Ὁ Χριστὸς ἔπαθε ὑπὲρ ἡμῶν καὶ ἀντὶ ἡμῶν

Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου.

Θὰ προσπαθήσω, ἀγαπητοί μου, νὰ πῶ ἕνα λόγο στὴν σταύρωσι τοῦ Χριστοῦ.
Τί εἶνε ἡ σταύρωσις; Μέγα μυστήριο. Τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ ἀκοῦμε τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ποὺ ἀνέβηκε μέχρι «τρίτου οὐρανοῦ» καὶ«ἤκουσεν ἄρρητα ῥήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι» (Β΄ Κορ. 12,2,4), νὰ λέῃ, ὅτι οἱ Ἕλληνες (δηλαδὴ οἱ εἰδωλολάτρες), ὅταν ἄκουγαν γιὰ σταυρὸ καὶ ἐσταυρωμένο, τὸ θεωροῦσαν «μωρίαν», ἀνοησία (Α΄ Κορ. 1,18). Δὲν μποροῦσαν νὰ ἐμβαθύνουν στὸ νόημα ποὺ περικλείει ἡ σταύρωσις τοῦ Χριστοῦ. Καὶ σήμερα, ἂν ρωτή σετε μερικοὺς διανοουμένους, θὰ σᾶς ποῦν μόνο, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ἕνας μεγάλος ἀλτρουϊστὴς ποὺ θυσιάστηκε γιὰ τοὺς ἄλλους.

Εξέδυσάν με τα ιματιά μου - Θεόδωρος Βασιλικός


ΚΕΤΣΕΤΖΗΣ ΦΩΤΙΟΣ - ΣΥΝΤΡΕΧΕΙ ΛΟΙΠΟΝ...3-5-2013


Η Ακολουθία Του Νυμφίου της Μεγ. Πέμπτης (Εσπέρας Μεγ. Τετάρτης


ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ (ΣΤ΄)

Εκείνο το βράδυ άρχισα να σου μιλώ. 

Θυμάσαι; Στην πρώτη ως τότε συνάντησή μας -εκείνη που ξέρει όλος ο κόσμος- εγώ παρέμεινα σιωπηλή. Τι κι αν βοούσε το είναι μου; Τα χείλη είχαν μείνει σφραγισμένα. 
Μόνο η καρδιά μου είχε ανοίξει διάπλατα.
 
Αλλά κι Εσύ είχες  μείνει σιωπηλός απέναντί μου. Όσα είπες για μένα, τα είπες σε άλλους.
 
Εμείς οι δυο είχαμε συνεννοηθεί αμίλητοι.
 
Έτσι όπως πρέπει να συνεννοούνται οι άνθρωποι όταν έχουν κάτι πολύ σπουδαίο να μοιραστούν.
 
Όμως ετούτο το βράδυ, ένιωθα την ανάγκη να Σου μιλήσω.
 
Ίσως να ήταν η εκκωφαντική σιωπή που απλώθηκε όταν και οι τελευταίοι επισκέπτες Σου έφυγαν. Όταν πήραν κουβαλητή σχεδόν τη Μάνα Σου φεύγοντας για την πόλη.
 
Σε είχαν αφήσει μόνο να πας εκεί που δεν μπορούσε κανένας να Σε ακολουθήσει.
 

Κι εγώ, απέναντι του τάφου, ζαρωμένη κάτω από το λαμπερό φως της σελήνης άρχισα δειλά δειλά να Σου μιλώ για μένα.
 
Είναι, λένε, ο ασφαλέστερος τρόπος να γνωρίσεις τον άλλο.
 
Να του πεις την ιστορία σου.
 
Να τον αφήσεις να αγγίξει εκείνα που ως τώρα φύλαγες για σένα.
 
Ήθελα να Σε μάθω.
 
Και δεν είχα άλλο τρόπο από το να Σου πω τη ζωή μου.
 
Ήμουν σίγουρη πως με άκουγες.
 
Κι ήμουν σίγουρη πως ήθελες να με ακούσεις.
 
Δεν είναι που δέχτηκες το μύρο στα πόδια σου.
 
Μεγαλύτερη σιγουριά μούδινε ο φοβερός εκείνος λόγος που ξεστόμισες πριν κάποιες ώρες.
 
Λόγος φοβερότερος από την πιο τρομακτική διαταγή του πιο αδίστακτο
υ βασιλιά. 
Λόγος που έσβηνε μια για πάντα όλες τις εξυπναδίστικες κουταμάρες των ανόητων που Σε περικύκλωναν.
 
Λόγος που μ αγκάλιαζε τόσο τρυφερά όσο κανείς δε με αγκάλιασε στη ζωή μου:
 

-Πατέρα μη τους μετρήσεις το έγκλημα. Δεν ξέρουνε τι κάνουν
 
Σε αγαπούσα , Σε αγαπώ και νομίζω πως θα Σε αγαπώ για πάντα, όμως για ένα περίεργο λόγο ένιωθα πως ήμουν ανάμεσα σε εκείνους.
 
Σε κείνους που σε κάρφωναν στο φοβερό ξύλο.
 
Σε εκείνους που τώρα -ειδικά τώρα- αλλά και πάντα έχουν ανάγκη το λόγο αυτό, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν.
 
Σου είπα, λοιπόν, την ιστορία μου.
 
Πώς ξεκίνησα μικρό κορίτσι στην βόρεια Παλαιστίνη, σε μια από τις ελληνίζουσες πόλεις, πώς μεγάλωσα σε μια οικογένεια μισοδιαλυμένη, πώς πείνασα, πώς διάλεξα τον εύκολο δρόμο για να κερδίζω το ψωμί μου.
 
Πάλευα συνέχεια νάμαι δίκαιη στην ιστορία που σου λέω.
 
Να μη δικαιολογώ τα πάντα, να αφήνω χώρο για τη δική μου προσωπική ευθύνη, για τα λάθη μου και ταυτόχρονα να μην κρύβω όσα με σπρώξανε με τον τρόπο τους στο δρόμο που πήρα.
 
Ήθελα να ξέρεις την αλήθεια.
 
Ήθελα να με αγαπάς γι αυτό πού είμαι όχι για μια καλοζωγραφισμένη, ψεύτικη είκονα. Ταυτόχρονα δεν άντεχα να μη Σου πω κι όσα δικαιολογούσαν κάποιες από τις αμαρτίες μου.
 
Σου είπα πώς έφτασα στα Ιεροσόλυμα, πώς έζησα χρόνια σε μια ηδονή που άλλοτε πέθαινε από την σκληρότητα του άλλου και άλλοτε άφηνε να αναβλύζει μια οδύνη για την κατάντια μου.
 
Είναι -εσύ το ξέρεις καλύτερα από μένα- περίεργο  ον τούτος ο άνθρωπος.
 

Διψάει για χαρά με τρόπο τόσο βαθύ και άγριο, που είναι ικανός τα πάντα να κάνει γι αυτό.
 
Θέλει τον άλλο, εικόνα του εαυτού του αληθινή -όχι την ψεύτικη που δίνουν τα κάτοπτρα.
 
Έτσι τους ήθελα κι εγώ τους άλλους. Όχι όλους. Μα μερικούς.
 
Τους έβλεπα όπως μπαίναν στο δωμάτιό μου και τους ξεχώριζα. Δεν ήταν ο τρόπος, τα ίδια σταθερά σημάδια που σε έκαναν να τους ξεχωρίσεις. Ήταν .... δεν ξέρω τι ήταν.
 
Μαζί τους ένιωθα ξανά άνθρωπος.
 
Με συγχωρείς που στα λέω όλα αυτά. Η εικόνα Σου, η αψεγάδιαστη θα πρεπε νάναι εμπόδιο για να Σου μιλήσω για τις ερωτικές μου συνευρέσεις. Μα Σε νιώθω δικό μου. Σε νιώθω ότι Είσαι εγώ. Στον εαυτό μας πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Κάθομαι τώρα εδώ και σκέφτομαι.
 
