Εμείς οι απλοί πιστοί, κληρικοί και λαϊκοί, ζούμε την δραματική αντινομία μέσα εις την Εκκλησία μας. Zούμε αφ΄ ενός την καθαρότητα, την αγιότητα, την πνευματική ανάταση, τη λυτρωτική φορά προς τα άνω που μας χαρίζει η Μητέρα Εκκλησία με τους λειτουργικούς θησαυρούς Της και τους αξίους εκπροσώπους Της, οι οποίοι ευρίσκονται εις την θέση των με το Ορθόδοξο και Πατερικό ήθος εις «τύπον Χριστού», και αφ΄ ετέρου αντικρίζουμε έντονα και την αθλιότητα της οικουμενιστικής αιρέσεως και φραγκοπαποδουλικής υποταγής. Όλα αυτά, γνωστά από τις παλαιές εποχές της εκκλησιαστικής ιστορίας, έχουν αποκτήσει εις τις ημέρες μας επικίνδυνον έκταση. Εκείνο όμως που προκαλεί εις τας ψυχάς των πιστών πνιγμό και αίσθημα βαθέως και πυκνού σκότους αδιεξόδου είναι η έλλειψη αντιδράσεως εκ μέρους του υγιούς τμήματος της Εκκλησίας μας. Καιρός πλέον να εκδηλωθεί η αντίδραση διότι το μέγεθος της συντελουμένης προδοσίας της Πίστεώς μας πολλές φορές είναι σε τέτοιο σημείο, που φαίνεται απίστευτη, έστω κι΄ αν αποκαλύπτεται μόλις ένα μέρος της!
Η ΕΛΛAΔA TOY ΠONTOY
Η γνώσις της Ιστορίας μας, η γέμουσα απαραμίλλων άθλων υπέρ Πίστεως, Πατρίδος και Ελευθερίας, αποτελεί ένα εκ των κυρίων παραγόντων εθνικοχριστιανικού, αλλά και ανθρωπιστικού φρονηματισμού του Λαού και οδηγό ορθής κρίσεως του παρόντος και του μέλλοντος. Δια τούτο ο βιογράφος του Θ. Κολοκοτρώνη Φωτάκος γράφει : «είναι εντροπή ο Έλληνας να αγνωεί τα κατορθώματα των προγόνων του», ο δε μεσαιωνοδίφης Κ. Σάθας λέγει : «δυστυχείς οι λαοί οι έχοντες ιστορία και αγνοούντες αυτήν». Δια τούτο επέτειοι γεγονότων οριακών και κρισίμων εθνικώς δέον να μη παρέρχωνται εν σιγή, αλλ΄ εν μελέτη πολλή εις βάθος προς εθνική παιδαγωγία. Τοιαύτη επέτειος είναι και η παρούσα των Ελλήνων Ποντίων αδελφών μας.
19η Μαϊου ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Μια Ελλάδα που πόνεσε, δάκρυσε, μάτωσε όσο καμιά άλλη. Που ταπεινώθηκε χωρίς να χάσει ποτέ την αξιοπρέπειά της, που υποτάχτηκε παραμένοντας ελεύθερη, που τούρκεψε αλλά δεν έπαψε στιγμή να είναι ελληνική. Κάθε λαός στο ξεδίπλωμα της ιστορίας του στο χρόνο χρεώνεται με μοιραία λάθη. Το δικό μας μεγάλο ιστορικό λάθος υπήρξε ο αφανισμός των Ελλήνων στην Μικρά Ασία. Λάθος που πληρώθηκε και θα πληρώνεται ακριβά όσο τα δάκρυα παραμένουν ακόμη στεγνά και οι μνήμες νωπές στο μυαλό μας. Δεν πρέπει όμως να πέσουμε στην παγίδα να θυμόμαστε τον Πόντο μονάχα σαν μια ανοιχτή πληγή πόνου για την εθνική μας ιστορία.
Ο Πόντος, πριν καταστραφεί (από τον χάρτη, μα ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ) τόσο βάρβαρα από τους Τούρκους, υπήρξε αστείρευτη πηγή πνεύματος και πολιτισμού. Στάθηκε τόπος όπου οι Ελληνες διέπρεψαν, δημιούργησαν. Η γη του στάθηκε μάνα σπουδαίων ανδρών. Αυτόν τον τόπο της δόξας, της παράδοσης, των γραμμάτων και του Χριστιανισμού έχουμε χρέος να κρατάμε ζωντανό στη μνήμη μας. Τον άλλον Πόντο, του πόνου και του ξεριζωμού, ας τον έχουμε πάντα στην ιστορική μας μνήμης, σαν ένα γεγονός οδοδείκτη στην ιστορική μας πορεία.
ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ
Σήμερα οι Πόντιοι έχουν ενσωματωθεί λειτουργικά μέσα στην Ελληνική κοινωνία κατέχοντας με αξιοπρέπεια σημαντικές θέσεις σ’ όλους του κλάδους της πνευματικής, επιστημονικής και επαγγελματικής ζωής της χώρας. 1.500.000 περίπου Ελληνες ποντιακής καταγωγής ζουν σήμερα στην Ελλάδα. Αλλά και άλλες χώρες έχουν δημιουργήσει τον δικό τους μικρόκοσμο και έχουν βρει το λιμάνι μιας νέας πατρίδας. Στην τέως Σοβιετική Ενωση και στις εξορίες της Σιβηρίας ζουν ακόμη 1.000.000 Ελληνες Πόντιοι, 500.000 από τους οποίους διατηρούν με περηφάνεια την Ποντιακή μητρική τους γλώσσα. Αλλο μισό εκατομμύριο Ποντίων βρίσκεται διασπαρμένο σε Αυστραλία, Αμερική, Ευρώπη και Αφρική. Δίπλα σ’ αυτούς στέκονται με μια αξιοπρέπεια κερδισμένη από τον πόνο, 500.000 Πόντιοι της Τουρκίας, που με χαρακτηριστικό πείσμα διατηρούν σα ζωντανή θύμηση της καταγωγής τους την ποντιακή γλώσσα μέσα στα σπίτια τους.Η Ελλάδα είναι μια μάνα που έχει πολλά παιδιά και μια αγκαλιά τεράστια που τα χωράει όλα. Ο Πόντος ήταν και θα είναι πάντα ένα από τα παιδιά της, κι όπως κάθε μάνα η Ελλάδα θα το αγαπά, θα το προστατεύει και θα είναι περήφανη γι' αυτό. Και το ελληνικό αίμα που κυλά στις φλέβες των Ποντίων, σ’ όποια γωνιά του κόσμου αυτού κι αν τους έριξε η προσφυγική μοίρα, γίνεται γέφυρα που τους ενώνει με τη μητέρα τους, γίνεται δύναμη κι ελπίδα.
