Η εξαπάτηση των πιστών (Συνεχίζεται).

3. Επιπτώσεις στην Ορθοδοξία από τη συμφωνία του 1965 

1. Ύστερα από όλα αυτά πρέπει να εξετάσουμε τις επιπτώσεις που έχει για την Ορθόδοξη
Εκκλησία, τόσο το πρωτότυπο γαλλικό κείμενο, που λέει ότι το 1965, πάπας και πατριάρχης
«ήραν όχι μόνο τα αναθέματα, αλλά και την ακοινωνησία», όσο και τη «επίσημη» ελληνική
μετάφραση της αυθεντικής συμφωνίας, που λέει ότι «ήραν μόνο τα αναθέματα».

α. Στην πρώτη περίπτωση του γαλλικού πρωτοτύπου της συμφωνίας, που δεσμεύει και τα δύο μέρη , τους παπικούς και τους λεγόμενους Ορθοδόξους ( δηλ. τους Λατινόφρονες) και λέει ότι έγινε η άρση της «ακοινωνησίας»:
Η συμφωνηθείσα «άρση της «ακοινωνησίας» σημαίνει ότι ο πάπας Παύλος ο Στ΄ και ο Πατριάρχης Αθηναγόρας συμφώνησαν την άρση του σχίσματος. Το σχίσμα αυτό υπήρχε από το 767 μεταξύ Ρωμαίων και Φράγκων, και από το 1009 μεταξύ των τεσσάρων Πατριαρχείων των Ρωμαίων της Ανατολής (ΚΠόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων) και του Πατριαρχείου της Παλαιάς Ρώμης, που τότε έπεσε στα χέρια των Φράγκων. Αυτό σημαίνει ότι η Ένωση των Εκκλησιών έγινε! Αυτό που υπολείπεται ακόμα είναι το να πεισθούν οι Ορθόδοξοι, τα μέλη της Εκκλησίας να δεχθούν την ΄Ενωση αυτή και να μην αντιδράσουν. Γιʼ αυτό αποκαλύπτουν και υλοποιούν τη γενομένη ΄Ενωση σταδιακά, για να μη προκαλούν τους Ορθοδόξους. Η υλοποίηση της συμφωνίας του 1965 για την ΄Ενωση των Εκκλησιών έχει μεθοδευτεί και γίνεται με πολλούς τρόπους, όπως:

• με τον ανόητο «διάλογο αγάπης»
• με τον αφελή «θεολογικό διάλογο»
• με τις ανταλλαγές επισκέψεων των ηγετών των Λατίνων και των Λατινοφρόνων
• με συμπροσευχές και συλλείτουργα.
• με κακόδοξες διακηρύξεις
• με τη μετάδοση της θείας κοινωνίας στους Λατίνους
• με Οικουμενικές λειτουργίες με συμμετοχή Ορθοδόξων και παπικών κληρικών
• με ψευδολογίες και διαστρεβλώσεις ιστορικών γεγονότων
• με διαχριστιανικά και διαθρησκευτικά συνέδρια, συμπόσια, κρουαζιέρες κλπ
τεχνάσματα, με τα οποία οι αρχιτέκτονες της Ενώσεως αλλοιώνουν το Ορθόδοξο
αισθητήριο του λαού, για να μη αντιδρά στην αποδοχή της Ενώσεως.


Αυτό, που απομένει για την υλοποίηση της γενομένης Ενώσεως είναι το «Κοινό
Ποτήριο». Πάπας και Πατριάρχης δηλ. να τελέσουν να κοινωνήσουν από το ίδιο Ποτήριο. Δεν
γνωρίζουμε, εάν στα κρυφά γίνεται αυτό. Ο αείμνηστος π. Ιωάννης Ρωμανίδης το θεωρούσε
πάρα πολύ πιθανό. « Δεν αμφιβάλλω, έλεγε, ότι πάπας και πατριάρχης κοινωνούν στα
κρυφά από το ίδιο Ποτήριο»! Όταν θα γίνη και αυτό δημοσίως τότε η γενομένη Ένωση θα
είναι πλήρης. Γιʼ αυτό τώρα Λατίνοι και Λατινόφρονες λένε ότι η Ένωση δεν είναι ακόμα
«τελεία»

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Θαλλελαίου, Νικοστράτου και Αντιόχου μαρτύρων, Νικήτα και Ιωσήφ των οσίων.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Θαλλέλαιος καταγόταν ἀπὸ τὸν Λίβανο καὶ ἔζησε κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορος Νουμεριανοῦ (283 – 284 μ.Χ.). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Βερεκκόκιος καὶ ἡ μητέρα του Ρομβυλιανή. Εἶχε σπουδάσει τὴν ἰατρική ἐπιστήμη καὶ προσέφερε στοὺς πάντες ἀφιλοκερδῶς καὶ μὲ ἀγάπη τὶς ἰατρικές του ὑπηρεσίες, γι’ αὐτὸ καὶ ἐντάσσεται στὴν κατηγορία τῶν γνωστῶν Ἀναργύρων.

