Χειρίζονται τα σοβούντα και φλέγοντα, εις τον τομέα της Πίστεως, θέματα της Εκκλησίας, ως και τον υπ΄ αυτών διαφημιζόμενον «αντιαιρετικόν αγώνα» κατά το δοκούν και το παντοειδές αυτών συμφέρον!

Εις τα θέματα της Πίστεως, «ου χωρεί οικονομία» κατά σαφεστάτην των Αγίων Πατέρων εντολήν, παρά ταύτα, υπό των σημερινών «αγωνιστών και ομολογητών της Πίστεως», η βασικωτάτη αύτη προϋπόθεσις, ήτις αποτελεί το θεμέλιον της ορθοδόξου υποστάσεως εν τω Σώματι της Εκκλησίας, παραθεωρείται καταφανέστατα υπ΄ αυτών! Ενώ θα έπρεπε πράξει τε και θεωρία, να αποδείξουν εαυτούς αληθείς και γνησίους ομολογητάς της Πίστεως, ως εκ της ιδιότητος και αποστολής των έχουσιν ούτοι ιεράν υποχρέωσιν να πράξουν προς ορθόδοξον ποδηγέτησιν του ευσεβούς Πληρώματος των πιστών, ούτοι, ως μη ώφειλε, νομίζωσι ότι δικαιούνται να ασκήσωσι την τακτικήν της «διακρίσεως και οικονομίας»! Χειρίζονται τα σοβούντα και φλέγοντα, εις τον τομέα της Πίστεως, θέματα της Εκκλησίας, ως και τον υπ΄ αυτών διαφημιζόμενον «αντιαιρετικόν αγώνα» κατά το δοκούν και το παντοειδές αυτών συμφέρον! Εκτός δε πάσης συνεπείας και κανονικότητος όντες, επιτελούν διαβρωτικόν έργον εις βάρος της ευσεβούς συνειδήσεως του πιστού λαού, δια διαφόρων παραπλανητικών και καθησυχαστικών συνθημάτων!

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης - Συμπλήρωμα στο κήρυγμα της Κυριακής της Ορθοδοξίας

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΤΩΡΑ - ΟΜΙΛΙΑ Π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΓΓΕΛΑΚΑΚΗ, ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ, 2015

Πότε θ΄ αντιληφθούν ότι ένα ΟΧΙ στην αίρεσι του παποοικουμενισμού αξίζει πολύ περισσότερο από κάθε προσευχή και ιεραποστολική δράσι.

Αποροφημένοι οι μεν Ποιμένες από την αίγλην του αξιώματος και την κοινωνικήν δράσι, το πλήθος των ανυπόπτων προβάτων που τους ακολουθούν και τον οικοδομικόν οργασμόν των παιδικών κατασκηνώσεων και γηροκομείων, τους κύκλους Γραφής και τις σελίδες των εκδόσεών τους, οι δε Μοναχοί από την αίγλην της περικυκλούσης αυτούς φήμης δια την … νηπτικήν θεολογίαν και το … άκτιστον φως της νοεράς προσευχής τους, αδιαφορούν αν στο ένα και κύριο, την ομολογία της πίστεως, απέτυχαν, με αποτέλεσμα όλα τα λοιπά να είναι ενώπιον του Θεού ράκη άχρηστα και θυσία απρόσδεκτος! Η Εκκλησία, τους έκανε επισκόπους για να διδάσκουν και φυλάττουν τον λόγον της Αληθείας Της ακέραιον και ανόθευτον, κρατώντας συγχρόνως τα πρόβατά Της μακρυά από τα λειβάδια των αιρετικών, και όχι να τα εγκαταλείπουν απροστάτευτα μέχρι το στόμα του λύκου με την πρόφασι ότι μόλις θα τα καταπιή, τότε θα δείξουν την ποιμενική τους ικανότητα! Πότε θ΄ αντιληφθούν ότι ένα ΟΧΙ στην αίρεσι του παποοικουμενισμού αξίζει πολύ περισσότερο από κάθε προσευχή και ιεραποστολική δράσι, και ότι, γι΄ αυτό το ΟΧΙ έχουν ταχθή από την Εκκλησία «εις τόπον Χριστού» και των Αποστόλων Του;

***

Ο Kyprianos Christodoulides άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "Πότε θ΄ αντιληφθούν ότι ένα ΟΧΙ στην αίρεσι του πα...": 

"Ο λύκος και τα εφτά κατσικάκια"

Η Εκκλησία, τους έκανε επισκόπους για να διδάσκουν και φυλάττουν τον λόγον της Αληθείας ακέραιον και ανόθευτον, κρατώντας συγχρόνως τα πρόβατά Της μακρυά από τα λειβάδια των αιρετικών, και όχι να τα εγκαταλείπουν απροστάτευτα μέχρι το στόμα του λύκου με την πρόφασι ότι μόλις θα τα καταπιή, τότε θα δείξουν την ποιμενική τους ικανότητα! 

κχ

Εδώ ταιριάζει το παραμύθι "Ο λύκος και τα εφτά κατσικάκια", όπου, ως γνωστόν, ο λύκος ξεγέλασε τα κατσικάκια, αυτά του άνοιξαν την πόρτα και τα έφαγε. Γλύτωσε ένα, είπε στη μαμά τι έγινε και η μαμά κατσικίνα έψαξε στο δάσος, τον βρήκε να κοιμάται χορτάτος με την κοιλιά φουσκωμένη, του άνοιξε την κοιλιά, έβγαλε τα κατσικάκια από μέσα και μετά του έβαλε πέτρες και τον έρραψε. Όταν ξύπνησε ο κακός λύκος, με τη βαρυστομαχιά που είχε - ήταν οι πέτρες - πήγε να πιεί νερό, έπεσε μέσα και πνίγηκε.