H γλυκειά ελπίδα
Αν κοιτάξουμε βαθύτερα τα γεγονότα, θα δούμε ότι η αντίδραση των χριστιανών εναντίOν του Οικουμενισμού, είναι ό,τι ωραιότερο, ζωντανό, ορθόδοξο, παραδοσιακό, αν θέλετε ό,τι έχει μείνει όρθιο μέσα εις την Εκκλησία. Είναι η γλυκειά ελπίδα δια το ξεκαθάρισμα των γνησίων από των νόθων, των λειτουργών από των επαγγελματιών, των χριστοφόρων από των χριστεμπόρων, των φιλοθέων από των φιλοδόξων, των ποιμένων από των λυκοποιμένων. Είναι η φωνή του Θεού, δια την οποία δεν ιδρώνει το αυτί των Οικουμενιστών. Είναι το ευλογημένο φραγγέλιο με το οποίο η Εκκλησία απεμάκρυνε πάντοτε ό,τι νόθο υπήρχε μέσα Της.
***
Η ομολογία της Ορθοδόξου πίστεώς μας, πρέπει να έχει υπόβαθρο το βίωμά μας. Πώς θα ομολογήσουμε τον Χριστό, αν δεν γευτήκαμε τον Χριστό; Πώς θα ομολογήσουμε κάτι, που δεν γευτήκαμε οι ίδιοι; Πώς θα δώσουμε στους άλλους κάτι, που εμείς δεν έχουμε; Δεν αρκεί να μιλάμε εν Χριστώ, αν δεν ζούμε εν Χριστώ. Ο Χριστός λέει ότι: «είναι μαζί μου, όχι αυτοί που φωνάζουν το όνομά μου, αλλά αυτοί που κάνουν το θέλημα του Πατέρα μου». Το βίωμα αυτό πρέπει να έχει μετάνοια, δάκρυα, προσευχή, νηστεία παθών, ταπείνωση.
***
Την Κυριακήν της Ορθοδοξίας ακούομεν από το «Συνοδικόν» της Εβδόμης Αγίας Οικουμενικής Συνόδου : «Όλοις τοις Αιρετικοίς, ανάθεμα!» και «Άπαντα τα παρά την Εκκλησιαστικήν Παράδοσιν και την διδασκαλίαν των αγίων και αοιδίμων Πατέρων καινοτομηθέντα, ή μετά τούτο πραχθησόμενα, ανάθεμα!». Θα ερωτήσωμεν τους Προκαθημένους, των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, καθώς και τους περί Ορθοδοξίας γράφοντας και ομιλούντας θεολόγους: Τα πάρα πάνω εντάλματα της Συνοδικής Ορθοδοξίας είναι λόγια φανατισμού, ή ὀροι ασφαλείας της Ορθοδόξου Συνειδήσεως; Εάν συμβαίνει το δεύτερον, ότι δηλαδή είναι εντάλματα της Συνοδικής Ορθοδοξίας και όροι ασφαλείας της Ορθοδόξου Συνειδήσεως, τότε επιβάλλεται να εκδιωχθούν εκ της Θεοκτίστου Αγίας Πόλεως της Ορθοδοξίας οι ψυχοβόροι Οικουμενιστές Λυκοποιμένες. Η Ορθοδοξία δεν θα επιβιώσει με τα ωραιολογήματα των θεολόγων, ή τας εντυπωσιακάς εκδηλώσεις, αλλά μόνον με την εφαρμογήν των θείων και Ιερών Κανόνων!
Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΧΩΜΙΟΣ
Ή Ανω Θηβαΐδα της Αιγύπτου είναι ό τόπος όπου γεννήθηκε ό Παχώμιος από γονείς ειδωλολάτρες, το 292 μ.Χ. Σε ηλικία 20 χρονών, κατατάχθηκε στον αυτοκρατορικό στρατό, όπου συνδέθηκε με χριστιανούς στρατιώτες και έτσι γνώρισε τη χριστιανική θρησκεία. Όταν απολύθηκε από τις τάξεις του στρατού, βαπτίσθηκε. Ή ψυχή του, όμως, επιθυμούσε κάτι περισσότερο και ανώτερο πνευματικά. Πήγε, λοιπόν, κοντά σε έναν φημισμένο ησυχαστή, τον Παλαίμονα, όπου κοντά του προόδευσε στην άσκηση, την αρετή και ιδιαίτερα στη βαθειά ταπεινοφροσύνη. Όταν πέθανε ό Παλαίμονας, με τη χάρη του Θεού ό Παχώμιος έκτισε δικό του κελί στον τόπο Ταβενησία, κοντά στο Νείλο. Με το χρόνο σχηματίσθηκε αδελφότητα, και έτσι έγινε εκεί ολόκληρη Μονή. Καταπληκτικά οργανωτικό πνεύμα ό Παχώμιος και με βοηθό την ταπεινοφροσύνη, κατόρθωσε να δημιουργήσει άριστο κοινοβιακό σύστημα και διοικούσε αρμονικότατα τους 3.000 περίπου μοναχούς πού ήταν γύρω άπ' αυτόν. Θεωρείται, μάλιστα, και ό Ιδρυτής της κοινοβιακής ζωής. Ό Παχώμιος δεν ήταν και τόσο πολύ εγγράμματος, αλλά αυτό δεν τον επηρέαζε, διότι πάντα είχε κατά νου τη συμβουλή του Απ. Πέτρου: "Την ταπεινοφροσύνην έγκομβώσασθε· ότι ό Θεός ταπεινοίς δίδωσι χάριν"1. Δηλαδή, κουμπωθείτε σαν άλλο ρούχο την ταπεινοφροσύνη, διότι ό Θεός στους ταπεινούς δίνει χάρη. Έτσι και ό Παχώμιος, με το ταπεινό φρόνημα είχε τη χάρη να συζητά κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα θεολογικά ζητήματα. Το Μάιο του 348, προσβλήθηκε από πανώλη και πέθανε.
The Sacred Icons and the Holy Cross
By: Fr. Anthony Alevizopoulos
PhD. of Theology, PhD. of Philosophy
PhD. of Theology, PhD. of Philosophy
God is the unique Being, the absolute existence; nothing can be compared with Him and the honor which is due Him, i.e. worship and adoration, is rendered unto none other; neither to some non-existent god nor to some idol.