Γιὰ τὴν πίστη του στὸν Χριστὸ τὸν συνέλαβαν οἱ εἰδωλολάτρες στὴν Ἀνάζαρβο, πρωτεύουσα τῆς δεύτερης ἐπαρχίας τῆς Κιλικίας, κρυμμένο μέσα στὸ δάσος καὶ τὸν ὁδήγησαν στὸν ἄρχοντα Τιβεριανό. Ἐκεῖνος, ἐπειδὴ ὁ Ἅγιος δὲν πειθόταν νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, πρόσταξε νὰ τοῦ τρυπήσουν τοὺς ἀστραγάλους καὶ νὰ τὸν κρεμάσουν μὲ τὸ κεφάλι πρὸς τὰ κάτω. Τόση δὲ ἦταν ἡ ὑπομονὴ τοῦ Ἁγίου, τὴν ὁποία ἐπέδειξε κατὰ τὸ φρικτὸ αὐτὸ μαρτύριο, ὥστε δύο ἀπὸ τοὺς βασανιστές του στρατιῶτες, ὀνόματι Ἀλέξανδρος και Ἀστέριος, πίστεψαν καὶ ἀφοῦ ὁμολόγησαν τὴν πίστη τους στὸν Χριστό, ἀποκεφαλίσθηκαν. Κατόπιν ὁ Τιβεριανὸς πρόσταξε καὶ ἔριξαν τὸν Ἅγιο στὴ θάλασσα νά πνιγεῖ. Ἐκεῖνος ὅμως, δὲν ἔπαθε τίποτε καὶ βγῆκε ἀπὸ τὴν θάλασσα φορώντας ὁλόλευκη ἐσθῆτα. Μετά ἀπὸ τὴν θαυματουργικὴ αὐτὴ διάσωσή του τὸν ἔριξαν στὸ στάδιο νὰ τὸν κατασπαράξουν πεινασμένα σαρκοβόρα θηρία. Ὅμως τὰ θηρία δὲν τὸν πλησίασαν καὶ ἔμεινε καὶ πάλι ἀβλαβής.

Ἔτσι ὁ Μάρτυς Θαλλέλαιος ἀποκεφαλίσθηκε διὰ ξίφους στὴν Ἔδεσσα τῶν Αἰγαίων, κατὰ τὸ φθινόπωρο τοῦ 284 μ.Χ. καὶ ἔλαβε τὸν ἀμάραντο στέφανο τοῦ μαρτυρίου.
Ἡ Σύναξή του ἐτελεῖτο στὸ μαρτύριό του, τὸ ὁποῖο βρισκόταν ἐντὸς τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀγαθονίκου. Πλὴν τοῦ ναΐσκου αὐτοῦ γνωρίζουμε καὶ τὸ ναὸ κοντὰ στὸ ὄρος τοῦ Αὐξεντίου. Ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου ὑπῆρχε καὶ μονὴ στὴν Παλαιστίνη, τὴν ὁποία, κατὰ τὴ μαρτυρία τοῦ Προκοπίου, «ἀνανεώσατο» ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστινιανός (527 – 565 μ.Χ.). Φαίνεται δὲ ὅτι ὁρισμένες μονὲς ἑόρταζαν τὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Θαλλελαίου στὶς 3 Σεπτεμβρίου, ἐνῷ ἄλλοι καὶ στὶς 23 Αὐγούστου, ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ὁ Μάρτυς προσήχθη σὲ ανάκριση.

Οικουμενισμός

Εν όψει της συνάντησης του Πάπα με τον Οικουμενικόν Πατριάρχην μας

     

Του θεολόγου     Βασιλείου Χαραλάμπους

                            ______________

 Εν όψει της συνάντησης του Πάπα Φραγκίσκου με τον Οικουμενικόν Πατριάρχην μας, ποικίλα γράφονται, είτε σε εφημερίδες, είτε σε ιστοσελίδες και ιστολόγια.  Η αναμενόμενη συνάντηση έγινε αφορμή ποικίλων δημοσιευμάτων.   Προβάλλεται έντονα ο  Πάπας, ως ο διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου.  Στην ιστοσελίδα  Vaticaninsider.lastampa.it, με ημερομηνία 16 Μαΐου 2014,  προβάλλεται  προηγούμενη  συνένετευξη, του Καρδινάλιου Koch (Προέδρου του Ποντιφηκού Συμβουλίου για την προώθηση της Χριστιανικής ενότητας), όπου με θράσος λέγει «Il primato del Papa può aiutare la comunione» δηλ. «Το πρωτείον του Πάπα μπορεί να βοηθήσει την κοινότητα».

