Η δύναμη της προσευχής στη ζωή μας -- του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθ. Παν. Αθηνών

Το θέμα που μου ζητήθηκε να αναπτύξω είναι: «η δύναμη της προσευχής στη ζωή μας». Είναι ένα θέμα πάρα πολύ πλούσιο σε προβληματισμούς που έχουν άμεση σχέση με την πραγματοποίηση της κατ’ εξοχήν αυτής πνευματικής λειτουργίας που λέγεται προσευχή.

Αν αναζητήσει κανείς ένα διάγραμμα αυτού του θέματος, θα δει ότι πραγματικά δεν μπορεί να ξέρη από που πρέπει ν’ αρχίσει και που πρέπει να τελειώσει. Κι αυτό γιατί, όπως καταλαβαίνουμε, η προσευχή δεν είναι μια διδακτική ενότητα, δεν είναι ένα μάθημα που μπορεί κανείς να διδάξει σε ορισμένη ώρα. Δεν είναι προσδιορισμένο θεωρητικά αυτό το βιωματικό πνευματικό γεγονός.

Όταν κανείς μιλά για την προσευχή, καταλαβαίνει ότι μιλάει για ένα μυστήριο. Γιατί, όπως ξέρουμε, η προσευχή είναι, στην απλούστερη διατύπωσή της, η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, ή τουλάχιστον μια βασική μορφή της σχέσεως του ανθρώπου με τον Θεό. Και ασφαλώς ό,τι προσεγγίζει τον Θεό δεν είναι εύκολο να μελετηθεί και να προσδιοριστεί. Γι’ αυτό ομολογώ, ότι κι εγώ δεν μπόρεσα πολύ εύκολα να καταλάβω τι θα έπρεπε να πω. Κατέληξα όμως στο συμπέρασμα, ότι μάλλον πρέπει κανείς να αντιμετωπίσει ένα βασικό θέμα μέσα στο όλο πρόβλημα της δυνάμεως της προσευχής, που είναι οι όροι υπό τους οποίους η προσευχή αποβαίνει ένα δυναμικό στοιχείο της ζωής του ανθρώπου.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Κήρυγμα εις την Εορτήν της Πεντηκοστής (19-6-2016)

Simonopetra - Slujitorii Domnului / Σιμωνόπετρα - Δούλοι Κύριον -- Orthodox Hymns

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΙΚ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ, ΤΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ Ι.Μ. ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΕΟΡΔΑΙΑΣ, ΑΡΧΙΜ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΑΡΑΒΑ.

Πηγή: http://agonasax.blogspot.ca/2016/06/blog-post_41.html

Ἀνοικτὴ  Ἐπιστολὴ

 

   Πρὸς τὸν Οἰκουμενι(στὴν)κὸν

 Πατριάρχην Κων/πόλεως Βαρθολομαῖον.

Θὰ ἔχετε ἀκούσει, Παναγιώτατε, τὴν λαϊκὴν παροιμίαν ποὺ λέγει : «Πές μου τοὺς φίλους σου νὰ σοῦ πῶ ποιὸς εἶσαι». Ἢ τὸ τοῦ Ἀποστόλου «φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαὶ» (Α΄ Κορ. 15, 33) Καὶ ἐξηγοῦμαι : Ποῖοι εἶναι οἱ ἀγαπητοὶ καὶ πεφιλημένοι σας φίλοι;

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Α ΜΑΤΘΑΙΟΥ). Δαυΐδ του εν Θεσσαλονίκη, Ανθίωνος οσίων, Ιωάννου επισκόπου Γοτθίας.

Πραγματικὰ εἶναι θαυμαστὸς ὁ Θεὸς μέσα στοὺς ἁγίους του. Γιατί ὅταν κανεὶς ἀναλογισθεῖ τοὺς ὑπερφυσικοὺς ἀγῶνες τῶν μαρτύρων, πὼς μὲ ἀσθενὴ σάρκα καταντρόπιασαν τὸν ἰσχυρὸ στὴ κακία, πὼς ἔμειναν ἀναίσθητοι στὶς ὀδύνες καὶ στὰ τραύματα, καθὼς ἀγωνίζονταν μὲ σώματα πρὸς φωτιά, πρὸς τὸ ξίφος, πρὸς ποικίλα καὶ θανατηφόρα εἴδη βασάνων καὶ ἀντιπαρατάσσονταν μὲ καρτερία, ἐνῶ τοὺς ἔκοβαν τὶς σάρκες, τοὺς διάλυαν τοὺς ἁρμοὺς καὶ τοὺς συνέτριβαν τὰ ὀστά, ὅμως διαφύλαξαν τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως στὸ Χριστὸ σώα καὶ ἀδιάσπαστη, ἀκεραία καὶ ἀκλόνητη, ποὺ γι’ αὐτὸ τοὺς χαρίσθηκε καὶ ἡ ἀναντίρρητη σοφία τοῦ Πνεύματος καὶ ἡ δύναμη τῶν θαυμάτων.

Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ : Τό ἐρώτημα πού τίθεται εἶναι γιατί τό Ἵδρυμα «Ἀνοική κοινωνία» τοῦ κ. Σόρος χρηματοδοτεῖ τήν «ἀκτιβιστική» δράση τῆς ὁμοφυλοφιλίας στήν Ἑλλάδα καί τήν Εὐρώπη;

Εἶναι γνωστός ὁ κ. Σόρος ἀπό τήν σχέσι του μέ τούς ἐπί κεφαλῆς τοῦ Ἀμερικανικοῦ Ἑβραϊκοῦ λόμπυ, Ρότσιλντ καί Ροκφέλερ καί ἀπό τήν διαρκῆ συμμετοχή του στό think tank (!!!) τῆς λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Τό ἐρώτημα πού τίθεται εἶναι γιατί τό Ἵδρυμα «Ἀνοική κοινωνία» τοῦ κ. Σόρος χρηματοδοτεῖ τήν «ἀκτιβιστική» δράση τῆς ὁμοφυλοφιλίας στήν Ἑλλάδα καί τήν Εὐρώπη; Γιατί δέν τό κάνει γιά τήν Κίνα, τίς Ἰνδίες, τόν Ἰσλαμικό κόσμο, τήν Ἀφρική, δηλ. γιά πέντε περίπου δισεκατομμύρια συνανθρώπων μας; Τά δικά τους δῆθεν ἀνθρώπινα δικαιώματα εἶναι κατωτέρας σημασίας; Ἡ ἀπάντησι νομίζουμε εἶναι πολύ ἁπλή. Αὐτό πού πρέπει νά γκρεμιστῆ, νά σαπίση, νά ἀποδομηθῆ εἶναι ἡ Χριστιανική Εὐρώπη καί σέ αὐτό συμπράττουν οἱ δῆθεν ἀντισυστημικοί Ἕλληνες Βουλευτές πού ἀποδεικνύονται μέ τόν τρόπο αὐτό ἐθελόδουλα πιόνια καί ἀνδρείκελα τοῦ διεθνιστικοῦ σιωνιστικοῦ συστήματος.

Ενας μοναχός εξωμολογήθηκε στον Αββά Σισώη: «΄Επεσα πάτερ. Τι να κάνω;»

«Σήκω», του είπε, με τη χαρακτηριστική του απλότητα ο άγιος Γέροντας.

«Σηκώθηκα Αββά μα πάλι έπεσα στην καταραμένη αμαρτία», ομολόγησε με θλίψη ο αδελφός.
«Και τι σε εμποδίζει να ξανασηκωθείς;»
«Ως πότε Αββά» ρώτησε ο αδελφός.
«΄Εως ότου να σε βρή ο θάνατος ή στην πτώση ή στην έγερση. Δεν είναι γραμμένο όπου ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε; Μόνο εύχου στο Θεό να βρεθείς την τελευταία σου στιγμή σηκωμένος με την αγία μετάνοια.» του εξήγησε ο Αββάς Σισώης.

Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ --- του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

 Ἀρχίζοντας ὁ πιστός τό κάθε ἔργο του ἔχει ἅγια συνήθεια νά κάνει τόν σταυρό του. Ἀναθέτει ἔτσι ὅλες τίς φροντίδες στόν Κύριο, δηλώνοντας ὅτι ἔχει ἐμπιστοσύνη στήν ἀγάπη του καί στήν δύναμή του. Ἀρχίζοντας καί ἡ Ἐκκλησία το ἔργο της κάθε χρόνο, βάζοντας ἀρχή ἀπό τόν μήνα Σεπτέμβριο, κάνει σύσσωμη τόν σταυρό της γιορτάζοντας πανηγυρικά τήν Ὕψωση τοῦ τιμίου Σταυροῦ. Ὅλο τόν μήνα -καθώς ἡ γιορτή εἶναι στά μέσα τοῦ μηνός- καλούμαστε - προεόρτια, ἑόρτια καί μεθεόρτια- νά ὑψώσουμε τήν καρδιά καί τον νοῦ μας στόν ὑψωμένο σταυρό τοῦ Κυρίου καί νά ζητήσουμε τον ἁγιασμό πού ἀπορρέει ἀπό αὐτόν, τό ἔλεος καί τήν χάρη. Εἶναι μία ἀγαθή εὐκαιρία, πού μᾶς χαρίζει ὅ,τι πιό πολύ χρειαζόμαστε τώρα πού ἐπαναλαμβάνουμε ὕστερα ἀπό τίς διακοπές τοῦ καλοκαιριοῦ τίς ἐργασίες μας, τώρα πού ξαναμπαίνουμε στόν μόχθο τῆς βιοπάλης καί ἡ ἀγωνία τῆς ἐπιβιώσεως μᾶς σφίγγει τά σωθικά. Χρειαζόμαστε αὐτή τήν ὥρα ἕνα δυνατό χέρι νά μᾶς στηρίξει· κι εἶναι τό παντοδύναμο χέρι τοῦ ἐσταυρωμένου Θεοῦ. Χρειαζόμαστε μία θερμή ἀγκαλιά νά μᾶς κρατήσει· κι εἶναι ἡ ὁλόθερμη ἀγκαλιά τοῦ φιλανθρώπου Ἰησοῦ. Τά ματωμένα χέρια του, διάπλατα ἀνοιχτά πάνω στόν σταυρό, ἁπλώνονται πρός ἐμᾶς καί μᾶς βεβαιώνουν για τήν δύναμη τῆς ἀγάπης του· «Ὁ Χριστός ἠγάπησεν ἡμᾶς καί παρέδωκεν ἑαυτόν ὑπέρ ἡμῶν προσφοράν καί θυσίαν τῷ Θεῷ εἰς ὀσμήν εὐωδίας» (Ἐφ 5,2). Εὐωδιάζει ὁ κόσμος ὅλος ἀπό αὐτή τήν θυσία.

ΣΧΟΛΙΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΩΝΥΜΟΝ ΣΗΜΕΙΩΣΗ «Σ.σ. δεν δημοσιεύει όλες τις σελίδες για οικονομικούς λόγους, μη χάσει συνδρομητές...»

Θεωρῶ κάπως ἄδικον καί κακεντρεχήν τήν μομφή κατά τοῦ «ὈΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» ὅτι δῆθεν δέν δημοσιεύει ὁλόκληρα τά κείμενά του ἵνα μή χάσει τούς συνδρομητές.