But God's grace is transmitted in every way in accordance with His will; even through material objects or even through the shadow of holy men, as was the case with the shadow of the Apostles, which is their imprint, a type of image (Acts 5, 12-16. 19,11-12).
In the Old Testament some of the objects which transmitted the miraculous grace of God were the bronze snake of Moses, the Ark of the Covenant, the sheep-skin coat of the Prophet Elias, et al. Every desecration of the sacred objects was severely punished by God (see Num. 10,15-20. I Kings 5, 2-4).
The teaching of the Orthodox Church concerning the holy icons has a Christological foundation. God is by essence unapproachable; He can neither be expressed by words nor depicted. The Son and Word of God, however, became man and we beheld His glory (Jn 1, 14). Thus we can depict the person of Christ which constitutes the visible sign of the invisible presence of God, an "image of the invisible God" (Col. 1, 15). In the Orthodox Church that which is seen can be depicted; we express the same confession of faith either by written or oral word and even by depiction. The icon of Christ constitutes the confirmation of the incarnation of the Son and Word of God, which was a totally real, and not a docetic or imaginary, one.
Through the sacred icons we express our internal desire to grow in the love of Christ and the saints, to attain to the "new creation in Christ" and to become "conformed to His image" (Rom. 8,29). Just as the word sanctifies our lips, in a like way the icon, which transmits the same meaning as does the word, sanctifies our eyes and our mind.
The icons of the saints refer to "the new man" and are a declaration of our belief in our tranformation in Christ and in the incorruption of man and the entire world. They do not refer to the "beauty" of this world, but rather symbolize the beauty and the glory of the "future age". This is why the holy icons lack the dimension of "depth" and are two-dimensional. They proclaim a transfigured world which however we observe "as through a mirror" (I Cor. 13, 12). The holy icons give us the feeling that there exists a new world that is being transformed, and they constitute the assurance of our hope, expressed in the words of our Lord: "Behold I make all things new" (Rev. 21,5).
The honor rendered to the holy icons is placed within the framework established by the Seventh Ecumenical Council. According to the Holy Fathers of this council, the honor shown towards the holy icons refers back to the ancient Church and confirms the belief in the real incarnation of God the Word. This council ordains that along with the Holy Cross icons be made for the Churches, to be placed on the sacred vessels and the vestments of the priests, in the homes and in the roads; icons of Christ, the Theotokos and all the saints. It further underlines:
"For the more frequently they [the sacred icons] are seen, all the more those who see them are moved to remembrance and desire of those depicted; to them [the icons] they render greetings and a veneration of honor, but not true worship, which in accordance with our faith, is due only unto the divine nature...for the honor rendered to the icon is transfered to the prototype, and he who venerates the icon venerates the person depicted thereon".
Orthodox Christians believe that the Holy Cross is their only pride (Gal. 6,14). It is the instrument through which sin, the source of death, was set at naught (Rom. 5,12. 8,3). The Cross is thus no longer a symbol of death and of shame (Deut. 21,23), but a source of eternal life. Through the Cross the curse is done away with, conciliation "in Christ" is brought about, and "the new man" is created (Eph. 2, 15- 16). These truths are expressed in many of the hymns of the Church:
"You spread out Your hands on the Cross, Ο Merciful One, and You gathered together the Nations that were far from You so that they might glorify Your great goodness".
"By spreading out Your divine hands upon the Cross, Ο Jesus,
You brought unto Yourself the work of Your hands, and You freed all from the hands of the Evil One and subjected them [unto You], for which cause let us faithful hymn Your majesty, for indeed it is glorified".
The Cross of Christ is thus characterized by the Lord Himself as glory, as the judgment of this world, as the casting out of the Devil and as exaltation (Jn 12, 24-33). Our Church characterizes the Cross as "a weapon against the Devil", because he trembles and shudders at the sight of the Cross, not being able to bear its power.
"Lord, You have given us Your Cross as a weapon against the Devil; for he shudders and trembles, not being able to gaze upon its might.
For its resurrects the dead,
and abrogated death;
for which cause we venerate
Your entombment and Your Resurrection".
The Holy Cross of Christ becomes a standard and a measure of either man's triumph or his condemnation, depending upon the position he takes vis-a-vis it. Whoever equates Christ's Cross with that of the thieves, is equated with the unrepentant thief and is condemned. On the contrary, whoever differentiates the Cross of Christ and considers it to be a royal scepter, and invokes the mercy of Christ, is likened unto the good thief, and the road leading to Paradise is opened up before him. In this way the Holy Cross becomes the measure of the judgment of the world, "the scale of justice" as it is called by the hymn of the Church:
"Your Cross stood between two thieves
as a scale of justice.
The one is led down to hell
by the weight of his blasphemy,
the other is lightened from the burden of his sins
unto the knowledge of things divine.
Ο Christ-God, glory to You".
When we speak of the Holy Cross we do not mean only Christ's crucifixion, but also the wood of the Cross. For this, too, is sanctified by its contact with the Body of Christ, and that is why it, too, is venerated: "The wood of Your Cross do we venerate, Ο Lover of man, for on it was nailed the Life of all things", states one of the Church's hymns. The sign of the Cross is also "divine and venerable", says St. Gregory Palamas, for it is "a venerable seal, sanctifying and perfecting all the marvelous and ineffable good things that come from God". It is an image of the crucified Christ and it draws its power and grace from His passion. This is why the sealing with the sign of the Cross is the external sign of all of the Church's Mysteries through which man's salvation is wrought.
The Cross of Christ expresses the ineffable love of God, but at the same time it also expresses man's infinite value in God's sight. A contemporary theologian says that Christ put sin to death without slaying the sinner; He did away with guilt and yet saved the guilty one. This is the great difference between Christ and human justice which crushes guilt by deriding and disgracing the guilty one. However, Christ did not simply conquer sin but also the consequence of sin which is death, and restored man to his pristine purity. Thus He led man to a surpassing of death, to the life of immortality and incorruption. Thus we do not have here a lifting of some type of Augustinian inherited guilt, nor room for any type of "payment" or "ransom" - save only in the patristic sense - and certainly not an Ansel-mian satisfaction of Divine justice. Rather the weight rests on Christ's love, Who achieved the most extreme limits of sacrifice in behalf of those whom He loves. And it is in precisely this that we see man's infinite value.
Making the sign of the Cross is an early Christian Tradition testified to by St. Justin the Martyr (+ 150) and by Tertullian (+ 200). The latter writes: " We Christians in all our travels and in all our movements about, at every departure and upon every arrival, when we put on our clothes and shoes, in the bath and at the table, when we light our lamp, when we sit or sleep, in all the acts of our every-day life in general, we make the sign of the Cross".
