Ὁ῎Αγγελος ἐβόα τῇ Κεχαριτωμένῃ

Tρία γνωρίσματα της Εκκλησίας -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Η γιορτή της Πεντηκοστής καθιστά επίκαιρο τον λόγο περί Εκκλησίας, η οποία ούτως ή άλλως βρίσκεται πάντοτε στην επικαιρότητα, αφού Εκκλησία είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος, ο αιώνιος και αναλλοίωτος Ιησούς Χριστός (Εβρ. 13: 8), και όλοι οι εν αυτώ ζώντες. Κι επειδή ένας είναι ο Χριστός, η κεφαλή της Εκκλησίας, εξυπακούεται ότι μία και μοναδική είναι και η Εκκλησία του, η Ορθόδοξη Εκκλησία. Το σώμα της απαρτίζουμε όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, στο μέτρο που πιστεύουμε και αποδεχόμαστε τον Ιησού Χριστό και ζούμε εν αυτώ την εν Χριστώ ζωή.                                                                                                                                         

Δεν πρόκειται να επιχειρήσω εδώ μία θεολογική ή δογματική ανάλυση της έννοιας της Εκκλησίας. Θέλω απλά και πρακτικά να μοιρασθώ μαζί σας κάποιες σκέψεις που θα μας βοηθούν να νιώσουμε τι είναι η Εκκλησία, στην οποία ανήκουμε, τι μας προσφέρει η σχέση μαζί της και πως θα αξιοποιήσουμε την σχέση αυτή. Την δυσκολία  θα διασκεδάσει ίσως η προσαρμογή του θέματος σε τρεις εικόνες από την φυσική μας ζωή· τις εικόνες της οικογένειας, του στρατεύματος και του σχολείου. Η Εκκλησία είναι η ιερή οικογένεια του Θεού, όπου ζούμε την αγάπη και την προστασία του· είναι η «καλή στρατεία» (Α΄ Τιμ. 1, 18), όπου δια βίου στρατευόμαστε πειθαρχώντας στα δικά του παραγγέλματα· είναι το θείο σχολείο του, όπου μαθητεύουμε στις σωτήριες αλήθειες. Με την εφαρμογή αυτών των αληθειών θα αξιωθούμε κι εμείς μαζί με όλους τους αγίους να βρεθούμε στην ατέρμονη χαρά της θριαμβεύουσας Εκκλησίας του στον ουρανό. Αλλά ας μελετήσουμε τις τρεις αυτές εικόνες με την σειρά.  

Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Έλκει Βαβυλώνος η Θυγάτηρ παίδας, δορυκτήτους Δαβίδ εκ Σιών· εν αυτή, δωροφόρους πέμπει δε, Μάγους παίδας, την του Δαβίδ θεοδόχον Θυγατέρα λιτανεύσοντας· διο ανυμνούντες αναμέλψωμεν· Ευλογείτω η κτίσις πάσα τον Κύριον, και υπερυψούτω, εις πάντας τους αιώνας.

Ερμηνεία.

Εν τω παρόντι Τροπαρίω αναφέρει ο Ιερός Μελωδός την σκλαβίαν όπου έκαμεν η πόλις Βαβυλών κατά της πόλεως Σιών, και αντιστρόφως την αιχμαλωσίαν όπου έκαμεν η πόλις Σιών κατά της πόλεως Βαβυλώνος. Όθεν λέγει, ότι η Θυγάτηρ της Βαβυλώνος ετράβιξεν εις τον εαυτόν της δορυκτήτους (αιχμαλώτους) από την πόλιν Σιών (την Ιερουσαλήμ), της οποίας ακρόπολις και όρος ήτον η Σιών· ταυτόν ειπείν, εσκλάβωσε τους Υιούς και απογόνους του Δαβίδ Ιουδαίους. Θυγάτηρ δε Βαβυλώνος ονομάζεται η πόλις της Βαβυλώνος, κατά δύο τρόπους.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

Ανακομιδή του λειψάνου Αθανασίου του μεγάλου, Εσπέρου, Ζωής και των τέκνων αυτών Κυριάκου και Θεοδούλου των μαρτύρων.