Εἶναι μάλλιστα ντροπή, ἄνθρωποι Χριστιανοί νά γράφομεν καί νά ἀναδημοσιεύομεν τέτοιες αὐθαίρετες καί ἀνυπόστατες κατηγορίες, παρ΄ ἐκτός μόνον διανοητικά ὑστερημένα ὄντα δύνανται νά γράφωσιν τέτοιες μικρότητες.

Διότι κατά πρῶτον: Ὁ «ὉΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» διαθέτει μηναιόν καί ἐβδομαδιαίον Ἀρχεῖον τῶν ἐβδομαδιαίων Φύλλων του εἰς τό περίφημον Ἱστολόγιόν του. Ἄν ἔκανε τόν κόπον καί ἐρευνοῦσε προσεκτικώτερα ὁ γράφων τήν ἀνοησία «Σ.σ. δεν δημοσιεύει όλες τις σελίδες για οικονομικούς λόγους, μη χάσει συνδρομητές...» δέν θά ἔκθετεν τόν ἑαυτόν του.

Κατά δεύτερον:Ὁ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» ἐκδίδεται ἐβδομαδιαίως καί ἀποστέλνεται σ΄ ὁλόκληρον τήν οἰκουμένη, ἄρα συνεπῶς, μᾶλλον κατά δημοσιογραφικήν ἄποψιν, (δέν εἶμαι νομικῶς σύμβουλος τοῦ «Ο.Τ.») δέν εἶναι δεοντολογικά ὀρθόν, ἵνα δημοσιεύει ἀμέσως, ἅπαντα τά φύλλα, παρ΄ ἐκτός τοῦ ἐξωφύλλου αὐτοῦ. Διότι π.χ. εἰς τήν Κύπρον, ἔρχεται τό Σάββατον εἰς τά περίπτερα, ἐνῶ προφανῶς εἰς τήν Ἑλλάδα, κυκλοφορεῖ ἀπό τήν Παρασκευή! Ἄν ἐδημοσίευεν αὐθημερῶς καί διαδικτυακῶς ἅπαντα τά Φύλλα του, τότε ποῖον τό νόημα νά πωλεῖται εἰς τά περίπτερα τῆς Κύπρου κ.ἄ.; Φυσικά, ἐμεῖς οἱ Νεοέλληνες, εἴμεθα πολύ ζηλόφθωνος λαός, θεωροῦμεν ὅτι εἴμεθα τό μοναδικόν κέντρον τῆς γῆς πράγμα ἄτοπον. Οὔτε κἄν ἀναλογιζόμαστε, ὅτι ὑφίσταντο πολλοί ἄνθρωποι εἰς τόν κόσμον (πέρα καί μακράν τῆς Ἑλλάδος μας), Κληρικοί, Μοναχοί, Λαϊκοί, πού καλῶς ἤ κακῶς, δέν ἔχωσιν ΚΑΜΜΙΑ πρόσβασιν εἰς τό διαδίκτυον. Ἄρα συνεπῶς, ἔχωσιν ἀνάγκη μίαν ἐφημερίδα, ΤΗΝ ὀρθόδοξη καί μαχητικήν ἐφημερίδα πού γράφει ἱστορία πάνω ἀπό μισόν αἱῶνα.

Κατά τρίτον: πρέπει νά μάθομεν, κάποτε, ὅτι ὁ μιμητισμός ἤ ἔστω ὁ πιθηκισμός βλάπτει παντελῶς, τήν κριτική σκέψη, καί αὐτό τό λέγω γενικῶς διά ὅλους μας πού παρασυρώμεθα πολλές φορές, διότι ἀναδημοσιευώμεν κείμενα καί σχόλια ἄλλων χωρίς τήν παραμικρή ἔρευνα καί ἐξακρίβωσιν. Τί θέλω νά πῶ; Θέλω νά πῶ, ὅτι πρέπει νά ἐρευνοῦμεν πραγματικά, καί ὄχι προχειρολογίες, νά ἐπαληθεύωμεν καί νά διασταυρώνουμεν τήν ὅποια ΠΗΓΗ πού μᾶς παραθέτει ὁ καθένας εἰς τήν μπλοκόσφαιρα καί ἄλλου.

Κατά τέταρτον: ἐννοεῖται ὅτι ὅποιος ἐπιθυμεῖ νά διατηρεῖ ἕνα σοβαρό ἱστολόγιον, ὅπως τό φιλόξενον καί μαχητικόν Ἱστολόγιον «ὁ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ» θά πρέπει νά εἶναι πάρα πολύ προσεκτικός, μέρες πού εἶναι, τό τί καί τό πῶς δημοσιεύει εἰς τό διαδικτυακόν χῶρον, αὐτά ὅλα τά γράφω, εἰδικῶς διά ἑμένα, διότι εἶμαι ξεροκέφαλος, πεισματάρης καί ἐγωϊστής καθῶς μού τό ὑπενθυμίζει πολλάκις ἡ γυναίκα μου. 