Αυτό είναι βέβαια παραμύθι, αλλά μου φαίνεται, αυτό έχουν στο μυαλό τους οι παραμυθάδες επίσκοποι, προς ζημίαν, αλίμονο, της Εκκλησίας και του λαού του Θεού.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Ωδή  α΄   Ήχος  β΄.  Ο  Ειρμός.

 

Βυθού ανεκάλυψε πυθμένα, και δια ξηράς οικείους έλκει, εν αυτώ κατακαλύψας αντιπάλους, ο κραταιός, εν πολέμοις Κύριος· ότι δεδόξασται.

 

Ερμηνεία.

 

Βυθός είναι η των πολλών υδάτων συναγωγή, δια μέσου της οποίας δεν ημπορεί να διαπεράση η οπτική ενέργεια των οφθαλμών μας, ταυτόν ειπείν, δεν δυνάμεθα να ιδούμεν αυτήν· διότι όταν είναι ολίγον το νερόν, διαπερνά η όψις και το βλέπει, και μάλιστα όταν αυτό είναι καθαρόν και διαφανές· όταν δε το νερόν είναι πολύ, τότε βύεται: ήτοι κλείεται η ενέργεια των οφθαλμών, και δεν δύναται να διαπεράση το πολύ του ύδατος διάστημα· όθεν το «βυθός» ετυμολογείται παρά το, βύω, το στουπώνω και εμφράζω την θέαν των οφθαλμών. Πυθμήν δε λέγεται το κατώτατον μέρος, ο πάτος της θαλάσσης και παντός άλλου αγγείου, ο οποίος υποκρατεί την ρέουσαν φύσιν του ύδατος· ούτω, χάριν παραδείγματος, όταν τελειωθή ο εν τω πίθω οίνος, λέγομεν, ο οίνος έφθασεν εις τον πάτον. Λέγει λοιπόν ο Μελωδός, ότι ο Κύριος ο εν πολέμοις ων δυνατός κατά τον Δαβίδ λέγοντα «Κύριος δυνατός εν πολέμω» (Ψαλμ. κγ: 8), αυτός το παλαιόν άνοιξε τον πάτον της ερυθράς θαλάσσης δια μέσου της ράβδου του Μωϋσέως, και αόρατον αυτόν όντα πρότερον δια το πλήθος του νερού, έκαμεν αυτόν ορατόν. Όχι μόνον δε άνοιξε τον πάτον, αλλά και εξήρανεν αυτόν και χέρσον εποίησε· και ούτω τον μεν ιδικόν του Ισραηλίτην λαόν ετράβιξεν εις τον ξηρόν εκείνον πάτον της θαλάσσης, και διεπέρασεν αυτόν με άβροχα ποδάρια· τους δε εχθρούς των Ισραηλιτών Αιγυπτίους κατεβύθισε μέσα εις τον ίδιον εκείνον πάτον, επαναστραφέντος του ύδατος και κατακαλύψαντος αυτούς. Επιφέρει δε ακολούθως ο Μελωδός το «ότι δεδόξασται», δια να φανερώση, ότι η πρώτη Ωδή αύτη είναι του Μωϋσέως, όστις αφ΄ ου κατεποντίσθησαν οι Αιγύπτιοι, έλεγε την εγνωσμένην εκείνην Ωδήν: «Άσωμεν τω Κυρίω· ενδόξως γαρ δεδόξασται. Κύριος συντρίβων πολέμους, Κύριος όνομα αυτώ» (Έξ. ιε: 3).

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Νίκωνος οσιομάρτυρος και των 199 μαθητών αυτού.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Νίκων ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ ἡγεμόνος Κουϊντιανοῦ καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴ Νεάπολη τῆς Ἰταλίας. Ἡ μητέρα του ἦταν Χριστιανὴ καὶ τὸν γαλούχησε μὲ τὰ νάματα τῆς εὐσεβείας καὶ ὁ πατέρας του εἰδωλολάτρης.

Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἔγινε στρατιωτικὸς καὶ πολὺ γρήγορα διακρίθηκε γιὰ τὴν ἀνδρεία καὶ τὴν πειθαρχία του. Ἡ ψυχή του ὅμως ποθοῦσε τὸν βίο τῆς ἀσκήσεως καὶ τῆς κατὰ Θεοῦ βιοτῆς. Ἔτσι ξεκίνησε τὸ ταξίδι γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἔκανε ὅμως μία πρώτη στάση στὴν Χίο, ὅπου πέρασε ἑπτὰ ἡμέρες προσευχόμενος. Στὴν συνέχεια, μετὰ ἀπὸ ἐμφάνιση Ἀγγέλου, κατέβηκε στὴν παραλία καὶ ἔφθασε στὸ ὄρος Γάνου. Ἐκεῖ βαπτίσθηκε μέσα σὲ ἕνα σπήλαιο ἀπὸ κάποιον Ἐπίσκοπο καὶ ζοῦσε μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία. Μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια χειροτονήθηκε πρεσβύτερος καὶ ἔγινε ἡγούμενος τῶν μοναχῶν ποὺ κατέφευγαν πρὸς αὐτόν.

Ἐκεῖ πληροφορήθηκε διὰ θείας ἀποκαλύψεως ὅτι πρόκειται τὸ ὄρος νὰ καταστραφεῖ ἀπὸ τὰ ἔθνη. Ἔτσι ἀναχώρησε γιὰ τὴν Μυτιλήνη καὶ ἀπὸ ἐκεῖ γιὰ τὴ Νεάπολη, ὅπου εἶδε γιὰ τελευταία φορὰ καὶ κήδευσε τὴ μητέρα του. Στὴν συνέχεια ἦλθε στὴ νῆσο τῆς Σικελίας καὶ ἀσκήτευε μὲ τοὺς μοναχοὺς τῆς συνοδείας του στὸ ὄρος τοῦ Ταυρομενίου. Ἐκεῖ δέχθηκε τὴν ἐπίθεση τοῦ ἡγεμόνα, ὁ ὁποῖος τοὺς μὲν μαθητὲς τοῦ Ἁγίου τοὺς συνέλαβε καὶ τοὺς καρατόμησε, τὸν δὲ Ἱερομάρτυρα Νίκωνα, ἀφοῦ τὸν βασάνισε, τοῦ ἀπέκοψε τὴν κεφαλή.

Ἔτσι ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Νίκων καὶ οἱ ἑκατὸν ἐνενήντα ἐννέα μαθητὲς αὐτοῦ εἰσῆλθαν, τὸ ἔτος 250 μ.Χ., στὴ μακαρία ζωὴ τοῦ Θεοῦ, ὅπου δὲν ὑπάρχει θλίψη ἢ στεναχώρια ἢ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος. 

H ιστοσελίδα "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ" την Κυριακή δεν εργάζεται.

Mνήσθητι τὴν ἡμέρα τῶν σαββάτων ἁγιάζειν αὐτήν.  ἓξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου·  τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου· οὐ ποιήσεις ἐν αὐτῇ πᾶν ἔργον

***

Ο Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "H ιστοσελίδα "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ" την Κυριακή δεν εργ...":

Κάνετε λάθος αγαπητοί!
1ον στην Ελλάδα με την ανάληψη της κυβέρνησης συριζα και Ανεξάρτητων Ελλήνων, απαγορεύτηκε η εργασία των καταστημάτων την Κυριακή που είχε αρχίσει με ρυθμίσεις υπουργών της προηγούμενης Κυβέρνησης.

2ον. Αυτό που δεν επιτρέπει ο λόγος του Θεού είναι εργασία για βιοπορισμό και για χρήματα. Εσείς δεν εργάζεστε για βιοπορισμό στο μπλογκ αυτό. Δεν είναι εργασία που απαγορεύεται η διάδοση του λόγου του Θεού.

Η ΑΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ

«…Στερέωσον Κύριε την Εκκλησίαν, ην εκτήσω τω τιμίω Σου αίματι». Εκκλ. Υμνογραφία.

Εις την άστατον φοράν των εγκοσμίων πραγμάτων, εις την κενότητα του παρόντος τραγικού, των ανθρώπων βίου, εις την κοιλάδα ταύτην του κλαυθμώνος, προβάλλει, ως υπερκόσμιός τις θεία αποκάλυψις, η αγία Εκκλησία μας. «Ωραία και καλή ως ευδοκία, ωραία ως Ιερουσαλήμ, θάμβος ως τεταγμέναι», η Εκκλησία, «οι οφθαλμοί αυτής ως περιστεραί επί πληρώματα υδάτων», μεταποιεί εις εαυτήν πνευματικώς τας ανθρωποπρεπείς της ασματιζούσης νύμφης αισθητικάς παρομοιώσεις. «Ως πύργος Δαβίδ», η Εκκλησία, ωκοδομημένος επί την πέτραν της πίστεως· «χίλιοι θυρεοί κρέμανται επ’ αυτόν, πάσαι βολίδες των δυνατών». «Κνήμαι αυτής στύλοι μαρμάρινοι, τεθεμελιωμένοι επί βάσεις χρυσάς», «ως σπαρτίον κόκκινον χείλη της και η λαλιά της ωραία». «Πλόκιον κεφαλής της ως πορφύρα». 

Δημήτριος Τσελεγγίδης καθηγητὴς τῆς Δογματικῆς στὴ Θεολογικὴ Θεσσαλονίκης :

 «Στόν Οἰκουμενισμό ὅλοι χωροῦν, ὅλα τά θρησκεύματα. Εἶναι ἡ μεγαλύτερη καί ἡ ἐπικινδυνότερη ἀπό ὅλες τίς αἱρέσεις, διότι προκαλεῖ σύγχυση γύρω ἀπό τήν σώζουσα πίστη. Εἶναι πολυαίρεση. Δυστυχῶς ἡ ὀρθή πίστη νοθεύεται ἔντεχνα καί καθένας πού ἀντιτίθεται κατηγορεῖται ὡς φανατικός κλπ. Ἡ οὐμανιστική ἀρχή τῆς ἀνοχῆς δέν ἔχει καμία σχέση μέ την ἄκτιστη ἀγάπη πού ἀναπτύσσεται μόνο στην Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»!

Απάντηση του Ιστολογίου Κατάνυξης στον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο για το θέμα της δίωξης του αντιπαπικού ιερέα π. Νικολάου Μανώλη

Πηγή ανάρτησης 

Θέμα της αναρτήσεως: Η σημερινή δημοσίευση στην εφημερίδα Ορθόδοξος τύπος, της απάντησης του Ιστολογίου Κατάνυξης στην δημοσίευση της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης στο φύλλο 2058 της 20/2/2015 του Ορθοδόξου Τύπου, στην από 19/1/2015 επιστολή, που εστάλη προς τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης από 1052 ενορίτες, πνευματικά τέκνα και ακροατές των ομιλιών του Πατρός Νικολάου Μανώλη

Με μεγάλη λύπη αναγνώσαμε (παντελώς κατάπληκτοι για την προχειρότητα της αλλά και για την ουσία της) στο φύλλο 2058 της 20/2/2015 του Ορθοδόξου Τύπου, την απάντηση της Ι. Μ. Θεσσαλονίκης στην από 19/1/2015 επιστολή, που εστάλη προς τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης από 1052 ενορίτες, πνευματικά τέκνα και ακροατές των ομιλιών του Πατρός Νικολάου Μανώλη, εφημερίου του Ι.Ν. Προφήτη Ηλία Άνω Πόλεως Θεσσαλονίκης.