Πότε θ΄ αντιληφθούν ότι ένα ΟΧΙ στην αίρεσι του παποοικουμενισμού αξίζει πολύ περισσότερο από κάθε προσευχή και ιεραποστολική δράσι

Αποροφημένοι οι μεν Ποιμένες από την αίγλην του αξιώματος και την κοινωνικήν δράσι, το πλήθος των ανυπόπτων προβάτων που τους ακολουθούν και τον οικοδομικόν οργασμόν των παιδικών κατασκηνώσεων και γηροκομείων, τους κύκλους Γραφής και τις σελίδες των εκδόσεών τους, οι δε Μοναχοί από την αίγλην της περικυκλούσης αυτούς φήμης δια την … νηπτικήν θεολογίαν και το … άκτιστον φως της νοεράς προσευχής τους, αδιαφορούν αν στο ένα και κύριο, την ομολογία της πίστεως, απέτυχαν, με αποτέλεσμα όλα τα λοιπά να είναι ενώπιον του Θεού ράκη άχρηστα και θυσία απρόσδεκτος! Η Εκκλησία, τους έκανε επισκόπους για να διδάσκουν και φυλάττουν τον λόγον της Αληθείας Της ακέραιον και ανόθευτον, κρατώντας συγχρόνως τα πρόβατά Της μακρυά από τα λειβάδια των αιρετικών, και όχι να τα εγκαταλείπουν απροστάτευτα μέχρι το στόμα του λύκου με την πρόφασι ότι μόλις θα τα καταπιή, τότε θα δείξουν την ποιμενική τους ικανότητα! Πότε θ΄ αντιληφθούν ότι ένα ΟΧΙ στην αίρεσι του παποοικουμενισμού αξίζει πολύ περισσότερο από κάθε προσευχή και ιεραποστολική δράσι, και ότι, γι΄ αυτό το ΟΧΙ έχουν ταχθή από την Εκκλησία «εις τόπον Χριστού» και των Αποστόλων Του;

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός : Η Ουνία όμως παραμένει και η καταστροφή στην Ορθοδοξία της Ανατολικής Ευρώπης έχει γίνει. Κάθε, λοιπόν, υποχώρηση των Ορθοδόξων θα ισοδυναμεί με έγκλημα.

…Λέγοντας «Ουνία», εννοούμε ένα θρησκευτικοπολιτικό σχήμα, που επινοήθηκε από τον Παπισμό για τον εκδυτικισμό της μη λατινικής Ανατολής, την πνευματικοπολική δηλαδή υποταγή της στην εξουσία του Πάπα.
Η επεκτατική αυτή κίνηση του Παπικού Θρόνου,

π. Θεόδωρος Ζήσης - Κυριακή της Σαμαρείτιδος.

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Γιατί οι ευσεβείς και οι φτωχοί αδικούνται ;

http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/

Κάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται, και πως ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού. 

Ο Θεός θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά λογισμό να κατεβεί στον κόσμο. Περπατώντας λοιπόν ο Γέροντας, βρέθηκε σ’ ένα δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί. Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό. Ο αββάς, κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δένδρου και σε λίγο, να που περνά ένας άνθρωπος πλούσιος, που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει. Εκεί που αναπαυόταν, βγάζει ένα πουγκί με εκατό φλουριά, για να τα μετρήσει.. Αφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι μέσα στο ρούχο του, εκείνα όμως έπεσαν κάτω στη γη. Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογο του, αφήνοντας εκεί τα φλουριά. 

π.Θεόδωρος Ζήσης: Η νίκη του Αναστάντος Χριστού - Μοναχός Σεραφείμ: Ελλήνων Χριστώνυμη Δόξα.

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς: Ἡ μεγαλύτερη προδοσία καί ὁ χειρότερος συμβιβασμός ὅλων τῶν αἰώνων στήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι αὐτός πού ἔγινε στήν διετία 1991-1993, κατά τήν ὁποία ἀνεγνωρίσθησαν ὡς ἔγκυρα στό Σαμπεζύ καί στό Μπελαμέντ τοῦ Λιβάνου τά μυστήρια τῶν Μονοφυσιτῶν καί τῶν Παπικῶν ἀντιστοίχως.