Κατά πέμπτον: Ὅποιος ἐπιθυμεῖ, π.χ. νά μελετήσει τό ποιό πάνω κείμενον τοῦ ἀρθρογράφου κ. Παναγιώτη Νούνη ἤ τοῦ δεῖνα, ἔχει τρεῖς ἐπιλογές: 1ον. Νά γίνει συνδρομητής τῆς ἐφημερίδας, ὥστε νά λαμβάνει τά φύλλα σπίτι του. 2ον. Νά ὑπάγει εἰς ἕνα περίπτερον τῆς Ἑλλάδος ἤ τῆς Κύπρου ἤ κ.ἄ. καί νά ζητήσει ἀπό τήν περιπτερά του τόν «ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ». 3ον. Ψάχνομε πληροφορίες διά τόν ὅποιον ἀρθρογράφον, π.χ. ἄν ἔχει ἰστολόγιον κ.ο.κ. καί προσπαθῶμεν καλοπροαίρετα νά ἀνακαλύψωμεν, ἄν ἔχει πρωτοδημοσιεύει τό κείμενον πού μᾶς ἐνδιαφέρει. 4ον. Ἄν τό ἀνακαλύψωμεν, τότε, ἄν θέλωμεν ἐρωτοῦμεν τόν ἀρθρογράφο, ἄν ἀποδέχεται μέ τήν ἄδειά του, τήν ἀναδημοσίευση του καί τότε τό ἀναδημοσιεύωμεν μέ τήν εὐλογία του, χωρίς ἀνόητες καί ζηλόφθονες περιττές γκρίνιες.

Εὐχαριστῶ διά τήν φιλοξενία καί λυπάμαι διά τήν παρέμβασιν, μιᾶς καί δέν ἔχω στόχον νά ἀντιδικήσω μέ σεβαστά καί πολύτιμα πρόσωπα ἀλλά μέ κακόβουλες ἐνέργειες καί κακοπροαίρετους λογισμούς.

Ἡ πιό πάνω σημείωσις ἤ καί «μπιχτή», κατά τήν προσωπική γνώμη μας, εἶναι δείγμα μεγίστης ἀνοησίας.

Π.Π.Ν.  

***

Απάντηση

Το "σ.σ." κ. Νούνη σημαίνει σημείωση σύνταξης, στην προκειμένη περίπτωση σημαίνει ότι το σχόλιο "μπιχτή" όπως το αποκαλείς, είναι του διαχειριστή της "Ορθόδοξης Φωνής" δηλαδή εμού του Κωνσταντίνου Αργυρακόπουλου. Σε ευχαριστώ για τα ωραία λόγια που με "στολίζεις" όμως δεν παρουσιάζεις την αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι αν ανέβαζε ο "Ορθ. Τύπος" όλα τα φύλλα του στο ιντερνέτ θα έχανε ίσως ένα μέρος των συνδρομητών του. Αυτός νομίζω είναι ο λόγος που δεν το κάνει πέραν του ..."δέν εἶναι δεοντολογικά ὀρθόν".

Θρησκευτικό Νομοσχέδιο Άρθρο 16

+Ι.Γ.Ζ.
Θρησκευτικό Νομοσχέδιο
Άρθρο 16
Διατήρηση ειδικότερων νομικών καθεστώτων

Οι διατάξεις του παρόντος δεν εφαρμόζονται: (α) για τους θρησκευτικούς λειτουργούς και την οργάνωση των θρησκευτικών κοινοτήτων, που ανήκουν στην κανονική δικαιοδοσία και κλίμα της κατά το άρθρο 3 του Συντάγματος Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος ή των λοιπών, εντός ή εκτός Ελλάδος, ομόδοξων Εκκλησιών του Χριστού, Πατριαρχείων, Μητροπόλεων ή Μονών, που είναι ενωμένες δογματικώς με τη Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και τηρούν, όπως και εκείνη, απαρασαλεύτως τους Ιερούς Αποστολικούς και Συνοδικούς Κανόνες και τις Ιερές Παραδόσεις, (β) για τους θρησκευτικούς λειτουργούς και την οργάνωση των θρησκευτικών κοινοτήτων που πιστεύουν στον ιουδαϊσμό, για τις οποίες εφαρμόζονται οι διατάξεις περί ισραηλιτικών κοινοτήτων και (γ) για τους θρησκευτικούς λειτουργούς και την οργάνωση θρησκευτικών κοινοτήτων μουσουλμάνων στις εδαφικές περιφέρειες των μουφτειών.


Εν συμπεράσματι το άρθρο 16 οριοθετεί τα σύνορα της Εκκλησίας και του ψεύδους. Του φωτός και του σκότους. Δηλώνει κατηγορηματικά ότι η αλήθεια της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, που τηρεί απαρασαλεύτως τους Ιερούς κανόνες είναι η κρατούσα και Οικουμενιστική Εκκλησία των Νεοημερολογιτών και το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Απ’ εκεί και πέρα, όλοι οι υπόλοιποι θρησκευόμενοι πολίτες υπάγονται στο θρησκευτικό νομοσχέδιο.
Το εν λόγω Νομοσχέδιο σε υποχρεώνει να γίνεις μέλος ενός οργανισμού και να υπαχθείς σ΄ αυτό με τους ίδιους όρους που αρμόζει σε Παραθρησκευτικές οργανώσεις, Σέκτες, Αιρέσεις και όλα τα μορφώματα της Νέας Εποχής. Με δυό λόγια η Εκκλησία του Χριστού γίνεται ένα Θρησκευτικό Νομικό Πρόσωπο, από τα πολλά που υπάγονται στο εν λόγω Νομοσχέδιο, βλασφημώντας έτσι τον Θεανθρώπινο και θεοσύστατον οργανισμό της Εκκλησίας του Χριστού.