" This custom," Tertullian concludes, "has its beginnings in the Church's Tradition, it is strengthened through habit and should be preserved in faith".
Orthodox Christians unite the three fingers of their right hand and place them first on their forehead, then on their stomach and finally bring them to their two shoulders from right to left. All of the Church's theology is depicted in the sign of the Cross. By uniting our three fingers we depict and confess our belief in the One Triune God. From the forehead we bring our fingers to the stomach, and by so doing "typify the Son" Who was pre-eternally born of the Father and came down to earth by His birth from the Virgin Mary. When we place our united fingers on our shoulders we do so to "typify the Holy Spirit", Who is characterized as being the "arm" and the "might" of God. By uniting the remaining two fingers we depict Christ's incarnation and the inseparable union of the two natures, through which human nature was cured and exalted to the height of theosis.
We must not make the sign of the Cross in a mechanical way, but conscientiously, with inner participation. We should make the sign of the Cross upon our bodies distinctly and not carelessly, but in accordance with the order of the Church: with our three fingers joined together and as if the Cross itself were touching us. It is understood that the sign of the Cross must be accompanied by analogous faith in that which it depicts the unwavering decision to crucify and do away with our sinful selves and our passions; to put on the new man and ever be orientated towards the Cross and the Resurrection of Christ.
Orthodox Christians therefore render respect and honorary veneration to the Cross just as they do to the holy icons, in relation always to the personage of Christ. This also holds true for the honor rendered to the saints. This honor is not adoration and worship, but an expression of respect and love towards persons and things which God Himself honored by abundantly bestowing upon them His grace. This veneration would be transformed into worship only in such case where one were to render it by identifying in his conscience that which he venerated with God. No Orthodox Christian, however, ever identifies the Holy Cross, the sacred icons or the saints with God, nor does he differentiate the honor accorded them from their relationship to the person of our Lord.
But God's grace is transmitted in every way in accordance with His will; even through material objects or even through the shadow of holy men, as was the case with the shadow of the Apostles, which is their imprint, a type of image (Acts 5, 12-16. 19,11-12).
In the Old Testament some of the objects which transmitted the miraculous grace of God were the bronze snake of Moses, the Ark of the Covenant, the sheep-skin coat of the Prophet Elias, et al. Every desecration of the sacred objects was severely punished by God (see Num. 10,15-20. I Kings 5, 2-4).
The teaching of the Orthodox Church concerning the holy icons has a Christological foundation. God is by essence unapproachable; He can neither be expressed by words nor depicted. The Son and Word of God, however, became man and we beheld His glory (Jn 1, 14). Thus we can depict the person of Christ which constitutes the visible sign of the invisible presence of God, an "image of the invisible God" (Col. 1, 15). In the Orthodox Church that which is seen can be depicted; we express the same confession of faith either by written or oral word and even by depiction. The icon of Christ constitutes the confirmation of the incarnation of the Son and Word of God, which was a totally real, and not a docetic or imaginary, one.
Through the sacred icons we express our internal desire to grow in the love of Christ and the saints, to attain to the "new creation in Christ" and to become "conformed to His image" (Rom. 8,29). Just as the word sanctifies our lips, in a like way the icon, which transmits the same meaning as does the word, sanctifies our eyes and our mind.
The icons of the saints refer to "the new man" and are a declaration of our belief in our tranformation in Christ and in the incorruption of man and the entire world. They do not refer to the "beauty" of this world, but rather symbolize the beauty and the glory of the "future age". This is why the holy icons lack the dimension of "depth" and are two-dimensional. They proclaim a transfigured world which however we observe "as through a mirror" (I Cor. 13, 12). The holy icons give us the feeling that there exists a new world that is being transformed, and they constitute the assurance of our hope, expressed in the words of our Lord: "Behold I make all things new" (Rev. 21,5).
The honor rendered to the holy icons is placed within the framework established by the Seventh Ecumenical Council. According to the Holy Fathers of this council, the honor shown towards the holy icons refers back to the ancient Church and confirms the belief in the real incarnation of God the Word. This council ordains that along with the Holy Cross icons be made for the Churches, to be placed on the sacred vessels and the vestments of the priests, in the homes and in the roads; icons of Christ, the Theotokos and all the saints. It further underlines:
"For the more frequently they [the sacred icons] are seen, all the more those who see them are moved to remembrance and desire of those depicted; to them [the icons] they render greetings and a veneration of honor, but not true worship, which in accordance with our faith, is due only unto the divine nature...for the honor rendered to the icon is transfered to the prototype, and he who venerates the icon venerates the person depicted thereon".
Orthodox Christians believe that the Holy Cross is their only pride (Gal. 6,14). It is the instrument through which sin, the source of death, was set at naught (Rom. 5,12. 8,3). The Cross is thus no longer a symbol of death and of shame (Deut. 21,23), but a source of eternal life. Through the Cross the curse is done away with, conciliation "in Christ" is brought about, and "the new man" is created (Eph. 2, 15- 16). These truths are expressed in many of the hymns of the Church:
"You spread out Your hands on the Cross, Ο Merciful One, and You gathered together the Nations that were far from You so that they might glorify Your great goodness".
"By spreading out Your divine hands upon the Cross, Ο Jesus,
You brought unto Yourself the work of Your hands, and You freed all from the hands of the Evil One and subjected them [unto You], for which cause let us faithful hymn Your majesty, for indeed it is glorified".
The Cross of Christ is thus characterized by the Lord Himself as glory, as the judgment of this world, as the casting out of the Devil and as exaltation (Jn 12, 24-33). Our Church characterizes the Cross as "a weapon against the Devil", because he trembles and shudders at the sight of the Cross, not being able to bear its power.
"Lord, You have given us Your Cross as a weapon against the Devil; for he shudders and trembles, not being able to gaze upon its might.
For its resurrects the dead,
and abrogated death;
for which cause we venerate
Your entombment and Your Resurrection".
The Holy Cross of Christ becomes a standard and a measure of either man's triumph or his condemnation, depending upon the position he takes vis-a-vis it. Whoever equates Christ's Cross with that of the thieves, is equated with the unrepentant thief and is condemned. On the contrary, whoever differentiates the Cross of Christ and considers it to be a royal scepter, and invokes the mercy of Christ, is likened unto the good thief, and the road leading to Paradise is opened up before him. In this way the Holy Cross becomes the measure of the judgment of the world, "the scale of justice" as it is called by the hymn of the Church:
"Your Cross stood between two thieves
as a scale of justice.