 Αὐτό σημαίνει ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι οἱ Παπικοί καί οἱ Μονοφυσίτες, χωρίς να ἀποκηρύξουν οὐδεμία αἵρεσι καί παραμένοντας ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκονται, ἔχουν τό ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖο τους ἁγιάζει τά μυστήρια πού τελοῦν, ἀφ’ ἑτέρου οἱ Πατέρες καί οἱ Σύνοδοι πού τούς ἀπέκοψαν ἀπό τήν Ἐκκλησία και τούς ἀνεθεμάτισαν ἦσαν, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, παρανοϊκοί καί διέπραξαν τό μεγαλύτερο ἔγκλημα τῶν αἰώνων, ἐφ’ ὅσον ἀπέκλεισαν ἀπό τήν σωτηρία καί τήν Ἐκκλησία διά μέσου τῶν αἰώνων ἄπειρα πλήθη ἀνθρώπων. Ἐπί πλέον δε μέ αὐτές τίς ἀποφάσεις ἐδείξαμε ὅτι, τό νά εἶναι κάποιοι ἐντός ἤ ἐκτός Ἐκκλησίας καί νά ἔχουν ἔγκυρα ἤ ἄκυρα μυστήρια, δέν εἶναι θέμα κατ’ ἐξοχήν Ὀρθοδόξου πίστεως καί αἱρέσεως ἀντιστοίχως, ἀλλά θέμα τό ὁποῖο ρυθμίζεται ἀπό κάποια Σύνοδο ἤ διμερῆ ἐπιτροπή καί βεβαίως ἕνας τρόπος ἄγνωστος σέ ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς ἁγίους ὅλων τῶν αἰώνων.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης : Δὲν ἐνδιαφέρει, τὸν Παπισμὸ ἡ ἀλήθεια στὴν πίστη, στὰ δόγματα, ἀλλὰ μόνο ἡ ἐξουσία. Μήπως θὰ ἐνδιαφέρει τὸν Ἀντίχριστο ἡ πίστη τῶν λαῶν; Ἀρκεῖ νὰ πέσουν καὶ νὰ τὸν προσκυνήσουν.

Τὸ μοντέλο αὐτὸ τῆς ἑνότητος τὸ ἔχει ἐφαρμόσει ἤδη ὁ Παπισμὸς μὲ τὴν περιβόητη Οὐνία,  ποὺ σημαίνει ἕνωση (Οὐνία = ἕνωση), σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὅσοι ἑνώνονται μὲ τὸν πάπα  δὲν χρειάζεται νὰ ἐγκαταλείψουν τὰ τῆς πίστεως καὶ τῆς λατρείας τους, ἀρκεῖ νὰ δεχθοῦν  τὸ πρωτεῖο τοῦ πάπα καὶ νὰ τὸν μνημονεύουν στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες. Δὲν ἐνδιαφέρει, δηλαδή, τὸν Παπισμὸ ἡ ἀλήθεια στὴν πίστη, στὰ δόγματα, ἀλλὰ μόνο ἡ ἐξουσία. Μήπως θὰ ἐνδιαφέρει τὸν Ἀντίχριστο ἡ πίστη τῶν λαῶν; Ἀρκεῖ νὰ πέσουν καὶ νὰ τὸν προσκυνήσουν. Τὸ ἴδιο μοντέλο ἑνότητος, ἐπεκτεινόμενο καὶ στὶς θρησκεῖες, προβάλλει καὶ ἡ Μασονία, ἡ ὁποία δέχεται στοὺς κόλπους της ὀπαδοὺς ὅλων τῶν θρησκειῶν, τὶς ὁποῖες ἐξισώνει, ἀρκεῖ νὰ ἀναγνωρίσουν τὴν δική της θεότητα, ὄχι βέβαια τὸν Ἅγιο Τριαδικὸ Θεό, τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, ἀλλὰ τὸν δικό τους κατασκευασμένο θεό, ψευδῆ καὶ ἀνύπαρκτο, ἢ μᾶλλον τὸν ὑπαρκτὸ καὶ ὑψωμένο εἰς Θεό Ἑωσφόρο, τὸν «Μέγα Ἀρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντος», ὁ ὁποῖος ἀνθίσταται, ἀντιστέκεται, ἀντιμάχεται τὴν ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστός, ὡς Θεάνθρωπος, εἶναι ὁ μοναδικὸς Σωτήρας καὶ Λυτρωτής, εἶναι τὸ φῶς, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή. Κατὰ τοὺς Μασόνους φῶς καὶ ἀλήθεια ὑπάρχουν σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες καὶ περισσότερο βέβαια στὴν δική τους μυστικὴ καὶ ἀπόκρυφη θρησκεία. Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ προωθεῖ τὰ δύο αὐτὰ μοντέλα ἑνότητος σὲ διαχριστιανικὸ καὶ διαθρησκειακὸ ἐπίπεδο, εἶναι τέκνο τῆς Μασονίας.  Ὅπως διακηρύξαμε τελευταῖα ἡ ἄτυπη «Σύναξη Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» σὲ κείμενό μας γιὰ τὴν Μασονία «Ὁ Μασονισμὸς εἶναι ἡ μήτρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ»

Δεν ξαχνώ!