Έχω μια ερώτηση, μια ερώτηση τρομερή να Σου κάνω.
 
Μια ερώτηση που είμαι εγώ η ίδια.
 
Πώς γίνεται δύο τόσο αντίθετα πράγματα να είναι τόσο κοντινά; Τόσο διπλανά;
 
Πώς γίνεται να ακουμπούν η αγάπη, ο έρωτας κι η αμαρτία; Από τη μια εκείνο που σε κάνεις να νιώθεις άνθρωπος, εκείνη η ασυγκράτητη δύναμη που σε κάνει να σβήνεις τα πάντα για χάρη της κι απ' την άλλη η αμαρτία που μας κάνει δακτυλοδεικτούμενους.
 
Ετούτο το μυστήριο είναι η ζωή μου, είμαι εγώ.
 
Λες πως Είσαι, και το πιστεύω, ο Γιος του Θεού.
 
Μα τον φοβάμαι τον Πατέρα Σου.
 
Είναι Εκείνος που συχνά πυκνά δίνει εντολή να λιθοβολούν ανθρώπους. Είναι τρομερός ξέρεις ο θάνατος από λιθοβολισμό.
 
Αν είσαι τυχερός και σε βρει καμμιά πέτρα κατακέφαλα έχει καλώς.
 
Αλλιώς υποφέρεις πολύ.
 
Εσένα όμως Σε αγαπώ.
 
Και τούτη η αγάπη νικάει το φόβο μου.
 
Όμως δεν καταλαβαίνω πολλά.
 
Μου φαίνεται ούτε οι μαθητές Σου Σε καταλαβαίνουν.
 
Νιώθω όμως πως γίνεται να Σε αγαπώ χωρίς να καταλαβαίνω.
 
Και πως Εσύ μ'αγαπάς και καταλαβαίνεις.
 
Ξημερώνει! Τι φωτίζει τη γη τώρα που Είσαι στο χώμα;
 



Αλεξανδρεύς 
Αναρτήθηκε από Αναστάσιος στις 6:17 π.μ.
 
Ετικέτες Αλεξανδρεύς
 

Μεγάλη Πέμπτη (βράδυ) 1989. Αρχή. Ανεξίκακε Κύριε.


Κ. Σαρδελής:

... Ταυτόχρονα όμως στα μέσα του 18ου αιώνα ξεσπάει στο Άγιον Όρος το λεγόμενον κίνημα των Κολλυβάδων, κίνημα πνευματικό, που είχε σαν αφορμή την τέλεση των κολλύβων. Το όνομά τους το έδωσαν οι αντίπαλοί τους οι ψευτοπροοδευτικοί, οι Ευρωπαϊζοντες, οι αυτοκαλούμενοι φιλελεύθεροι, στην πραγματικότητα όμως άτομα ολοκληρωτικής ψυχολογίας και νοοτροπίας, απογαλακτισμένα από την Ελληνορθόδοξη Παράδοση, που προσπάθησαν να παραχαράξουν την φυλετική ταυτότητα του Γένους με διάφορα εξ εισαγωγής ύποπτα πνευματικά προϊόντα και να επιβάλλουν όχι μόνον την δική τους ξενόφερτη παιδεία, αλλά και την πάτρια πίστη μας, την Ορθοδοξία, να καθυποτάξουν στην Δύση.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ, Ο Μυστικός Δείπνος. Συμεών νεομάρτυρος του εν Περσίδι, Αδριανού μάρτυρος, Αγαπητού πάπα Ρώμης, Μακαρίου αρχιεπισκόπου Κορίνθου (1805).

Κατά τη Μ. Πέμπτη επιτελούμε ανάμνηση: (α) Της νίψεως των ποδών των Αποστόλων υπό του Κυρίου. (β) Του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή της παραδόσεως σ' εμάς υπό του Κυρίου του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. (γ) Της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον Πατέρα Του. Και (δ) Της προδοσίας του Κυρίου υπό του Ιούδα. 
Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν' αρχίσει το δείπνο ο Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ' όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει: «όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ' όλους».
Πρώτα πήγε στον Ιούδα και μετά στΠέτρο, ο οποίος ήταν ο πιο ορμητικός απ' όλους και στην αρχή σταματάει το Διδάσκαλο, αλλά ύστερα όταν τον έλεγξε, υποχωρεί με τη καρδιά του. Αφού έπλυνε τα πόδια όλων, πήρε τα ιμάτιά Του και ξανά κάθισε.  
Άρχισε κατόπιν να τους νουθετεί να αγαπούν ο ένας τον άλλον και να μη επιζητούν το ποιος θα είναι πρώτος. Στη συνέχεια τους μίλησε για την προδοσία και επειδή θορυβήθηκαν, στρέφεται με ήρεμο τρόπο στον Ιωάννη και τον υπέδειξε.
Κατόπιν πήρε ψωμί στα χέρια Του και είπε: «Λάβετε φάγετε». Το ίδιο έκανε και με το ποτήρι του κρασιού λέγοντας: «Πιέστε απ' αυτό όλοι, γιατί αυτό είναι το αίμα Μου, της νέας Συμφωνίας. Αυτό να κάνετε για να Με θυμάστε». Μετά από αυτή τη στιγμή ο Ιούδας, μόλις έφαγε τον άρτο έφυγε και συμφώνησε με τους αρχιερείς να τους Τον παραδώσει. 
Μετά το δείπνο βγήκαν όλοι στο όρος των Ελαιών, όπου ο Χριστός τους δίδαξε τα ανήκουστα και τελευταία μαθήματα και αρχίζει να λυπάται και να ανυπομονεί. Αναχωρεί μόνος Του και, γονατίζοντας, προσεύχεται εκτενώς. Από την πολλή αγωνία γίνεται ο ιδρώτας Του σαν σταγόνες πηχτού αίματος, οι οποίες έπεφταν στη γη. Μόλις συμπληρώνει την εναγώνια εκείνη προσευχή, φθάνει ο Ιούδας με ένοπλους στρατιώτες και πολύ όχλο και αφού χαιρετάει και φιλάει πονηρά το δάσκαλό Του, Τον παραδίδει.
Συλλαμβάνεται λοιπόν ο Ιησούς και τον φέρνουν δέσμιο στους Αρχιερείς Άννα και Καϊάφα. Οι μαθητές σκορπίζονται και ο θερμότερος των άλλων ο Πέτρος τον ακολούθησε ως την αρχιερατική αυλή και αρνείται και αυτός ότι είναι μαθητής Του.

Εν τω μεταξύ ο θείος διδάσκαλος παρουσιάζεται μπροστά στο παράνομο συνέδριο, εξετάζεται για τους μαθητές και τη διδασκαλία Του, εξορκίζεται στο Θεό για να πει εάν Αυτός είναι πράγματι ο Χριστός και αφού είπε την αλήθεια, κρίνεται ως ένοχος θανάτου, επειδή τάχα βλασφήμησε.
Από 'κει και πέρα τον φτύνουν στο πρόσωπο, τον χτυπάνε, τον εμπαίζουν με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια όλης της νύχτας, ως το πρωί.

Φρίττει κανείς, όταν σκέπτεται το σκότος υπό του οποίου κατέχονται, όσοι ομιλούν χαίροντες δια προσεγγίσεις και διαλόγους με τον Παπισμόν, ύστερα από την τόσον σαφή διδασκαλίαν των αγίων Πατέρων μας.