The one is led down to hell
by the weight of his blasphemy,
the other is lightened from the burden of his sins
unto the knowledge of things divine.
Ο Christ-God, glory to You".
When we speak of the Holy Cross we do not mean only Christ's crucifixion, but also the wood of the Cross. For this, too, is sanctified by its contact with the Body of Christ, and that is why it, too, is venerated: "The wood of Your Cross do we venerate, Ο Lover of man, for on it was nailed the Life of all things", states one of the Church's hymns. The sign of the Cross is also "divine and venerable", says St. Gregory Palamas, for it is "a venerable seal, sanctifying and perfecting all the marvelous and ineffable good things that come from God". It is an image of the crucified Christ and it draws its power and grace from His passion. This is why the sealing with the sign of the Cross is the external sign of all of the Church's Mysteries through which man's salvation is wrought.
The Cross of Christ expresses the ineffable love of God, but at the same time it also expresses man's infinite value in God's sight. A contemporary theologian says that Christ put sin to death without slaying the sinner; He did away with guilt and yet saved the guilty one. This is the great difference between Christ and human justice which crushes guilt by deriding and disgracing the guilty one. However, Christ did not simply conquer sin but also the consequence of sin which is death, and restored man to his pristine purity. Thus He led man to a surpassing of death, to the life of immortality and incorruption. Thus we do not have here a lifting of some type of Augustinian inherited guilt, nor room for any type of "payment" or "ransom" - save only in the patristic sense - and certainly not an Ansel-mian satisfaction of Divine justice. Rather the weight rests on Christ's love, Who achieved the most extreme limits of sacrifice in behalf of those whom He loves. And it is in precisely this that we see man's infinite value.
Making the sign of the Cross is an early Christian Tradition testified to by St. Justin the Martyr (+ 150) and by Tertullian (+ 200). The latter writes: " We Christians in all our travels and in all our movements about, at every departure and upon every arrival, when we put on our clothes and shoes, in the bath and at the table, when we light our lamp, when we sit or sleep, in all the acts of our every-day life in general, we make the sign of the Cross".
" This custom," Tertullian concludes, "has its beginnings in the Church's Tradition, it is strengthened through habit and should be preserved in faith".
Orthodox Christians unite the three fingers of their right hand and place them first on their forehead, then on their stomach and finally bring them to their two shoulders from right to left. All of the Church's theology is depicted in the sign of the Cross. By uniting our three fingers we depict and confess our belief in the One Triune God. From the forehead we bring our fingers to the stomach, and by so doing "typify the Son" Who was pre-eternally born of the Father and came down to earth by His birth from the Virgin Mary. When we place our united fingers on our shoulders we do so to "typify the Holy Spirit", Who is characterized as being the "arm" and the "might" of God. By uniting the remaining two fingers we depict Christ's incarnation and the inseparable union of the two natures, through which human nature was cured and exalted to the height of theosis.
We must not make the sign of the Cross in a mechanical way, but conscientiously, with inner participation. We should make the sign of the Cross upon our bodies distinctly and not carelessly, but in accordance with the order of the Church: with our three fingers joined together and as if the Cross itself were touching us. It is understood that the sign of the Cross must be accompanied by analogous faith in that which it depicts the unwavering decision to crucify and do away with our sinful selves and our passions; to put on the new man and ever be orientated towards the Cross and the Resurrection of Christ.
Orthodox Christians therefore render respect and honorary veneration to the Cross just as they do to the holy icons, in relation always to the personage of Christ. This also holds true for the honor rendered to the saints. This honor is not adoration and worship, but an expression of respect and love towards persons and things which God Himself honored by abundantly bestowing upon them His grace. This veneration would be transformed into worship only in such case where one were to render it by identifying in his conscience that which he venerated with God. No Orthodox Christian, however, ever identifies the Holy Cross, the sacred icons or the saints with God, nor does he differentiate the honor accorded them from their relationship to the person of our Lord.
THE ORTHODOX CHURCH Its Faith, Worship and Life
Rev. Antonios Alevisopoulos, Th.D., Ph.D
Translated by Rev. Stephen Avramides
ATHENS 2001
Rev. Antonios Alevisopoulos, Th.D., Ph.D
Translated by Rev. Stephen Avramides
ATHENS 2001
***
Το αλάθητο του Πάπα
Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού αποτελεί αναγέννησιν όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, αναγέννησιν πτωμάτων. Διότι αφ΄ ότου ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι παρών εις τον γήϊνον κόσμον, ο κάθε ουμανισμός είναι πτώμα. Τα δε πράγματα έχουν ούτω, διότι η Σύνοδος ενέμεινεν επιμόνως εις το δόγμα περί του αλαθήτου του Πάπα=του ανθρώπου. Θεωρούμενοι από την σκοπιάν του αεί ζώντος Θεανθρώπου, του ιστορικού Κυρίου Ιησού, όλοι οι ουμανισμοί κατά το μάλλον ή ήττον ομοιάζουν με εγκληματικάς ουτοπίας, διότι εν ονόματι του ανθρώπου φονεύουν κατά διαφόρους τρόπους και εξοντώνουν τον άνθρωπον ως ψυχοφυσικήν οντότητα. Όλοι οι ουμανισμοί επιτελούν ένα αλογίστως τραγικόν έργον: διϋλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον. Δια του δόγματος περί του αλαθήτου του Πάπα το έργον αυτό έχει αναχθή εις δόγμα. Όλα αυτά όμως είναι φρικτά, φρικτότατα. Διατί; Διότι το ίδιον το δόγμα περί του αλαθήτου του ανθρώπου δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η ανατριχιαστική κηδεία του κάθε ουμανισμού, από του Βατικανού, του αναχθέντος εις δόγμα, μέχρι του σατανικού ουμανισμού του Σάρτρ. Εις το ουμανιστικόν πάνθεον της Ευρώπης όλοι οι θεοί είναι νεκροί, με επί κεφαλής τον ευρωπαϊκόν Δία. Νεκροί, έως ότου εις την μαραμένην καρδίαν των ανατείλη η μέχρι τελείας αυταπαρνήσεως μετάνοια, με τας αστραπάς και τας οδύνας του Γολγοθά, με τους αναστασίμους σεισμούς και τας μεταμορφώσεις της, με τας καρποφόρους της θυέλλας και αναλήψεις. Και τότε; Τότε θα είναι ατελείωτοι αι δοξολογίαι των προς τον αεί ζωοποιόν και θαυματουργόν Θεάνθρωπον, τον όντως μόνον Φιλάνθρωπον εις όλους τους κόσμους.