Προσκύνησις του Αντιχρίστου από όλη την γη.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Αδάμ τον φθαρέντα αναπλάττει, ρείθροις Ιορδάνου και δρακόντων, κεφαλάς εμφωλευόντων διαθλάττει, ο Βασιλεύς των αιώνων Κύριος· ότι δεδόξασται.

Ερμηνεία.

Το παρόν Τροπάριον δεν είναι άλλο, πάρεξ μία αλληγορία του ανωτέρω Ειρμού· διότι, καθώς εκεί εις την ερυθράν θάλασσαν ήτον βυθός, και οι μεν Ισραηλίται εσώθησαν δι΄ αυτού, οι δε Αιγύπτιοι κατεποντίσθησαν εν αυτώ· ούτω και εδώ εις το Βάπτισμα του Κυρίου βυθός ευρίσκεται ο του ποταμού Ιορδάνου βυθός· και ο μεν υπό της αμαρτίας διεφθαρμένος άνθρωπος αναπλάττεται εν αυτώ, καθώς και το παλαιόν εν τω βυθώ της ερυθράς θαλάσσης διεσώθησαν οι Ισραηλίται· οι δε εν τοις ύδασιν εμφωλεύοντες δράκοντες: ήτοι οι Δαίμονες, ετσακίσθησαν κατά τας κεφαλάς, καθώς τότε εν τη ερυθρά κατεποντίσθησαν οι Αιγύπτιοι. Βλέπετε αλληγορίαν θαυμαστήν του σοφού τα θεία Κοσμά; Αλλά ας ερμηνεύσωμεν και ακριβέστερον το Τροπάριον. Ο Κύριος, λέγει, όστις, κατά τον Μωϋσήν, είναι Βασιλεύς των αιώνων, «Κύριος βασιλεύων των αιώνων και επ΄ αιώνα και έτι (Εξ. ιε: 18), αυτός δια του ιδικού του Βαπτίσματος αναπλάττει σήμερον τον παλαιόν Αδάμ, τον φθαρέντα υπό της αμαρτίας με τα ρείθρα του ποταμού Ιορδάνου. Αλλ΄ ω θαυμάσιε Μελωδέ, ήθελεν ειπή τινάς προς αυτόν απορών, δια να αναπλάση τινάς ένα πήλινον αγγείον, χρειάζεται να έχη όχι μόνον νερόν, αλλά και φωτίαν· το μεν νερόν, δια να φυράση και να ζυμώση το χώμα του συντριβέντος αγγείου· την δε φωτίαν, δια να καύση και χωνεύση τον ζυμωθέντα πηλόν, και ούτω να δώση ανάπλασιν εις το αγγείον όπου συνετρίβη· συ δε, ω Ιεράρχα, το νερόν είπας μόνον εδώ, την δε φωτίαν πως απεσιώπησας; Ημείς λοιπόν λύοντες την απορίαν λέγομεν, ότι μαζί με το νερόν συνεπτυγμένως είπεν ο θείος Μελωδός και την φωτίαν, επειδή και τα δύο ταύτα είναι αναγκαία εις την ανάπλασιν. Καθώς λοιπόν ποιεί ο κεραμεύς, όταν θέλη να αναπλάση το συντριβέν αγγείον, ως είπομεν· ούτω και ο μέγας του ημετέρου ανθρωπίνου φυράματος Κεραμεύς Θεός, αναπλάσαι θέλων δια φιλανθρωπίαν την συντριβείσαν υπό της αμαρτίας φύσιν ημών, εχρειάσθη νερόν και φωτίαν, και την μεν φωτίαν λαμβάνει από τον εαυτόν του· διότι πυρ είναι ο Θεός κατά την θείαν γραφήν: «Πυρ εστίν ο Θεός καταναλίσκον» (Δευτ. δ: 24) καταναλίσκει δε την μοχθηρίαν κατά τον πολύν εν Θεολογία Γρηγόριον (Λόγος εις το Βάπτισμα)· το δε νερόν δανείζεται από τον Ιορδάνην, και ούτω από τα δύο ομού ολόκληρον κάμνει του Αδάμ την ανάπλασιν. Δια τούτο και άλλος ασματογράφος θαυμάζων, πως ο Χριστός χωρίς πυρ (αισθητόν) αναχωνεύει τους βαπτιζομένους, και χωρίς συντριβήν (αισθητήν) αυτούς αναπλάττει, ανεβόησεν: «Ω του θαύματος! δίχα πυρός αναχωνεύει, και αναπλάττει άνευ συντρίψεως».  Εκ του Θεολόγου δε ερανίσθη τούτο ειπόντος: «Χωρίς πυρός αναχωνεύον (το Βάπτισμα) και ανακτίζον δίχα συντρίψεως» (Λόγος τω αυτώ). Ου μόνον δε τον φθαρέντα Αδάμ ο Χριστός αναπλάττει εν τω Ιορδάνη, ως είπομεν, αλλά προς τούτοις τσακίζει και τας κεφαλάς των νοητών δρακόντων όπου εφώλευον μέσα εις τα νερά, καθώς ο Προφητάναξ περί τούτων προλαβών ανεβόησε: «Συ συνέτριψας τας κεφαλάς των δρακόντων επί του ύδατος· συ συνέθλασας την κεφαλήν του δράκοντος» (Ψαλμ. ογ: 14). Και δράκοντες μεν πληθυντικώς νοούνται οι Δαίμονες, δράκων δε ενικώς νοείται ο αρχηγός και πρώτος αυτών Διάβολος και Σατανάς· κεφαλαί δε των Δαιμόνων είναι τα πρώτα και κυριώτερα πάθη: ήτοι η φιληδονία, η φιλαργυρία και η φιλοδοξία· κεφαλή δε του Διαβόλου εξαιρέτως είναι η υπερηφάνεια, ή η φιλαυτία, μάλιστα δε η ειδωλολατρεία. Μέσα δε εις τα ύδατα ευρίσκονται ο Διάβολος και οι Δαίμονες· επειδή αυτοί χαίρουσιν εις την υγρασίαν των σωματικών ηδονών, αίτινες δηλούνται δια του ύδατος· όθεν ο Διάβολος ονομάζεται Λευϊαθάν κατά τον Σύμμαχον, το οποίον ερμηνεύεται Βασιλεύς των εν τοις ύδασι, καθώς γέγραπται εν τω Ιώβ: «Και αυτός (ο δράκων) Βασιλεύς πάντων των εν τοις ύδασι» (Ιωβ μα: 26)· όπερ ερμηνεύων ο Ολυμπιόδωρος, λέγει: «Βασιλεύς εστι πάντων των τον υγρόν και διαρρέοντα και ηδονικόν μετιόντων βίον· διόπερ και ημείς ευξώμεθα προς τον ημών Δεσπότην, μη βασιλεύειν ημών την αμαρτίαν». Δια μέσου λοιπόν του ενός ποταμού Ιορδάνου ενεργήθησαν δύο παράδοξα και εναντία πράγματα: ήτοι η του Αδάμ ανάπλασις, και η των νοητών δρακόντων κατάθλασις· όθεν και δια τα δύο ο θαυματουργήσας ταύτα Χριστός δεδόξασται.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Ιακώβου οσίου του ομολογητού, Θωμά Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Βηρίλλου επισκόπου Κατάνης, Μιχαήλ νεομάρτυρος (1544).

Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος ὁ Ὁμολογητὴς ἀκολούθησε τὸν ἀσκητικὸ βίο ἀπὸ πολὺ μικρὴ ἡλικία. Ἔγινε μοναχός, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε ἤδη προετοιμάσει τὸν ἑαυτό του μὲ νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχὴ καὶ τὴν μελέτη τῶν Θείων Γραφῶν καὶ μετέπειτα ἀξιώθηκε νὰ ἀνέλθει στὸ Ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα. Στὰ χρόνια τῶν ἀσεβῶν εἰκονομάχων, ἐπειδὴ ἐξαναγκάστηκε ἀπὸ ἐκείνους νὰ ἀρνηθεῖ τὴν προσκύνηση τῶν Ἁγίων καὶ σεπτῶν εἰκόνων καὶ ἐπειδὴ δὲν πρόδωσε τὴν πατρώα εὐσέβεια, ὑπέμεινε πολλοὺς πειρασμούς, ἐξορίες καὶ ἄλλες κακουχίες, ποὺ ἐπινόησαν ἐναντίων του οἱ ἀσεβεῖς. Στὴν συνέχεια παράδωσε τὴν μακάρια ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὸν Ὁποῖο ἀγωνίσθηκε μέχρι τὸν θάνατο μὲ προθυμία καὶ ἱερὸ ζῆλο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάζεται Ὁμολογητής.
Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ἀναφέρει κάποιον Ὁμολογητὴ Ἰάκωβο, ὁ ὁποῖος πέθανε τὸ ἔτος 818 μ.Χ., ἀλλὰ δὲν ἀναφέρει ὅτι ἦταν Ἐπίσκοπος.

Η εκλογή του πρώην μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμου ως μητροπολίτου Θεσσαλονίκης, εκτός των άλλων, είναι άκυρη διότι:

α) υπήρξε παραβίαση της Πατριαρχικής Πράξης του 1928, η οποία απαγορεύει τις μεταθέσεις των μητροπολιτών στις λεγόμενες Νέες Χώρες. 

β) Η μετάθεσής του δεν απέσπασε πλειοψηφία δύο τρίτων των μελών της Ιεραρχίας, όπως προβλέπει ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Οἱ Νεομάρτυρες ὡς ἀγωνισταὶ τῆς Χριστιανικῆς πίστεως καὶ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Γένους

Τοῦ Παύλου Ἀθ. Παλούκα, Ἐπιτ. Σχολικοῦ Συμβούλου Δ.Ε

Ἀνεκτίμητη καὶ πολύπλευρη ἦταν ἡ προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας μας στὴν περίοδο τῆς δουλείας τοῦ Γένους καὶ κατὰ τήν Ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 (οἰκονομική, μορφωτική, διατήρηση γλώσσας, ἀγωνιστική...). Μεγάλο μάλιστα ρόλο ἔπαιξαν στὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῶν ἀξιῶν του καί, βεβαίως, τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης, οἱ Νεομάρτυρες. Στὸ πρόσωπο τῶν Νεομαρτύρων βρίσκουμε τὴ δυνατότερη ἔκφραση τῆς σύζευξης Ἑλληνισμοῦ καὶ Ὀρθόδοξης Πίστης, γιατὶ κάθε μαρτύριο Χριστιανοῦ στὴν Τουρκοκρατία ἦταν καὶ μαρτύριο ὑπέρ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς ἐλευθερίας της. Θυσίασαν τὴ ζωή τους δείχνοντας εἰρηνικὸ ἀντιστασιακὸ πνεῦμα πρὸς τὸν Τοῦρκο δυνάστη. Πλεῖστοι ὅσοι ἱστορικοὶ ἀναφέρονται στὴ βία καὶ τὴν ἀγριότητα τῶν Τούρκων (λ.χ. Ζακυθηνός, Σβορῶνος, Βακαλόπουλος κ.ἄ.).