Κατὰ τὶς ἡμέρες τοῦ βασιλέως Ἀδριανοῦ (117 – 138 μ.Χ.) ἄρχισε καὶ πάλι ἡ δίωξη τῶν Χριστιανῶν. Ἐκείνη τὴν περίοδο μαρτύρησε καὶ ἡ Ἁγία Ζωὴ μὲ τὸν ἄνδρα της Ἕσπερο καὶ τὰ παιδιά της Κυριάκο καὶ Θεόδουλο, ποὺ κατάγονταν ἀπὸ τὴν Πισιδία.

Οἱ Ἅγιοι εἶχαν ἀγορασθεῖ ὡς δοῦλοι ἀπὸ τὸν Ρωμαῖο συγκλητικὸ Κάτλο καὶ τὴν γυναῖκα του Τετραδία, ποὺ κατοικοῦσαν στὴν Ἀττάλεια τῆς Παμφυλίας. Βλέποντας οἱ ἄρχοντες τὶς θυσίες τῶν ἀρχόντων στὰ εἴδωλα παρατηροῦσαν τὴν μάταιη λατρεία αὐτῶν καὶ πρόσεχαν πολὺ μήπως καὶ ἡ τροφὴ ποὺ τοὺς πρόσφεραν ἦταν ὑπολείμματα ἀπὸ εἰδωλολατρικὲς θυσίες.

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Ευαγγέλιο της Κυριακής του Παραλύτου (Γραπτό Κήρυγμα)

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης,

εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης (με τρίμηνη απόσπαση)

Για τον "Στύλο Ορθοδοξίας" (Μάρτιος 2015, αρ. φ. 165)

Κήρυγμα στο «μετά ταύτα ευρίσκει αυτόν ο  Ιησοῦς εν τω ιερώ και είπεν αυτώ· ίδε υγιής γέγονας· μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρόν σοι τι γένηται» (Ιω. ε  14)

        Ομολογουμένως, βρισκόμαστε ενώπιον ενός εξαιρετικού ευαγγελικού αποσπάσματος. Η θεραπεία του Παραλύτου της Βηθεσδά είναι από τις εντυπωσιακότερες ιστορίες της επιγείου δράσεως του Ιησού. Η υμνογραφία και η αγιογραφία, στόλισαν όπως ελάχιστες ιστορίες της Καινής Διαθήκης, το συγκεκριμένο θαύμα.

        Σήμερα εδώ, θα καταπιαστούμε με την ερμηνεία του στίχου ε΄ 14. Είναι πολύ διδακτικός και κρύβει μέσα του πολλές αλήθειες τις οποίες θα προσπαθήσουμε μέσα σε λίγες γραμμές να αποκωδικοποιήσουμε με τη βοήθεια του αγ. Ιωάννη Χρυσοστόμου.

....Και θα μεταλαμβάνουμε και σείς τα κορόïδα θα μᾶς βλέπετε και δεν θα αντιδράτε

.«Πάτερ μου, σε λίγο καιρό, όχι μακριά, σε πολύ λίγα χρόνια, θα υπάρξη μία εκκλησία σε όλον τον κόσμο… παπικοί, προτεστάντες, ορθόδοξοι, θα υπάρχει μία λέξη, αυτή που επικρατεί στις ημέρες μας, «ενότητα»· υπό το πρίσμα τῆς ενότητος. Από κάτω θα γίνει ένας ακταρμᾶς, δηλ. ο καθένας θα κρατάει την πίστη του, αλλά εδώ θα βλέπετε καρδινάλιο. Αυτός θα κρατάει την πίστη του, εγώ την πίστη μου, θα έχουμε όμως κοινό ποτήριο. Και θα μεταλαμβάνουμε και σείς τα κορόïδα θα μᾶς βλέπετε και δεν θα αντιδράτε. Ξέρετε γιατί δεν θα αντιδράτε; Γιατί θα σᾶς λένε «Κάντε υπακοή στην Εκκλησία». «Κάντε υπακοή», έτσι θα σᾶς λένε.» 