Πηγή : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος σελ. 156 του αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς).
***
Χριστός Ανέστη!
Ναι, αληθώς ανέστη ο Κύριος! και μάρτυς τούτου είσαι εσύ, μάρτυς εγώ, μάρτυς κάθε χριστιανός, αρχίζοντας από τους αγίους Αποστόλους μέχρι και της Δευτέρας Παρουσίας. Διότι μόνον η δύναμις του Αναστάντος Θεανθρώπου Χριστού ηδυνήθη να δώση, - και συνεχώς δίδει και συνεχώς θα δίδη – την δύναμιν εις κάθε χριστιανόν – από τον πρώτον μέχρι τον τελευταίον – να νικήση παν το θνητόν και αυτόν τούτον τον θάνατον, παν το αμαρτωλόν και αυτήν ταύτην την αμαρτίαν, παν το δαιμονικόν και αυτόν τούτον τον διάβολον. Διότι μόνον με την ανάστασίν Του ο Κύριος, κατά τον πιο πειστικόν τρόπον, έδειξε και απέδειξεν ότι η ζωή Του είναι Αιωνία Ζωή, η αλήθειά Του είναι Αιωνία Αλήθεια, η αγάπη Του Αιωνία Αγάπη, η αγαθότης Του Αιωνία Αγαθότης, η χαρά Του Αιωνία Χαρά. Και επίσης έδειξε και απέδειξεν ότι όλα αυτά τα δίδει Αυτός, κατά την απαράμιλλον φιλανθρωπίαν Του, εις κάθε χριστιανόν εις όλας τας εποχάς.
Πηγή: Άνθρωπος και Θεάνθρωπος σελ. 46. Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς).
***
Ο Ιερός Ναός της Αγίας Φωτεινής
Η εκκλησία βρίσκεται δυτικά από τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Μαντινείας, ο Ιερός Ναός της Αγίας Φωτεινής. Η κατασκευή του Ναού ολοκληρώθηκε το 1969 και τα εγκαίνια το 1978, από τον τότε Μητροπολίτη Θεόκλητο το Β΄ Φιλιππαίο.
«Κρυμμένος» από τα μάτια του κόσμου, μακριά από τον κεντρικό δρόμο που οδηγεί από τη Βυτίνα στα διόδια της Εθνικής Οδού, ο Ναός της Αγίας Φωτεινής βρίσκεται περίπου 12 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη της Τρίπολης, στην επαρχιακή οδό προς το χωριό Αρτεμίσιο, στους πρόποδες του ομώνυμου Ιερού Όρους της θεάς Άρτεμης, στα σύνορα με το Νομό Αργολίδας.
Ο ναός διαφέρει από τα συνηθισμένα, αφού είναι χτισμένος με υλικά από τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Μαντινείας. Είναι κατασκευασμένος με τέτοιον τρόπο, ώστε να «παντρεύονται» αρμονικά βυζαντινά, αρχαιοελληνικά και αιγυπτιακά στοιχεία αρχιτεκτονικής.
Δυτικά της εκκλησίας βρίσκεται το Φρέαρ Ιακώβ που συμβολίζει τη συνάντηση του Ιησού με τη Σαμαρείτιδα.
Στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας βρίσκεται το Ηρώον, προς τιμή όλων εκείνων που αγωνίστηκαν για την πατρίδα και κατάγονται από τα Δ.Δ. του Δήμου Μαντινείας.
Πηγή : http://agiooros.org/viewtopic.php?f=76&t=5607
***
The Holy Eucharist
By: Fr. Anthony Alevizopoulos
PhD. of Theology, PhD. of Philosophy
PhD. of Theology, PhD. of Philosophy
The Holy Eucharist is the central event in the life of the Church. Through it the faithful become partakers of the Body and Blood of Christ (Matth. 26, 26-28; Mark 14,22-24; Luke 22, 15-20; Jn 6, 51-56; I Cor. 11, 24-26).
How can Christ offer us His Body to eat and His Blood to drink? This was also a question which the Jews raised, and even some who followed Christ and were His disciples. Christ, however, insisted that they must do so, and explained that He was not referring to dead flesh but to His Body, which was united with the Holy Spirit, which vivifies (John 6, 52; 60- 63). In the Holy Eucharist bread and wine are offered and God accepts this oblation of man. He changes these elements and in turn offers them to man as His Body and Blood, as participation in the sacrifice which Christ offered on Golgotha "once and for all". (Heb. 7,27; 9,12,28). Before His sacrifice on the Cross, Christ celebrated this "Supper" and commanded His disciples to do the same until His Second Coming, declaring that the "food" of His Body and the "drink" of His Blood were necessary for salvation (Jn 6, 31-50; I Cor. 11,23-29).
This "Supper" as "food" and "drink" of the Body and Blood of Christ is not understood apart from, and independent of, the sacrifice on Golgotha; it constitutes "participation" in this unique sacrifice. The fact that the Holy Eucharist was celebrated before Christ's sacrifice demonstrates that its identity with the sacrifice celebrated "once and for all" cannot be comprehended by human logic; it can be understood only "in mystery". The same holds true with the Holy Eucharist celebrated today within the Church.
Of course the Holy Eucharist also constitutes a remembrance of Christ's passion (Lk 22,19; I Cor. 11,24-25), but it is not only a remembrance. Already in the Old Testament it was prophesied concerning the messianic age, i.e. the Church, that "a pure sacrifice" would be celebrated (Malachi 1,11). Here is meant the sacrifice which according to the New Testament is offered on the Christian "altar" from which the Jews cannot eat (Heb. 13,10).
St. Paul proceeds to a comparison of the Christian altar (the "table of the Lord"), with that of Israel of the flesh, and that of the idolators. He underlines that participation in the Christian altar makes Christians partakers of the Body and Blood of the Lord. On the contrary the participation in the altar of the idols makes the idolators "partakers of demons". The "Lord's table" then, is according to St. Paul, the only true altar of the living God.
The Holy Eucharist constitutes the expression of God's great love for man. In the person of Christ He Himself sought out apostate man. Now he feeds us with His own Body and Blood, just as a mother, full of tenderness and compassion, feeds her child, not with other food, but with her very own milk, which is her very blood. He condescends to our weakness and employs basic elements from our daily fare, bread and wine, which He changes into His Body and Blood.