Η εξαπάτηση των πιστών (Συνεχίζεται).

6 Όταν η συμφωνία του 1965 λέει ότι «ήρθη η ακοινωνησία», σημαίνει ότι έχει αρθή το σχίσμα. 

α. Το ότι έγινε η Ένωση των Εκκλησιών το δέχονται ακόμη και ετερόδοξοι θεολόγοι, όπως ο Γερμανός καθηγητής της Παλαιοκαθολικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βόννης Κούππερς, ο οποίος σε διάλεξή του το 1971 στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης μεταξύ άλλων τόνισε:

« Σήμερον δύναται να θεωρηθή πραγματική η ένωση Ανατολικής και Δυτικής Καθολικής Ορθοδοξίας εις πείσμα παντός σκεπτικισμού»

β. Για την επιχειρηθείσα εξαπάτηση των Ορθοδόξων από τους Λατινόφρονες του Πατριαρχείου είναι χαρακτηριστική επίσης η μαρτυρία του Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου, ο οποίος με τα όσα στοιχεία είχε υπʼ όψιν του, σε αναπάντητη επιστολή του προς τον Πατριάρχη Δημήτριο, έγραψε:

«Η κατά την 7ην Δεκεμβρίου 1965 γινομένη άρσις των αναθεμάτων εκ μέρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως και άρσις της ακοινωνησίας εκ μέρους της Ρώμης έχει δημιουργήσει σύγχυσιν…
Εκείνο το οποίον, επίσης χρήζει ιδιαιτέρας προσοχής είναι η διαφορά Διατυπώσεως εις τα δύο κείμενα, τα σχετικά με την άρσιν των αναθεμάτων. Ούτω, το μεν λατινικόν κείμενον ( εννοεί το πρωτότυπον της συμφωνίας, που είναι στη γαλλική γλώσσα) ομιλεί περί «άρσεως ακοινωνησίας», το δε ελληνικόν περί «άρσεως αναθεμάτων».
Η εκ της διαφοράς ταύτης επελθούσα σύγχυσις προκάλεσε και εξακολουθεί να προκαλή πολλήν ζημίαν» . 

ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ :

Υπάρχουν καιροί πικροί, δυσβάστακτοι και βασανιστικοί. Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτούς. Στον πόλεμο της φιληδονίας πολλοί τραυματίζονται και υφίστανται οδύνες, πολύ δε περισσότερο σ’ αυτή την πνευματική μάχη δεχόμαστε πολλά τραύματα από τα πνεύματα του κακού, ηττώμεθα κυρίως όταν βασιζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις και τη λογική μας, έως ότου επιδείξουμε ταπεινοφροσύνη, αναγνωρίζοντας τις αδυναμίες μας.

Δεν ξεχνώ!

May 19, Pontian Greek Genocide Remembrance Day

In 1994, May 19 was selected by the Greek parliament as the day to commemorate the Pontian Greek Genocide by the Turks. The Pontic Genocide is one of the darkest moments in history not only for Greeks, but also for mankind. The Genocide vanished from its ancestral and historic homeland in Pontus a culturally vibrant and unique part of the Greek population that had been fighting for its survival for about 3,000 years.