«Ορθόδοξος Τύπος» : Βλασφημία η αναφορά του κ. Βαρθολομαίου ότι το Άγιον Πνεύμα τον ωδήγησεν εις την σύνοδον των «Επισκόπων» του Βατικανού

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης  κ. Βαρθολομαίος συνεχίζει την οικουμενιστικήν πορείαν του με πολύ δυναμικούς βηματισμούς αδιαφορών δια τας αντιδράσεις του πιστού λαού, Ιεραρχών, Ιερομονάχων και Μοναχών. Το νέον δυναμικόν και προκλητικόν του βήμα ήταν η συμμετοχή του εις την Σύνοδον των «Επισκόπων» του Βατικανού, η οποία συνήλθε την 17^ην Οκτωβρίου. Το γεγονός είναι ιστορικόν, διότι δια πρώτην φοράν παρέστη εις παρομοίαν Σύνοδον ο επικεφαλής της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν έκρυψε την χαράν του. Εις την ομιλίαν του ανεγνώρισε τον Παπισμόν  ως αδελφήν Εκκλησίαν. Ενώ απέδωσε την συμμετοχήν του εις την Σύνοδον ως «φανέρωμα του έργου του Αγίου Πνεύματος». Αυτή την «φανέρωσιν» την θεωρεί ως καθοριστικόν βήμα δια την επανεγκαθίδρυσιν της πλήρους κοινωνίας. Είναι πλέον φανερόν ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης, δια να δικαιολογήση την παρουσίαν του και την δωδεκασέλιδον ομιλίαν του εις την Σύνοδον των Παπικών «Επισκόπων» επικαλείται το Άγιον Πνεύμα. Ωμίλησε, επίσης, δια την αγιότητα των «Επισκόπων» του Βατικανού. Αναγνωρίζει με αυτόν τον τρόπον το Βατικανόν ως Εκκλησίαν και μυστήριον ιερωσύνης εις τον Παπισμόν…  

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

Η οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια απο συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρει η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά, γι' αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω.

ΠΕΡΙ ΜΑΡΘΑΣ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑΣ --- Aθωνικά άνθη

Συνεζητήθη τελευταίος μεταξύ θεολόγων και θεολογούντων το ζήτημα της Μάρθας και της Μαρίας, δηλαδή της πρακτικής και θεωρητικής ζωής. Ποία είναι πλέον ευάρεστος εις τον Θεόν. Είναι γνωστή η ευαγγελική ιστορία. Όταν ο Κύριος Ιησούς περιήρχετο τας κώμας διδάσκων, εισήλθεν εις το εν Βηθανία σπίτι του Λαζάρου. Αι αδελφαί υπεδέχθησαν τον θείον Διδάσκαλον με χαράν. Και η μεν Μάρθα μετουσίωσε τον ενθουσιασμόν της, εις την φροντίδα της τιμητικωτέρας και πλουσιωτέρας φιλοξενίας· η δε Μαρία, έκθαμβος από την ακτινοβολίαν του την θείαν, «καθίσασα παρά τους πόδας του Ιησού ήκουε των λόγων αυτού».                                                                                                                                     
Η Μάρθα «περισπωμένη περί πολλήν διακονίαν» απετάθη προς τον Κύριον· «Κύριε, ου μέλει σοι ότι η αδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονείν;» Σύστησέ της να με βοηθήση. Τότε ο Κύριος απεκρίθη το μνημειώδες: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δε εστι χρεία. Μαρία δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής…» (Λουκ. ι: 41-42).                                                                                                              

Εκ της ιστορίας αυτής, πολλοί συνάγουν μονομερές συμπέρασμα. Ότι η Μάρθα κατεδικάσθη· ότι η διακονία της απερρίφθη ολοσχερώς. Εν τούτοις δεν είναι αληθές αυτό. Διότι αν δεν υπήρχεν η Μάρθα να διακονήση δεν θα ημπορούσε να καθήση η Μαρία, ακούουσα των λόγων του Κυρίου. «Δια γαρ της Μάρθας εμακαρίσθη η Μαρία», λέγει ο Αββάς Ησαΐας. Ο Κύριος αξιολόγησε το έργον των δύο αδελφών και προεκρίθη το της Μαρίας. Τούτο δεν σημαίνει όμως ότι απερρίφθη η διακονούσα Μάρθα. Δι’ εκείνην την ώραν, συγκριτικώς, η στάσις της Μαρίας έναντι του έργου της Μάρθας, ήτο ασφαλώς η πλέον θεάρεστος.

ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2015 ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ --- Ο ιατρός ψυχών και σωμάτων

«Άνθρωπον ουκ έχω»

Τριανταοκτώ ολόκληρα χρόνια ο παράλυτος του σημερινού Ευαγγελίου δεχόταν ένα από τα πιο απαίσια κτυπήματα της ζωής και περνούσε την δική του δοκιμασία. Ίσως διάνυσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάτω από τη στοά της θαυματουργικής κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Μάταια όμως περίμενε ένα άνθρωπο που θα τον συμπονούσε και θα του έδινε χείρα βοηθείας για να εισέλθει στην κολυμβήθρα μόλις θα ταρασσόταν το ύδωρ.

Ανελεύθεροι άνθρωποι, οφθαλμόδουλοι, ταπεινοί καιροσκόποι

Ως πρόβατα επί σφαγήν, ούτως ηκολούθουν εις την οδόν της προδοσίας της Ορθοδόξου πίστεως οι Έλληνες Επίσκοποι εις την Φλωρεντία. Ανελεύθεροι άνθρωποι, οφθαλμόδουλοι, ταπεινοί καιροσκόποι, ένα μόνο επιζητούντες, την εύνοια του Καίσαρος. Κατεπρόδωσαν τα άγια των αγίων της Ορθοδοξίας, ουδόλως απαιτήσαντες, όπως μελετήσουν επισταμένως και ελέγξουν προ της υπογραφής τον απαίσχυντο ενωτικό όρο. Συνηθίσαμε να αποδίδουμε εις πολλά αίτια την πανώλεθρο συμφορά της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως από τους Τούρκους κατά την 29^ην Μαϊου του 1453. Και μεταξύ αυτών απαριθμούμε την αφύλακτο Κερκόπορτα, από την οποία εισήλθον οι Πορθητές. Δεν αμφισβητούμε την ιστορική βαρύτητα των αιτίων (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών, στρατιωτικών), το σημαντικότερο όμως υπήρξε η προδοσία των Ελλήνων Επισκόπων, που υπέγραψαν τον επαίσχυντο ενωτικό όρο εις την Φλωρεντία. Διότι α) ηρνήθησαν την Αλήθεια της Ορθοδοξίας και επροτίμησαν το ψεύδος του Παπισμού. β) εδίχασαν τον Ελληνισμό εις κρισίμους στιγμάς και εχαλάρωσαν την αμυντική του ενότητα. γ) επεδίωξαν την εύνοια του Καίσαρος και επώλησαν τον Χριστό εις τον Παποκαίσαρα της Ρώμης και δ) έταμων την οδό της προδοσίας της Ορθοδόξου Πίστεως την οποία εξακολουθούν να βαδίζουν και σήμερα ανελεύθεροι άνθρωποι, οφθαλμόδουλοι, ταπεινοί καιροσκόποι οι ομότροποί των, σημερινοί Οικουμενιστές και φραγκοπαπόδουλοι Επίσκοποι και οι Ηγούμενοι του Αγίου Όρους, οι … λοκατζίδες της Ορθοδοξίας!

Ο Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνὸς : YΠΟΜΟΝΗ ΣΕ ΟΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ.

«Να αρχίζουμε απὸ την υπομονὴ όσων μας συμβαίνουν, και τότε να προχωρούμε στις υπόλοιπες αρετὲς με δύναμη και προθυμία, έχοντας σκοπὸν να ευαρεστήσουμε τον Θεόν. Όλοι χρεωστούμε να φυλάγουμε τις εντολὲς του Θεού ως Χριστιανοί, επειδὴ δεν χρειαζόμαστε σωματικὸν πόνον, για να αποκτήσουμε τις ψυχικὲς αρετές, αλλὰ μονάχα προαίρεση και προθυμία, για να λάβουμε την δωρεάν, όπως λένε ο Μ. Βασίλειος, ο Άγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος και οι λοιποί. Πλην όμως οι ψυχικὲς αρετὲς κατορθώνονται ευκολώτερον δια μέσου των σωματικών πράξεων». 