"Ο Θεοδωράκης κάθεται" (καταγραφή - ερμηνεία π. Χρίστος Κυριακόπουλος)

Τὸ θρηνῶδες αὐτὸ ἱστορικὸ τραγούδι, ποὺ ἀναφέρεται στὴν ἐξορία τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη στὴ Ζάκυνθο, ἠχογράφησα γιὰ ἱστορικοὺς λόγους, πρὸ δεκαετίας, προκειμένου νὰ τὸ παρουσιάσω σὲ ἐπιστημονικὸ συνέδριο στὴν Τρίπολι. Δὲν κυκλοφόρησε σὲ δίσκο. Τὸ διατηροῦσα στὸ ἀρχεῖο μου. Δὲν ἤθελα ὅμως νὰ παραμένει στὸ ἀρχεῖο. Ἐν ὄψει τῆς Ἐθνικῆς μας ἑορτῆς τῆς 25ης Μαρτίου σᾶς τὸ ἀποστέλλω γιὰ νὰ γίνει καὶ δικό σας κτῆμα καὶ τὸ ἀφιερώνω στοὺς ἥρωες τοῦ 21, ποὺ μᾶς χάρισαν τὸ πολυτιμότερο ἀγαθό, τὴν ἐλευθερία  μας καὶ στὴ μνήμη τοῦ ἀπελευθερωτοῦ τοῦ Γένους μας Θεοδώρου Κολοκοτρώνη.

π. Χρίστος Κυριακόπουλος.

Πηγή : http://www.fotgrammi.gr/

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΙ Ή ΔΙΩΚΤΑΙ; -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Στην ταπεινή φάτνη της Βηθλεέμ είδε ο κόσμος το πιο παράδοξο απ΄ όσα συνέβησαν ποτέ· Να κείτεται ως «παιδίον νέον», μικρό κι αδύναμο βρέφος, «ο προ αιώνων Θεός»! «Ο Θεός ήλθε στη γη, όχι όπως Εκείνος μπορούσε, αλλά όπως εμείς μπορούσαμε νε τον δούμε. Εξαιτίας της νηπιότητος του ανθρώπου έγινε κι εκείνος νήπιον», θεολογεί ο άγιος Ειρηναίος. Και η αιτία αυτής της άφατης συγκαταβάσεως; «Αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος ειμι εγώ» (Α΄ Τιμ. 1: 15), ομολογεί ευγνώμονα ο απόστολος Παύλος. Το είχε ήδη αποκαλύψει ο άγγελος στον Ιωσήφ, όταν τον πληροφόρησε ότι το «παιδίον» θα ονομασθεί Ιησούς, «Αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών» (Ματθ. 1: 21).    

Ὁ Ἑλληνορθόδοξος κλῆρος καὶ ἡ ἑλληνικὴ ἐπανάστασις* -- Τοῦ πρωτοπρ. π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

ΕΝΑ ΑΠΟ τὰ φοβερότερα ἀνοσιουργήματα στὸ χῶρο τῆς Ἱστορίας-αὐτόχρημα ἀναιρετικὸ τῆς ἱστορικῆς ἐπιστήμης- εἶναι ἡ ἰδεολογικὴ ἑρμηνεία καὶ χρήση τῶν ἱστορικῶν δεδομένων. Τότε ὁ Ἱστορικὸς δὲν κάνει ἐπιστήμη (ἀπροκατάληπτη δηλαδὴ καὶ ἐλεύθερη ἔρευνα), ἀλλὰ πολιτική. Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα, πρωταρχικῆς γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ σημασίας, ποὺ δεινοπαθεῖ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὴν ἰδεολογικοποιημένη ἱστορία, εἶναι τὸ 1821, ἡ Μεγάλη Ἐπανάσταση τοῦ Ἑλληνικοῦ  Ἔθνους καὶ ὁ ἀληθινὸς χαρακτήρας της. Μιὰ ὁμάδα ἐρευνητῶν προσεγγίζουν τὸ ᾽21 μὲ ἕνα πνεῦμα ἀμφισβητήσεως καὶ διάθεση ἀπορριπτικὴ γιὰ κοινωνικὲς ὁμάδες, ποὺ καταλέγονται στοὺς συντελεστές του. Γι᾽ αὐτοὺς τὸ ᾽21 εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ. 2, 34) καὶ ζητοῦν τὴν ἀπομύθευσή του, στὰ πλαίσια τοῦ γνωστοῦ αἰτήματος «νὰ ξαναγραφεῖ ἡ ἱστορία». Διατυπώθηκαν μάλιστα θέσεις, ποὺ ἐπαναλαμβάνονται αὐτούσιες ἀπὸ τοὺς συνεχιστές τους, ἰδιαίτερα στὸ χῶρο τῆς παιδείας καὶ τῆς ἀνεύθυνης (ὑπάρχει καὶ τέτοια) δημοσιογραφίας. Κυρίως πολεμεῖται ἡ θέση τοῦ "ἀνωτέρου" (λεγομένου) Κλήρου στὸν Ἀγώνα καὶ ἀμφισβητεῖται γενικότερα ὁ ρόλος τοῦ Ράσου σ' αὐτόν. Ἐπισημαίνονται προδοσίες, χαρακτηρίζονται προδότες, ἐλέγχονται συμπεριφορές, ἀμφισβητεῖται ἡ προσφορά. Τὰ «ἐπιχειρήματα» ὅμως περιορίζονται συνήθως σὲ ἀνέρειστες γενικεύσεις ἢ γλωσσικὰ πυροτεχνήματα χωρὶς τεκμηρίωση. Ἡ ἰδεολογικοποιημένη αὐτὴ «ἱστορικὴ ἑρμηνεία» ἀναπαράγεται, συνεχῶς, καὶ παρασύρει τοὺς ἀδύνατους καὶ ἀνίκανους νὰ ἐπιχειρήσουν αὐτοδιαπιστώσεις. Ἰδιαίτερα δὲ στὸ χῶρο τῆς παιδείας τὸ θύμα παρόμοιων ἰδεολογημάτων εἶναι ἡ Νεολαία, ποὺ ὁδηγεῖται στὴν ἀμφισβήτηση καὶ τὴν ἄρνηση, πρὶν ἀκόμη γνωρίσει τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια. Ἡ συμμετοχὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ γενικὰ τοῦ Ράσου στὸν πανεθνικὸ Ἀγώνα τοῦ '21 ἦταν ἀδύνατη χωρὶς μία πολὺ δύσκολη αὐθυπέρβαση. Καὶ ἡ αὐθυπέρβαση αὐτὴ δὲν ἔχει σχέση, ὅπως θὰ δεχόταν ἡ ἀντικληρικὴ προπαγάνδα, μὲ κάποια ἐθελοδουλία ἢ ἀδιαφορία γιὰ τὸ Γένος. Ἀντίθετα, σχετιζόταν ἄμεσα μὲ τὴν γνήσια καὶ αὐθεντικὴ ἀποκατάστασή του, ποὺ ἦταν ἡ ἀνάσταση ὅλου τοῦ Ρωμαίϊκου, δηλαδὴ τῆς αὐτο- κρατορίας τῆς Ρωμανίας, μὲ τὴν παλαιὰ ἔκταση καὶ εὔκλειά της. Αὐτὸ ἐννοοῦσε ὁ Πατροκοσμᾶς λέγοντας συχνά: "αὐτὸ μία μέρα θὰ γίνει ρωμαίϊκο". Μετὰ τὸ κίνημα τοῦ Ἀλ. Ὑψηλάντη θὰ ἀλλάξει αὐτὸς ὁ ρωμαίϊκος-οἰκουμενικὸς στόχος τοῦ Ρήγα καὶ τῶν Κολλυβάδων, ποὺ ἦταν ὁ στόχος τῆς Ἐθναρχίας.