Οι θρησκευτικές κοινότητες του εν λόγω νομοσχεδίου , είναι η μία αίρεση δίπλα στην άλλη αίρεση καθώς και η νομιμοποίησή των. Σ’ αυτόν τον αχταρμά εισχώρησαν οι ΓΟΧ. Από πότε η Εκκλησία του Χριστού συναθροίζεται με αιρέσεις και αλλόδοξους;
H Εκκλησία του Χριστού, είναι η αλήθεια και η αποκάλυψη και όχι μια Σέκτα που περιμένει ανυπερθέτως, την αναγνώριση από τον Καίσαρα.
« Τα τω Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ »

Είμαστε χωρισμένοι πνευματικά και διαιρημένοι διοικητικά από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έως ότου οι αποστάτες της Ορθοδόξου πίστεως, να αφαιρέσουν αυτά που πρόσθεσαν και να προσθέσουν αυτά που αφαίρεσαν. Περαιτέρω, με την ίδρυση μιας νέας ξεχωριστής Ορθόδοξης θρησκευτικής οντότητας, από αυτήν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, οριστικοποιούμε de fucto το σχίσμα που ευαγγελίζονται οι Νεοημερολογίτες. Δεν θα μπορούμε πλέον να μιλάμε για Ορθοδοξία, διότι δυστυχώς εμείς θα θεωρούμεθα υπό πάντων σχισματικοί και αιρετικοί και μάλιστα με την υπογραφή μας. 

Η ΑΡΕΤΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΣ -- Αθωνικά άνθη

 Θεία αρετή είναι η προαιρετική ενέργεια του ανθρώπου προς πραγμάτωσιν του ηθικού δέοντος. Είναι επίσης η βούλησις δια την ενέργειαν του καλού. Με το χάρισμα παρουσιάζεται η εξής σχέσις· κάθε χάρισμα που δίδεται εις τον άνθρωπον από τον Θεόν ως δώρημα τέλειον, έχει τα ιδιώματά του, τα οποία είναι αυταί αι αρεταί· με την σειράν της δε η αρετή αποσπά, όταν ευρεθή εις πληρότητα ιδανικήν, εκ του Θεού και ανάλογον χάρισμα κ.ο.κ. Αι αρεταί εννοούνται καθολικώς ως μία αρετή, ως στάσις δηλαδή του πνεύματος και δυναμισμός της ψυχής προς κτήσιν της τελειότητος. Ήδη και ο Πλάτων πρεσβεύει την ιδίαν άποψιν. «Η δικαιοσύνη και σωφροσύνη και οσιότης και πάντα ως εν τι είη συλλήβδην, αρετή» («Πρωταγόρας» 329. Βλ. και «Πολιτεία» 433 Α. κ.ε.). Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, χωρίς να απορρίπτουν την αρετήν, εις οποιονδήποτε φορέα την εύρουν –αποδέχονται και την τυχούσαν εις τους προ ή έξω της Εκκλησίας –, την θεωρούν ως ποιότητα της ψυχής, η οποία δεν ευρίσκεται βεβαίως ολοκληρωμένη. Αλλά εις ένα «τέλειον και ολόκληρον» (Ιακ. α: 4) Χριστιανόν η αρετή έχει πλήρη ενότητα. Η ενότης επιτυγχάνεται δια της τηρήσεως των εντολών· ούτω γράφει ο Νέος Θεολόγος θείος Συμεών (SC 113, 38) : « Δια γαρ της εκπληρώσεως των εντολών η εργασία των αρετών, δια δε της πράξεως των αρετών η πλήρωσις των εντολών γίνεται, και ούτω δια τούτων ανοίγεται ημίν η θύρα της γνώσεως».

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ ~ Ι.Μ.ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Φεβρωνίας οσιομάρτυρος, Λογγίνου μάρτυρος και των 5 αδελφών αυτού, Προκοπίου νεομάρτυρος (1810).

Ἡ Ὁσιομάρτυς Φεβρωνία ἐμόναζε σὲ κάποιο μοναστήρι τῆς πόλεωςΝισίβεως τῆς Μεσοποταμίας μαζὶ μὲ τὴ θεία της Βρυαίνη καὶ τὴνἀδελφὴ Θωμαΐδα, διότι ὅλες οἱ ἄλλες μοναχές, ἀφοῦἐπληροφορήθηκαν ὅτι ἔρχονταν στὴ μονὴ πρὸς σύλληψή τουςστρατιῶτες τοῦ ἡγεμόνος Σελήνου (288 μ.Χ.), κατὰ τοὺς διωγμοὺςτοῦ Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.), ἐζήτησαν σωτηρία διὰ τῆς φυγῆς.Προσελθόντες δὲ οἱ στρατιῶτες τὶς ἀπήγαγαν πρὸς τὸν Σελῆνο, ὁὁποῖος καὶ ἐπέβαλε τὴν Ὁσία Φεβρωνία σὲ φρικόταταβασανιστήρια, ἀφοῦ ἀρνήθηκε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα καὶ νὰδεχθεῖ ὡς σύζυγό της τὸν Λυσίμαχο, ἀνεψιὸ τοῦ ἡγεμόνος. Μὲπροσευχὲς καὶ πνευματικὴ ἀνδρεία, ἐπιθυμοῦσα νὰ γίνει «τῆςμελλούσης δόξης κοινωνὸς» ἐδέχθηκε τὸ μαρτυρικὸ δι’ἀποκεφαλισμοῦ τέλος αὐτῆς, τὸ 304 μ.Χ.
Ἡ Σύναξις αὐτῆς ἐτελεῖτο στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦΒαπτιστοῦ ποὺ εὑρισκόταν στὴν Ὀξεία.

Ἀναφέρεται στόν βίο τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Κολοβοῦ (9 Νοεμβρίου), γιά κάποια παρθένο, πού ὀνομαζόταν Παϊσία, ἡ ὁποία ἦταν πολύ ἐλεήμων.