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Κυριακή των Μυροφόρων

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

Η εμφάνιση της Παναγίας στον Όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη

Κατά το έτος 963, συνέβη λιμός στην  Αυτοκρατορία, ένεκα του οποίου εδημιουργήθη έλλειψη τροφών και στο Άγιον Όρος. Επειδή είχε αρχίσει η οικοδομή της Λαύρας και να εξαντλούνται τα υλικά και τα τρόφιμα, ο Όσιος απεφάσισεν να μεταβεί στις Καρυές για να συμβουλευθεί τον Πρώτο και τους γέροντες επί του πρακτέου. Ενώ λοιπόν επορεύετο προς τις Καρυές, σε αρκετή απόσταση από τη Μονή, συναντά μια σεμνοτάτην και ωραιoτάτην γυναίκα. Από την θέα της εταράχθη. Αλλά πρώτη η γυνή ερωτά τον Αθανάσιον «Πόθεν έρχεσαι, Αθανάσιε, και που πορεύεσαι;».

Έκπληκτος ο Όσιος απάντησε «Ποία είσαι εσύ, η οποία μου ομιλείς και γνωρίζεις το όνομά μου;».

«Εγώ είμαι η Μήτηρ του Κυρίου και προστάτις σου» απαντά εκείνη, και συνεχίζει «Αλλ΄ είπε μοι, διατί εγκατέλιπες την Λαύραν, και που μεταβαίνεις;»

π.Νικόλαος Μανώλης, Η παραβολή του άφρονος πλουσίου από τον Μ. Βασίλειο

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Όργανα παρέκλινε το πένθος Ωδής· ου γαρ ήδον εν νόθοις οι παίδες Σιών. Βαβυλώνος λύει δε, πλάνην πάσαν και μουσικών αρμονίαν, Βηθλεέμ εξανατείλας Χριστός. Διο ανυμνούντες αναμέλψωμεν· ευλογείτω η κτίσις πάσα τον Κύριον, και υπερυψούτω εις πάντας τους αιώνας.

Ερμηνεία.

Και τούτο το Τροπάριον ερανίσθη ο Μελωδός από τον ρλστ΄ Ψαλμόν του Δαβίδ τον λέγοντα: «Επί τον ποταμόν Βαβυλώνος, εκεί εκαθίσαμεν και εκλαύσαμεν· επί ταις ιτέαις εν μέσω αυτής εκρεμάσαμεν τα όργανα ημών… Πως άσομεν την Ωδήν Κυρίου επί γης αλλοτρίας;» Λέγει λοιπόν, ότι το πένθος και η λύπη, την οποίαν έλαβον οι Ιουδαίοι δια την σκλαβίαν από τους Βαβυλωνίους, παρέκλιναν: ήτοι έκαμαν τους Ιουδαίους να αφήσουν αργά και άπρακτα τα της Ωδής όργανα, τα ωδικά και μουσικώτατα, κρεμασμένα επί τας Ιτέας· επειδή οι Παίδες της Σιών (οι Ιουδαίοι), και μάλιστα οι Ιερείς και Λευίται δεν είχον άδειαν να ψάλλουν με τα Ιερά όργανα εις τους νόθους (ξένους) τόπους, και εις την αλλοτρίαν γην· εις μόνην γαρ την Ιερουσαλήμ εδιώριζεν ο νόμος να άδωνται τα τοιαύτα όργανα, και όχι έξω από αυτήν, κατά την ερμηνείαν του Θεοδωρίτου. Και ταύτα μεν συνέβησαν τον παλαιόν καιρόν.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

Ιερεμίου του προφήτου, Ακακίου του εκ Νίβορι Θεσσαλονίκης (1813), Ευθυμίου του εκ Δημητσάνης των οσιομαρτύρων, Παναρέτου επισκόπου Πάφου, Νικηφόρου του Χίου (1821) των οσίων.

Ὁ Προφήτης Ἱερεμίας γεννήθηκε πιθανῶς κατὰ τὸ 650 π.Χ., στὴν μικρὴ πόλη τῆς φυλῆς Βενιαμὶν Ἀναθώθ, βορειοανατολικὰ τῆς Ἱερουσαλήμ. Ὁ πατέρας του ἦταν ἱερέας καὶ ὀνομαζόταν Χελκίας. Ἀνατράφηκε στὴν ἱερατικὴ αὐτὴ οἰκογένεια μὲ αὐστηρότητα. Μελετοῦσε τοὺς πρὸ αὐτοῦ Προφῆτες Ἡσαΐα καὶ Ὠσηέ. Νεότατος στὴν ἡλικία, περίπου 23 – 25 ἐτῶν, περὶ τὸ 627 – 625 π.Χ., καλεῖται ἀπὸ τὸν Θεὸ στὸ προφητικὸ ἀξίωμα. Ἀνταποκρίνεται στὸ θέλημα τοῦ Κυρίου καὶ ἔτσι τὸ ὄνομά του (Ἱερεμίας), ποὺ σημαίνει ὁ Θεὸς ἀνυψώνει ἢ καθιστᾶ, ἐκφράζει καὶ τὴν ἀποστολή του.