Through the Holy Eucharist the purpose of the divine dispensation is realized in the person of Christ, for it is the synaxis or gathering "into one" of God's scattered children (Jn 11,52), into one Body (I Cor. 10,17), and the constituting of His Church. It is for this reason that the gathering οr synaxis for the celebration of the Holy Eucharist is call a gathering "in Church" [η Εκκλησία] I Cor. 11, 18) and "Kingdom of God". This is why the Liturgy begins with the phrase: "Blessed is the Kingdom of the Father, Son and Holy Spirit". A beautiful prayer of one of the early Christian liturgies expresses precisely this: "Just as this particle from the bread was as sheaves of wheat scattered on the mountains and became one bread, thus let Your Church be gathered from the ends of the earth into Your Kingdom".
The Holy Eucharist is presided over by the bishop or by a presbyter. It is not he, however, who performs the Eucharist: Christ is He "who offers and is offered"; the priests are Christ's ministers, stewards of His Mysteries (I Cor. 4,1). The laity also actively participate in what takes place; they are not passive witnesses. Liturgy means the "work or task of the people", that of God's entire people, not only the clergy, for the latter are included within God's people and do not stand above them.
Each member has his ministry, in accordance with the gift he has received. The laity do not have as their own the special priesthood of the clergy, but neither do the clergy understand the lay element to be passive recipients of "what is being performed." Such a distinction between "performers" and "witnesses" in the Orthodox Liturgy is unacceptable.
The active participation of the faithful in the Holy Eucharist, the communicating of the Body and Blood of Christ is essential for salvation, for by it the faithful are kept alive spiritually. This is why the Orthodox Church offers Holy Communion to infants as well, in obedience to Christ's commandment (Matth. 18,2-5. 19, 13-15). The Orthodox Christian does not consider Holy Communion to be common food. He thus properly prepares for its reception through prayer and fasting. He follows the injunction of St. Paul who assures us that Holy Communion is indeed true communion of Christ's Body and Blood, and declares: "Let each man examine himself, and thus eat of this Bread and drink from this cup" (I Cor. 10, 16-21. 11, 26-28).
But how can a believer realize that a specific
Eucharistic gathering belongs in truth to the Orthodox Church? How can he discern whether or not a Divine Liturgy is in all its aspects orthodox? In this, it is not enough that there be certain external similarities, or even that the orthodox text of the Divine Liturgy is followed.
Eucharistic gathering belongs in truth to the Orthodox Church? How can he discern whether or not a Divine Liturgy is in all its aspects orthodox? In this, it is not enough that there be certain external similarities, or even that the orthodox text of the Divine Liturgy is followed.
St. Ignatius of Antioch gives us the answer to this question: Orthodox is that liturgy which is performed by the bishop, or by a presbyter in communion with the bishop and has the necessary authorization. The bishop is the guarantor of Christ's presence, because he has his priesthood from Christ Himself, through Apostolic succession, which is a continuous and unbroken chain of unity preceeding back to the Apostles.
It is thus necessary that the priest who performs the Holy Eucharist possess a valid ordination and be in union with the bishop of the local Church. The bishop's presence at every orthodox liturgy is manifested in that the Divine Liturgy is performed upon an antlmension which bears the bishop's signature, and that during the Liturgy the bishop's name is commemorated. Indicative is the fact that the priest who performs the liturgy does not commemorate the name of the bishop who ordained him but that of the bishop in whose diocese the liturgy is being performed.
For a Divine Liturgy to be Orthodox, the bishop whose name is commemorated during it, must be in union with the Orthodox Church in that country. But even this is not sufficient. The Synod of bishops of that country must be recognized by, and in communion with, the other Orthodox Churches throughout the world. If these presuppositions exist, then the Divine Liturgy is orthodox and every orthodox faithful can freely participate in the Holy Eucharist.
***
H Πίστη είναι διπλή
Η πίστη, σύμφωνα με τα θεοπαράδοτα λόγια, είναι διπλή. Η μία είναι η γενική πίστη όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών, στην οποία από την αρχή βαπτιστήκαμε και στην οποία είθε να πεθάνομε. Την άλλη πίστη την έχουν σπάνιοι, εκείνοι δηλαδή που με την εκπλήρωση όλων των θεοποιών εντολών επανήλθον στο κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση κι έτσι απέκτησαν με το φως της θείας χάρης το να στηρίζουν όλη τους την ελπίδα στον Κύριο, και μάλιστα τόσο πολύ, ώστε – τι μεγαλείο! – να μην αμφιβάλλουν διόλου τον καιρό της προσευχής στα αιτήματά τους προς τον Θεό, αλλά να ζητούν με πίστη και να λαμβάνουν έτσι αμέσως ό,τι είναι συμφέρον, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου. Έτσι οι μακάριοι αυτοί με έργα καθαρά απέκτησαν τη βέβαιη πίστη, επειδή απέρριψαν κάθε γνώση και διάκριση και αμφισβήτηση και δισταγμό και καταβυθίστηκαν εξ ολοκλήρου μέσα στη θεία μέθη της πίστεως και της ελπίδος και της αγάπης στο Θεό και υπέστησαν τη θεία και μακάρια αλλοίωση που είναι, κατά τον μακάριο Δαβίδ, έργο της δεξιάς του Υψίστου.
The Miracle of Saint Spyridon
Approximately thirteen hundred years after his repose, Saint Spiridon’s body remains incorrupt on the island of Corfu generating an untold number of miracles. What is significant about this extraordinary miracle and possibly shocking to some of our Christians is the fact that God or His Saints do not necessarily accept the offerings or the prayers of heretical and deluded Christians.
In 1716 the Turks had the island of Corfu under a tight siege. They had 50.000 troops and a good number of ships surrounding the island, cutting its lifeline from land and sea.
The barbarian armies were concentrated at the far walls of the city. Pizani, a general of the forces of the Venetian Republic, was anxiously anticipating the oncoming enemy attack (Corfu and the nearby islands were occupied by Italy at the time). At daybreak on August 11, 1716, St. Spyridon the patron Saint of the island, appeared in front of the enemy lines holding a glistening sword in his right hand. His austere and grandiose appearance horrified the aggressors who began to recede. The Agarenes, panic- stricken by the most awesome presence and fearless attack of the Saint, abandoned weapons, machinery and animals running for their lives. This great miracle became known throughout the island. The Turks had left behind 120 cannons, a good amount of weapons, ammunition, animals and food. After this powerful, surprising and most obvious miracle, the Venetian ruler Andrew Pizani, a Papist, wanted to erect a Papist altar in the Orthodox Church of St. Spyridon (forever pushing for this was also the Papist Cardinal of the island). However, St. Spyridon appeared to Pizani in a dream saying, “Why are you bothering me? The altar of your faith is unacceptable in my Temple!” Naturally Pizani reported this to the Papist Cardinal who answered, that it was nothing but an evil fantasy of the devil who wanted to nullify the noble deed. After this Pizani was very much encouraged, so he ordered the necessary materials to commence construction of the altar. The materials were piled up outside of the temple of St. Spyridon. When the Orthodox priests of the temple and the Greek leaders of the island realized this, they were cut to the heart. They asked to meet with Pizani to beg him to put a stop to this. Pizani’s response was quite disheartening. He bluntly said: “As the ruler, I will do whatever I please!” At that moment, the Orthodox community of the island turned their eyes to their Saint beseeching him to put a stop to this abomination.