Σήμερον, κατόπιν τόσης αντιπαπικής γραμματολογίας, είναι πολύ ευκολώτερον να μορφώση κανείς φρόνημα περί της φύσεως του Παπισμού ή προ δύο αιώνων. Πατέρες σοφώτατοι και αγιώτατοι, μεμαρτυρημένοι υπό Θεού, εξ αφορμής των Παπικών προκλήσεων και μηχανορραφιών εν τη Ανατολή, πόσα δεν έγραψαν απογυμνούντες τον Παπισμόν από κάθε απατηλόν ένδυμα και παρουσιάζοντες την φύσιν του εις πλέον ελεεινήν μορφήν! Παραπέμπομεν όσους βούλονται να μάθουν την αλήθειαν, εις τους αγίους της Εκκλησίας μας. Εις τον σοφώτατον Μοναχόν Ιωσήφ Βρυέννιον, εις τον Γεννάδιον τον Σχολάριον, Δοσίθεον Πατριάρχην Ιεροσολύμων, άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν, τον Μ. Φώτιον, τους εντεύθεν Πατριάρχας της Ανατολής όλους, πλην του Βέκκου, του Μεταξάκη, του Αθηναγόρου και του τελευταίου κ. Βαρθολομαίου. Εις όλους τους σοφούς διδασκάλους του γένους, αγίους Κοσμάν τον Αιτωλόν και Νικόδημον τον Αγιορείτην, τους αγίους Αθανάσιον Πάριον, Μακάριον τον Κορίνθου και τον επί των ημερών μας θαυματουργόν άγιον Νεκτάριον Πενταπόλεως, τον σοφώτατον Ευγένιον τον Βούλγαρην. Παραπέμπομεν εις τα πλήθη των υπό λατινοφρόνων βασανισθέντων Ομολογητών εν όλη τη Ανατολή και εξαιρέτως εν Αγίω Όρει. Και εις τον μέγαν άγιον Μελέτιον τον Γαλησιώτην, όστις, λέγων ενώπιον του Μιχαήλ του Αζυμίτου ότι «ημείς αποστρεφόμεθα τους Λατίνους, όχι δια το ετερόδοξον μόνον, αλλά και δια την ενοικούσαν αυτοίς έμφυτον κακίαν», υπέστη εκρίζωσιν της γλώσσης και των οδόντων του. Παραπέμπομεν, λοιπόν εις όλους, τους δια της γραφίδος και των μαρτυρικών αιμάτων  κρατύναντας την  Ορθόδοξον Πίστιν, ακριβώς, απαραλλάκτως, όπως την παρέδωκαν ημίν οι αυτόπται και υπηρέται του Λόγου. Αυτήν την Παναγίαν Πίστιν κρατούμεν χάριτι Χριστού και ημείς, αντλούντες φως και γνώσιν και χάριν εις εύκαιρον βοήθειαν. Και εμμένομεν…  Είναι δε άπορον: πως Ορθόδοξοι Χριστιανοί κληρικοί και Μοναχοί μάλιστα γνωρίζοντες την διδασκαλίαν της Εκκλησίας μας, την απαιτουμένην ακρίβειαν περί το δόγμα και την ηθικήν και την λατρείαν δεν εξεγείρονται κατά των ενωτικών βουλών των συγχρόνων ενωτικών;  Φρίττει κανείς, όταν σκέπτεται το σκότος υπό του οποίου κατέχονται, όσοι ομιλούν χαίροντες δια προσεγγίσεις και διαλόγους με τον Παπισμόν, ύστερα από την τόσον σαφή διδασκαλίαν των αγίων Πατέρων μας, ύστερα από τας αποβλήτους παλαιοτέρας ενωτικάς κινήσεις, ύστερα από την αποκάλυψιν της ειδεχθούς ψυχοσυνθέσεως του Παπισμού. Όταν αναλογίζεται τας φρικτάς αράς της Εκκλησίας και τα αναθέματα δια πάσαν καινοτομίαν, όταν αναμιμνήσκεται των ωμών φρικαλεοτήτων που διέπραξαν οι Παπικοί εις βάρος των Ορθοδόξων παλαιόθεν και μέχρις εσχάτων, τας υπουλότητας, τους Ιησουϊτισμούς, την επηρμένην Παπικήν οφρύν, τας ατίμους διεισδύσεις εις τον έντιμον χώρον της Ορθοδοξίας και όσα κακουργούσα διάνοια δύναται να συλλάβη εις βάρος ακάκων και πιστών εις την Εκκλησίαν των…

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης: δεν έχουμε δηλώσεις ανωτάτων Εκκλησιαστικών ηγετών ότι και ο Μωάμεθ είναι Προφήτης;;


….Διότι τώρα καλώς κάνουμε και αγωνιζόμαστε για να κρατήσει το μάθημα των θρησκευτικών τον ομολογιακόν του χαρακτήρα, αλλά ο Οικουμενισμός και ο συγκρητισμός υπάρχει μόνο στο μάθημα των θρησκευτικών;;;  δεν τον βιώνουμε σε Εκκλησιαστικό και εκκλησιολογικό επίπεδο;;  δεν έχουμε τις Διαθρησκειακές συναντήσεις;;  δεν έχουμε τις συμπροσευχές;;  δεν έχουμε δηλώσεις ανωτάτων Εκκλησιαστικών ηγετών ότι και ο Μωάμεθ είναι Προφήτης;;  ότι όλες οι θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας;;  Αν τα λέει αυτά ένας Πατριάρχης, αν τα λέει ένας Αρχιεπίσκοπος, αν τα λένε θεολόγοι, γιατί να μην τα βάλουν κύριε Ρεράκη και στο μάθημα των θρησκευτικών;; Αφού τα λένε οι Ταγοί μας, αφού τα λένε όλοι οι Εκκλησιαστικοί ηγέται, αφού λοιπόν υπάρχει ο Οικουμενισμός και ο συγκρητισμός στην Εκκλησία, ποιος αγωνίζεται γι΄ αυτό;….

O Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου, π. Γεώργιος Τσέτσης, σε άρθρο του στο ΒΗΜΑ στις 21/4/2006, δήλωσε ουσιαστικά ότι το Άγιο Φως είναι απάτη και όσοι πιστεύουν στη θαυματουργική προέλευσή του είναι εν ολίγοις ημιμαθείς και κορόιδα.

Ο Ν. Δήμου, ο π. Τσέτσης και το Άγιο Φως
Χαράλαμπος Άνδραλης
Πολύς θόρυβος δημιουργήθηκε από την τελευταία επίθεση του Ν. Δήμου, στελέχους του «ποταμιού», κατά της Εκκλησίας και ειδικότερα κατά του Αγίου Φωτός. Τα γραφόμενα του πρώην χουντικού συγγραφέα, κάθε άλλο παρά έκπληξη προκαλούν. Ο γηραιός πολιτευτής ακολουθεί την πεπατημένη οδό του αντιχριστιανισμού, που όπως φαίνεται από τα πρόσφατα θλιβερά παραδείγματα των βουλευτών Ρεπούση και Τατσόπουλου, έχει ευεργετικά πολιτικά αποτελέσματα, με τον θόρυβο που δημιουργείται γύρω από τις δηλώσεις τους.

