ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

     Εφ' όσον θα ήτο ασφαλές να υποθέσωμεν ότι ο προφήτης ήτο εις την σκέψιν του Παύλου αναγκαίον μέλος της δομής του Σώματος του Χριστού  ών ουσιώδες μέρος των θεμελίων του, παραλλήλως με τους Αποστόλους, θα εφαίνετο επίσης να ακολουθή ότι χωρίς αυτούς δεν υπάρχει Εκκλησία. Αυτό φυσικώς είναι αληθές, εφ' όσον εννοήσωμεν ότι το όνομα προφήτης σημαίνει αυτόν, ο οποίος ως οι Απόστολοι έχει την εμπειρίαν του δοξασμού. Ούτως, είτε ονομάζονται προφήται είτε Πατέρες της Εκκλησίας είναι δευτερεύον. Το σπουδαίον είναι ότι εκείνοι με την αδιάλειπτον προσευχήν, οι οποίοι φθάνουν εις δοξασμόν είναι ο κεντρικός πυρήν της Ιεράς Παραδόσεως, εφ όσον χωρίς αυτούς δεν υπάρχει Σώμα Χριστού. Είτε κάποιος έχει τοιούτους Πατέρας εις τας συγκεκριμμένας τοπικάς εκκλησίας, ή εις τα μοναστήρια, δεν αλλάζει το γεγονός ότι αυτοί είναι οι ειδικοί δια την πρόοδον των μελών του Σώματος του Χριστού. Χωρίς αυτούς τα μυστήρια της Εκκλησίας γίνονται έν σύστημα μαγείας. Ο Απόστολος Παύλος δεν λέγει ότι το Σώμα του Χριστού οικοδομείται όντως δια του βαπτίσματος, χρίσματος, θείας ευχαριστίας κ.λ.π., αλλά δια των Αποστόλων και προφητών εννοών Αποστόλους και Πατέρας, οι οποίοι γεννούν πνευματικώς άλλους εν Χριστώ, ετοιμάζοντες αυτούς δια την αποδοχήν της προσευχής του Αγίου Πνεύματος εν ταις καρδίαις των. Μόνον μέσα εις αυτά τα πλαίσια τα μυστήρια του βαπτίσματος, χρίσματος, θείας ευχαριστίας, ιερωσύνης, εξομολογήσεως, μετανοίας κ.λ.π. δεν είναι μαγεία.

Συνεχίζεται.

Ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριον - Psalm 102

Περί της πτώσεως του Αδάμ

+πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης.

Οι Πατέρες λένε ότι κατά την πτώσι του άνθρωπου εσκοτίσθηκε ο νους του ανθρώπου. Εσκοτίσθη ο νους του Αδάμ. Δεν ασχολούνται οι Πατέρες με τον Αδάμ ως Αδάμ, άλλα με τον νουν του Αδάμ, ο οποίος Αδάμ αρρώστησε, επειδή εσκοτίσθηκε ο νους του. Οι Πατέρες μιλάνε για ασύνετον νουν. Παντού στην Πατερική γραμματεία το θέμα της πτώσεως είναι ο σκοτασμός του νοός του ανθρώπου.

Αλλά πώς εμείς ξέρομε ότι ο άνθρωπος έπεσε; Από την ιστορική περιγραφή της πτώσεως που αναφέρει η Αγία Γραφή; Και τι σημαίνει η πτώσις, τι σημαίνει Παράδεισος; Τι ήταν ο Παράδεισος; Υπάρχουν δύο Πατερικές παραδόσεις πάνω στο θέμα αυτό, τις οποίες συνοψίζει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος δίνει και τις δύο Πατερικές απόψεις, χωρίς ο ίδιος να λαμβάνη θέσι πάνω στο θέμα αυτό.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Φώτης Κόντογλου - Χριστούγεννα στὴ σπηλιά

Χριστούγεννα παραμονές. Χριστούγεννα καὶ χιονιᾶς πάντα πᾶνε μαζί. Μὰ ἐκείνη τὴ χρονιὰ οἱ καιροὶ ἤτανε φουρτουνιασμένοι παρὰ φύση. Χιόνι δὲν ἔρριχνε. Μοναχὰ ποὺ ἡ ἀτμόσφαιρα ἤτανε θυμωμένη, καὶ φυσούσανε σκληροὶ βοριάδες μὲ χιονόνερο καὶ μ᾿ ἀστραπές. Καμμιὰ βδομάδα ὁ καιρὸς καλωσύνεψε καὶ φυσοῦσε μία τραμουντάνα ποὺ ἀρμενιζότανε. Μὰ τὴν παραμονὴ τὰ κατσούφιασε. Τὴν παραμονὴ ἀπὸ τὸ πρωΐ ὁ οὐρανὸς ἤτανε μαῦρος σὰν μολύβι, κ᾿ ἔπιασε κ᾿ ἔρριχνε βελονιαστὸ χιονόνερο.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ι. Κορναράκης Καθ. Πανεπιστημίου Αθηνών :

…Ἤδη, καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος –ἀκραῖος οἰκουμενιστής– συνέπλευσε μὲ τὸν Πατριάρχη στὰ ἀνοίγματα πρὸς τοὺς οἰκουμενιστικοὺς χώρους. Ἔφερε καὶ αὐτός, πρὶν ἀπὸ τὸν Πατριάρχη, τὸν Πάπα στὴν Ἀθήνα, καὶ πανηγύρισε τὸ γεγονὸς μὲ φιέστες καὶ ἐκδηλώσεις μειοδοσίας τῆς Ὀρθοδοξίας.
Λίγο πρὶν ἔλθει ὁ Πάπας στὴν Ἀθήνα, καὶ ἀφοῦ εἶχε ὀργανώσει τὰ πάντα γιὰ τὴν ὑποδοχή του, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐκάλεσε τέσσερεις ὁμοτίμους καθηγητὲς Πανεπιστημίου –μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὸν ὑπογράφοντα τὸ παρόν– γιὰ νὰ τὸν βοηθήσουν νὰ συντάξει τὰ σχετικὰ κείμενα ποὺ θὰ διάβαζε ἐνώπιον τοῦ Πάπα, οὕτως ὥστε αὐτὰ νὰ ἔχουν ἀκραιφνῶς ὀρθόδοξο χαρακτῆρα. Ὡστόσο, προσωπικῶς διαπίστωσα ὅτι, τὰ συγκεκριμένα κείμενα ἀνεγνώσθησαν ἐνώπιον τοῦ Πάπα χωρὶς τὶς διορθώσεις μας.

Γράφουμε στα παλαιά μας υποδήματα τις διδασκαλίες των αγίων Πατέρων της Ορθοδοξίας και μετά μας φταίνε οι Οικουμενιστές...

Βαδίζοντες δὲ τὴν ἀπλανῆ καὶ ζωηφόρον ὁδόν, ὀφθαλμὸν μὲν ἐκκόψωμεν σκανδαλίζοντα· μὴ τὸν αἰσθητόν, ἀλλὰ τὸν νοητόν· οἷον ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ' αὐτῶν ἐμβληθῆναι, ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα, εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.

Μ. Ἀθανασίου, Fragmenta varia, ὅπ. παρ., v. 26, p. 1257, l. 28-36.

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ἀκολουθώντας τὸ Μ. Ἀθανάσιο, ἀπαγορεύει τὴν «κοινωνία» ὄχι μόνο μὲ αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐκείνους ποὺ ἐπικοινωνοῦν μὲ αἱρετικούς. Λέγει: 

«τοῦ τε Ἁγίου Ἀθανασίου προστάσσοντος μηδεμίαν κοινωνίαν ἔχειν ἡμᾶς πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ μὴν μηδὲ πρὸς τοὺς κοινωνοῦντας μετὰ τῶν ἀσεβῶν» (Ἐπιστολαί, 466, l.17-18).

Καὶ ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως, ἅγιος Γερμανὸς ὁ νέος, συμβουλεύει τὴν ἀποχὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ ἐκείνους τοὺς «ὀρθόδοξους» ποὺ κοινωνοῦσαν μὲ τοὺς Λατίνους. Συμβούλευε ἀκόμα τους λαϊκούς, νὰ φεύγουν ὁλοταχῶς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ποὺ ἔδειξαν ὑποταγὴ στοὺς Λατίνους, καὶ μήτε σὲ Ἐκκλησία ποὺ ἐκεῖνοι λειτουργοῦν νὰ πηγαίνουν, μήτε νὰ παίρνουν εὐλογία ἀπὸ τὰ χέρια τους. Καλύτερα νὰ προσεύχεστε μόνοι στὰ σπίτια σας, παρὰ νὰ συγκεντρώνεστε στὴν ἐκκλησία μαζὶ μὲ τοὺς Λατινόφρονες κληρικοὺς καὶ λαϊκούς 

(Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν, ὅπ. παρ., σελ. 362).

Κατά την εκτίμηση του Φώτη Κόντογλου οι νεομάρτυρες μόνο ανέρχονται σε τριάντα πέντε χιλιάδες!

.....Οι ξένοι είχαν στόχο την απο-ορθοδοξοποίηση του Ορθόδοξου λαού του τόπου μας. Ήδη η Ορθοδοξία στη Ρωσία από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου είχε φραγκέψει. Το φράγκεμα αυτό των Ρώσων άρχισε να διοχετεύεται και προς άλλους σλαβικούς λαούς, ακόμα και προς τους Άραβες Ορθόδοξους. Είχε απομείνει πλέον η Ελλάδα και η Μικρά Ασία.
Με την απο-ορθοδοξοποίηση οι ξένοι ήθελαν ένα λαό, που να θρησκεύει μεν, αλλά όχι με τις ορθόδοξες προδιαγραφές. Οι Φράγκοι από παληά, είχαν τόσο μίσος κατά της Ορθοδοξίας, ώστε την θεωρούσαν ειδωλολατρία. Η ειδοποιός διαφορά μας με τους Φράγκους είναι η πίστη μας, η οποία για μας είναι η Ορθοδοξία, γι’ αυτούς η κακοδοξία. Η Ορθοδοξία είναι ο ορθός τρόπος της θεραπείας του ανθρώπου, για την απόκτηση της Βασιλείας των Ουρανών. Αντίθετα, κακοδοξία είναι ο λανθασμένος τρόπος της θεραπείας, με αποτέλεσμα το αιώνιο θάνατο του ανθρώπου στην ατελεύτητη κόλαση.
Ένας απο-ορθοδοξοποιημένος λαός δεν έχει θεραπευθεί πνευματικά, οπότε δεν μπορεί να σωθεί. Σκοπός της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι να παράγει άγια λείψανα, δηλ. να αναδεικνύει αγίους. Αυτοί είναι οι απλανείς οδηγοί μας, οι πραγματικοί «θεραπευτές» μας. Τον 19ο και 20ο αιώνα η Ορθοδοξία ανέδειξε πάρα πολύ λίγους αγίους, σε αντίθεση με την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η οποία ήταν από αυτής της πλευράς «λαμπρή περίοδος» για την Εκκλησία, γιατί ανέδειξε χιλιάδες. Κατά την εκτίμηση του Φώτη Κόντογλου οι νεομάρτυρες μόνο ανέρχονται σε τριάντα πέντε χιλιάδες! Αυτό σημαίνει ότι από το 1821 και δώθε κάτι δεν πήγε καλά με την Ορθοδοξία μας.

Ο Γερο - Εύλόγιος (Χατζή - Γεώργης)

Πάνω από τις Καρυές, προς το Βατοπέδι, είναι τό Κελλί του Αγίου Γεωργίου «Φανερωμένου». Εκεί ασκήτευαν έξι «Χατζή - Γεωργιάτες» με Γέροντα τον μεγαλύτερο παραδελφό τους, Γερο - Ευλόγιο.  Αργότερα δε, είχαν προστεθή άλλοι δύο αδελφοί στην Συνοδία τους, ο Πατήρ Παχώμιος και ο Πατήρ Γεώργιος, και έγιναν εγγόνια του  Χατζή - Γεώργη. 

Χαίρεται κανείς, όταν βλέπη αυτή την αγία Πατερική συνέχεια και θεία μετάδοση της Καλογερικής, από τους Όσιους Παππούδες στον Όσιο Πατέρα Χατζή - Γεώργη, και από τον Πατέρα στα παιδιά και στα εγγόνια! Αξίζει, φυσικά, να γράψη πολλά γι' αυτούς, όπως και για τον Γερο - Ευλόγιο. Επειδή όμως έγραψε και ένας Πατέρας από την Σιμωνόμετρα, πατριώτης του, γι' αυτό εγώ θα περιοριστώ μόνο σ' ένα περιστατικό από το τέλος της ζωής του, πως πάλευε με τους δαίμονες μέχρι τα βαθιά του γεράματα ο αθλητής του Χριστού Γερο - Ευλόγιος! 

Όταν είχε γεράσει πια ο Γέροντας, αφού είχε περάσει τα εκατό του χρόνια, καθόταν σ'  έναν καναπέ και έλεγε συνέχεια την ευχή. Μια μέρα λοιπόν οι δύο υποτακτικοί του, ο Πατήρ Παχώμιος και ο Πατήρ Γεώργιος, είχαν πάει να μάσουν ελιές, και ο Γέροντας έκλεισε την πόρτα και ακουμπισμένος στον καναπέ έλεγε την ευχή. Για μια στιγμή άκουσε πολύ θόρυβο μέσα στο κελλί του και διέκοψε την ευχή. Όρμησαν τότε επάνω του τριάντα δαίμονες, τον πέταξαν κάτω στο πάτωμα και τον έδειραν γερά. Φυσικά, δεν μπορούσε να σηκωθή πια το Γεροντάκι μετά από τόσο πολύ ξύλο!  Όταν έγινε μεσημέρι, γύρισαν οι Πατέρες από την δουλειά και φώναζαν τον Γέροντα να τους ανοιξη την πόρτα. 

Αλλά που να ακούση το καημένο Γεροντάκι και πως να σηκωθή στην κατάσταση που βρισκόταν;  Ο πατήρ Γεώργιος, ανήσυχος, πέρασε από ένα παραθυράκι, άνοιξε την πόρτα, και προχώρησαν και οι δύο Πατέρες με αγωνία στο κελλί του Γέροντα. Αλλά τι να ιδούν; Τον Γερο - Εύλόγιο πεσμένο στο πάτωμα, χτυπημένο και να τους λέη ψύχραιμα: 
-Ακούς!  τριάντα δαίμονες μαζεύτηκαν, για να με δείρουν! δεν ήταν ένας και δύο! 

Στο κελλί του είχε έναν ξύλινο Σταυρό κρεμασμένο και μπροστά του συνήθως προσευχόταν. Κάποτε, την ώρα που προσευχόταν, ήρθε ένας διάβολος από το παράθυρο, για να πειράξη τον Γέροντα. 
Βλέπει ξαφνικά ο Γερο - Ευλόγιος τον Σταυρό να ξεκρεμιέται μόνος του, να πλησιάζη τον διάβολο, και να εξαφανίζεται αμέσως ο έξω από εδώ. Μετά είδε πάλι τον Σταυρό μόνο του να ξανακρεμιέται στην θέση του. 

Έτσι αγωνιζόταν ο Γερο - Ευλόγιος μέχρι τα εκατόν οκτώ του χρόνια. Και αφού ωρίμασε πια πνευματικά και έπρεπε να αναχώρηση απ' αυτή την ζωή για την αιώνια με τον πνευματικό του πλούτο, έλαβε πληροφορία από τον Θεό να ετοιμασθή και να ετοιμάση και τα Καλογέρια του, δίνοντας τις τελευταίες του συμβουλές μαζί με την ευχή του: 

-Εγώ, Καλογέρια μου, φεύγω πια, πηγαίνω κοντά στον Άγιο Αντώνιο. Αργότερα θα έρθετε κι εσείς εκεί κοντά, στον Παράδεισο. Εσύ, πάτερ -Γεώργιε, θα ζήσης ογδόντα χρόνια. 
Ζήτησε μετά και κοινώνησε και ανεπαύθη εν Κυρίω ο ευλογημένος του Θεού Ευλόγιος στις 11-4-1948. 
Ο πατήρ -Γεώργιος λοιπόν, όταν έκλεισε τα ογδόντα, έλεγε: - Εφέτος θα πεθάνω,  έτσι μου είπε ο Γέροντας. 
Ο γιατρός βλέποντας την δυνατή κράση του, του έλεγε: 
- Εσύ θα ζήσης άλλα τριάντα χρόνια. 
Μόλις έκλεισε τα ογδόντα ο πατήρ -Γεώργιος, έκλεισε και τα μάτια του, και όλοι θαύμασαν!

Δελτίο Τύπου ΣΦΕΒΑ για τις δηλώσεις Μπερίσα

Αθήνα  29-11-12

Δελτίο Τύπου

        Η δήλωση του Aλβανού πρωθυπουργού Σ. Μπερίσα στoν Αυλώνα κατά τον εορτασμό της επετείου ιδρύσεως του αλβανικού κράτους ξεσκεπάζει με τον πιο ωμό τρόπο το αληθινό πρόσωπο της αλβανικής εξωτερικής  πολιτικής. Η Αλβανία διεκδικεί απροκάλυπτα και ανιστόρητα εδάφη από όλους τους γείτονές της.

        Ο ΠΑΣΥΒΑ και η ΣΦΕΒΑ για χρόνια κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου  σχετικά με την γιγάντωση του αλβανικού εθνικισμού.

Σαφείς αποδείξεις της τακτικής αυτής, που υπηρετείται από όλο το φάσμα του αλβανικού πολιτικού συστήματος, και δεν είναι καθόλου ευκαιριακή, είχαμε τόσο με την ιταμή συμπεριφορά  των Αλβανών στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Παπούλια, στην προ ετών επίσκεψή του (διέκοψε την επίσημη επίσκεψή του διαμαρτυρόμενος), όσο και με την ακύρωση της συμφωνίας για τα θαλάσσια ύδατα, που υπέγραψε η κυβέρνηση Καραμανλή το 2009.

     Καλώς λοιπόν τόσο η κυβέρνηση όσο και τα περισσότερα πολιτικά κόμματα καταδίκασαν τις δηλώσεις του Αλβανού πρωθυπουργού και η ακύρωση της επίσκεψης του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών  ήταν η ελάχιστη επιβεβλημένη αντίδραση. Καθήκον της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας όμως είναι να πάψει να τρέφεται με αυταπάτες σχετικά με τις πραγματικές διαθέσεις των Αλβανών.

      Στεκόμαστε στο πλευρό των αδελφών μας Βορειοηπειρωτών  και στηρίζουμε  την παρουσία τους στην από αρχαιοτάτων χρόνων ελληνική γη της Βορείου Ηπείρου. Οι ΄Ελληνες, γνωρίζουμε πολύ καλά πώς να υπερασπιζόμαστε την εθνική μας αξιοπρέπεια.

Το ΚΔΣ της ΣΦΕΒΑ

http://www.sfeva.gr/38A70DA8.el.aspx

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Πώς αισθάνεται ο ορθόδοξος ενώπιον του Προσώπου του Θεανθρώπου Χριστού; Όλος παναμαρτωλός: αυτό είναι το αίσθημά του, η στάσις του, ο τρόπος του, ο νους του, ο λόγος του, η συνείδησίς του, η εξομολόγησίς του, αυτός ο ίδιος, ολόκληρος. Αυτό το αίσθημα της προσωπικής παναμαρτωλότητος ενώπιον του Γλυκυτάτου Κυρίου είναι η ψυχή της ψυχής του και η καρδία της καρδίας του. Ρίψατε εν βλέμμα εις τας ευχάς μετανοίας, τας ωδάς, τα τροπάρια, τα στιχηρά, της Δευτέρας και της Τρίτης έστω, εις την Παρακλητικήν και αμέσως θα διαπιστώσετε ότι το αίσθημα αυτό αποτελεί ιερόν χρέος και προσευχητικήν πραγματικότητα παντός ορθοδόξου χριστιανού ανεξαιρέτως. Εις αυτό προπορεύονται και μας οδηγούν πάντοτε οι αθάνατοι παιδαγωγοί μας, οι άγιοι Πατέρες. Ας ενθυμηθώμεν τουλάχιστον δύο από αυτούς: τον άγιον Δαμασκηνόν και τον άγιον Συμεών τον Νέον Θεολόγον. Η αγιότης των είναι αναμφιβόλως χερουβική. η προσευχή των ασφαλώς σεραφική. εν τούτοις, οι ίδιοι έχουν μίαν πλήρη αίσθησιν και επίγνωσιν της προσωπικής των παναμαρτωλότητος και συγχρόνως μίαν βαθυτάτην διάθεσιν μετανοίας. Αυτή είναι η βιωματική αντινομία της ορθοδόξου, ευαγγελικής, αποστολικής πίστεώς μας και της ταπεινοφροσύνης μας εν τη πίστει αυτή.

Συνεχίζεται.  

Να προσεύχεσαι στον ιερόν τόπον της προσευχής όχι φαρισαϊκώς, αλλά τελωνικώς, για να δικαιωθής και εσύ από τον Κύριον.

ΠΩΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ. 

Στο έργον του «Περὶ προσευχής» ο Άγιος Νείλος ο Ασκητής γράφει μεταξύ άλλων για το ιερὸν αυτό έργον τις τρεις βασικές προϋποθέσεις της αληθινής προσευχής: 
«Να έχεις αδιάσπαστη προσοχή στην προσευχή σου. Και αφού αρνηθής το σώμα και την ψυχή, ζήσε νοερά. Αυτή είναι η πρώτη προϋπόθεση, ενώ η δεύτερη είναι: Να προσεύχεσαι στον ιερόν τόπον της προσευχής όχι φαρισαϊκώς, αλλά τελωνικώς, για να δικαιωθής και εσύ από τον Κύριον. Τρίτη προϋπόθεση της καλής προσευχής είναι: Να μη θέλης να γίνονται τα ζητήματά σου, όπως νομίζεις εσύ, αλλά όπως θέλει ο Θεός, και θα είσαι ατάραχος και γεμάτος ευγνωμοσύνη στην προσευχή σου». 

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

     +π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Ότι ο Απόστολος Παύλος θα εταράσσετο εντελώς με την ιδέαν ότι η Εκκλησία ή οδηγείται εις "πάσαν την αλήθειαν" ή εις μίαν καλυτέραν αντίληψιν "πάσης της αληθείας", φαίνεται σαφώς από το ακόλουθον: "Αλλά καθώς γέγραπται, ά οφθαλμός ουκ είδε και ούς ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, ά ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν, ημίν δε ο Θεός απεκάλυψε δια του Πνεύματος αυτού".  Δια τον Παύλον, ο Θεός αποκαλύπτει εις κάθε δοξασμένον "όσα" εκ των "πραγμάτων", "ά ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν". Με άλλα λόγια, "πάσαν την αλήθειαν"  εις την οποίαν θα συμμετάσχουν εκείνοι, οι οποίοι αγαπούν τον Θεόν.Φαίνεται σαφώς ότι πουθενά εις την Καινήν Διαθήκην δεν ευρίσκομεν την ιδέαν ότι "πάσα η αλήθεια" αποκαλύπτεται εις την Εκκλησίαν, ή ότι η Εκκλησία οδηγείται εις μίαν κατανόησιν "πάσης της αληθείας". "Πάσα αλήθεια", η οποία είναι ο Χριστός, και αποκαλύπτεται δια του Πνεύματός Του ή του Πνεύματος της Αληθείας, εις εκείνους, οι οποίοι δοξάζονται εις το Σώμα Του. Τα άλλα μέλη του Σώματος του Χριστού, οι οποίοι είναι μέλη, διότι έχουν το χάρισμα της προσευχής του Αγίου Πνεύματος αδιαλείπτως εν ταις καρδίαις των, γινώσκουν, ή προφητεύουν, ή θεολογούν εκ μέρους. Είναι αυτοί, οι οποίοι βλέπουν "δι' εσόπτρου εν αινίγματι και γινώσκουν εκ μέρους και προφητεύουν εκ μέρους".  Οι υπόλοιποι εξ εκείνων, οι οποίοι πιστεύουν εις τον Χριστόν είναι νήπιοι υπό τον νόμον. Ότι αυτοί θα έπρεπε να προφητεύουν ή να θεολογούν θα ήτο δια τους Πατέρας κατά την αντιμετώπισίν των με τους λαϊκούς ή τους αιρετικούς, οι οποίοι προσεποιούντο ότι ήσαν Θεολόγοι.

Συνεχίζεται.

Άγ. Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Να γνωρίζετε: η Ευρώπη είναι ο θάνατος, ο Χριστός είναι η ζωή.

 Ω, αδελφοί μου! Δεν το βλέπετε όλοι τούτο; Δεν έχετε αισθανθή το σκότος και το έγκλημα της αντιχριστιανικής Ευρώπης επάνω εις το σώμα σας; Προτιμάτε την Ευρώπην ή τον Χριστόν; Τον θάνατον ή την ζωήν; 

Αυτά τα δύο έθεσε την παλαιά εποχήν ο Μωησής ενώπιον του λαού του.
Και ημείς αυτά τα δύο θέτομεν ενώπιόν σας. Να γνωρίζετε: η Ευρώπη είναι ο θάνατος, ο Χριστός είναι η ζωή.
Εκλέξατε την ζωήν, δια να ζήσετε εις τους αιώνας.

Ορθ. Εκκλησία και Οικουμενισμός σελίς 242 του Άγ. Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Ένα βήμα» να κάνουν ακόμα, και θα δεις τι έχει να γίνει! ....

Διαβάζω το γραπτό μιας ψυχούλας:

.........Τον επισκέφτηκα και του εξέθεσα όσα ανησυχητικά στοιχεία είχα υπ’ όψη μου. Ο παπα- Χαράλαμπος συμφώνησε απόλυτα μαζί μου, ότι οι παπικοί ενεργούν σε βάρος της Ορθοδοξίας και οι διάφορες δηλώσεις και ενέργειες του Αθηναγόρα ήταν απαράδεκτες. Τον ρώτησα, τι έπρεπε να γίνει. Μου απάντησε:
- «Ένα βήμα» να κάνουν ακόμα, και θα δεις τι έχει να γίνει!
Εγώ, το πίστεψα και ηρέμησα. Περίμενα «ένα βήμα» να κάνει ακόμα ο Αθηναγόρας. Ήμουνα βέβαιος ότι θα χάλαγε ο κόσμος από τις αντιδράσεις μας. Σε λίγο, γινότανε το επόμενο «ένα βήμα», χωρίς παραδόξως να γίνει τίποτε! Έτρεχα πάλι στον παπα- Χαράλαμπο και του έλεγα τα νέα κατορθώματα του Αθηναγόρα. Ο παπα -Χαράλαμπος μου έδινε πάλι την ίδια απάντηση. Εγώ ηρεμούσα και περίμενα το επόμενο «βήμα»! Και πάλι η ίδια ιστορία, η ίδια απάντηση! Ώσπου, απελπίστηκα και έπαψα να περιμένω. Επαναλήφθηκε ο μύθος του Χταποδιού και της μάνας του Χταπόδας, που έλεγε ο μακαρίτης ο Κόντογλου. Το 1990 επειδή δεν έβλεπα να γίνεται κανένα βήμα, απ’ όσα υπόσχονταν τότε όλοι οι γεροντάδες, αναγκάστηκα να το κάνω εγώ. Αποτειχίστηκα απ’ την «εκκλησία των πονηρευομένων»....

Τὸ αἰώνιον στίγμα τοῦ προδότου τῆς Ὀρθοδοξίας

Διαχρονικαὶ θέσεις

Ὁ Παπισμὸς δὲν ἀπεκήρυξε τὰς κακοδοξίας καὶ τὰς αἱρέσεις του. Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος βαδίζει πρὸς τὴν ψευδοένωσιν κάμνων ἀπαραδέκτους ὑποχωρήσεις καὶ συμβιβασμοὺς μετὰ τῶν Παπικῶν. Ὀφείλει ὅμως νὰ γνωρίζῃ αὐτό, τὸ ὁποῖον ἀναγράφεται εἰς τὴν σελίδα 530 τοῦ βιβλίου «Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός» τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμ. Σπυρίδωνος Μπιλάλη (Ἐκδόσεις «Ὀρθοδόξου Τύπου»):

«Πᾶσα Ἕνωσις, ἀγνοοῦσα τὴν δογματικὴν ἕνωσιν ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ πίστει, θὰ καταδικασθῇ ὡς ἀνίερον πραξιπόπημα ὑπὸ τῆς Πανορθοδόξου Ἐκκλησιαστικῆς Συνειδήσεως, οἱ δὲ Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀποτολμήσουν πραξικοπηματικὴν ἕνωσιν, θὰ ἐκπέσουν αὐτομάτως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ θὰ εὑρεθοῦν εἰς τὴν παράταξιν τῶν

Ἐξωμοτῶν, φέροντες ὡς ἄλλοι Βησσαρίωνες, τὸ αἰώνιον στίγμα τοῦ προδότου τῆς Ὀρθοδοξίας».

«Ορθόδοξος Τύπος»

ΞΕΡΙΖΩΣΕ ΤΗΝ ΦΙΛΑΥΤΙΑ.

Αυτό μας συμβουλεύει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγοντας: 

«Όταν ξεριζωθή η φιλαυτία (εγωϊστική αγάπη του εαυτού μας), 
που είναι αρχή και μητέρα όλων των κακών, συνήθως ξεριζώνονται μαζί και όλα όσα προέρχονται από αυτήν και όσα την ακολουθούν. Γιατί όταν δεν υπάρχει αυτή, με κανέναν τρόπον γενικώς  ούτε το παραμικρόν ίχνος ή είδος κακίας δεν μπορεί να υπάρχη». 

Ἂς σκεφθῇ ὁ ὀρθόδοξος Ἑλληνικὸς Λαός, ποῦ ὁδηγεῖται διὰ τῆς νέας ταύτης σατανικῆς θεωρίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Β´

O μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Β´ ἐν ἔτει 1965, ὅταν ἦσαν ἤδη γνωσταὶ αἱ ἀποφάσεις τῆς Β´ Βατικανῆς καὶ ἡ ἁπανταχοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία συνεκλονίζετο ἀπὸ τὴν ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων καὶ τὴν ἔναρξιν τῶν Διαλόγων, ἐκάλεσε τὸν Ὀρθόδοξον Ἑλληνικὸν λαὸν νὰ ἀγρυπνῆ ἔναντι 

τοῦ κινδύνου τῆς ψευδοῦς Ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν βάσει τῶν θεωριῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 

Διεκήρυσσε πρὸς τὸν λαόν:

«Ἂς σκεφθῇ ὁ ὀρθόδοξος Ἑλληνικὸς Λαός, ποῦ ὁδηγεῖται διὰ τῆς νέας ταύτης σατανικῆς θεωρίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Καλεῖται νὰ ἐγκαταλείψῃ δόγματα καὶ παραδόσεις θεοπνεύστους καὶ αἰωνοβίους καὶ νὰ ἀδιαφορήσῃ διὰ τὰς συνεπείας καὶ τὰς ἐπιπτώσεις… Ὁδηγεῖται ὁ Ἑλληνικὸς ὀρθόδοξος λαὸς 

νὰ ἀδιαφορήσῃ πρὸς τὴν πίστιν, ἣν ἐκράτησαν οἱ αἰῶνες τῆς ἱστορίας ἡμῶν, αἰῶνες διωγμῶν, αἱμάτων, βασανιστηρίων, ἐπιδρομῶν βαρβάρων, ἀλλ᾽ αἰῶνες δόξης καὶ τιμῆς καὶ ἀναγεννήσεων ἡμῶν καὶ ὡς

Χριστιανῶν καὶ ὡς Ἑλλήνων… Δὲν μένει ἄλλο παρὰ νὰ ἐπαναλάβωμεν πρὸς τοὺς νεοδιδασκάλους τῆς οἰκτρᾶς κατὰ σύλληψιν καὶ ἐκτέλεσιν οἰκουμενικῆς κινήσεως τὴν μετ᾽ ἀγανακτήσεως θείας ἐπιτίμησιν αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ τῆς Ἐκκλησίας, πρὸς οὓς μετ᾽ ἀγανακτήσεως καὶ ἀποστροφῆς ἀποτείνεται διὰ τοῦ Ψαλμῳδοῦ καὶ λέγει (Ψαλμ. μθ´ 16): “Ἱνατί σὺ ἐκδιηγῇ τὰ δικαιώματά μου καὶ ἀναλαμβάνεις διὰ στόματός σου τὴν διαθήκην μου;”. 

Ἡμεῖς, ἀγαπητοί, “τιμῆς ἠγοράσθημεν καὶ οὐ γινόμεθα δοῦλοι ἀνθρώπων”

(Α´ Κορ. 7, 23)».

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

      +π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Ότι ο Απόστολος Παύλος επίστευεν ότι ο Θεός εν Χριστώ δια του Αγίου Πνεύματος αποκαλύπτει "πάσαν την αλήθειαν" κατά τον δοξασμόν, είναι σαφές από την έκθεσιν της διακρίσεως μεταξύ νηπίου και ανδρός. "Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην, ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. βλέπομεν γαρ άρτι δι' εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον, άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην".  Πηγαίνει κανείς από την παιδικήν ηλικίαν, που ήτο κάτω από τον νόμον, εις την ανδρικήν δια της πίστεως, έχων το χάρισμα των γλωσσών, εις την οποίαν ο κτιστός νόμος αντικαθίσταται δια του ακτίστου νόμου εν τη καρδία εις την ανθρωπίνην Του φύσιν. Κατά την διάρκειαν αυτού του χρόνου βλέπει κανείς "δι' εσόπτρου εν αινίγματι και γινώσκει εκ μέρους και προφητεύει εκ μέρους".  Ο Παύλος ομιλεί προ εκείνων, οι οποίοι προφητεύουν ως έν αποτέλεσμα του χαρίσματος των γλωσσών. "Όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται... Τότε... επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην".  Ό,τι λέγει ο Παύλος είναι ότι δεν είναι κανείς προφήτης  μόνον, διότι δια του χαρίσματος των γλωσσών αυτός προφητεύει. Ανωτέρα από την προφητείαν είναι η κατάργησις εν δοξασμώ, η οποία είναι η έλευσις του τελείου, όταν κάποιος "γινώσκεται", καθώς ο Παύλος "επεγνώσθη" υπό του Θεού. Είναι αυτή η εμπειρία, η οποία κάνει Αποστόλους και Προφήτας.

      

Συνεχίζεται.

Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς : Ανακοίνωσις

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 30ῃ Νοεμβρίου 2012

Πρός Τόν

Ἐξοχώτατον Κύριον

Ἀντώνιον Σαμαρᾶν

Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως

Μέγαρον Μαξίμου

ΑΘΗΝΑΙ

Ἐξοχώτατε κ. Πρόεδρε,
Ἐκ προσώπου τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς καί δή τοῦ εὐαγοῦς Κλήρου καί τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ Αὐτῆς, ἐπιθυμῶμεν νά ἐκφράσωμεν Ὑμῖν τήν μεγίστην εὐαρέσκειαν πάντων ἡμῶν καί τάς πλέον ἐγκαρδίους εὐγνώμονας εὐχαριστίας διά τήν ὄντως πολυσήμαντον ἀναπτυξιακήν συμφωνίαν πού ἐπετεύχθη ὑπό τήν Ὑμετέραν πεπνυμένην Πρωθυπουργίαν μεταξύ τῆς ΤΡΕΝΟΣΕ, τῆς COSCO καί τῆς HEWLETT-PACKARD διά τῆς ὁποίας ἀναβαθμίζεται ὡς ἔδει πολυσημάντως ἡ ἡμετέρα πόλις, ὁ καί μοναδικός διά τήν Χώραν πρῶτος λιμήν ὡς κυρία πύλη εἰσόδου διά τήν κεντρικήν Εὐρώπην, τήν Μ. Ἀνατολήν, τήν Β. Ἀφρικήν, τάς Εὐρωπαϊκάς χώρας τῆς Μεσογείου καί τῆς πρ. ΕΣΣΔ.

Εἰς μίαν ἐποχήν τραγικῆς ὑφέσεως ἡ ποθουμένη ἀνάπτυξις δέν θά πρέπει νά ἀποτελῆ ἁπλήν εὐχήν ἀλλά οὐσιώδη πολιτικήν πράξιν διά τῆς ὁποίας θά ὑπερβαθῆ ἡ ἀπληστία καί ἡ κερδοσκοπία τῶν γνωστῶν lobbys καθώς καί ἡ παθογένεια, ὁ μανδαρινισμός καί ἡ γραφειοκρατία τῶν ἡμετέρων.

Ἐν ταὐτῷ δραττόμεθα τῆς εὐκαιρίας ὅπως ὑπομνήσωμεν Ὑμῖν τήν ἀπαίτησιν σύμπαντος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ διά τήν ἀνακήρυξιν ΑΟΖ καί τήν ἐντατικοποίησιν τῶν μέτρων κατά τῆς λαθρομεταναστεύσεως, αἱ ὁποῖαι θά ἐγγράψουν τό Ὑμέτερον ὄνομα χρυσοῖς γράμμασιν εἰς τάς συνειδήσεις τῶν πανελλήνων.

Ὡσαύτως ἐξαίρετος εὐκαιρία καί δυνατότης ὑφίσταται μέ τήν εὐφυεστάτην Ὑμετέραν προσέγγισιν τῆς μεγάλης Ρωσσικῆς Ὁμοσπονδίας διά τῆς ἐκμισθώσεως τοῦ Νεωρίου τῆς Σύρου πού θά ἀποφέρη τεράστια κέρδη εἰς τήν Ἑλληνικήν οἰκονομίαν, θά θωρακίση τήν ἄμυναν τῆς πατρίδος καί θά ἐκμηδενίση τό casus belli τῆς γείτονος χώρας ὡς καί τήν ἀδηφάγον ὄρεξιν ἰσχυρῶν παραγόντων καί συμμάχων της διά τήν διεκδίκησιν ἕως τοῦ 25ου μεσημβρινοῦ.

Παρέλκει νά ὑπομνήσωμεν Ὑμῖν ὅτι ἡ περιώνυμος ἐνδιάμεσος συμφωνία μετά τοῦ κρατιδίου τῆς FYROM ἔχει οὐσιωδῶς καταγγελθῆ ὑπ’ αὐτοῦ διά τῆς πολυειδούς καί αὐταποδείκτου παραβιάσεώς της καί ἑπομένως παρίσταται ἀλυσιτελῶς καί δεῖται τῆς ἀναλόγου ἐκ μέρους τῆς χώρας ἡμῶν ἀντιμετωπίσεως.

Ἐν κατακλείδι ἐπιθυμοῦμεν νά συγχαρῶμεν καί αὖθις τήν Ὑμετέραν Ἐξοχότητα διά τήν νουνεχεστάτην θετικήν ψῆφον τῆς χώρας ὑπέρ τῆς ἀναβαθμίσεως τῆς κρατικῆς ὀντότητος εἰς τόν ΟΗΕ τῆς μαρτυρικῆς Παλαιστίνης τῆς ὁποίας ὁ λαός ἀπό χρόνων χειμάζεται ἐκ τῆς ρατσιστικῆς βίας τῆς σιωνιστικῆς ἐκτροπῆς πού καταδολιεύει καί τά ἀληθῆ συμφέροντα τοῦ Ἑβραϊκοῦ λαοῦ.

Τέλος παρακαλοῦμεν τήν Ὑμετέραν Ἐξοχότητα ὅπως τιμήσῃ διά τῆς ἐξαιρέτου Αὐτῆς παρουσίας τό «μέγα τῆς θαλάσσης κράτος» τῶν Ἑλλήνων πού ἁγιάζεται κατ’ ἔτος εἰς τήν καρδίαν τῆς ναυτοσύνης τήν ναύλοχον πόλιν τοῦ Πειραιῶς διά τῆς μεγαλειώδους ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων καί τῆς καταδύσεως τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, εἰς τάς ὁποίας ἐκλήθη καί θά προστῇ ἡ Α.Θ. Μακαριότης ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμος ὁ Β΄.

Μετά διαπύρων εὐχῶν καί ἰδιαιτέρας τιμῆς

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

http://www.imp.gr/

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Δια τους λόγους αυτούς όλοι οι άγιοι, θεοφόροι και θεόφρονες Πατέρες και των επτά αγίων Οικουμενικών Συνόδων, ανάγουν όλα τα εν τη Εκκλησία του Χριστού προβλήματα εις το πρόβλημα του Προσώπου του Θεανθρώπου Χριστού, ως εις την μεγαλυτέραν και την μόνην, την πολυτιμοτάτην αξίαν δια παν ανθρώπινον ον, είτε ευρίσκεται τούτο επί της γης είτε εις άλλον τινά εκ των κόσμων του Θεού. Το χριστολογικόν πρόβλημα είναι το παμπεριεκτικόν πρόβλημά των. Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι δι’ αυτούς η μοναδική παναξία της Εκκλησίας του Χριστού εις όλους τους κόσμους. Αδιάκοπον και αιώνιον σύνθημα των είναι: Τα πάντα δώσε δια τον Χριστόν, τον Χριστόν μη δώσης δια τίποτε! Και γύρω από το άγιον σύνθημά των, ηχεί το ασίγητον χαρμόσυνον μήνυμά των: όχι ανθρωπισμός, αλλά θεανθρωπισμός! Όχι άνθρωπος, αλλά Θεάνθρωπος! Ο Χριστός προ πάντων και υπεράνω πάντων.    

Συνεχίζεται.  

Ὁ μακαριστὸς Καθηγητής τῆς φιλοσοφικῆς Νικ. Τωμαδάκης

Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ὀφείλομεν νὰ παραθέσωμεν πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαῖον τὰ ἐρωτήματα, τὰ ὁποῖα ἔθεσε πρὸς τὸν

μακαριστὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην Ἀθηναγόραν ὁ ἀείμνηστος Καθηγητὴς τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς Νικόλαος Τωμαδάκης, ὁ ὁποῖος ἔγραφεν

εἰς τὸν «Ο.Τ.», ὁ ὁποῖος ἐκυκλοφόρει ὑπὸ τὸν τίτλον «Τύπος Ἑλληνικὸς Ὀρθόδοξος» (Ἀριθ. φ. 39, σελ. 2, Ἀπρίλιος 1964) τὰ ἀκόλουθα:

 «“Καὶ διατὶ νὰ ἑνωθῶμεν μὲ τὴν Λατινικὴν Ἐκκλησίαν; Ἀπεκήρυξε τὸ πρωτεῖον τοῦ Πάπα; Ἀπέπτυσε τὸ “Φιλιόκβε”; Ἀπεδοκίμασε τὰ ἄζυμα, τὴν καθολικὴν ἀγαμίαν τοῦ κλήρου, τὸ ἀλάθητον τοῦ Πάπα, τὸ καθαρτήριον πῦρ, τὴν ἄμωμον σύλληψιν καὶ τὴν ἀνάληψιν τῆς Θεομήτορος ὡς καινοφανῆ δόγματα;... Δὲν ἰσχύουν πλέον τὰ συγχωροχάρτιά της καὶ οἱ “ἰντουλγέντια πλενάρια” πρὸ τῆς τελέσεως τῶν ἐγκλημάτων;... Ἐξέωσε τὰ ἀγάλματα ἀπὸ τοὺς ναούς; Τηρεῖ τὰς νηστείας; Κατήργησε τὴν δαιμονικὴν Οὐνίαν, διὰ τῆς ὁποίας παραπλανᾶ τὰ πλήθη; Ἀπεκήρυξε τὴν κοσμικήν της ἐξουσίαν; Τί ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ἔκαμε, διὰ νὰ μᾶς καλῇ καὶ νὰ μᾶς ἑνώσῃ, διὰ νὰ ἀπαγγείλῃ μεθ᾽ ἡμῶν τὸ πάτερ ἡμῶν καὶ νὰ συμφωνοῦν οἱ κληρικοί της μὲ τοὺς ἰδικούς μας;  Θὰ λατινίσωμεν, λοιπόν, θὰ ἴδωμεν ἐξυρισμένους τοὺς ἱερωμένους μας, θὰ ἀκούσωμεν τὸ ἁρμόνιον εἰς

τὴν Ἐκκλησίαν μας, θὰ καταργήσωμεν τὴν Λειτουργίαν μας, εἰς τὴν ὁποίαν ἀκούεται πρὸ παντὸς ὁ λόγος καὶ θὰ τὴν ἀντικαταστήσωμεν ἀπὸ κουδουνάκια καὶ ἀπὸ ουρμουρητά; Θὰ ραντιζώμεθα, ἀντὶ νὰ βαπτιζώμεθα; Θὰ μεταλαμβάνωμεν μόνον δι᾽ ἄρτου, ὄστιες ἀζύμων, ὅπως ἐκεῖνοι; Θὰ μεταλαμβάνωμεν, ἐνῷ θὰ ἔχωμεν κρεοφαγήσει ἢ πρὸ διώρου μόλις λάβει πρόγευμα;  Θὰ προσκυνοῦμεν τὰ ἀγάλματα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Θεοτόκου καὶ τῶν Ἁγίων, ἐνῷ θὰ βλέπωμεν μακρόθεν τὰς ἁγίας εἰκόνας;... Ἀλλὰ ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ὑπόθεσις μόνον τῶν θεολόγων καὶ κληρικῶν, ἀλλ᾽ εἶναι ὑπόθεσις ὅλου τοῦ Ἔθνους. Καὶ ἐὰν τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος χάση τὴν ὀρθόδοξον Χροιάν του, ἂν γίνη συνονθύλευμα προτεσταντικῶν καὶ λατινικῶν ἀποκλίσεων καὶ κακοδοξιῶν, ἂν τέλος ὑποταχθῆ εἰς πολιτικὴν σκοπιμότητα,... τότε δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ ὑπερασπισθῇ τὴν ἀκεραιότητά του, τὰ συμφέροντά του, τὰς παραδόσεις του, τὴν πίστιν του... Εἶμαι κι ἐγὼ ὑπὲρ τῆς ἑνώσεως. Ἂς ἐπανέλθῃ ἡ Λατινικὴ Ἐκκλησία εἰς τὴν

διδασκαλίαν τῶν κοινῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας τῶν μέχρι τοῦ ἱεροῦ Φωτίου, ἂς δεχθῇ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ περὶ ἡσυχασμοῦ, ἂς ἐγκαταλείψῃ τὰς καινοτομίας, τὸ πρωτεῖον καὶ τὴν κοσμικότητα καὶ τότε ἑνούμεθα. Ἀλλὰ δὲν θὰ τὸ πράξῃ. Διότι ζῇ ἄλλο ψυχικὸν κλῖμα ἀπὸ ἡμᾶς….”»