Records show a minimum 350,000 Pontian Greeks exterminated through systematic slaughter by Turkish troops, deportations involving death marches, starvation in labor and concentration camps, rapes and individual killings. Entire villages and cities were devastated, while thousands were forced to flee to neighboring countries. The Ottoman government’s plan to annihilate the Christian populations living within Turkey, including Greeks, Syrians and Armenians, during World War I was set into force in 1914 with the decree that all Pontian men aged between 18 to 50 would have to report to the military. Those who refused to do so, were ordered to be shot immediately.
Among the causes for the Turkish campaign against the Greek population was a fear that the population would aid the Ottoman Empire’s enemies, and a belief among nationalist Turks that in order to form a modern nation state it was necessary to purge from the territories of the state those national groups who could threaten the integrity of a modern Turkish nation. With the guidance of German advisers the Turkish regime created the so called amele taburu (labor battalions) were the Pontian Greeks who did not enter the Ottoman army would have to work under inhuman conditions in mines, construction works and quarries.
The Ottoman regime feared the Pontiac population not only because of their rapidly growing numbers that had reached 700,000 by the early 20th century, but also because of the cultural and economic growth of the minority. Cities like Samsous, Trapezous and Kerasous displayed a remarkable growth with dozens of schools, newspapers, theaters and other amenities. The rise of the Young Turks movement, however, would put a brutal end to the thriving Greek community of the area. While the Greek state was busy solving out the Crete problem and in no position to open new fronts with Turkey, the Pontians and many other Greeks across Asia Minor were dislocated and systematically exterminated.
The Pontians tried to fight back and resist the new politics, so they fled high to the mountains and organized themselves in small guerrilla groups. By 1921 historical records show that Pontian fighters numbered some 12,000, a force that was unwisely never deployed by the Greek army. The Greek politics of the time that failed to focus on the issue and the lost hopes of the establishment of a joint Ponto-Armenian country allowed Kemal Ataturk to proceed with the final phase of his plan.
The rise of the Bolsheviks in neighboring Russia deprived the Greek Pontians of the help they received against the Ottomans. The new Russian regime and Germany helped Turkey in all ways possible. While the Greek army was marching in the wilderness of Anatolia, Kemal kept the Greeks busy with guerrilla attacks and simultaneously carried on the massacres in Pontus. By the time of the Asia Minor catastrophe more than 300,000 Pontian Greeks had already lost their lives.
The survivors of the extended slaughters migrated to nearby Russian grounds or were included in the population exchanges that followed the end of the Greco-Turkish war (1919- 22). The Pontians that moved into Greece brought with them their surviving culture, language, customs and traditions, and enriched the social structures of the country by adding their own characteristic features.

Ο Άγιος Γεράσιμος και το Λιοντάρι

Σε τέτοια πνευματικά ύψη είχε φτάσει ο Άγιος Γεράσιμος, ώστε και αυτά τα άγρια θηρία ακόμη τον σέβονταν, του υπάκουαν και τον υπηρετούσαν. Η μεγάλη χάρη που του είχε δώσει ο Θεός φαίνεται και από την ιστορία του Αγίου με το λιοντάρι. 
Ο Άγιος εικονίζεται πάντοτε με ένα λιοντάρι. Γιατί άραγε; Αυτό το άγριο λιοντάρι έζησε κοντά στον Όσιο Γεράσιμο και τον υπηρετούσε με θαυμαστό τρόπο, όσο καιρό ζούσε. Αλλά και όταν κοιμήθηκε ο Άγιος τον ακολούθησε με παράδοξο τρόπο, αφού πέθανε πάνω στον τάφο του από υπερβολική λύπη. 
Κάποια μέρα, ενώ ο Άγιος περπατούσε στην όχθη του ποταμού Ιορδάνη, συναντήθηκε με ένα λιοντάρι. Μόλις το θηρίο τον αντίκρισε, άρχισε να βρυχάται με παρακλητικό τρόπο και να ανασηκώνει με δυσκολία το ένα του πόδι. 
Τι είχε συμβεί; 
Ένα μυτερό κομμάτι καλαμιού του είχε μπηχθεί στο πόδι με αποτέλεσμα αυτό να πρησθεί, να γεμίσει πύο και να μην μπορεί να περπατήσει από τους πόνους. 

Pascha , Anastasi Hymn - Ode 8 in Greek

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Πατρικίου ιερομάρτυρος, επισκόπου Προύσης και των συν αυτώ, μαρτύρων Ακακίου, Μενάνδρου, Πολυαίνου και Φιλεταίρου, Θεοτίμης μάρτυρος.