Εκείνο όμως που δημιουργεί ιδιαίτερη εντύπωση στους χριστιανικούς και όχι μόνο κύκλους, είναι ότι πολύ πριν την εμφάνιση στο προσκήνιο των δεδηλωμένων αντιεκκλησιαστικών προσώπων, η άρνηση της θαυματουργικής προέλευσης του Αγίου Φωτός εκφράστηκε από επίσημα εκκλησιαστικά χείλη!
Συγκεκριμένα, ο Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου, π. Γεώργιος Τσέτσης, σε άρθρο του στο ΒΗΜΑ στις 21/4/2006, δήλωσε ουσιαστικά ότι το Άγιο Φως είναι απάτη και όσοι πιστεύουν στη θαυματουργική προέλευσή του είναι εν ολίγοις ημιμαθείς και κορόιδα.
Ο εν λόγω κληρικός αναφέρει στο άρθρο του μεταξύ άλλων τα εξής: «Υπάρχει, αιώνες τώρα, διάχυτη η πεποίθηση στον ευσεβή μεν, αλλά θεολογικά και λειτουργικά απαίδευτο ορθόδοξο πιστό, που ψάχνει για «θαύματα» προκειμένου να πληρώσει το πνευματικό του κενό, ότι κατά την τελετή αφής το Άγιον Φως κατέρχεται θαυματουργικά «ουρανόθεν» για να ανάψει την λαμπάδα του Πατριάρχου.
Όπως όμως αναφέρει ο διαπρεπείς καθηγητής Κωνσταντίνος Καλοκύρης στο περισπούδαστο σύγγραμμά του «Το Αρχιτεκτονικό Συγκρότημα του Ναού της Αναστάσεως Ιεροσολύμων και το Θέμα του Αγίου Φωτός» πρόκειται για έναν θρύλο, ο οποίος καλλιεργήθηκε στους Άγιους Τόπους μετά την εισβολή των σταυροφόρων και μέσα στα πλαίσια της διαμάχης Ορθοδόξων Λατίνων και Αρμενίων, που ο καθείς διεκδικούσε δι’ εαυτόν το προνόμιο του «λαμβάνειν εξ ουρανού» το ανέσπερο Φως!»
 Η θέση του αυτή, πέρασε στα ψιλά γράμματα, ενώ επίσημα το Οικουμενικό Πατριαρχείο ουδέποτε αναφέρθηκε στο θέμα, αφήνοντας με τη σιωπή του να εννοηθεί ότι είναι σύμφωνο με τις απόψεις του λόγιου ιερέως, ο οποίος ως γνωστόν αποτελεί έναν από τους στενότερους συνεργάτες του Οικουμενικού Πατριάρχη.
Οι χιλιάδες προσκυνητών κάθε χρόνο, που φθάνουν από όλα τα μέρη του κόσμου στους Αγίους Τόπους, πληροφορούνται από τους αγιοταφίτες πατέρες, οι οποίοι με προφανή κίνδυνο της ζωής τους, κρατούν τα πανάγια προσκυνήματα, μέσα σε χώρες εχθρικές, ότι το Άγιο Φως θαυματουργικά κατέρχεται στο κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου, από όπου εξέρχεται ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων με αναμμένες λαμπάδες.
Με τη θέση του λοιπόν αυτή, ο σεβαστός ιερέας, προσβάλλει κατάφορα τους αγιοταφίτες μοναχούς και εν γένει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, παρουσιάζοντάς τους ως κοινούς απατεώνες!
Προσβάλλει και προσωπικά τον ίδιο τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, ο οποίος το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου, αναγκάζεται να υποστεί σωματικό έλεγχο από τις ισραηλινές αρχές, προκειμένου να διαπιστωθεί ότι δεν φέρει μαζί του οτιδήποτε θα μπορούσε να δημιουργήσει το φαινόμενο της φωτιάς.
Προσβάλλει τους χιλιάδες προσκυνητές που ιδίοις όμμασι έχουν δει και καταμαρτυρήσει την κάθοδο πύρινων σφαιρών κατά τη διάρκεια της αφής του Αγίου Φωτός.
Προσβάλλει τα εκατομμύρια Ορθοδόξων πιστών, από τη Νέα Ζηλανδία μέχρι το Λός άντζελες και από τη Φινλανδία μέχρι τη Νότιο Αφρική, οι οποίοι με λαχτάρα περιμένουν να κάψει τις λαμπάδες τους η Φλόγα που κατήλθε εξ ουρανού στον τόπο όπου αναστήθηκε ο Χριστός.
Προσβάλλει επίσης και το Ορθόδοξο Αγιολόγιο, το οποίο συγκαταλέγει μεταξύ των Μαρτύρων της Πίστεως τον Άραβα Εμίρη Χότζα Τούνομ, ο οποίος το έτος 1579 αναφώνησε ότι «ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός» από το διπλανό στο Ναό της Αναστάσεως τζαμί, όταν είδε το Άγιο Φώς να σχίζει την κολώνα του Ναού και να αναπαύεται στη λαμπάδα του Πατριάρχη Ιεροσολύμων, τη στιγμή που οι Αρμένιοι Μονοφυσίτες είχαν καταλάβει το Ναό της Αναστάσεως, αναμένοντας ματαίως να κατέλθει στον αιρετικό επίσκοπο το Άγιο Φως.
Επιπλέον, όπως είναι καταφανές και μέσα από τις κάμερες που καλύπτουν το γεγονός, όσοι προσκυνητές βρίσκονται την στιγμή εκείνη στον Πανάγιο Τάφο ακουμπάνε τη Φλόγα χωρίς να καίγονται, ενώ την τοποθετούν ακόμα και στα πρόσωπα και στα γένια τους! Όλα αυτά, σαφώς δεν εξηγούνται με τη λογική των επηρμένων «διαβασμένων»…
Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο π. Τσέτσης προκαλεί το δημόσιο ορθόδοξο αίσθημα. Σε πρόσφατο άρθρο του, προκειμένου να μας πείσει ότι υπάρχουν εκκλησιαστική υπόσταση και μυστήρια στον παπισμό, παρουσίασε διαστρεβλωμένα τις θέσεις του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, αποκρύπτοντας εσκεμμένα τα όσα φοβερά ανέφερε ο Άγιος για την πλάνη του παπισμού, όταν πείσθηκε ότι ο Πάπας παραμένει αμετακίνητος και αμετανόητος.
Παρατηρώντας την όλη οικουμενιστική πορεία του π. Τσέτση και τον δογματικό μινιμαλισμό που πεισματικά προσπαθεί να διαδώσει, μπορούμε να υποψιασθούμε τον λόγο για τον οποίο ο συγκεκριμένος κληρικός καταφέρθηκε κατά του Αγίου Φωτός. Η συγκεκριμένη θαυματουργική κάθοδος της Αγίας Φλόγας ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ, αποτελεί τροχοπέδη στα ενωτικά όνειρα των λατινοφρόνων. Ο Ουρανός αποφαίνεται με την κάθοδο του Αγίου Φωτός στους Ορθοδόξους για το ποια είναι αυτή η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία που ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως.
Κλείνοντας, θα ήθελα να κάνω μια μικρή αναφορά στα άλλα δύο ετήσια θαύματα που συμβαίνουν στου Αγίους Τόπους και δυστυχώς δεν είναι ευρέως διαδεδομένα. Το ένα είναι το θαύμα της αντιστροφής των υδάτων κάθε χρόνο την ημέρα των Θεοφανείων τη στιγμή που ο Ορθόδοξος Επίσκοπος βυθίζει το σταυρό στα νερά του Ιορδάνη.
Το δεύτερο είναι η κάθοδος νεφέλης στο όρος Θαβώρ την ημέρα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, μέσα δηλαδή στην καρδιά του καλοκαιριού! Αυτά τα θαύματα μαρτυρούνται από χιλιάδες προσκυνητές και συμβαίνουν ακατάπαυστα κάθε χρόνο, γεγονός που οποιοσδήποτε μπορεί να διαπιστώσει με μια επίσκεψη στα μέρη αυτά κατά τις άνω ημερομηνίες. Μέσα σε αυτά τα γεγονότα ενυπάρχει η φράση του Χριστού «μεθ' υμών ειμί πάσας τα ημέρας μέχρι συντελείας του αιώνος» (Ματθ. 28,20). Τις στιγμές αυτές η λογική υποκλίνεται στο «παράλογο» και οι κάθε λογής Δήμου, Καλόπουλοι, Τσέτσηδες ντροπιάζονται…
Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού!
Καλή Ανάσταση!

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Λοιπόν, συζητώντας μέ ἐπισήμους τοῦ χώρου τῆς Ἐκπαιδεύσεως, ἄκουσα ἀπό ἀρκετούς νά μοῦ δηλώνουν ὅτι εἶναι Μασόνοι!