Κατάπληκτος ἀπὸ τὴν τιμὴ αὐτὴ ὁ Ἱερεμίας, ἀρνεῖται τὴν ὑψηλὴ τιμητικὴ κλήση, προβάλλοντας τὶς ἀσθενεῖς νεανικές του δυνάμεις. Ὁ Θεὸς ὅμως ἐνισχύει αὐτὸν ὑποσχόμενος, ὄχι ὑλικὲς ἀμοιβὲς καὶ τιμές, ἀλλὰ τὸ πολυτιμότερο ὅλων: τὴ βοήθειά Του. Ὁ Ἱερεμίας ὑπακούει.

Ὁ Προφήτης Ἱερεμίας καθαγιάσθηκε πρὶν ἀπὸ τὴ γέννησή του, ὅπως γράφει ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος. Πράγματι, στὴν ἀρχὴ τοῦ προφητικοῦ του βιβλίου ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς τοῦ λέγει: «Πρὸ τοῦ με πλάσαι σε ἐν κοιλίᾳ ἐπίσταμαί σε καὶ πρὸ τοῦ σε ἐξελθεῖν ἐκ μήτρας ἡγίακά σε, προφήτην εἰς ἔθνη τέθεικά σε».

ΟΥΔΕΙΣ ΜΕ ΑΓΑΠΑΕΙ ΩΣ Ο ΠΑΤΗΡ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ..

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=43&t=10874

....Σε αυτό το διάστημα ο π. Ιερώνυμος με δικές του ενέργειες και προσπάθειες, είχε βοηθήσει την Γερόντισσα Ευπραξία να φτιάξει ένα μικρό Ησυχαστήριο βορειοανατολικά και σε απόσταση ενός περίπου χιλιομέτρου από το νοσοκομείο της Αίγινας. Η Γερόντισσα είχε μείνει πολύ καιρό φιλοξενούμενη σε σπίτια γνωστών του, έως ότου βρει κάποιο μοναστήρι για να μονάσει. Αυτό την εμπόδιζε να εκτελεί τον μοναχικό κανόνα της και την προσευχή. Κι ο πάντα φιλόστοργος π. Ιερώνυμος, που όλα τα σκεφτόταν και για όλα νοιαζόταν, της βρήκε αυτό το ησυχαστικό μέρος και φρόντισε να χτιστούν αρχικά δυο κελλάκια και αργότερα ένα εκκλησάκι, αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, προς την οποία ο π. Ιερώνυμος είχε πολύ μεγάλη ευλάβεια και αγάπη. Εκεί, έξω από το εκκλησάκι και δίπλα στα κελλιά είχε εγκαταστήσει κι ένα μικρό πάγκο με διάφορα εργαλεία και το χρησιμοποιούσε σαν εργαστήρι.

"Oρθόδοξος Τύπος" : Ἀπρέπεια τοῦ Μητροπολίτου Σερρῶν κατὰ Χριστοδούλου τοῦ καί εὐεργέτου αὐτοῦ