Εἶναι ἄγνωστος ὁ τόπος καταγωγῆς καὶ ὁ χρόνος τοῦ μαρτυρίου τους. Ἀπὸ αὐτοὺς ὁ Ἅγιος Πατρίκιος, λόγῳ τῆς βαθιᾶς θεολογικῆς μορφώσεώς του, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἔνθερμου ζήλου του πρὸς τὴ Χριστιανικὴ πίστη, ἀναδείχθηκε Ἐπίσκοπος Προύσσης, ὅπου βοηθούμενος ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους Ἀκάκιο, Μένανδρο και Πολύαινο, ἐκύρηττε τὸ Εὐαγγέλιο και ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ ἀπό τήν πλάνη τῶν εἰδώλων πολλῶν ἀνθρώπων.
Αὐτὸ ὅμως ἐξόργισε τοὺς ἱερεῖς τῶν εἰδώλων, οἱ ὁποῖοι τὸν κατήγγειλαν στὸν ἄρχοντα Ἰουλιανὸ τὸν Ὑπατικό, καὶ αὐτὸς μὲ τὴν σειρά του διέταξε τὴ σύλληψή τους. Ὁ ἄρχοντας προσπάθησε ἀνεπιτυχῶς μὲ φιλοσοφικὲς συζητήσεις νὰ πείσει τὸν Πατρίκιο καὶ τοὺς ἄλλους Ἁγίους ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι Θεός. Ὁ Ἅγιος δὲν δείλιασε καὶ μὲ τὴν ρητορική του δεινότητα, τὴν ἄριστη θεολογική του κατάρτιση καὶ τὴν πλούσια ἁγιολογική του ἐπιχειρηματολογία ἐνέτρεψε ὅλα τὰ σαθρὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Ἰουλιανοῦ, ὁ ὁποῖος, βλέποντας τὴν ἰδεολογική του συντριβή, τοὺς καταδίκασε σὲ θάνατο καὶ διέταξε τὸν ἀποκεφαλισμό τους. Ἔτσι οἱ Ἅγιοι ἔλαβαν τὸ στέφανο τοῦ μαρτυρίου καὶ εἰσῆλθαν στὴ χαρά τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Υπόμνημα πέντε Μητροπολιτών κατά των αποφάσεων του Π.Σ.Ε. εν Πουσάν

Πέντε Σεβασμιώτατοι Μητροπολῖτες τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ ἐπιστολή - ὑπόμνημά τους πρός τήν Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδο ἐκφράζουν τήν βαθύτατη λύπη καί ἀνησυχία τους γιά ὅσες ἐκκλησιολογικές θέσεις συμφωνήθηκαν στό Πουσάν τῆς Νοτίου Κορέας τόν παρελθόντα Νοέμβριο (2013), κατά τήν 10η Συνέλευση τοῦ λεγομένου Παγκοσμίου Συμφωνίου τῶν Ἐκκλησιῶν· καί μάλιστα, ἐνῷ ὑπῆρχε δυνατότητα καταθέσεως ἰδιαίτερης ἐκκλησιολογικῆς ὁμολογίας τῶν μελῶν τοῦ Π.Σ.Ε. καί - μεταξύ αὐτῶν -  τῶν Ὀρθοδόξων.

Οἱ Μητροπολῖτες Κονίτσης κ. Ἀνδρέας, Γλυφάδας κ. Παῦλος, Κυθήρων κ. Σεραφείμ, Αἰτωλίας κ. Κοσμᾶς καί Γόρτυνος κ. Ἱερεμίας, καταφέρονται σφοδρῶς καί τεκμηριωμένως κατά τῶν συμφωνηθέντων εἰς Πουσάν, ἀλλά καί κατά τῶν ὑπέρ τῆς παπικῆς ἐκκλησιολογίας προσφάτως ἐκφρασθεισῶν ἀπόψεων τῶν Μητροπολιτῶν Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, Δημητριάδος κ. Ἰγνατίου, Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου καί ἐκείνων τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Τιργοβιστίου (Ρουμανίας) κ. Νήφωνος. Ἐν κατακλεῖδι οἱ πέντε Μητροπολῖτες ζητοῦν τήν ὁριστική ἀποστασιοποίηση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀπό τό Π.Σ.Ε. ἀλλά καί ἀπό τόν Διάλογο μέ τούς Παπικούς, τό "ἀνόσιον παίγνιον" (κατά τόν Ἀρχιεπίσκοπο Αὐστραλίας κ. Στυλιανό), ἐφόσον τεκμηριωμένως δέν ὁμολογεῖται ἐκεῖ ἡ ἀμιγής Ὀρθόδοξος Πίστη, ἀλλά ἀπομειοῦται καί ἀποκρύπτεται, τόσο στούς «διαχριστιανικούς» Διαλόγους, ὅσο καί ἐντός τοῦ περιβόλου τῆς Ἐκκλησίας ἤδη.

Ἡ ἐπιστολή - ὑπόμνημα φέρει σήμανση ἐγγράφου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κονίτσης (ὑπ΄ ἀριθμ. πρωτ. 28, 30 Ἀπρ. 2014), τῆς ὑπό τόν ἔχοντα τά πρεσβεῖα τιμῆς μεταξύ τῶν πέντε Μητροπολιτῶν, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης κ. Ἀνδρέα καί ἔχει ἤδη κατατεθῇ στήν Ἱερά Σύνοδο. Τό ἱστορικῆς σημασίας ὑπόμνημα αὐτό τῶν πέντε Μητροπολιτῶν ἀποτελεῖ ἐκτενέστερη μορφή τῆς ἤδη ἀπό  10ης Φεβρουαρίου καί ὑπ' ἀριθμ. 177 ὑποβληθείσης ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ σχετικῆς ὑπομνηματικῆς ἐπιστολῆς πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμο καί τήν Ἱερά Σύνοδο.