Δ' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κυρός ΘΕΟΦΙΛΟΣ

Η "ανοχή" κοινή "αρετή" Οικουμενιστών και αντι-Οικουμενιστών!

Σὲ ὁμιλία του ὁ καθηγητὴς τῆς Δογματικῆς στὴ Θεολογικὴ Θεσσαλονίκης κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, μὲ θέμα «Ὑπάρχει γνήσια ἀγάπη χωρὶς ὀρθὴ πίστη; Ἡ περίπτωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» τόνισε καὶ τὰ ἐξῆς:

«Στόν Οἰκουμενισμό ὅλοι χωροῦν, ὅλα τά θρησκεύματα. Εἶναι ἡ μεγαλύτερη καί ἡἐπικινδυνότερη ἀπό ὅλες τίς αἱρέσεις, διότι προκαλεῖ σύγχυση γύρω ἀπό τήν σώζουσα πίστη. Εἶναι πολυαίρεση. Δυστυχῶς ἡ ὀρθή πίστη νοθεύεται ἔντεχνα καί καθένας πού ἀντιτίθεται κατηγορεῖται ὡς φανατικός κλπ. Ἡ οὐμανιστική ἀρχή τῆς ἀνοχῆς δέν ἔχει καμία σχέση μέ τήν ἄκτιστη ἀγάπη πού ἀναπτύσσεται μόνο στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»!

Πολὺ ὀρθὰ εἶπε ὁ κ. Τσελεγγίδης: «ἡ οὐμανιστική ἀρχή τῆς ἀνοχῆς δέν ἔχει καμία σχέση μέ τήν ἄκτιστη ἀγάπη» τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐπίσης ὀρθότατα εἶπε· «ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἡ μεγαλύτερη καί ἡ ἐπικινδυνότερη ἀπό ὅλες τίς αἱρέσεις, διότι προκαλεῖ σύγχυση γύρω ἀπό τήν σώζουσα πίστη. Εἶναι πολυαίρεση. Δυστυχῶς ἡ ὀρθή πίστη νοθεύεται ἔντεχνα»!

Κι ὅμως, ὁ κ. Τσελεγγίδης, οἱ πλεῖστοι ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Ποιμένες καὶ πιστοί, ἀλλὰ καὶ οἱ Πατέρες τῆς «Συνάξεως Κληρικῶν» ἀρνοῦνται ἐγωϊστικὰ νὰ κατονομάσουν τοὺς αἱρετικούς, ὅπως ἔκαναν οἱ Ἅγιοι πατέρες! Γιατί, ἂν τοὺς κατονομάσουν α) θὰ διωχθοῦν καὶ β) θὰ εἶναι στὴ συνέχεια ὑποχρεωμένοι νὰ διακόψουν τὴ κοινωνία μαζί τους!

Ἔτσι βρῆκαν τὴν βολικὴ λύση: δὲν κατονομάζουν τοὺς αἱρετικούς, τοὺς ἀνέχονται καί, ἀφοῦ δὲν διευκρινίζουν ποιοί εἶναι οἱ αἱρετικοὶ Ἐπίσκοποι καὶ τί διδάσκουν οἱ Πατέρες γιὰ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές, ἐπιτρέπουν στὸν ἑαυτό τους καὶ στὸ ποίμνιότους (καὶ ἀμέσως ἢ ἐμμέσως τὸ ἐνθαρρύνουν) νὰ κοινωνοῦν μὲ τοὺς Ἐπισκόπους καὶ ποιμένες αὐτῆς τῆς σύγχρονης πολυαίρεσης.

Τί ἄλλο μαρτυρεῖ, λοιπόν, καὶ ἡ δική του στάση, ὅπως καὶ τῶν «ἀντι-Οἰκουμενιστῶν, παρὰ ἐφαρμογὴ τῆς ἴδιας «οὐμανιστικῆς ἀρχῆς τῆςἀνοχῆς» ποὺ καταγγέλλει; Καὶ πόσο μιὰ τέτοια στάση ἔχει σχέση μέ τήν «ἄκτιστη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ»;

Πηγή : http://paterikiparadosi.blogspot.ca/

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

 

Πυρί της Θεότητος αϋλω, σάρκα υλικήν ημφιεσμένος, Ιορδάνου περιβάλλεται το νάμα, ο σαρκωθείς εκ Παρθένου Κύριος· ότι δεδόξασται.

 

Ερμηνεία.

 

Τούτου του Τροπαρίου η μεν κατά λέξιν εξήγησις είναι αύτη· ο εκ της Παρθένου σαρκωθείς Κύριος αμφί τω αϋλω πυρί της Θεότητος ενδεδυμένος την υλικήν σάρκα της ανθρωπότητος, (πυρ γαρ άϋλον υπάρχων κατά την Θεότητα, έγινεν άνθρωπος) και ούτω διπλούς ων, Θεός δηλαδή και άνθρωπος, ενεδύθη το ρείθρον του Ιορδάνου· διότι είναι δεδοξασμένος· η δε έννοια αυτού είναι αξιοθαύμαστος· θαυμάζει γαρ δι΄ αυτού ο Ιερός Κοσμάς την του Θεού συγκατάβασιν, δια την οποίαν αι φύσεις καινοτομούνται, και η των στοιχείων αλλοιώνεται τάξις τε και κατάστασις· και τρόπον τινά σκοτοδινιάσας, ω της αρρήτου, λέγει, καινοτομίας! Κατά μεν την φυσικήν των στοιχείων κατάστασιν, η γη ευρίσκεται εις τον κατώτατον και μεσαίτατον τόπον των στοιχείων, επάνω δε της γης ευρίσκεται το νερόν, επάνω δε του νερού ευρίσκεται ο αήρ, και επάνω του αέρος ευρίσκεται το πυρ· επί δε της ενσάρκου Οικονομίας βλέπω όλον το εναντίον· το μεν γαρ ανώτατον και άϋλον πυρ, όπερ εστίν ο Θεός, ενδυθέν πρώτον την γην: ήτοι την εκ της γης υλικήν σάρκα, ενδύεται έπειτα και τα ρείθρα του Ιορδάνου: ήτοι του νερού, και ούτω το άϋλον πυρ ο Θεός μιμείται την κατωτάτην γην, και γίνεται κατώτατον πάντων δια συγκατάβασιν άκραν· το δε νερόν του Ιορδάνου γίνεται ανώτερον από αυτόν· και ούτως η γη: ήτοι η των ανθρώπων γηϊνη φύσις, γίνεται εις το μέσον του αϋλου πυρός της Θεότητος από το ένα μέρος, και του νερού του Ιορδάνου από το άλλο. Όθεν από μεν το θείον πυρ αναχωνεύεται αύτη και καθαρίζεται, από δε το νερόν πλύνεται εκ της αμαρτίας· και ούτω από τα δύο ομού επανέρχεται πάλιν εις την πρώτην κατάστασιν δια του Βαπτίσματος του Κυρίου.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Δ Χαιρετισμοί. Των εν τη μονή του αγίου Σάββα αναιρε8έντων οσίων πατέρων, Νικήτα οσ. επισκ. Απολλωνιάδος, Μύρωνος νεομάρτυρος του Κρητός (1793).

Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ Πατέρες ἀσκήτευαν στὴ Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα, στὴν περιοχὴ τῶν Ἱεροσολύμων καὶ εἶχαν συγκεντρωθεῖ ἐκεῖ ἀπὸ διάφορα μέρη. Ὅμως Ἄραβες λῃστὲς ἐπιτέθηκαν κατὰ τῆς μονῆς καὶ συνέλαβαν τοὺς Πατέρες αὐτῆς, ποὺ δὲν μπόρεσαν ἢ δὲν θέλησαν νὰ φύγουν. Καὶ ἀφοῦ τοὺς βασάνισαν μὲ διάφορους τρόπους, γιὰ νὰ ὑποδείξουν στοὺς λῃστὲς τοὺς κρυμμένους θησαυροὺς τῆς μονῆς, τοὺς θανάτωσαν. Ἄλλους τούς ἀποκεφάλισαν, ἄλλους τοὺς τεμάχισαν καὶ ἄλλους τοὺς κατατρύπησαν μὲ τὰ ξίφη τους. Καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, εὐχαριστώντας τὸν Θεὸ καὶ προσευχόμενοι, παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι τὶς μακάριες ψυχές τους στὸν Κύριο, ἀπολαμβάνοντας τὴν αἰώνια ζωὴ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, γιὰ τὴν ὁποία ὑπέμειναν πρόθυμα τοὺς μακροὺς ἀγῶνες τῆς ἀσκήσεως καὶ τὸ μαρτύριο τῆς ἐπίπονης ἀθλήσεως.
Τὴν φρικτὴ ἐκείνη σφαγὴ περιέγραψαν, ὁ Ὅσιος Στέφανος ὁ Σαββαΐτης († 13 Ἰουλίου), ὁ ἀνεψιὸς τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ καὶ ὁ Ὅσιος Ἀντίοχος ὁ Πάνδεκτος († 24 Δεκεμβρίου).
Μεταξὺ τῶν ἁγίων Ἀββάδων ἀναφέρεται καὶ ὁ Ὅσιος Θεόκτιστος.