλά προωθεί την Ορθοδοξίαν ως μίαν απλώς πτυχήν του χριστιανισμού. Παραθέτομεν αποκλειστικώς εις μετάφρασιν από την αγγλικήν την απομαγνητοφώνησιν του χαιρετισμού:

π. Θεόδωρος Ζήσης, Εορτασμός 25ης Μαρτίου στο Αρχονταρίκι της Σούτσου

ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΙΩΝ -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ. Μαρίας οσίας της Αιγυπτίας, Γεροντίου και Βασιλίδου μαρτύρων, Γεωργίου νεομάρτ. (1801).

Αναγράφει το «Ωρολόγιο»: «Πέντε μέρες προ του Νομικού Πάσχα, ερχόμενος ο Ιησούς από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα, έστειλε δύο από τους μαθητές του και του έφεραν ένα ονάριο και αφού κάθισε πάνω του εισερχόταν στη πόλη. Ο λαός μόλις άκουσε ότι έρχεται ο Ιησούς (είχαν μάθει και τα περί αναστάσεως του Λαζάρου) έλαβαν στα χέρια τους βάγια από φοίνικες και πήγαν να τον προϋπαντήσουν. Άλλοι με τα ρούχα τους, άλλοι έκοβαν κλαδιά από τα δένδρα και τα έστρωναν στο δρόμο όπου διερχόταν ο Κύριος και τον ακολουθούσαν. Ακόμα και τα νήπια τον προϋπάντησαν και όλοι μαζί φώναζαν: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ» (Ιωαν. ιε΄). Αυτή τη λαμπρή και ένδοξο πανήγυρη της εισόδου στα Ιεροσόλυμα του Κυρίου εορτάζομε αυτή τη Κυριακή.

Ἕνα πολύτιμο πετράδι χριστιανικοῦ βίου - π.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ (Τῶν Βαΐων)

Στρατηγός Μακρυγιάννης: Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα.

Το χαρτί του πατρο- Κοσμά έβαλα και μου το εκαθαρόγραψαν. Και το εκράτησα ως Άγιον Φυλαχτόν, που λέγει μεγάλην αλήθειαν. Θα πω να μου γράψουν καλλιγραφικά και τον άλλον αθάνατον λόγον του, «τον Πάπαν να καταράσθε ως αίτιον». Θέλω να το βλέπω κοντά στα’ κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας ανάξιοι λέγουν ότι αν τα φτιάξουμε με τον δικέρατον Πάπαν, θα ολιγοστέψουν οι κίντυνοι, τα βάσανα και η φτώχεια μας, τρομάρα τους.

ΛΑΜΠΡΙΑΤΙΚΟΣ ΨΑΛΤΗΣ -- Αλέξ. Παπαδιαμάντης

Ἐὰν ὁ ἥρως τοῦ παρόντος διηγήματος ἦτο αὐτούσιος ὁ γράφων, τότε ὁ ἐπὶ κεφαλῆς τίτλος θὰ εἶχε μᾶλλον τροπικὴν καὶ ἀλληγορικὴν σημασίαν. Διότι, ναὶ μέν, εὐδοκίᾳ τῆς θείας Προνοίας, εἶναι ἀληθὲς ὅτι καὶ χάρις εἰς τὴν φιλάδελφον προθυμίαν τοῦ χωρικοῦ καὶ ἀρχοντικοῦ φίλου μου κὺρ Γιάννη Πεντελιώτου, ἀξιοῦμαι σχεδὸν κατ᾽ ἔτος ἀνελλιπῶς, κατὰ τὰς περιδόξους ταύτας ἡμέρας, νὰ συμψάλλω ἐναμίλλως μετ᾽ αὐτοῦ, ὑποβαστάζοντος διὰ τῆς χειρὸς τὰ γυαλιά του, ἀγαπῶντος τὸ πολίτικον ὕφος, παρατείνοντος ἐπ᾽ ἄπειρον τὰ μουσικὰ κῶλα καὶ τὰς καταλήξεις του, εἰς τὸν μικρὸν ἀγροτικὸν ναΐσκον τοῦ χωρίου Θ. ὅπου μυροβολεῖ ἑλισσόμενον εἰς κυανοῦς στεφάνους τὸ μοσχολίβανον, περιβάλλον ὡς διὰ φεύγοντος πλαισίου τοὺς ἀκτινωτοὺς στεφάνους καὶ τὰς σεμνὰς ὄψεις τῶν ἁγίων, καὶ ὅπου μὲ τὰς κεντητὰς ποδιάς των καὶ τὰ λευκὰ κολόβια αἱ νεαραὶ χωρικαὶ προσέρχονται φέρουσαι ἀγκαλίδας ρόδων καὶ ἴων καὶ θημωνίας ὅλας δενδρολιβάνου, καταφορτώνουσαι μὲ λόφους ἀνθέων τὸν πενιχρὸν ἐπιτάφιον, μὴ ἔχοντα ἀνάγκην ἄλλης πολυτελείας. Ἐκεῖ εἰσβάλλει οὐλαμὸς ὅλος αὐτοσχεδίων ψαλτῶν, κρατούντων ἀνὰ ἓν φυλλάδιον τοῦ ἐπιταφίου εἰς τὴν χεῖρα, οἵτινες φιλοτιμοῦνται νὰ ψάλλωσιν ἐν σπαρακτικῇ παραφωνίᾳ τὰ ἐγκώμια, καταστρέφοντες διὰ κωμικῶν σφαλμάτων καὶ τὰς ὀλίγας λέξεις, ὅσαι εἶναι ὀρθῶς τυπωμέναι εἰς τὰ φυλλάδια ἐκεῖνα.

ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Ο χριστιανισμός έχει συνδεθεί αναπόσπαστα με την Ελλάδα

Από τον
Βασίλη Δ. Παπαγιαννίδη*

Προσηλυτισμός. Αυτό είναι το επιχείρημα. Δηλαδή, αν το παιδί μαθαίνει για τη θρησκεία του στο σχολείο είναι προσηλυτισμός, γιατί «δεν του δίνεται η δυνατότητα να επιλέξει». Ομως, ας πούμε πως στέκει ως άποψη. Η γλώσσα; Οι γονείς μας και οι δάσκαλοι γιατί δεν μας δίνουν τη δυνατότητα να επιλέξουμε γλώσσα και μας μιλούν και διδάσκουν μια συγκεκριμένη; Η κοινωνική τάξη; Γιατί να μην την επιλέγουμε; Το σπίτι στο οποίο θα μεγαλώσουμε; Η χώρα; Κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.

Γιατί, πολύ απλά, λειτουργούμε στο πλαίσιο μιας κοινωνικής ομάδας, εντός της οποίας μεγαλώνουμε και η οποία συγκροτεί αυτό που ονομάζουμε πατρίδα. Και η Παιδεία οφείλει να δημιουργεί πολίτες που θα συντηρήσουν και θα βοηθήσουν να προοδεύσει ο τόπος αυτός.
Στο πλαίσιο αυτό τα νεαρά Ελληνόπουλα γαλουχούνται όχι για να γίνουν πολίτες στο υπερπέραν, αλλά για να γίνουν Ελληνες πολίτες. Η Παιδεία, λοιπόν, είναι η ελληνική Παιδεία.

π Γεώργιος Αγγελακάκης: Τους καιρούς καταμάνθανε τον υπέρκαιρο προσδόκα

Σταυρώσιμον και Αναστάσιμον Πάσχα διαλεκτική ζωής και θανάτου -- π. Γ. Μεταλληνού

1. Το ερώτημα που αναδύεται την Μεγάλη Παρασκευή, εἶναι: Γιατὶ ἔπαθε ὁ Θεάνθρωπος καὶ ἔφθασε μέχρι θανάτου, «θανάτου δὲ Σταυροῦ» —δηλαδὴ σταυρικοῦ— ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «…Τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὅς διὰ Πνεύματος Ἁγίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ἡμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι». (Ἑβρ. 9,14). Τίποτε τὸ ἀκάθαρτο πνευματικὰ δὲν μπορεῖ νὰ πλησιάσει τὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ». Ἐν ταῖς λαπρότησι τῶν Ἁγίων Σου, πῶς εἰσελεύσομαι ὁ ἀνάξιος;… Καθάρισον, Κύριε, τὸν ρύπον τῆς ψυχῆς μου καὶ σῶσόν με ὡς φιλάνθρωπος», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας. Δὲν ὑπάρχει, ἐξ ἄλλου, κανεὶς καθαρὸς ἀπὸ ἁμαρτία, «ἐὰν καὶ μία ἡμέρα ὁ βίος αὐτοῦ ἐπί τῆς γῆς» (Ἰώβ 14, 45). Αὐτὴ εἶναι ἡ συνείδηση ὅλων τῶν Ἁγίων μας. Ὅλη ἡ ἁγιότητά μας δὲν εἶναι παρὰ «ράκος ἀποκαθημένης» (Ἡσ. 64, 6) ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ὅλη ἡ ἀρετή μας δὲν μπορεῖ νὰ ἐξαλείψει οὔτε μία ἁμαρτία μας. Τὸ ἐρώτημα —ἀδυσώπητο, ὁπωσδήποτε— εἶναι: Τί μᾶς σώζει; Τί μᾶς καθαρίζει; Τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἀπαντᾶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας