Να εμπιστευτείς τον εαυτό σου στον Θεό -- του Αγ. Ισαάκ του Σύρου

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=4&t=9927

Να εμπιστευτείς τον εαυτό σου στον Θεό, σημαίνει να μην κυριεύεσαι πλέον από καμιά αγωνία ή φόβο, να μην βασανιστείς ξανά από κανέναν λογισμό, από καμιά σκέψη πώς δεν έχεις κανέναν για να σε φροντίσει.

Όταν ο νους εκπέσει από αυτήν την εμπιστοσύνη, ο άνθρωπος αρχίζει να πέφτει μέσω των λογισμών σε χιλιάδες πειρασμούς.
Όπως λέγει ο μακάριος ερμηνευτής (ενν. ο Θεόδωρος Μοψουεστίας) στο βιβλίο του για τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, «όλη η μέριμνα του Σατανά είναι να πείσει τον άνθρωπο πώς ο Θεός δεν ενδιαφέρεται γι΄ αυτόν».
Γιατί ξέρει πώς. όσο έχουμε την ακριβή γνώση της Πρόνοιάς Του στερεωμένη μέσα μας, οι ψυχές μας θα κατοικούν στην απόλυτη ειρήνη. Κι επί πλέον θ΄ αποκτήσουμε την Αγάπη του Θεού και θα μεριμνάμε για κάθε τί πού Τον ευχαριστεί. Αυτόν τον λογισμό προσπαθεί να μας τον αποσπάσει ο σατανάς.

POLYELEOS: PSALM 135 (Tone V) - Monks of Simono Petra Monastery

O Συναξαριστής της ημέρας

Τρίτη, 26 / 13  Αυγούστου 2014

Αδριανού, Ναταλίας μαρτ., Ιωασάφ οσίου.

Ὁ Ἅγιος Ἀδριανός, ὁ ὁποῖος ἔζησε τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορα Μαξιμιανοῦ, ἦταν παντρεμένος μὲ τὴν Ναταλία.

Μία μέρα λοιπὸν εἶδε 23 χριστιανούς, νὰ εἶναι ἕτοιμοι νὰ μαρτυρήσουν γιὰ τὴν πίστη τους. Ὁ Ἀδριανὸς ἐντυπωσιάστηκε ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἄκουσε καὶ δήλωσε στοὺς εἰδωλολάτρες ὅτι εἶναι καὶ αὐτὸς χριστιανός. Ἀμέσως τὸν ἔπιασαν καὶ τὸν ἔκλεισαν στὴν φυλακή. Ἐκεῖ πῆγε ἡ Ναταλία νὰ τοῦ συμπαρασταθεῖ καὶ νὰ τοῦ πεῖ νὰ μὴν λυγίσει.

Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ ὑπέμεινε πολλὰ καὶ φρικτὰ βασανιστήρια παρέδωσε τὸ πνεῦμα του. Ἀξιοσημείωτο εἶναι, ὅτι ὅταν οἱ εἰδωλολάτρες ἐπιχείρησαν νὰ τοῦ κάψουν τὸ σῶμα, ξέσπασε μία δυνατὴ νεροποντὴ ἡ ὁποία ἔσβησε τὴ φωτιά.
Τὸ σῶμα τοῦ ἐνταφιάστηκε ἀπὸ τὴν γυναῖκά του τὴν Ναταλία, ἡ ὁποία μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ θάφτηκε δίπλα του, ἀφοῦ μαρτύρησε καὶ αὐτὴ γιὰ τὸν Χριστό.

ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ;

Εις το φύλλον της 1^ης Ιανουαρίου ε.ε. εδημοσιεύσαμεν το χριστουγεννιάτικον άρθρον του π. Ιουστίνου Πόποβιτς, εις το τέλος του οποίου υπάρχει και η έκφρασις «Αναμάρτητος-Θεοτόκος».

Ο σεβαστός π. Δ. Λαζάρου εκ της Θεσσαλονίκης εις επιστολήν του προς τον «Ο.Τ.» απορεί δια την ως άνω έκφρασιν, θεωρών ότι «τούτο δεν είναι ορθόν», καθ΄ ότι κατά την Αγίαν Γραφήν «πάντες ήμαρτον» και ουδείς αναμάρτητος ει μη μόνον ο Ιησούς Χριστός.

Ακολούθως απαντώμεν εις την παράκλησίν του δια την εν προκειμένω γνώμην της εφημερίδος μας:

Κατ΄ αρχήν, δεν αμφιβάλλομεν δια την ορθότητα της Θεοτοκολογίας του π. Ιουστίνου, ενός μεταξύ των πλέον διακεκριμένων δογματολόγων της συγχρόνου Ορθοδοξίας, όστις τον βίον του κατηνάλωσεν εις την έμπρακτον μελέτην της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας. Όθεν, ας ερμηνεύση ο ίδιος τον εαυτόν του (Βλ. «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας», τόμος Β΄ σ. 261, σερβιστί): «Είναι σαφές», λέγει ο π. Ιουστίνος, «ότι κατά την Χριστόπνευστον διδασκαλίαν των θεοσόφων Πατέρων, το άσπιλον και αναμάρτητον της Υπεραγίας Θεοτόκου δεν αναφέρεται εις την απουσίαν του προπατορικού αμαρτήματος εν τη ανθρωπίνη φύσει αυτής, αλλ΄ εις την προσωπικήν της σχέσιν προς τον σπίλον και την αμαρτίαν και εις τον αγώνα της και την υπεροχήν επί του σπίλου και της αμαρτίας». Ενταύθα ο π. Ιουστίνος κάμνει διάκρισιν μεταξύ του προπατορικού αμαρτήματος και της προσωπικής αγιότητος της Παναγίας Θεοτόκου. Συμφώνως προς την Πατερικήν διδασκαλίαν, η Παναγία είχε το προπατορικόν αμάρτημα (εξ ου και ο θάνατός της), προσωπικώς δε ήτο όντως πανάμωμος και άσπιλος· μέχρι της συλλήψεως του Κυρίου ένεκα της απείρου αγάπης Της και υπακοής εις το θέλημα του Θεού, μετά δε την σύλληψιν ένεκα της …..(σ.σ. δεν διακρίνεται η γραμμή)… αγίου Πνεύματος και της εν Αυτή παρουσίας του πυρός της Θεότητος. Όπως και των μεγάλων Προφητών του Θεού, των «εν κοιλία μητρός» ηγιασμένων και πεπληρωμένων Πνεύματος Αγίου (Ιερεμ. α΄, 5· Λουκ. α΄, 15), και της Παναγίας η αγιότης αρχίζει «εν κοιλία μητρός». Αύτη αποκορυφούται κατά την στιγμήν της ασπόρου συλλήψεως του Θεού Λόγου και αφθαρτοποιείται εις την Κοίμησιν και Μετάστασίν Της. Η Παναγία υπερέβη την καθαρότητα και την αγιότητα πάντων των προφητών και ανθρώπων, ακόμη και των αγγέλων, και εφάνη ούτω, κατά τον Άγιον Ιωάννην τον Δαμασκηνόν, «αξία του Κτίσαντος». Κατά τον αυτόν Πατέρα, η κληρονομία του προπατορικού αμαρτήματος ήτο ανενέργητος μέσα εις Αυτήν, διότι η θέλησίς Της και όλαι αι δυνάμεις της ψυχής Της και του σώματός Της ήσαν «τω Δεσπότη Θεώ προσαναθέμεναι». Ασφαλώς, ουδείς αναμάρτητος, ει μη μόνον ο Θεός. Το «πανάμωμον» και «αναμάρτητον» της Παναγίας είναι αποτέλεσμα της κοινωνίας Της εις την θείαν αναμαρτησίαν, όπως, εξ άλλου, και η καθαρότης και η «αναμαρτισία» του κάθε ανθρώπου, κατά το μέτρον της αρετής εκάστουθ και του προς Θεόν έρωτος αυτού. Όθεν, λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, απευθυνόμενος προς την Παναγίαν: «Μόνη γαρ απάντων τας πάντων ετελείωσας θεωρίας, την κοινήν απάντων υπερβαλλομένη φύσιν τη προς Θεόν συναφεία μη κατά τον απόρρητον μόνον τόκον, αλλά και κατά προηγιασμένην εξ άκρας καθαρότητος προς εκείνον κατά παν αγαθόν κοινωνίαν». Κατά τον αυτόν Πατέρα, η Παναγία είναι «πάσης αρετής έμψυχος εικών, θείων τε και ανθρωπίνων χαρίτων εστία και συνδρομή». Δια την Ορθόδοξον Παράδοσιν και εκκλησιαστικήν συνείδησιν η Παναγία Θεοτόκος είναι αδιανόητος άνευ του Χριστού. Η Ορθόδοξος Πατερική θεολογία δεν γνωρίζει «Μαριολογίαν», γνωρίζει μόνον «Θεοτοκολογίαν». Τούτο δεικνύει και η ορθόδοξος εικών της Παναγίας, η οποία ουδέποτε εικονίζεται άνευ του Χριστού. Αύτη εξελέγη δια τον Χριστόν, ητοιμάσθη δια τον Χριστόν, εγέννησε τον Χριστόν, μακαρίζεται υπό πασών των γενεών δια τον Τόκον Της. Η Ορθόδοξος Εκκλησία, μακαρίζουσα την Παναγίαν, ουδέν άλλο πράττει, ει μη σκιρτά και αιωνίως επαναλαμβάνει, με διαφόρους τρόπους, τους λόγους της Ελισάβετ: «ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου» (Λουκ. α΄, 42). Μόνον εκείνος, ο οποίος ορθώς θα πιστεύση το ακατάληπτον μυστήριον του Καρπού Της, δηλαδή το μυστήριον της Σαρκώσεως του Λόγου, δύναται να προσφέρη άξιον ύμνον εις την Παναγίαν Μητέρα Αυτού και να εννοήση το υπερβάλλον μέγεθος του μυστηρίου Της. Δια να γίνη «καταγώγιον»της Αγίας Τριάδος και να φέρη «όλην εν μέση ψυχή την άκτιστον Τριάδα, ης εν γαστρί τον Ένα συνείληφε ασπόρως» (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς), δηλαδή να αξιωθή της τιμής, ης δεν ηξιώθη ουδέν των κτιστών όντων, εχρειάζετο, ασφαλώς, να γίνη, όπως και εγένετο, «παναμώμητος» και «καθαρωτέρα λαμπηδόνων ηλιακών». Λόγω της προαιρετικής συνεργασίας Της εις την οικονομίαν της σωτηρίας και της εξαιρέτου προσωπικής καθαρότητός Της, ουδέν των κτιστών όντων ανέβη εις τοιούτον ύψος, εις το οποίον ανήλθεν η Θεοτόκος· και προς ουδένα κατέβη ο θεός τόσον εγγύς όσον προς την Θεοτόκον. Ως εκ τούτου, οι Πατέρες την ονομάζουν και «μεθόριον» κτιστής και ακτίστου φύσεως· η εκκλησιαστική υμνολογία την ονομάζει και «μεσίτριαν», ουχί μόνον ως πρεσβεύουσαν υπέρ ημών, αλλά και ως προσφέρουσαν εις ημάς τον Χριστόν ωσάν δώρον και εις τον Χριστόν προσφέρουσαν την ανθρωπίνην φύσιν: «Παντός ανθρωπίνου γένους στάσαμεταξύ, τον μεν Θεόν εποίησεν Υιόν ανθρώπου, υιούς δε Θεού τους ανθρώπους απειργάσατο» (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς). Η λέξις «Θεοτόκος», λοιπόν, συμπεριλαμβάνει εν εαυτή όλον το μυστήριον της Παναγίας και δεικνύει ότι πάσα «η εις Αυτήν τιμή εις τον εξ Αυτής σαρκωθέντα Υιόν ανάγεται» (Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός). Αλλά δηλοί και άλλο τι, ότι δηλαδή η περιφρόνησις Αυτής και η εις Αυτήν πάσα ατιμία και αύτη εις τον εξ Αυτής σαρκωθέντα Υιόν ανάγεται, ως υποκρύπτουσα την άρνησιν της πραγματικότητος της Σαρκώσεως του Λόγου. Ουδόλως τυγχάνει τυχαίον το ότι οι Προτεστάνται δεχόμενοι την Παναγίαν (δήθεν από την αγάπην δια τον Χριστόν), αρνούνται ταυτοχρόνως το Αίμα και το Σώμα του εξ Αυτής τεχθέντος Κυρίου. Μόνον, λοιπόν, υπό το φως της Σαρκώσεως του Κυρίου (η οποία είναι αδιανόητος άνευ της Θεοτόκου, όπως και η Θεοτόκος και η τιμή προς Αυτήν άνευ του εξ Αυτής τεχθέντος Κυρίου), δύναταί τις να κατανοήση ορθώς την δόξαν και την τιμήν την υπό της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις την Παναγίαν προσφερομένην. Η Παναγία ούτε έχει ανάγκην από ψευδή δόξαν (η ρωμαϊκή αίρεσις «της ασπίλου συλλήψεως» και της «ενσωμάτου» -- άνευ προηγηθέντος θανάτου – «αναλήψεως»), ούτε πάλιν δέον να υπάρχη φόβος από της «υπερτιμήσεως» της Παρθένου, εκ μέρους των ακολουθούντων πιστώς το φρόνημα της Εκκλησίας και των θεοφόρων Πατέρων Της.

π. Θεόδωρος Ζήσης: ἀναθεματίζουν οἱ ἴδιοι τοὺς ἑαυτούς τους.

Tην Κυριακή της Ορθοδοξίας γιορτάσαμε τη νίκη κατά των Εικονομάχων και συμμετέχουμε στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εικονομάχων Προτεσταντών! Ὑπάρχουν χριστιανοὶ Εἰκονομάχοι. Καὶ ὑπάρχουν, ἐπίσης, καὶ δικοί μας ὀρθόδοξοι, συμπαθοῦντες τοὺς Εἰκονομάχους. Κι ἔχοντες κοινωνία μὲ τοὺς Εἰκονομάχους. Οἱ Προτεστάντες τί εἶναι, δὲν εἶναι Εἰκονομάχοι; Πᾶτε σὲ κανένα Προτεσταντικὸ Ναὸ μέσα, θὰ δεῖτε πουθενὰ νὰ ὑπάρχει Ἁγία Εἰκόνα; Τὶς ἔχουνε κατεβάσει. Ὅπως οἱ Εἰκονομάχοι, ἔχουν κατεβάσει τὶς Ἅγιες Εἰκόνες. Κι ὅμως ἐμεῖς εἴμαστε μαζὶ μὲ αὐτοὺς στὸ Π.Σ.Ε. Ἐκκλησία καὶ αὐτοί. Τοὺς ἀναγνωρίζουμε ὡς Ἐκκλησίες. Ἑπομένως τὰ ἀναθέματα ἰσχύουν καὶ γιὰ τοὺς δικούς μας, οἱ ὁποῖοι συμμετέχουν στὸ Π.Σ.Ε. Διότι, ὅποιος κοινωνεῖ μὲ τοὺς Εἰκονομάχους, ὅποιος ἔχει κοινωνία μὲ τοὺς Προτεστάντες, καὶ γι΄ αὐτὸν ἰσχύουν τὰ ἀναθέματα αὐτά, καὶ γι’ αὐτὸ φοβοῦνται, γιατὶ ἀναθεματίζουν οἱ ἴδιοι τοὺς ἑαυτούς τους. Πῶς νὰ ἀναθεματίσουν οἱ Ἐπίσκοποι, ἡ Ἱεραρχία μας –οἱ περισσότεροι, ὑπάρχουν καὶ μερικοὶ οἱ ὁποῖοι ἀντιδροῦν–, πῶς νὰ ἐπιτρέψουν νὰ ἀκουστοῦν τὰ ἀναθέματα, ἀφοῦ οἱ ἴδιοι θὰ ἀναθεματίζουν τοὺς ἑαυτούς τους, γιατὶ ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς Εἰκονομάχους· δὲν τοὺς ἀναθεματίζουν, δὲν τοὺς ἀποκηρύσσουν, ἀλλὰ εἴμαστε ὅλοι μαζὶ στὸ Π.Σ.Ε.

Τὸ κακὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς προδοσίας τῆς Πίστεώς μας διαρκῶς ἐπεκτείνεται καὶ διαρκῶς βαθαίνει.

Δικεφάλου Αετού συνέχεια....

Βλέπων αετόν τον Χριστόν εμέ νόει, δυσί κεφαλαίς φύσεις εμάς δύο εικονίζων σοι εν μια υποστάσει. Υψιπέτης γαρ Βασιλεύς των αιώνων ουρανού και γης και των καταχθονίων οίκους φυλάττων και πάσαν Εκκλησίαν, ην εγέννησα εκ του Ευαγγελίου.

(Επιγραφή του Κωνσταντίνου Βυζαντίου εις ναόν της Κέας 1867).

Απόλαυσις στη Γειτονιά -- του Αλέξ. Παπαδιαμάντη

- Ετελείωσε;... αλήθεια;
- Tώρα ξεψύχησε.
- Και τον εμεταλάβανε;
- Θα τον θάψουν με παπάδες;
- Έζησε ως δεκαπέντε ώρες.

Από παράθυρον εις αυλόπορταν, από εξώστην εις δώμα, από χαμόγειον εις ανώγειον, επετούσαν το πρωί οι πτερόεντες αυτοί διάλογοι μεταξύ των γειτονισσών. Και μεγάλη περιέργεια εφέρετο ελαφρά εις τον αέρα.

Αββά Ισαάκ του Σύρου

Ὅσοι εὑρίσκεσθε εἰς τὸ σκότος, ὑψώσατε τὰς κεφαλὰς ὑμῶν, ἵνα λάμψωσι τὰ πρόσωπα ὑμῶν ἐκ τοῦ φωτὸς τοῦ ἁγίου Πνεύματος· ἐξέλθετε ἐκ τῶν παθῶν τοῦ κόσμου, ἵνα ἔλθῃ εἰς ἀπάντησιν ὑμῶν τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς φῶς ὁ Χριστός, καὶ προστάξῃ τοὺς ἀγγέλους τοὺς ὑπηρέτας τῶν μυστηρίων Αὑτοῦ νὰ λύσωσιν ὑμᾶς ἐκ τῶν δεσμῶν, ὅπως περιπατήσητε εἰς τὰ ἴχνη Αὑτοῦ, καὶ ἀπέλθητε πρὸς τὸν ἑαυτοῦ Πατέρα.

Η σοφία του Κόντογλου ως καλοκαιρινή «ανάσα»

Γιώργος Κ. Στράτος

Εψαχνα να βρω κάτι για να κρατήσουμε από το καλοκαίρι. Κάτι ζεστό, με ψυχή, για συντροφιά στα κρύα και άκαρδα που επανέρχονται δριμύτερα καταπώς φαίνεται από το φθινόπωρο. Τύχη αγαθή μ’ έριξε πάνω στο βιβλίο «Το Αϊβαλί, η πατρίδα μου» του αείμνηστου Φώτη Κόντογλου. Και να μην τον έχετε ακουστά, έχετε δει έργα ή επιρροές του σε όποια εκκλησία μπήκατε. Από τους κορυφαίους πνευματικούς ανθρώπους της πατρίδας μας στον 20ό αιώνα. Ζωγράφος που έδωσε νέα ώθηση στην αγιογραφία, υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, της φύσης και της παράδοσής μας, προικισμένος συγγραφέας, με διαχρονικό, δυνατό λόγο και γνώση, μα πάνω από όλα με μεγάλη καρδιά.
   
Ερχεται από έναν κόσμο που οι άνθρωποι «Ητανε απλοί κι αγράμματοι, ταπεινοί κι απερηφάνευτοι, μα είχαν απάνω τους πολλή μεγαλοπρέπεια και κάποιο βάρος, δείχνοντας πως ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα σοβαρό και σεβάσμιο, κι όχι όπως είναι τώρα που ρεζιλεύτηκε και κατάντησε ξεπεσμένο, μ’ όλες τις τυμπανοκρουσίες και τις ζόρικες πόζες που παίρνει».

Έχει προγραμματισθή παναγιορειτικός διωγμός όλων των Πατέρων που αντιδρούν στην οικουμενιστική και αντορθόδοξη γραμμή του οικουμενικού πατριαρχείου.

Από το έτος 1957 η Σκήτη του Προφήτου Ηλία είχε πάψει να μνημονεύη τον οικουμενικό πατριάρχη, επειδή δεν συμφονούσε με την φιλοπαπική γραμμή που ακολουθούσε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στα θέματα της λεγομένης Οικουμενικής Κινησεως. Η Κίνησις αυτή θεωρείται από κάθε Ορθόδοξο ως αιρετική, πράγμα άλλωστε το οποίο σαφώς διεκήρυξε στο παρελθόν πολλάκις το Άγιον Όρος, διεκήρυξε δε και ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Διόδωρος στην πρόσφατη «Σύναξι» του Φαναρίου (15 Μαρτίου). Από το 1985 η Σκήτη άρχισε να δέχεται πιέσεις να επαναλάβη το μνημόσυνο του οικουμενικού πατριάρχου, αλλά δεν υποχωρούσε. Την 20ή Μαϊου εφέτος(1992), Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής, η Σκήτη του Προφήτου Ηλία αιφνιδίως πολιορκείται από ένα πλήθος αστυνομικών, ιερομονάχων και μοναχών, με επικεφαλής τον πατριαρχικό έξαρχο επίσκοπο Ηλιουπόλεως Αθανάσιο. Ο π. Σεραφείμ και οι λοιποί Πατέρες της Σκήτης πιέζονται αφόρητα εν μέσω ταραχής και συγχύσεως να δεχθούν το μνημόσυνο του πατριάρχου ή να εγκαταλείψουν το Άγιον Όρος αμέσως. Οι Πατέρες αρνούνται την μνημόνευσι και ερωτούν, αν υπάρχη απόφασις της πολιτικής διοικήσεως, για την απέλασή τους. Τέτοια απόφασις δεν υπήρχε! Ζητείται τότε διορία τριών ημερών για να ετοιμάσουν τα πράγματά τους. Τέτοια διορία δεν τους δίδεται! Με την συνοδεία και υπό την αυστηρά επίβλεψι των αστυνομικών οι Πατέρες της Σκήτης παίρνουν προχείρως μερικά πράγματα από τα κελλιά τους. Κατόπιν τους επιβιβάζουν στα «τζιπ», περνούν από τις Καρυές, φθάνουν στην Δάφνη και με «κρις-κραφτ» τους μεταφέρουν στην Ουρανούπολι, όπου και τους εγκαταλείπουν ασπλάχνως. Εν τω μεταξύ πίσω η Σκήτη λεηλατείται από τους Μοναχούς της Μονής Παντοκράτορος και φρουρείται από ισχυρή ένοπλη αστυνομική δύναμι! Οι Πατέρες της Σκήτης, μετά από την απίστευτη αυτή συμπεριφορά των εκκλησιαστικών και πολιτικών αρχών, που βεβαίως συνιστά αναμφισβητήτως διωγμό Πίστεως, συνεχίζουν να διώκωνται, η πολιτική διοίκησις αρνείται να δώση ένα επίσημο κρατικό έγραφο, που να περιέχη τους λόγους της διώξεως. Οι Μοναχοί της Παντοκρατορικής Σκήτης του Προφήτου Ηλία διαμαρτύρονται εντόνως για την απέλασί τους από το Περιβόλι της Παναγίας, καταγγέλουν την αντιχριστιανική, αφιλάδελφη και βάρβαρη συμπεριφορά των διωκτών τους, μοναχών, ιερομονάχων και αστυνομικών, επισημαίνουν, ότι έχει προγραμματισθή παναγιορειτικός διωγμός όλων των Πατέρων που αντιδρούν στην οικουμενιστική και αντορθόδοξη γραμμή του οικουμενικού πατριαρχείου.

450 000 εκτρώσεις ετησίως ατην Ορθόδοξη Ελλάδα. Να αναφέρουμε τον αριθμό των διαζυγίων;;

  ἵπποι θηλυμανεῖς ἐγενήθησαν, ἕκαστος ἐπὶ τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον αὐτοῦ ἐχρεμέτιζον.

Εγιναν θηλυμανείς ίπποι· καθένας από αυτούς ως ίππος εχρεμέτιζε δια την γυναίκα του άλλου.( Ιερ. 5,8 ).                     

''Αὐτὸ τὸ ὁποῖο προηγουμένως ἦταν ἰδίωμα τῶν ξεπεσμένων γυναικῶν,οἱ ὁποῖες, στὴν ἐνάσκησι τοῦ ἐπαισχύντου ἐπαγγέλματός τους ἐνεδύοντο προκλητικὰ γιὰ νὰ προκαλέσουν αἰσθησιακὰ τοὺς ἄνδρες, ἔχει πλέον γίνει ἡ μόδα καὶ κανόνας ἀκόμη καὶ γιὰ σεμνές γυναίκες,οἱ ὁποῖες σὲ πολλὲς περιπτώσεις δὲν λαμβάνουν κἄν ὑπ᾿ ὄψιν τους τὸ νόημα καὶ τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς μόδας ποὺ τὶς ἐσκλάβωσε.῎Αν ἡ ἐλαχιστοποίησις τοῦ μάκρους τοῦ φορέματος ἤ ὁ ἰδιαίτερος τονισμὸς τῶν «γραμμῶν» τοῦ σώματος ἀντιτίθενται πρὸς τὴν σεμνότητα,ἡ ὁποία θὰ πρέπει γενικὰ νὰ στολίζη τὶς Χριστιανὲς παρθένες καὶ γυναῖκες,τότε ἀκόμη πιὸ ἀκατάλληλη εἶναι ἡ ἐμφάνισίς τους μὲ τέτοιου εἴδους ἐνδυμασία στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ.''

                        

   Άγιος Φιλάρετος της Εκκλησίας των Ρώσων της Διασποράς.

Τον Κύριον υμνείτε

π. Θεόδωρος Ζήσης - Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

Βαρθολομαίου και Τίτου αποστόλων.

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Βαρθολομαῖος μαρτύρησε μὲ σταυρικὸ θάνατο στὴν Ἀρμενία. Τὸ ἅγιο λείψανο του οἱ χριστιανοὶ τὸ ἔβαλαν μέσα σὲ μιὰ πέτρινη θήκη καὶ τὸ ἔκρυψαν στὴν Οὐρβανούπολη. Ἐπειδή, ὅμως, ἡ θήκη γιάτρευε πολλὲς ἀσθένειες, συνέρεαν σὲ αὐτὴν πλήθη λαοῦ. Γι’ αὐτὸ οἱ εἰδωλολάτρες, ὅταν βρῆκαν τὴν κατάλληλη εὐκαιρία, πέταξαν τὴν θήκη στὴ θάλασσα, μαζὶ μὲ ἄλλες τέσσερις θῆκες μαρτύρων.

Η De facto «Ένωσις»

Οι διάφοροι Οικουμενισταί, ημέτεροι και ξένοι, γνωρίζουν καλλίτερον παντός άλλου ότι αι διαφοραί αι οποίαι χωρίζουν την Ορθοδοξίαν και τον Παπισμόν είναι αγεφύρωτοι και μεγάλαι, ως είναι μεταξύ φωτός και σκότους, αληθείας και ψεύδους, αγιότητος και αμαρτίας, Θεού και διαβόλου. Γνωρίζουν ότι ασφαλώς ότι η μόνη οδός προς «ένωσιν» είναι οι εν σκότει ευρισκόμενοι αδελφοί μας να οδηγηθούν εις το θείον φως της αληθούς πίστεως, της διαφυλαχθείσης ακεραίας εις την Εκκλησίαν. Γνωρίζουν όμως ακόμη ότι το Βατικανόν «μισεί το φως»… Και επιδιώκουν μίαν «ένωσιν» σκοτεινήν, σβένοντες το φως της αληθείας. Πιστεύουν ότι αν σβεσθή ο λύχνος της Ορθοδοξίας, de facto  θα συντελεσθή η «ένωσις». Και αγωνίζονται έκτοτε, ημέτεροι και ξένοι, να σβύσουν τον λύχνον της ορθής πίστεως!...

Ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται...

Αν η καταπάτηση του Εθνοθρησκευτικού συμβόλου εκλαμβάνεται ως τίποτα,  όμως αυτό θα γίνει αιτία να μη δώσουμε σημασία και στην καταπάτηση των άλλων...

Ο ένας εξ αυτών θα αποσύρει την υπογραφή του από την Ομολογία Πίστεως των "αντιοικουμενιστών"...

Ο άλλος θα φιλοξενείται στην Μικτή Μονή του Έσσεξ Αγγλίας και δεν θα αντιλαμβάνεται τίποτα....

Και ο Τρίτος "αντιοικουμενιστής" όταν ο Αρχιμανδρίτης του, εγκατέλειψε την Μητρόπολή του - για λόγους Ορθοδόξου Πίστεως -- και εντάχθηκε στο Πάτριο έσπευσε να ενημερώσει τον Καρδινάλιο του Φαναρίου Βαρθολομαίο, για  την ενέργεια του αγωνιστή Αρχιμανδρίτη Ανατόλιου Ψυχογιού....

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και η παιδεία μας

 Κωνσταντίνος Χολέβας

Στις 24 Αυγούστου η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ο οποίος απαγχονίστηκε με εντολή του Κουρτ Πασά το 1779 στο Κολικόντασι της Βορείου Ηπείρου. Ο Πατροκοσμάς αγωνίστηκε σε ζοφερούς καιρούς Τουρκοκρατίας και διωγμών για την αποτροπή των εξισλαμισμών, τη διάσωση της πίστης μας και της γλώσσας μας, για τη διάδοση της ελληνορθόδοξης παιδείας και για την εθνική αφύπνιση των Ελλήνων. Επειδή φέτος συμπληρώνονται ακριβώς 300 χρόνια από τη γέννησή του, αξίζει να συγκρίνουμε τα παιδαγωγικά πρότυπα που καλλιέργησε ο άγιος με αυτά που επικρατούν σήμερα.

Η σύγκριση οδηγεί σε θλιβερά συμπεράσματα. Ο Πατροκοσμάς ζητούσε ένα σχολείο που θα διδάσκει την ενιαία ελληνική γλώσσα και μάλιστα τη γλώσσα της θείας λατρείας, «διότι και η Εκκλησία μας είναι εις την Ελληνικήν». Σήμερα επικρατεί η μόδα να μαθαίνουν τα παιδιά μας καλύτερα τις ξένες γλώσσες παρά τα Αρχαία και τα Νέα Ελληνικά. Κι όμως στη Βρετανία εισάγονται τα Αρχαία Ελληνικά στα δημοτικά σχολεία και στην Αυστραλία χρησιμοποιούνται τα Αρχαία Ελληνικά για την αντιμετώπιση των παιδικών δυσλεξιών. (Βλέπε και τα συμπεράσματα του ιατρού Ιωάννη Τσέγκου στο βιβλίο του: «Η εκδίκηση των τόνων»).

Ο Αγιος Κοσμάς έθετε ως σκοπό της παιδείας τη διάπλαση ολοκληρωμένων χαρακτήρων, με έμφαση στην πίστη στον Θεό και στα δόγματα της Ορθοδοξίας. «Από το Σχολείον μανθάνομεν τι είναι ο Χριστός, η Παναγία, οι Αγγελοι» έλεγε. Σήμερα παρατηρούμε τη λυσσώδη προσπάθεια των ψευδοπροοδευτικών να ξεριζώσουν ή να μεταλλάξουν το μάθημα των ορθόδοξων Θρησκευτικών και να εισαγάγουν ένα πολυθρησκευτικό και πολυπολιτισμικό συνονθύλευμα, το οποίο θα στερείται παιδαγωγικού και ηθικού προσανατολισμού. Την ώρα που οι πρώην κομμουνιστικές χώρες επαναφέρουν τα ορθόδοξα Θρησκευτικά, κάποιοι δήθεν ειδικοί θέλουν να ειασαγάγουν αποτυχημένα πρότυπα και να πληγώσουν τις παιδικές ψυχές.

Ο Φωτιστής των Σκλάβων, αν ήταν σήμερα μπροστά μας, δεν θα αδιαφορούσε για τη σύγχρονη επιστήμη και την τεχνολογία. Αλλωστε τις θετικές επιστήμες στο υπόδουλο γένος κληρικοί τις πρωτοδίδαξαν. Θα μας έλεγε, όμως, ότι προϋπόθεση για κάθε πρόοδο και απελευθέρωση είναι η εμμονή στην ελληνορθόδοξη παιδεία, η οποία δια-μορφώνει ήθος. Για να ξεφύγουμε από την πολύπλευρη κρίση, ας θυμηθούμε τις διδαχές του.

ΔΕΝ ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΤΟΠΙΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ -- Δύο τζαμιά ακραίων ισλαμιστών στα Σκόπια

Κύκλοι του ακραίου Ισλάμ έχουν πάρει υπό τον έλεγχό τους τουλάχιστον δύο τζαμιά στην περιοχή των Σκοπίων, με την κυβέρνηση να αυστηροποιεί το νομικό πλαίσιο την ώρα που τα Βαλκάνια «φοβούνται» τι θα συμβεί όταν οι τζιχαντιστές που ταξίδεψαν στους «ιερούς πολέμους» σε Συρία, Ιράκ και αλλού επιστρέψουν στις πατρίδες τους.

Ο επικεφαλής της Ισλαμικής Θρησκευτικής Κοινότητας της ΠΓΔΜ Σουλεϊμάν Ρετζέπι δήλωσε ότι η συμμετοχή μουσουλμάνων της χώρας σε ξένους πολέμους είναι αντίθετη με τις αξίες του παραδοσιακού Ισλάμ που καλλιεργείται στην ΠΓΔΜ και στην περιοχή.

«Είναι λάθος να πιστεύεται ότι οι Αλβανοί που σκοτώνονται σ' αυτούς τους πολέμους θα θεωρούνται μάρτυρες επειδή έχασαν τη ζωή τους στο όνομα του ισλάμ και του Αλλάχ. Η συμμετοχή των Αλβανών σ' αυτούς τους πολέμους δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Οι περισσότεροι από αυτούς που μάχονται με τους τζιχαντιστές είναι μισθοφόροι που προέρχονται από φτωχές οικογένειες», δήλωσε ο επικεφαλής της Ισλαμικής Θρησκευτικής Κοινότητας της ΠΓΔΜ, ο οποίος πρόσθεσε ότι η δράση αυτών που ενθαρρύνουν τους Αλβανούς να πολεμήσουν στην Συρία και στο Ιράκ δεν αποκλείεται να εντοπίζεται και σε τζαμιά της ΠΓΔΜ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2014 – ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-----«Ουκ έδει και σε ελεήσαι τον σύνδουλόν σου;»

Το μεγαλείο της συγχώρεσης

  

Η αγάπη και η επιείκεια είναι εκδηλώσεις που καταξιώνουν τον άνθρωπο και αποκαλύπτουν την αυθεντικότητά του. Δεν είναι ωστόσο λίγες οι φορές που ο άνθρωπος και ιδιαίτερα στις μέρες μας, εμφανίζεται με φοβερά ελλείμματα μπροστά στο μεγαλείο τους. Η παραβολή του χρεώστη δούλου ξεδιπλώνεται ως καθρέφτης για να ελέγξουμε τον εαυτό μας και να αποτολμήσουμε μια ειλικρινή αυτοκριτική.

Δρόμος φιλανθρωπίας

Μέσα από το σκηνικό της παραβολής, βλέπουμε ότι ο δούλος ήταν διαχειριστής των υπαρχόντων του κυρίου του. Οι καταστάσεις τον οδήγησαν να οφείλει μεγάλα ποσά. Έφθασε, λοιπόν, ο καιρός που ο κύριος ζήτησε να του αποδοθούν λογαριασμοί και ο δούλος βρέθηκε μπροστά σε μεγάλο αδιέξοδο. Βρέθηκε να είναι χρεώστης ενός δυσβάστακτου ποσού και η κατάστασή του περιγράφεται σαν τραγική γιατί με κανένα τρόπο δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στην οφειλή του και να αποπληρώσει το χρέος του. Η τραγική θέση του ήταν ακόμα πιο χαρακτηριστική από την απαίτηση όλα τα χρέη να τακτοποιούνταν αυθημερόν. Έμπαινε δηλαδή μια μεγάλη και στραγγαλιστική θηλιά στο λαιμό του.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

ΙΑ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. Κοσμά τυ Αιτωλού, Διονυσίου Αιγίνης, Ευτυχούς.

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, γεννήθηκε στὸ Μονοδένδρι τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, ποὺ τοῦ ἔμαθαν τὰ πάντα γύρω ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό. Σὲ ἡλικία 20 χρόνων πῆγε στὸ Ἅγιο Ὄρος, γιὰ νὰ σπουδάσει στὸ σχολεῖο τῆς Μονῆς Βατοπεδίου. Στὴν συνέχεια πῆγε στὴν Μονὴ Φιλοθέου, ὅπου ἐκάρη μοναχὸς καὶ χειροτονήθηκε καὶ ἱερέας.

Ὁ Κοσμᾶς ὅμως, δὲν μποροῦσε νὰ ἡσυχάσει. Ἤθελε νὰ διδάξει ὅλους τοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες γιὰ τὸν Χριστό. Θεωροῦσε ὅμως τὸν ἑαυτό του ἀδύνατο γιὰ νὰ τὸ κάνει. Μὲ Θεία ὅμως φώτιση πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ συνάντησε τὸν ἀδελφό του, Χρύσανθο, ὁ ὁποῖος ἦταν δάσκαλος. Αὐτὸς τὸν βοήθησε στὴν ρητορική, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ διδάξει.

Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ πῆρε τὴν ἄδεια τοῦ πατριάρχη, γύρισε στὴν Ἑλλάδα καὶ κυριολεκτικὰ τὴν ὄργωσε ἀπὸ ἄκρη σὲ ἄκρη. Ἀπ’ ὅπου πέρναγε πλῆθος πιστῶν «ραγιάδων», τὸν ἄκουγε μὲ πολλὴ προσοχή. Εἶναι χαρακτηριστικὸ αὐτὸ ποὺ εἶπε κάποτε στὴν ὁμιλία του σ’ ἕνα χωριὸ: «Ἦρθα στὸ χωριό σας νὰ σᾶς κηρύξω τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Δίκαιο λοιπὸν εἶναι νὰ μὲ πληρώσετε γιὰ τὸν κόπο μου. Ὄχι ὅμως μὲ χρήματα, γιατί τί νὰ τὰ κάνω; Ἡ πληρωμή μου εἶναι νὰ βάλετε τὰ λόγια του Θεοῦ στὴν καρδιά σας γιὰ νὰ κερδίσετε τὴν αἰώνια ζωή».

Ἀπ’ ὅπου πέρασε ἐκτὸς ἀπὸ τὶς διδασκαλίες ποὺ ἔκανε, ἔκτιζε σχολεῖα, βοηθοῦσε τοὺς ἀπόρους καὶ γενικῶς ἔκανε πολλὰ καλά.
Τελικὰ ἐπειδὴ ἔκανε κακὸ στοὺς Τούρκους, συνελήφθη καὶ ἀπαγχονίστηκε τὸ 1779.

π. Ζήσης: Oι Άγιοι αναθεματίζουν τον Πάπα και εμείς τον Πάπα τον ευλογούμε!

 «Έχουμε στην εποχή μας τις αιρέσεις του Παπισμού και του Προτεσταντισμού και για τις οποίες οι εκκλησιαστικοί μας ηγέτες σιωπούν. Πολύ  μεγάλη αίρεση ο Παπισμός, 21 καινοτομίας έχει: filioque, αλάθητο, πρωτείο του Πάπα, άζυμα, καθαρτήριο πυρ, του κόσμου τις αιρέσεις και πολύ χειρότερη αίρεση ο Προτεσταντισμός. Και εμείς τι κάνουμε απέναντι αυτών των αιρέσεων; 

Εμείς τον Πάπα τον ευλογούμε... 

Τον δεχόμαστε στην Αθήνα, στο Βουκουρέστι, στην Τιφλίδα, στην Κύπρο, τώρα και στη Μόσχα ετοιμάζεται να πάει, στην Κωνσταντινούπολη – «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», «άγιος αδελφός» ο αιρετικός Πάπας, τον οποίο ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός λέει «Τον Πάπα να καταράσθε». Οι Άγιοι καταρώνται, αναθεματίζουν τον Πάπα και οι δικοί μας ηγέτες σήμερα;  Που είναι το αποστολικό και πατερικό τους φρόνημα, που λέει «επιτιμάν αποτόμως τους αιρετικούς».

Περί νηστείας –του Μεγάλου Βασιλείου

Η ζωή των Πρωτοπλάστων εις τον Παράδεισον είναι εικών της νηστείας, όχι μόνον διότι εκεί, μετά των αγγέλων ζώντες οι Πρωτόπλαστοι, κατώρθωσαν τα της ολιγαρκείας να ομοιάζουν προς αυτούς, αλλά και διότι όσα φαγητά εφεύρον μετέπειτα οι άνθρωποι, αυτοί δεν τα μετεχειρίζοντο εκεί εις τον Παράδεισον, ούτε οινοποσίαν, ούτε σφαγήν ζώων, ούτε όσα θολώνουν τον νουν του ανθρώπου. Επειδή δεν ενήστευσαν, εξωρίσθησαν από τον Παράδεισον· ας νηστεύσωμεν, λοιπόν, δια να επανέλθωμεν εκεί.                                   
–Μη μνησθής την παρακοήν της Εύας· μη ακούσης την συμβουλήν του όφεως διαβόλου, ο οποίος σε παρακινεί να τρώγης, δια να μη πάθη τίποτε το σώμα σου.    
–Το μεν έλαιον παχύνει τον αθλητήν, η νηστεία ενδυναμώνει τον ασκούμενον εις την εγκράτειαν. Ώστε, όσον αφαιρείς από την σάρκα, τόσον λαμπροτέραν κάμνεις την ψυχήν εκ της πνευματικής δυνάμεως. Διότι η νίκη κατά των αοράτων εχθρών δεν επιτυγχάνεται με τας σωματικάς δυνάμεις, αλλά με την υπομονήν εις τας θλίψεις. Είναι πάντοτε ωφέλιμος η νηστεία εις εκείνους οπού την ενεργούν – διότι ούτε οι δαίμονες τολμούν να βλάψουν την ψυχήν των, αλλά και οι φύλακες άγγελοι προθυμότερον μένουν πλησίον τους, διότι έχουν καθαράν την ψυχήν τους – πολύ δε περισσότερον εις τον καιρόν της Τεσσαρακοστής, ότε το κήρυγμα της νηστείας γίνεται πανταχού.         
– Δεν αρκεί δε μόνον η αποχή από τας τροφάς, δια να γίνη η νηστεία αξιέπαινος, αλλά πρέπει να προστεθή και η εγκράτεια εις τους λόγους και τας συναναστροφάς, και να πλησιάζωμεν και εις πνευματικούς ανθρώπους, οπού ημπορούν να μας ωφελήσουν, ώστε η νηστεία η σωματική να αποτελή συνέχειαν της ψυχικής ασκήσεως… Ας νεκρώσωμεν, λοιπόν, τα μέλη μας τα γήϊνα, οπού επιθυμούν την αμαρτίαν και με αντίστασιν, εν λόγοις και έργοις, ας περιορίσωμεν τα πάθη· και δια της αποχής από τα φαγητά, ας νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτήν από τον Κύριον και αρεστήν εις Αυτόν, καθότι η αποχή από τα φαγητά εμποδίζει τας ατάκτους ορέξεις της κοιλίας και τας αισχράς ορμάς του σώματος. Και ο φιλόπονος εις την αρετήν θα κάμη ταύτα μιμούμενος τους βίους του προφήτου Ηλιού, του Μωϋσέως, του Δανιήλ, του Βαπτιστού Ιωάννου και των λοιπών αγίων, των οποίων δεν είναι ισάξιος όλος ο κόσμος.