Χαίρουμε, διότι ὁ προβληματισμός περί τῆς μαρτυρίας μιᾶς ψευδοῦς Ὀρθοδοξίας στούς Διαλόγους, ἐκφράζεται πλέον ἀπό Σεβασμιωτάτους Ἐπισκόπους, ἐνῷ εἶναι βέβαιο ὅτι πολλοί περισσότεροι εἶναι οἱ σιωπηλῶς συμφωνοῦντες μέ τό ὑπόμνημα.

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Φώτης Κόντογλου : Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Εὐλογημένο καταφύγιο»

«...Οἱ ἄνθρωποι βρίσκονται σὲ ἀκατάπαυστη κίνηση, σὰν μανιακοί. Ἄλλοι τρέχουνε ἀπὸ δῶ, ἄλλοι ἀπὸ κεῖ. Ὅλοι βιάζονται. Δοξάζω τὸν Θεὸ ἅμα δῶ κανέναν νὰ πορεύεται ἥσυχα, χωρὶς νὰ βιάζεται!... Ἄλλοι τρέχουνε λαχανιασμένοι νὰ πιάσουνε τὴ χρυσὴ ρόδα, ποὺ τὴν κυλᾶ μπροστά τους ὁ διάβολος, ποὺ τὸν λέγανε Ἑρμῆ... Ἄλλοι κάνουνε λογῆς-λογῆς συνέδρια, καὶ συζητᾶνε περὶ ἀνέμων καὶ ὑδάτων, ἄλλοι μαζεύονται κι ἀλληλοθαυμάζονται κι ἀλληλομισοῦνται σὲ σωματεῖα, σὲ συλλόγους, σὲ ἑταιρεῖες, ἄλλοι μαζεύονται σὰν τὰ μυρμήγκια κατὰ χιλιάδες καὶ βλέπουνε τὰ λεγόμενα μάτς... ἄλλοι ἐκθέτουνε τὰ ἔργα τῆς τέχνης τους καὶ καμαρώνουνε, ὡς ποὺ νὰ περάσουνε δυὸ-τρεῖς μέρες καὶ νὰ τοὺς ξεχάσουνε οἱ θαυμαστές τους, ἄλλοι τυπώνουνε βιβλία,ἄλλοι βγάζουνε λόγους σὰν βραχνιασμένοι βάτραχοι... Ὅλοι,τέλος πάντων, καταγίνονται μὲ ὅλα, ὅσα μποροῦνε σὲ τοῦτον τὸν ντουνιά, γιὰ νὰ ξεχάσουνε τὸν ἑαυτό τους, γιὰ νὰ μὴν ἀπομένουνε μοναχοὶ καὶ δοῦνε τὴ γύμνια τους, τὴ μιζέρια τους, τὸ χάος ποὺ τοὺς ζώνει...»

Άπόσπασμα άπό τό γράμμα τής Ίεράς Κοινότητος τού Άγίου Όρους πρός τόν Οίκουμ. Πατριάρχην Κων/πόλεως κ. Βαρθολομαίον, 8-12-93

Ό Παπισμός εύρίσκεται έν αίρεσει : " ...Ήμείς είμεθα ύποχρεωμένοι, χάριν καί τών Ρωμαιοκαθολικών καί τού σύμπαντος κόσμου, διά τούς όποίους ή άνόθευτος Όρθοδοξία είναι ή έσχάτη έλπίς, ούδέποτε νά άποδεχθώμεν ένωσιν, ή χαρακτηρισμόν τής Ρωμαιοκαθολικής Έκκλησίας ώς  "άδελφής Έκκλησίας" ή τού Πάπα ώς κανονικού έπισκόπου Ρώμης, ή τής "Έκκλησίας" τής Ρώμης ώς έχούσης κανονικήν Άποστολικήν Διαδοχήν, Ίερωσύνην καί Μυστήρια, χωρίς τήν ρητήν έκ μέρους των άποκήρυξιν τού FILIOQUE, τού άλαθήτου, τού πρωτείου, τής κτιστής χάριτος καί τών λοιπών κακοδοξιών, τάς όποίας ούδέποτε θά θεωρήσωμεν ώς διαφοράς χωρίς σημασίαν ή θεολογούμενα, άλλά ότι άλλοιώνουν άνεπανορθώτως τόν θεανθρώπινον χαρακτήρα τής Έκκλησίας καί συνιστούν βλασφημίας..."