Γιά τήν Μασονία, ὁ Θεός ἐπέτρεψε νά γράψω κάποια κείμενα κατά καιρούς, ὅπως σέ ἕνα σχολικό βιβλίο τῆς Α΄ Λυκείου στά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ '90. Λοιπόν, συζητώντας μέ ἐπισήμους τοῦ χώρου τῆς Ἐκπαιδεύσεως, ἄκουσα ἀπό ἀρκετούς νά μοῦ δηλώνουν ὅτι εἶναι Μασόνοι! Καί μάλιστα κάποια κυρία εἶπε ὅτι δέν θέλουν τά παιδιά τους νά διδάσκονται τά Θρησκευτικά!!! Κρατῆστε το αὐτό...Βλέπετε οἱ συνειρμοί αὐτοί ποῦ ὁδηγοῦν; «Τά παιδιά τους νά μή διδάσκονται Θρησκευτικά...». Δόξα τῷ Θεῷ, γιατί ἔτσι θά καταλάβουν ὅλοι ἀπό ποῦ προέρχεται ἡ πολεμική κατά τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κατέληξα, μετά ἀπό συνεννοήσεις καί μέ ἄλλα πρόσωπα πιό ἐπίσημα ἀπ' αὐτά, νά τούς ζητήσω, στήν ἐπανέκδοση τοῦ σχολικοῦ βιβλίου, νά μᾶς δώσουν τήν θέση τους οἱ Μασόνοι, γιά τό τί εἶναι, νά δηλώσουν τήν ταυτότητά τους, καί νά γράψω κι ἐγώ πῶς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βλέπει τήν Μασονία. Καί αὐτό ἔγινε! 

Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ : Ἡ ἀναφορά τοῦ κ. Ν. Δήμου στό «δῆθεν» Ἅγιο Φῶς πού τό ἐξομοιώνει μέ εἰδωλολατρικό σύμβολο θέτει ἀναπόδραστα γιά ἐκεῖνον καί τούς ἀναγνῶστες του κάποια πολύ σημαντικά ἐρωτήματα:

Πειραιεύς, 15 Ἀπριλίου 2014
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν


Ἡ ἀναφορά τοῦ κ. Ν. Δήμου στό «δῆθεν» Ἅγιο Φῶς πού τό ἐξομοιώνει μέ εἰδωλολατρικό σύμβολο θέτει ἀναπόδραστα γιά ἐκεῖνον καί τούς ἀναγνῶστες του κάποια πολύ σημαντικά ἐρωτήματα:
1. Ἐνῶ ὁ ἀξιότιμος κ. Δήμου δηλώνει στό ἄρθρο του ἄνθρωπος «ἐλεύθερος ἀνοικτός καί ἀδογμάτιστος» ὑπηρετεῖ μέ τήν δημοσιοποιηθεῖσα θέση του τόν πιό σκληρό δογματισμό τοῦ οἰηματία καί παντογνώστη γιατί ὅπως προκύπτει ἀπό τό κείμενό του οὐδέποτε παρηκολούθησε τήν τελετή τοῦ Ἁγίου Φωτός καί συνεπῶς δέν ἔχει μήτε ἰδίαν ἀντίληψι μήτε ἰδίαν γνῶσι καί ἑπομένως ἀποφθέγγεται ὑβρίζων «ὁρμώμενος ἐξ ἐμπαθοῦς καί μόνον προαιρέσεως» καί βυθιοτάτου δογματισμοῦ Αὐτό δέν ἀποδεικνύεται ἐκ τοῦ κειμένου σας κ. Δήμου;
2. Εἶναι πασίδηλο γεγονός πού δέν χρειάζεται ἀπόδειξη ὁ σαφής καί διαχρονικός ἀντιχριστιανισμός τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καί εἶναι ἐπίσης «δεδομένο» ὅτι ὁ πανίερος Ναός τῆς Ἀναστάσεως ἐντός τοῦ ὁποίου ἐπί αἰῶνες τελεσιουργεῖται τό μεγαλειῶδες θαῦμα τοῦ Ἁγίου Φωτός εὑρίσκεται ἐντός τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, τό ὁποῖο θά εἶχε κάθε λόγο νά «ἀποκαλύψει» τήν ἀπάτη τοῦ Χριστιανισμοῦ καί ἀσφαλῶς νά καταδείξει τοιουτοτρόπως τήν «ἀλήθεια» τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Ἡ τελετή ἁφῆς τοῦ Ἁγίου Φωτός γίνεται ἐπί παρουσία τῶν δημοσίων ὀργάνων τοῦ Κράτους τοῦ Ἰσραήλ καί μετά ἐνδελεχῆ ἔλεγχο γιά τήν δυνατότητα ὑπάρξεως φυσικοῦ τρόπου ἁφῆς. Γιά ποιό λοιπόν λόγο τό σαφῶς ἀρνητικό στό Χριστιανισμό Ἰσραήλ ἀνέχεται μιά ἀπάτη πού εὐτελίζει καί ἀποδεικνύει ἀνυπόστατη τή δική του πίστη;
3.  Τό Ἑλληνορθόδοξο Πατριαρχεῖο πού μόνο αὐτό ὡς Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εὐλογεῖται ἀπό τόν Πανάγιο Θεό διά τήν θαυματουργικῆς ἁφῆς τοῦ ἀκτίστου Ἁγίου Φωτός «συγκατοικεῖ» στήν Ἁγία Γῆ μετά τῶν ἄλλων Χριστιανικῶν δογμάτων καί ὁμολογιῶν, τά ὁποῖα ἔχουν κάθε προφανῆ λόγο νά ἐλέγχουν ἐπισταμένως ὅπως προβλέπεται τήν γνησιότητα τοῦ γεγονότος καί γιά λόγους δικῆς τους αὐτοσυνειδησίας. Γιά ποιούς λόγους λοιπόν τά ἄλλα Χριστιανικά δόγματα ἀνέχονται μία πρόδηλη «ἀπάτη» πού ἐμποιεῖ τιμή καί δόξα στό Ἑλληνορθόδοξο Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων καί ἀναδεικνύει θεόθεν τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως τήν στιγμή κατά τήν ὁποία οἱ μέν Ρωμαιοκαθολικοί ἀτέχνως ἀποπειρῶνται διαχρονικά νά καλύψουν τήν ἔλλειψη τῆς θείας χάριτος ἀπό τήν παρασυναγωγή τους ἀνάβοντας τεχνητή φωτιά ἀπό θειάφι στόν λίθο τῆς ἀποκαθηλώσεως, οἱ δέ Ἀντιχαλκηδόνιοι, Ἀρμένιοι καί λοιποί προσέρχονται καί ἀσπάζονται τήν χεῖρα τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριάρχου καί λαμβάνουν ἀπό ἐκεῖνον τό Ἅγιο Φῶς;
4. Πῶς ἑρμηνεύεται τό ἱστορικῶς πλήρως ἐξακριβωμένο γεγονός γιά τήν θαυματουργική κάθοδο τοῦ Ἁγίου Φωτός πού συναντᾶμε τό Πάσχα του 1634 ὁπότε θέλησαν οἱ Ἀρμένιοι δωροδοκώντας τούς Τούρκους κατακτητές νά ἐμποδίσουν τούς Ἑλληνορθοδόξους νά διεξάγουν τήν τελετή ἁφῆς τοῦ Ἁγίου Φωτός καί νά τήν τελέσουν ἐκεῖνοι. Μέ δωροδοκία τῶν διοικητῶν τῆς Παλαιστίνης καί τοῦ σατράπη τῆς Δαμασκοῦ Κουτζούκ Ἀχμέτ πασᾶ κατόρθωσαν νά ἀπαγορευθεῖ στούς Ἑλληνορθοδόξους ἡ εἴσοδος στόν Πανάγιο Τάφο καί τότε τό Ἅγιο Φῶς ὡς κεραυνός ἐξῆλθε ἐκ τοῦ ἀριστεροῦ πεσοῦ τῆς Κεντρικῆς Θύρας τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως χαράσσοντας ἀνεξίτηλα τόν μαρμάρινο πεσό ἐνώπιον τοῦ ἐκδιωχθέντος Ἑλληνορθοδόξου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων σημεῖο πού ἐμφαίνεται καί σήμερα;
5. Εἶναι γνωστή ἡ ἐμπάθεια τῶν αἱρετικῶν μονοφυσιτῶν Ἀρμενίων κατά τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριαρχείου καί τά συνεχῆ βίαια ἐπεισόδια τῶν Κληρικῶν τους. Γιά ποιό λόγο οἱ συγκεκριμένοι δέν ἐπαναλαμβάνουν τό τόλμημα τοῦ 1634; Γιά ποιό λόγο ἑκόντες ἄκοντες σύρονται ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριάρχου, ἐνῶ ἐάν ἐπρόκειτο περί ἀπάτης θά ἦτο εὐχερέστατο καί οἱ ἴδιοι νά τήν ἐπαναλάβουν;
6. Εἶναι πανθομολογούμενο τό γεγονός ὅτι μία ἀπό τίς ἰδιότητες τοῦ Ἁγίου Φωτός πού μέ ἀστραπές κατέρχεται στόν Πανάγιο Τάφο καί ἀνάπτει αἰφνιδίως καί μυστηριωδῶς καντήλια καί λαμπάδες πού κρατοῦν οἱ πιστοί σέ ὅλο τό εὗρος τοῦ Πανιέρου Ναοῦ εἶναι ἡ ἰδιότης τῆς ἀκαΐας γιά τά πρῶτα λεπτά τῆς ἐμφανίσεώς Του, πῶς ἑρμηνεύεται αὐτό τό πασίδηλο καί αὐταπόδεικτο γεγονός ἐάν πρόκειται κατά τόν κ. Δήμου γιά εἰλωλολατρικό σύμβολο;
Στά παραπάνω ἐρωτήματα θά πρέπει νά ἀπαντήσει ὁ ἀξιότιμος κ. Δήμου ἄν σέβεται τόν ἑαυτό του καί τούς ἀναγνῶστες του, ἄλλως ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν λόγων του καί δογματικός καί ἐμπαθής καί ὑλοποιεῖ στό χῶρο καί τόν χρόνο τό ἀξίωμα τοῦ Μ. Βασιλείου «Ἄνθρωπος, ἀποστάς τοῦ Θεοῦ, θηριώδης ἤ δαιμονιώδης γίνεται!» Καί ἐπειδή ὁ ἀξιότιμος κ. Δήμου καί ἡλικιακῶς καί σωματικῶς δέν κέκτηται τά στοιχεῖα τοῦ θηριώδους μᾶλλον θά ἰσχύει τό δεύτερο.
Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ



+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Saint Cyril of Jerusalem:

"God is kind and He is kind to an immeasurable extent...Your sins piled one above the other do not overtop the Greatness of God's love. Your wounds are not too great for the skill of the Doctor. There is only one course of treatment for you to follow: rely on Him in faith. Explain frankly what is wrong to the Doctor and say with the Psalmist: 'I acknowledge my sin to you, and I did not hide my iniquity.' (Psalm 32:5) Then you will be able to go on with the Psalmist to say: 'Then did you forgive the guilt of my sin." 

O Ουνίτης «Ορθόδοξος» Μητρ. Καλιφόρνιας «κ.» Γεράσιμος, τον οποίον μνημονεύουν τα ελληνικά Ορθόδοξα Μοναστήρια, στην συλλειτουργία του με τον Αρχιεπίσκοπο Salvatore J. Cordileone της Παπικής παρασυναγωγής, μεταξύ άλλων εδήλωσε: Καθώς ο Απόστολος Παύλος ρώτησε τους Κορίνθιους διαιρείται ο Χριστός; Εν τούτοις, ένεκα της υπερηφανείας μας και του εγωϊσμού μας μπορούμε να διαιρέσουμε τον Χριστό έτσι ώστε να Τον έχουμε όλον δικόν μας.



Archbishop, Orthodox prelate pray for unity
April 16th, 2014
By Valerie Schmalz
San Francisco Archbishop Salvatore J. Cordileone asked that both Greek Orthodox and Roman Catholics join together in praying for the intercession of Mary, the mother of Jesus, to achieve unity between the two churches.

“She is our most powerful intercessor before his throne. So let us ask her to intercede for us with her son,” Archbishop Cordileone said in his homily at the Greek Orthodox Church of the Holy Cross April 8 in Belmont.

Μητρ. Γόρτυνος κ. Ιερεμίας : Εὐσεβέστατοι Χριστιανοί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, Θά σᾶς μιλήσω μέ λίγα λόγια γιά τό πάθος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιά νά νοήσουμε πόσο φρικτός ἦταν ὁ θάνατός Του.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ
Εὐσεβέστατοι Χριστιανοί
τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως,
1. Θά σᾶς μιλήσω μέ λίγα λόγια γιά τό πάθος τοῦ Κυρίου  μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιά νά νοήσουμε πόσο φρικτός ἦταν ὁ θάνατός Του. Ὁ Χριστός καταδικάστηκε σέ σταυρικό θάνατο· σέ τέτοιο θάνατο καταδικάζονταν οἱ δοῦλοι καί ὄχι οἱ ἐλεύθεροι. Ὑπῆρχαν δυό τρόποι σταυρώσεως. Κατά τόν ἕνα τρόπο ἔπαιρναν ἕνα δοκάρι ἀπό κορμό δένδρου τό ἔμπηγαν στή γῆ ὄρθιο καί σ᾿ αὐτό κάρφωναν τόν κατάδικο μέ τά δυό του τά χέρια σέ ἀνάταση καί ὁ κατάδικος πέθαινε σ᾿ αὐτή τή θέση ἀμέσως σέ λίγα λεπτά.
Ἄν κάποιον ὅμως ἤθελαν νά τόν βασανίσουν περισσότερο ἔβαζαν στό ὄρθιο δοκάρι καί ἕνα ἄλλο ὁριζόντιο καί σχημάτιζαν τό σχῆμα τοῦ σταυροῦ· καί σ᾿ αὐτό τό σχῆμα κρεμοῦσαν τόν κατάδικο δένοντάς του τά χέρια στό ὁριζόντιο δοκάρι καί τά πόδια του στό κατακόρυφο, ὁπότε ὁ κατάδικος πέθαινε μετά ἀπό πολλές μέρες ἀπό πείνα, ἀπό δίψα καί ἀπό ἡλίαση.

Μετάνοια--Θεοφάνη του εγκλείστου

Τα αμαρτήματά σας είναι μεγάλα και φοβερά. Τίποτε όμως δεν υπερβαίνει την άπειρη ευσπλαχνία του Θεού. Η άφεσις των αμαρτιών δεν δίνεται σύμφωνα με την αξία μας, αλλά σύμφωνα με το έλεος του φιλανθρώπου Θεού. Ο Θεός είναι έτοιμος να συγχωρήσει, όταν υπάρχει ειλικρινής μετάνοια. Αυτό που κάνει ανάξιο τον άνθρωπο να συγχωρηθεί δεν είναι το μέγεθος και το πλήθος των αμαρτιών, αλλά η αμετανοησία του.
Μόλις μετανοήσετε με συντριβή και εξομολογηθήκατε σας δόθηκε η άφεσις στον ουρανό. Κατά την εκφώνηση της συγχωρητικής ευχής, αυτή η ουράνια απόφασις σας γνωστοποιήθηκε.
Το χειρόγραφο των αμαρτιών όλων των ανθρώπων το έφερε ο Κύριος πάνω στον Σταυρό και εκεί με την θυσία Του το έσχισε. Στο μυστήριο της εξομολογήσεως έχουμε την εφαρμογή στον κάθε εξομολογούμενο αυτής της θεϊκής ενεργείας. Μετά την εξομολόγηση ο πιστός στέκεται ενώπιον του Θεού ακατάκριτος.

Η Ακολουθία του Νυμφίου - Greek Orthodox Matins of Great Wed


ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ (Ε΄)


Έμεινα εκεί. Θα πρέπει να με μπέρδεψαν με τις πέτρες έτσι όπως ήμουν κουλουριασμένη γιατί κανένας δε με ενόχλησε.
 
Ήμουν εκεί όταν ζήτησε μονολεκτικά κάτι να δροσίσει τα χείλη του. Η ξινή μυρωδιά του ξιδιού έφτασε ως τα ρουθούνια μου.
 

Ήμουν εκεί όταν έδωσε στη μάνα Του έναν καινούργιο γιο για να χει να αγαπάει.
 

Ήμουν εκεί σαν φώναξε το τρομερό εκείνο “Τετέλεσται”.
 

Ήταν λυγμικό και θριαμβικό μαζί.
 

Είχε κάτι από ρωμαϊκό θρίαμβο και από την ήσυχη καληνύχτα ενός ανθρώπου που κουράστηκε και κλείνει τα βλέφαρα.
 
Ήμουν εκεί, ακίνητη, να ρουφώ κάθε λόγο του, να αποτυπώνω κάθε κίνηση του προσώπου Του να ρουφώ την ανάσα Του μέχρι τέλους.
 
Ίσως γαντζωμένη στην ελπίδα ότι κάτι μπορεί να συμβεί ως την έσχατη ώρα.
 
Ήμουν εκεί σαν παρέδωσε στον Πατέρα Του το πνεύμα και γέρνοντας το κεφάλι ανεχώρησε.
 
Ήμουν εκεί όταν άνοιξε ο ουρανός και μ΄ αστραπές σκοτάδι και βροντές Τον υποδέχτηκε.
 
Ένιωσα τη γη να συγκλονίζεται κάτω από τα πόδια μου κι άκουσα τη φωνή του φόβου ν' ανεβαίνει από την πόλη.
 
Είδα το Σταυρό Του να ταλαντώνεται κι άκουσα το ρωμαίο εκατόνταρχο να μουρμουρίζει λέξεις μεταμέλειας.
 
Μα εμένα δε με ένοιαζε τίποτε από όλα αυτά.
 
Το βλέμμα μου, το είναι μου είχε καρφωθεί στα παγωμένα μάτια του.
 
Στο σώμα Του που άλλαζε σιγά-σιγά χρώμα παίρνοντας το χρώμα του κεριού. Είχε φύγει. Τότε μόνο πήρα το βλέμμα από πάνω Του.
 

Κοίταζα δίπλα Του τους δυό ληστές να προσπαθούν απεγνωσμένα να πάρουν ανάσες.
 
Τον ένα τον λυπόμουν.
 
Τον άλλο τον ζήλευα. Του 'χε πει πως σήμερα κιόλας θα τον έπαιρνε μαζί του στον Παράδεισο. Δε με ένοιαζε πού.
 
Δεν ξέρω τι ήταν ο Παράδεισος. Ήξερα πως τίποτα δεν ήταν ωραιότερο από το να είσαι μαζί Του.
 
Αυτό ήταν Παράδεισος!
 

Σε λίγο ένας στρατιώτης έφτασε βιαστικός. Μουρμούρισε κάτι στον εκατόνταρχο κι έπειτα πήρε μια λόγχη και προχώρησε προς το σταυρό Του. Κάρφωσε τη λόγχη στην πλευρά.
 
Το σημείο απ' όπου σε έναν ζωντανό θα τιναζόταν πίδακας το αίμα αντέδρασε με την ηρεμία των νεκρών.
 
Κάμποσο διάφανο υγρό κι ένα πήγμα βγήκαν από την πλευρά Του.
 
Έπειτα ο βιαστικός στρατιώτης ανεχώρησε.
 
Ήθελε να μεταφέρει το νέο του θανάτου.
 
Δυο τρεις στρατιώτες στην άκρη συζητούσαν το περίεργο γεγονός του να πεθάνει κανείς τόσο γρήγορα. Μου φάνηκαν αστείοι. Εκτός αν μόλις είχαν φτάσει από τη Ρώμη δεν υπηρχε κανείς στην πόλη που να μην ήξερε τα τόσα περίεργα που είχε η ζωή αυτού του ανθρώπου. Ιστορίες διέτρεχαν τους δρόμους, άνθρωποι θεραπευμένοι που τους έδειχναν οι άλλοι αναφέροντας πλήθος αρρώστιες από τις οποίες ο Ιησούς τους θεράπευσε, κι ακόμα κομμάτια ψωμί που τα κράτησαν κάποιοι σα φυλαχτό αφού διηγούνταν πώς με πέντε ή εφτά ψωμιά σαν αυτά είχε θρέψει χιλιάδες κόσμου.
 

Είχε τη δύναμη να θρέφει τους ανθρώπους, να τους θεραπεύει, να τους ανασταίνει.
 

Γιατί να διαλέξει το θάνατο;
 

Δεν κατάλαβα πότε έφτασε η νύχτα. Το σκοτάδι που είχε απλωθεί στην ψυχή μου ήταν σαφώς βαθύτερο από κείνο που κάλυπτε σιγά-σιγά τα πάντα. Δυό σκοτεινές φιγούρες ανέβηκαν στο λόφο. Από το βάδισμα κατάλαβα πως δεν ήταν πια νέοι. Τους ακολουθούσαν υπηρέτες.
 
Ένας από αυτούς κρατούσε ένα βάζο. Τα ήξερα αυτά τα βάζα. Τα είχα δει στο μυρεψό. Ήταν τεράστιο. Ήταν προφανές ότι τον ετοίμαζαν για κηδεία. Ένας από τους υπηρέτες στερέωσε μια σκάλα. Έβαλε το κεφάλι του κάτω από τη μιά του αμασχάλη και ξεκάρφωσε το ένα καρφί. Έπειτα έβγαλε το άλλο. Τον πήρε στην πλάτη και Τον κατέβασε.
 
Στο κάτω μέρος περίμεναν τέσσεροι άνθρωποι: οι δυο άρχοντες, η μάνα κι ο νέος Της γιος.
 
Ένα ήσυχο κλάμα Τον τύλιγε μαζί με το μεθυστικό άρωμα του ανοιγμένου δοχείου.
 
Τα άσπρα λουρίδια, τα οθώνια έλαμπαν το φως της σελήνης που έλαμπε ήδη στον ουρανό.
 
Όση ανθρώπινη φροντίδα είχε αρνηθεί στη ζωή Του, Εκείνος που δεν απέχτησε ούτε σπίτι ούτε κρεββάτι δικό Του, την απελάμβανε τώρα το νεκρό σώμα Του.
 

Στοργικά Τον τύλιγαν οι λευκές ταινίες παστωμένες στο κολλητικό μίγμα της αλόης και της σμύρνας.
 

Σαν κουκούλι που ετοιμάζεται αργά και συστηματικά άλλο να κλείσει κι άλλο να γεννήσει.
 

Έπειτα οι δυο άνδρες Τον πήραν αγκαλιά.
 

Τον κουβάλησαν λίγα μέτρα πιο κάτω.
 

Οι υπηρέτες είχαν ανοίξει έναν τάφο τραβώντας μια τεράστια πέτρα από το στόμιο. Τον έβαλαν μέσα. Λίγο αργότερα βγήκαν αφήνοντας Τον μόνο.
 
Μετά το θάνατο, σαν να μην έφτανε αυτός, κύλησαν και το βράχο ανάμεσα σε μένα κι Εκείνον.
 
Φεύγουν.
 
Σε αφήνουν μόνο.
 
Μήπως μόνος δεν ήσουν πάντα; Κοιμήσου.
 
Εγώ θα μείνω εδώ.
 




Αλεξανδρεύς 
Αναρτήθηκε από Αναστάσιος στις 6:17 π.μ.
 
Ετικέτες Αλεξανδρεύς
 

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ, Της αλειψάσης τον Κύριον μύρω. Αγάπης, Ειρήνης, Χιονίας, Χαριέσσης, Νίκης, Γαληνής, Καλλίδος, Νουνεχίας, Βασιλίσσης και Θεοδώρας των παρθενομαρτύρων.

Κατά τη Μ. Τετάρτη επιτελούμε ανάμνηση: (α) του γεγονότος της αλείψεως του Κυρίου με μύρο από μια πόρνη γυναίκα. Επίσης φέρεται στη μνήμη μας, (β) η σύγκλιση του Συνεδρίου των Ιουδαίων, του ανωτάτου δηλαδή Δικαστηρίου τους, προς λήψη καταδικαστικής αποφάσεως του Κυρίου, καθώς και (γ) τα σχέδια του Ιούδα για προδοσία του Διδασκάλου του.
Δύο μέρες πριν το Πάσχα, καθώς ο Κύριος ανέβαινε προς τα Ιεροσόλυμα, κι ενώ βρισκόταν στο σπίτι του λεπρού Σίμωνα, τον πλησίασε μια πόρνη γυναίκα κι άλειψε το κεφάλι Του με πολύτιμο μύρο. Η τιμή του ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια, πολύτιμο άρωμα και γι' αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ' όλους ο Ιούδας. Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, για να μην αποτραπεί απ' το καλό της σκοπό. Ανέφερε μάλιστα και τον ενταφιασμό Του, προσπαθώντας να αποτρέψει τον Ιούδα από τη προδοσία, αλλά μάταια. Τότε απέδωσε στη γυναίκα την μεγάλη τιμή να διακηρύσσεται το ενάρετο έργο της σε ολόκληρο την οικουμένη.

Ο Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι δύο ήταν οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Κύριο. Οι τρεις πρώτοι Ευαγγελιστές αναφέρουν μια και την ίδια γυναίκα, που πήρε την ονομασία πόρνη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όμως κάνει λόγο για άλλη γυναίκα, αξιοθαύμαστη και σεμνή, τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου, που άλειψε τα άχραντα πόδια Του σκουπίζοντας τα με τις τρίχες των μαλλιών της.
Αυτή την ημέρα ψάλλεται και το περίφημο τροπάριο, τελευταίο στην ακολουθία, της ευσεβούς και λογίας ποιήτριας του Βυζαντίου, Κασσιανής. Η ηρωίδα του ποιήματός της, η γυναίκα που άλειψε με μύρο τον Κύριο ήταν η πόρνη που αναφέρουν οι Ευαγγελιστές (και όχι η ευσεβής ποιήτρια Κασσιανή).

Ένα κειμενάκι από έναν εκλεκτό νέο που αγαπά την Ορθοδοξία μας...

http://apotixisis.blogspot.ca/

᾿Ολίγες σκέψεις εἰς τὴν Μεγάλη  ῾Εβδομάδα


Ομολογώ αδελφοί μου ότι είμαι από τους Χριστιανούς που νευριάζουν πολύ εύκολα, που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Ομολογώ ότι είμαι φυγόπονος και ότι όταν μου χτυπούν την πόρτα πειρασμοί και θλίψεις, γογγύζω κατά του Παναγάθου Θεού, θεωρώντας ότι είναι υποχρέωσή Του να παρέχει κάθε άνεση σε μένα τον Χριστιανό που τηρώ τις εντολές Του. Πολλές φορές ζητώ από τον Πνευματικό μου Πατέρα να προσευχηθεί για να φύγουν οι πειρασμοί… Αυτός μου είπε μία φορά με απλότητα: μα παιδάκι μου, όλα εύκολα θα μας έρχονται; Χρειάζεται και καμία θλίψη!
Ομολογώ ότι τον τελευταίο καιρό είχα τόσους πολλούς ακούσιους και εκούσιους πειρασμούς που ένιωθα ότι κουβαλούσα ένα βουνό στους ώμους μου. Τότε, σε αυτές τις δύσκολες και νεφελώδεις στιγμές έκανα το ανέλπιστο: άνοιξα τον Αββά Ισαάκ και την Αγία Γραφή. Και τα δύο τα έχω διαβάσει πολλές φορές, όμως αυτή την φορά κάτι είχε αλλάξει: οι θλίψεις, με έκαναν να συντονιστώ σε μία άλλη συχνότητα, αυτή των Αγίων Πατέρων, και εντός αυτής να κατανοώ με εντελώς διαφορετικό τρόπο τα ήδη κατανοηθέντα εκ μόνου του νοός. Τώρα είχε αρχίσει να συμμετέχει και η καρδιά… ΄Οταν δεν έχεις ξενιτευτεί έστω και μία φορά στην ζωή σου, πως μπορείς να καταλάβεις τον Κύριο όταν λέει ότι ακόμα και οι αλεπούδες έχουν φωλιές, όμως ο Υιός του Ανθρώπου δεν έχει που να ακουμπήσει το σώμα του για να ξαποστάσει;
Θέλω δηλαδή να πω ότι όλοι οι ΄Αγιοι της Εκκλησίας μας, έγραψαν τα κείμενά τους σε μία συγκεκριμένη συχνότητα, αυτή της ταπείνωσης, της ξενιτειάς, της αποταγής, της απροσπάθειας κ.α., και ότι χωρίς θλίψεις, δεν μπορούμε να μπούμε σε αυτή την σωτήρια συχνότητα. Ας δοξάσουμε λοιπόν ειλικρινώς αδελφοί μου τον Θεό για όλες τις θλίψεις που μας βρίσκουν. Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.
Ο Λόγος του Θεού, βλέποντας τα χάλια μας, έκανε το απίστευτο, το ασύλληπτο: έλαβε την στενότητα του ανθρωπίνου σώματος, ο ασώματος και απερινόητος… Μπήκε στην πιο ευλογημένη Μήτρα και γεννήθηκε, όχι σε παλάτια και λούσα, αλλά σε μία σπηλιά. Πριν προλάβει καλά καλά να χαρεί η Παναγία του Μητέρα, μεταναστεύει για να γλυτώσει από τους φονιάδες Του. Μόλις αρχίζει ο δημόσιος βίος Του, έχει σαν σκόλοπες στη σάρκα Του, τους γραμματείς και φαρισαίους που δεν Τον αφήνουν ούτε ένα λεπτό να ησυχάσει. Στην κυριολεξία βλέπουμε στο Ευαγγέλιο να τον έχουν στο κατόπι… Στην Ναζαρέτ, την ίδια Του την πατρίδα, Τον κυνηγούν να Τον σκοτώσουν. Αυτός, το μόνο που έκανε συνεχώς, ήταν να συγχωρεί αμαρτίες και να γιατρεύει τα σώματα. Εμείς; Ω, εμείς. Του ζητήσαμε πρωτοκαθεδρίες, ενώ Αυτός μας είπε ότι πρέπει να γίνουμε δούλοι για να γίνουμε πρώτοι. Το είπε πλένοντας μας τα πόδια… Στις δύσκολες στιγμές; Τον αφήσαμε μόνο Του. Τον αρνηθήκαμε. Τον συλλάβαμε σαν κοινό ληστή. Τον δικάσαμε με ψευδομάρτυρες. Αυτός παρέμεινε σιωπηλός χωρίς να βγάλει λέξη για να υπερασπιστεί το Εγώ Του. Τον χαστουκίσαμε. Τον γεμίσαμε με ροχάλες. Τον μαστιγώσαμε. Του καρφώσαμε αγκάθινο στεφάνι στο κεφάλι Του. Του δώσαμε μερικές δεκάδες κιλά ξύλου να κουβαλήσει στις πληγωμένες πλάτες Του. Τον ξεγυμνώσαμε, την ίδια την Αγνότητα.  Δεν αφήσαμε την Μανούλα Του να τον πλησιάσει και να κλάψει… Εκ του μακρόθεν έκλαιγε γιατί πλέον η μορφή του Υιού της είχε χαθεί από τα βασανιστήρια. Μας συγχώρεσε πάνω στους πόνους Του. Πέθανε! Και η ανταμοιβή που μας έδωσε για όλα αυτά που Του κάναμε; Άφεση αμαρτιών και ζωή αιώνιο…
Δόξα τη μακροθυμία σου Κύριε! Εσύ ταπεινώθηκες έως εσχάτων οικειοθελώς, εγώ δεν μπορώ να σκύψω ούτε λίγο την μύτη μπροστά σε έναν λόγο που θα μου πουν οι αδελφοί και δεν θα μου αρέσει…

Εν ταις λαμπρότησι των Αγίων Σου, πως εισελεύσομαι ο ανάξιος Χριστέ μου;

Καλή Ανάσταση Αδελφοί. Κάντε κάνα κομποσχοινάκι για την αθλιότητά μου σας παρακαλώ.