Αὐτή εἶχε ξενοδοχεῖο καί φιλοξενοῦσε ὡς ἐλεήμων ὅλους τούς πατέρες τῆς σκήτης. Μετά ἀπό ἀρκετό καιρό, ἀφοῦ δαπάνησε ὅλη τήν περιουσία της σε φτωχούς καί ξένους, ἐπτώχευσε τόσο πολύ, ὥστε ἀπό συνεργία τοῦ κακοῦ ἔπεσε στήν πορνεία καί στίς κακές συναναστροφές. Ὅταν οἱ πατέρες ἔμαθαν αὐτό τό γεγονός, ἐπειδή εἶχαν εὐεργετηθῆ καί την γνώριζαν πολύ καλά, εἶπαν στόν ὅσιο Ἰωάννη τόν Κολοβό: «Ἀββᾶ ἀκούσαμε ὅτι ἡ Παϊσία, πού τόσο μᾶς εὐεργέτησε, ζῆ μέ ἀσωτία. Λοιπόν κάνε ἀγάπη γιά τόν Κύριο καί προσπάθησε μέ τήν σοφία, πού σοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος νά τήν κάνης νά μετανοήση». Πράγματι ὁ ὅσιος πῆγε στό σπίτι της, ἀλλά μία γριά οἰκονόμος ὄχι μόνο δέν τόν ἄφησε νά μπῆ, ἀλλά τοῦ εἶπε καί τά ἑξῆς: «Σεῖς οἱ μοναχοί φάγατε ὅλον τόν πλοῦτο τῆς κυρίας μου καί τώρα τί θέλεις ἀπό αὐτήν, πού ἔμεινε φτωχή καί ἄπορη;». «Ἐγώ πές της γιά τό καλό της ἦρθα» ἀπάντησε ὁ ὅσιος.

Περί Οικουμενισμού --- Εφημερίς "Ορθόδοξος Τύπος" αρ. φ. 1784

Υπάρχουν σήμερα ορισμένα αυτονόητα, τα οποία επιτρέπουν την ομαλή εξέλιξη των γεγονότων, που θα οδηγήσουν στο «κοινό ποτήριο» εφόσον η ένωση των Εκκλησιών έχει ήδη υπογραφεί από καιρό! Δυστυχώς δε, με μίαν απίστευτη ειρωνεία της Ιστορίας είναι τα ίδια «αυτονόητα», τα οποία στον καιρό τους δεν επέτρεψαν την εσχάτη προδοσία της αληθινής πίστεως. Το μεγαλύτερο είναι πως όταν έρθει η ώρα, ο λαός του Χριστού θα αντιδράσει! Στην ερώτηση, γιατί ο λαός του Χριστού δεν έχει αντιδράσει ακόμη, η απάντηση είναι πως ο λαός αυτός δεν είναι ενημερωμένος! Όλα γίνονται με πρωτοβουλία της διοικήσεως της Εκκλησίας, η οποία διοίκηση, σαν γραφειοκρατικός οργανισμός, δεν έχει υποχρέωση να δίνει λόγο. Έχει στηθεί λοιπόν μία Μυστική συμφωνία τύπου Ποντίου Πιλάτου, ανάμεσα στον «λαό» και στην «Ιεραρχία», κατά την οποία θα εμφανιστούν όλα σαν τετελεσμένα. Ο λαός θα νίπτει τας χείρας του, επειδή δεν ήταν ενημερωμένος. Και η Ιεραρχία θα νίπτει τους πόδας της, διότι ό,τι κι αν έγινε και ό,τι κι αν γίνει δεν πρόκειται να προδόση την Ορθοδοξία!
***
Ο Ανώνυμος άφησε ένα σχόλιο για την ανάρτησή σας "Περί Οικουμενισμού --- Εφημερίς "Ορθόδοξος Τύπος...":

+Ι.Γ.Ζ.
Χθές η Ληστρική "σκάλωσε" στον προσδιορισμό των άλλων εκκλησιών.
Ο Ναυπάκτου Ιερόθεος πρότεινε τον όρο "χριστιανικές κοινότητες" ενώ οι υπόλοιποι Ιεράρχες ονομάτισαν τους Παπικούς ως εκκλησία.
Αυτό άλλωστε είχε δηλώσει και ο Σεραφείμ Πειραιώς... να προσδιοριστούν ως κοινότητες και όχι ως εκκλησίες.

Και τώρα ένα καθρέφτισμα στους Προδότες ΓΟΧ.
Υπέγραψαν στο Θρησκευτικό Νομοσχέδιο, ότι είναι Θρησκευτική κοινότητα, διότι η Εκκλησία του Χριστού είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο και όλες οι Εκκλησίες που επικοινωνούν με αυτό.

Δηλαδή αυτό που προσπαθούν να πετύχουν για τους αιρετικούς ο Σεραφείμ Πειραιώς και ο Ναυπάκτου Ιερόθεος, οι ΓΟΧ το υπέγραψαν απο μόνοι τους, και μάλιστα πανηγυρίζουν που επίσημα έγιναν Σέκτα, δίπλα σε άλλες Σέκτες και αιρέσεις κάτω απο την ομπρέλα αυτού του Νομοσχεδίου.
Σκοτάδι απαραμύθητο... 

***

σ.σ. έχεις αδελφέ αυτό το "Θρησκευτικό Νομοσχέδιο" να το ανεβάσουμε ;

Ἀναφορικῶς μὲ τὸ Τάμα τοῦ ῎Εθνους, ἴδατε στὸ Ψήφισμα τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τὴν 22.6.2016. -- ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

 http://www.fotgrammi.gr/index.php/news-tama/1093------22616-----

ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ 67

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ

 24.6.2016

 «Τσουνάμι» δεκάδων καὶ ἑκατοντάδων μέτρων προκαλεῖ τὸ ἄρθρο τοῦ τοῦ ταπεινοῦ καὶ εὐλαβοῦς ἀσκητοῦ τοῦ Ἁγίου Ὄρους πατρὸς Βλασίου ἀπὸ τὶς Βίγλες Ἁγίου Ὄρους.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Κήρυγμα περί της ''Συνόδου'' της Κρήτης [mp3 - 2016].

Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ : δέν καταγγέλει (σ.σ. τό κείμενο της ληστρικής Συνόδου της Κρήτης) τήν ἰδεολογική ἐπικαιροποίηση τῶν ἐγκλημάτων εἰς βάρος τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ.

Τό κείμενο αὐτό δυστυχῶς ἀκυρώνει τά αἵματα, τίς θυσίες καί τά ἀνήκουστα μαρτύρια καί τά πολυώδυνα βάσανα τῶν Ἁγίων καί Ἡρώων τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν Πίστεως πού κατακρεουργήθησαν καί ἐκάησαν ζῶντες ἀπό τούς Λατίνους καί Λατινόφρονες (Ἰωάννη Βέκκο, Μιχαήλ Παλαιολόγο) καί ἐγκληματικῶς ἀμνηστεύει τήν στρέβλωσι τοῦ Εὐαγγελικοῦ κηρύγματος ἀπό τούς ἐκπεσόντας «χριστιανούς» τοῦ Παπισμοῦ. Εἶναι πολυσήμαντος ὁ πρόλογος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ.κ. Ἱερωνύμου τοῦ Β΄, ὡς Μητροπολίτου Θηβῶν καί Λεβαδείας (28-2-2000), στό βιβλίο τοῦ Ἰταλοῦ Μάρκο Ἀουρέλιο Ριβέλλι (Ἐκδόσεις Προσκήνιο - Ἀγγελος Σιδερᾶτος, 2000) μέ τίτλο: «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Γενοκτονίας», ὅπου ἐκφράζει μέ συγκινητικό τρόπο τόν ἀποτροπιασμό του γιά τήν δολοφονία 850.000 Σέρβων Ὀρθοδόξων μέ ἠθικόν αὐτουργόν τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ζάγκρεμπ καί μετέπειτα Καρδινάλιο Ἀλουΐσιο Στέπινατς, ὁ ὁποῖος στό ἡμερολόγιόν του στίς 27-3-1941, σελ. 172, Βιβλίο Δ΄ ἔγγραφε : «Τό Πνεῦμα τοῦ Βυζαντίου εἶναι κάτι τό τόσο τρομερό τό ὁποῖο μόνο ὁ Παντοδύναμος καί Παντογνώστης Θεός δύναται νά ἀνέχεται» καί στήν σελ. 176: «Τό Σχίσμα τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι ἡ μεγαλύτερη κατάρα ἐν Εὑρώπῃ, σχεδόν μεγαλύτερη καί ἀπό τόν Προτεσταντισμό». Εἶναι τρομακτική ἡ μαρτυρία τοῦ Ἰταλοῦ συγγραφέως Κούρτσιο Μαλαπάρτε, ὅτι εἶδε ἕνα μεγάλο καλάθι μέ 20.000 ἀνθρώπινα μάτια Ὀρθοδόξων Σέρβων, πού τοῦ ἐπέδειξαν μέ «ὑπερηφάνεια» ὁ διαβόητος ἀρχηγός τῶν Οὐστάσι Ἄντε Πάβελιτς καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλουΐσιος Στέπινατς. Γιά τά ἐγκλήματά του αὐτά εἰς βάρος τῆς ἀνθρωπότητος, κατεδικάσθη ἀπό τό Διεθνές Δικαστήριο Ἐγκληματιῶν τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σέ πολυετή κάθειρξη. Αὐτόν ὅμως τόν στυγνό ἐγκληματία «Ἁγιοποίησε» ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος  ὁ Β΄ (Βοϊτύλα) τοῦ ὁποίου τά ἀποκαλυπτήρια ἔγιναν προσφάτως μέ τήν δημοσιοποίησι τῶν ἐρωτικῶν του ἐπιστολῶν πρός τήν ἔγγαμη ἀκαδημαϊκό συμπατριώτισσά του, τόν ὁποῖον μέ τήν σειρά του «ἁγίοποίησε» ὁ νῦν Πάπας Φραγκίσκος (Μπεργκόλιο)!!! Σέ ὅλα αὐτά τά τραγικά καί ἀνυπόφορα προσφέρει κάλυψη μέ τήν σιωπή του αὐτό τό ἀπαράδεκτο κείμενο γιατί δέν καταγγέλει τήν ἰδεολογική ἐπικαιροποίηση τῶν ἐγκλημάτων εἰς βάρος τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ.

ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ -- «Καί πολλοί ἐπί τῇ γεννήσει αὐτοῦ χαρήσονται».(Λουκ. Α‘ 14).