Αὐτὲς οἱ γενικῆς φύσεως ἀντικανονικὲς ἀπρέπειες διανθίσθησαν καὶ ὑπογραμμίσθησαν ἀπὸ αὐτὴν καθʼ ἑαυτὴν τή δουλικὴ πρόσκλησι ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Σερρῶν κ. Θεολόγο, πρὸς τὸν Πατριάρχη. Φαίνεται ὅτι αὐτὸς ὁ Ἐπίσκοπος ἐλησμόνησε τὴν «Φοβερὴ Ἀκοινωνησία» (ἀνύπαρκτη βέβαια κανονικῶς), πού, ὁ Πατριάρχης εἶχε ἐπιβάλει στὸν μεγάλο εὐεργέτη του, τὸν μακαριστὸ Χριστόδουλο!  Ὁ μακαριστός Χριστόδουλος τὸν κατέστησε Ἐπίσκοπο, καὶ μάλιστα ἀντίθετα ἀπὸ τὸ Καταστατικὸ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πρὶν δηλαδὴ συμπληρώσει τὴν νόμιμη ἡλικία (τὰ τριάντα πέντε ἔτη)!  Κατόπιν, τάχιστα τὸν προέτεινε καὶ τόν ἐξέλεξε ὡς Μητροπολίτη Σερρῶν, σὲ μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες Μητροπόλεις τῆς Μακεδονίας... Συντονισμένοι στὴν ἴδια συχνότητα τῆς ἀγνώμονος ἀπρέπειας καὶ τῆς δουλοφροσύνης, προηγήθησαν καί κάποιοι ἄλλοι τινές Μητροπολίτες, ὅπως ὁ Κερκύρας, ὁ Μεσσηνίας, ὁ Πατρῶν, ὁ Ἐδέσσης κ.ἄ.. Ἀναρωτιέται κανείς, μήπως ὅλα αὐτὰ ἐντάσσονται στὰ πλαίσια τα- κτικοῦ καὶ στρατηγικοῦ σχεδιασμοῦ τῶν νεοδελφίνων, λόγῳ καὶ τῶν ὑποψελλιζομένων λόγων περὶ παραιτήσεως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Β΄... Ἐκτὸς ὅμως τοῦ θρόνου τοῦ Προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μερικοὶ στοχεύουν ἢ μεθοδεύουν, διὰ μεταθετοῦ καὶ στὸν ἐπίζηλον θρόνον τῆς συμπρωτευούσης Θεσσαλονίκης

Χριστιανικὴ ἐπανάστασις

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΜΕΓΑΛΗ εἶναι ἡ προθυμία τῶν συγχρόνων ἀνθρώπων νά ἀσχοληθοῦν μέ τά κοινά, νά πρωτοστατήσουν σέ κοινωνικούς ἀγῶνες, νά χτυπήσουν τήν ἀδικία καί τήν ἐκμετάλλευση καί γενικά νά κάνουν τόν κόσμο καλύτερο. Ὅλοι θέλουν νά γίνουν ἐπαναστάτες, ἀπό τούς ἀνώριμους μαθητές μέχρι τούς ἀριστερούς καί τούς παράξενους οἰκολόγους. Βάζουν ἕνα στόχο, χωρίς νά ἔχουν ξεκαθαρισμένο τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο θά τόν πετύχουν, καί ἀρχίζουν οἱ «ἀγῶνες».

Νομίζουν ὅτι μποροῦν νά κάνουν αὐτό πού σκέφτονται, μέ τόν τρόπο πού θέλουν, περιφρονώντας ὅλους ἐκείνους πού διαφωνοῦν μαζί τους. Μεταξύ τους οἱ «ἀγωνιστές» αὐτοί ἄλλοτε συμφωνοῦν καί ἄλλοτε μαχαιρώνονται. Τούς διακρίνει τό θράσος, ἡ ἔλλειψη σεβασμοῦ, ἡ καταπάτηση τῶν νόμων, οἱ αὐθαιρεσίες, ὁ ἐκφοβισμός, ἡ βία, ἡ νοθεία, ἡ ἀνυπαρξία ἤθους, ὁ προκλητικός τρόπος δράσης καί ὁ ἀνυπότακτος ἐγωισμός. Ὅλα αὐτά στηρίζονται στήν ἐσφαλμένη ἀντίληψή τους ὅτι στίς εὐγενικές, ἀνιδιοτελεῖς καί κοινωνικά ὠφέλιμες δραστηριότητές τους κανένας δέν μπορεῖ νά ἀντισταθεῖ, οὔτε φυσικά καί ἡ εὐνομούμενη κοινωνία. Ὅταν ἐμποδιστοῦν, δέν διστάζουν νά γίνουν θύτες, νά κάψουν ὁλόκληρες πόλεις, νά ἐξανεμίσουν ξένες περιουσίες καί νά καταργήσουν κάθε νομιμότητα.

Ρώτησαν έναν Γέροντα:

"Πως λένε μερικοί ότι βλέπουν οπτασία αγγέλων;" 

Και αποκρίθηκε: "Ευτυχής είναι εκείνος που βλέπει πάντοτε τις αμαρτίες του".