Νικηφόρου Θεοτόκη

«Δίκαιος ὁ Κύριος καί δικαιοσύνας ἠγάπησεν». Τοῦτο ἁρμόζει νά εἰποῦμεν εἰς τήν ὑπέρλαμπρον καί ἐνδοξοτάτην ἑορτήν, ὅπου τήν σήμερον ἡμέραν ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς πανηγυρίζομεν. Δίκαιος εἶναι ὁ Κύριος, καί τάς δικαιοσύνας ἀγαπᾶ, διά τοῦτο μέ τόσα πολλά μεγαλεῖα, καί μέ τόσας μεγάλας δόξας, ἠθέλησε νά μεγαλύνη τό γενέσιον τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Ὁ Ἰωάννης ὑπερβαίνει ὅλους τούς Ἁγίους εἰς τήν ἁγιότητα· δέν ἐγεννήθη εἰς τόν κόσμον ἄλλος ἄνθρωπος μεγαλύτερος ἀπό αὐτόν εἰς τήν χάριν, ἐξαιρετικώτερος εἰς τήν ἀρετήν, περισσότερος εἰς τήν τελειότητα. Τοῦτο, ὅπου λέγω, δέν εἶναι ὑπερβολή, οὐδέ φοβοῦμαι τίποτε, μήν τύχη καί λανθασθῶ, ὅταν τόν ἀνεβάζω εἰς ἕνα τοιοῦτον ὑψηλότατον ὕψος ἡ ἄπειρος καί ἀλάνθαστος σοφία τοῦ πανσόψου καί ὑπερτελείου Θεοῦ, ὅπου καλά ἐγνώρισε τήν ἀρετήν του, αὐτή τόν ἀνέβασε τόσον ὑψηλά, δίδοντάς του τά πρωτεῖα ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους. «Οὐκ ἐγήγερται ἐν γέννητοῖς γυναικῶν μείζων Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ». Τοῦ Ἰωάννου ἡ ζωή ἔχει περισσοτέραν ἁγιότητα ἀπό τήν πολιτείαν τῶν ἄλλων Ἁγίων τό γενέσιον τοῦ Ἰωάννου πρέπει νά ἔχη περισσότερην χάριν καί δόξαν ἀπό τῶν ἄλλων Ἁγίων τά γενέσια.

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

 «… ουδέν γαρ εδόκει μοι τοιούτον, οίον μύσαντα τας αισθήσεις, έξω σαρκός και κόσμου γενόμενον, και εις εαυτόν συστραφέντα μηδενός των ανθρωπίνων προσαπτόμενον…» Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος.

Εκπληρούντες υπόσχεσίν μας προς τους αναγνώστας των «Τριών Ιεραρχών», αρχόμεθα της δημοσιεύσεως σειράς άρθρων περί του αγίου Γρηγορίου και της Θεολογίας αυτού. Εκ προοιμίων δηλούμεν, ότι η παμμερής απεικόνισις του Παλαμά, ως Μυστικού και Δογματικού Θεολόγου, είναι ανέφικτος εις τον περιωρισμένον χώρον ενός περιοδικού και εις ολίγα μόνον άρθρα. Θα προσπαθήσωμεν να εμφανίσωμεν τα θέματα, τα οποία προέβαλε και τα οποία συνετάραξαν την εποχήν του, εις λιτάς και αδράς γραμμάς, ελπίζοντες λίαν προσεχώς να δώσωμεν ωλοκληρωμένον τον θείον Παλαμάν κατά την βίωσιν και την Θεολογίαν του. Τούτο είναι εκ των ων ουκ άνευ αιτημάτων της Ορθοδοξίας, διότι ως Δογματικός και Μυστικός Θεολόγος έθιξε ζητήματα, τα οποία δια πρώτην φοράν ενηρθρώθησαν εις Συνοδικάς αποφάσεις, δι’ ων η Εκκλησία οιονεί ανεκεφαλαίωσεν εν τω προσώπω του Παλαμά μέγα μέρος της δογματικής διδασκαλίας της και της εξ αυτής πηγαζούσης οικείας πνευματικότητος. Παρά ταύτα ουδείς των Πατέρων είναι τόσον παρεξηγημένος, και παρ’ αυτοίς τοις Ορθοδόξοις, όσον ο Παλαμάς, και ουδενός άλλου αγίου Πατρός δεν έχομεν τόσην ανάγκην σήμερον, εις την εποχήν του ψυχικού άγχους και της αγωνίας προς λύτρωσιν, όσον από τον μέγιστον τούτον Θεολόγον.

Κατ’ αρχήν είναι απαραίτητον να γνωρίζωμεν ότι ο Παλαμάς υπήρξε κυρίως Ησυχαστής, φορεύς δηλονότι ησυχαστικών εμπειριών.

Εξομολογείσθε τω Κυρίω -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Γενέθλιον του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου και η Σύναξις των δικαίων γονέων αυτού Ζαχαρίου και Ελισάβετ, Παναγιώτου νεομάρτυρος.

Ἡ Ἐκκλησία, τρία μόνο Γενέθλια τιμᾶ καὶ ἑορτάζει: α. τοῦ Δεσπότου καὶ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, β. τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καὶ γ. τοῦ Τιμίου Προδρόμου.

Τὰ γεγονότα  τῆς γεννήσεως τοῦ Τιμίου Προδρόμου ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ α’ κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του.

Γράφει, λοιπόν, ὅτι στὶς ἡμέρες τοῦ βασιλέως Ἡρώδη ἐζοῦσε στὴν Ἰουδαία κάποιος ἱερέας ποὺ λεγόταν Ζαχαρίας. Εἶχε σύζυγό του τὴν Ἐλισάβετ, ἡ ὁποία ἦταν ἀπόγονος τοῦ Προφήτου Ἀαρών. Ἦσαν καὶ οἱ δύο ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ καὶ ἐζοῦσαν μὲ δικαιοσύνη, φόβο Θεοῦ, εὐλάβεια, σωφροσύνη, καὶ ἐτηροῦσαν τὶς θεῖες ἐντολές. Γιὰ πολλὰ χρόνια ἱκέτευαν τὸν Κύριο νὰ τοὺς εὐλογήσει μὲ τὴ χαρὰ τῆς τεκνογονίας, ἀλλὰ δὲν εἶχαν ἀποκτήσει, παρὰ τὴ θερμὴ προσευχή τους, παιδί.