The same night, St. Spyridon appeared to Pizani as a monk and told him: “I told you not to bother me. If you dare to go through with your decision, you will surely regret it, but by then it will be too late”.
The next morning Pizani reported all this to the Papist Cardinal who now accused him of being not only faithless but “yellow”. Again, after this, the ruler mustered up enough courage to order the construction of the altar.
The Papists of the island were celebrating their triumph while the Orthodox were deeply grieved. Their grief could not be comforted and with tears they begged for the Saint’s intervention to save them from the Papist abomination. The Saint heard their prayers and intervened dynamically. That evening, a terrible storm broke out unleashing a barrage of thunderbolts on Fort Casteli, the base of Pizani and his ammunition barracks. The entire fort ended up in a holocaust. Nine hundred Papist soldiers and civilians were instantly killed from the explosion, but not a single Orthodox – who were not allowed in the fort after dark – was harmed. Pizani was found dead with his neck wedged between two wooden beams. The body of the Papist Cardinal was found thrown a great distance from the fort. But the most amazing fact is that the same night and at the same hour another thunderbolt struck in Venice targeting the compound of Pizani, burning his portrait that hung on the wall. Strangely enough nothing else was damaged. Also, the guard of the ammunition barracks saw the Saint draw near him with a lit torch. He was carried by the Saint near the church of the Crucified without a single scratch.
Μελαγχολικαί ενοράσεις
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μεταξύ άλλων, λέγει, ότι «οι Μοναχοί είναι οι κήρυκες της ερχομένης Βασιλείας, οι προφήται της Καινής Διαθήκης». Την φράση αυτή μού θύμισαν κάποιες συζητήσεις, πού είχα τελευταίως με τρεις φίλους ησυχαστές, πού και οι τρείς, ωσάν από προφητική διαίσθηση, ισχυρίζοντο για την επέλευση απιθάνων εθνικών καταστάσεων. Και ποιές καταστάσεις είναι αυτές;
Ότι, ταχα, η Ελλάς, σταδιακώς, δεν θά συρρικνωθεί μέν εδαφικώς, αλλά θά κατακτηθεί εκ των ένδον από τό Ισλάμ! Και εστήριζαν τον ισχυρισμόν των, στις ηλεγμένες πληροφορίες, όπως έλεγαν, πού τούς μετέδιδαν παλαιοί φίλοι τους, κορυφαίων πολιτικών θέσεων, πού τούς επεσκέπτοντο στην Έρημο τού Άθωνος ή τους έγραφαν.
Και στην ερώτησή μου· Ο Θεός θά επιτρέψει την αντικατάσταση της αγίας Εκκλησίας Του, πού «επεριποιήσατο τώ ιδίω Αίματι», μέ τόν σκοτεινό και δαιμονικόν μουσουλμανισμόν μέσα στην Τοπική Ορθοδοξία της Ελλάδος; Μού απήντησαν με ένα στόμα ότι, ο Θεός θα το επιτρέψει εξ αφορμής τής εκτεταμένης αμαρτίας. Καί ανεφέρθησαν στους βυζαντινούς ρωμηούς, πού δεν μετανοούσαν.
Και όταν πάλιν τους ερώτησα· πώς θα συμβεί αυτό και πότε και τί θά γίνουν οι Έλληνες; Απήντησαν, ότι ήδη ενεργείται η άλωση με τα 2-3 εκατομμύρια των μωαμεθανών, πού ονομάζονται μετανάστες, καί πού θα στερεώνονται σταδιακώς μέ τήν ελληνικήν ιθαγένεια, πού θά τούς χορηγεί ευχαρίστως τό Κράτος, δηλαδή η άθεη κυβέρνηση.
Οι δε Έλληνες βαθμιαίως θά γίνουν μειονότης, έως ότου θά μείνουν ελάχιστοι χριστιανοί ως…δείγμα. Μή απορείς, πάτερ Θ., έσπευσαν να εξηγήσουν, αυτήν τήν τραγωδία του λαού μας. Πολλοί θά αποδεχθούν τον μουσουλμανισμόν αβιάστως. Αλλοι, με κάποιαν βίαν ποικίλης μορφής. Και άλλοι «χριστιανοί» θα μεταναστεύσουν σέ χριστιανικές χώρες, μή δυνάμενοι νά συμβιώσουν με τους βαρβάρους αυτούς, πού τους χρησιμοποιεί ο Θεός ως μέσον παιδαγωγίας, όπως ανά τους αιώνες ενεργούσε στούς Ισραηλίτες και στους χριστιανούς, πού δεν μετανοούσαν για τίς αμαρτίες τους. Παράδειγμα ο Κατακλυσμός, τα Σόδομα, ο Ελληνισμός της Ανατολής, το Βυζάντιον.
Αυτά όλα με είχαν συντρίψει ψυχικώς και σκεφτόμουνα, τάχα θά επιτρέψει ο Θεός αυτήν την ασύλληπτον συμφοράν; Επηκολούθησε σιωπή για αρκετή ώρα. Στη συνέχεια, έθεσα το ερώτημα· Πατέρες άγιοι και αδελφοί, φαντάζεσθε σείς, πώς θα ανεχθεί ο Κύριος τίς μουσουλμανικές δαιμονικές θυσίες, αντί των ορθοδόξων θυσιαστηρίων; Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.
Η συζήτηση κράτησε περισσότερον από δύο ώρες, οπότε οι ησυχαστές ανεχώρησαν και μου ετόνισαν να ευχαριστώ τον Κύριον γιά όσα επιτρέπει να γίνωνται εξ αγάπης και για την σωτηρίαν τών ψυχών. Και να μή παρασύρομαι συναισθηματικώς από την επιφάνεια τών γεγονότων, αλλά να εισδύω στήν ουσίαν των, αφού είναι δεδομένον, ότι «ο Θεός αγάπη εστί».
Κι έμεινα μόνος…
Μέσα στον συγκλονισμό μου γιά τήν τραγωδία του λαού μας, τόν κλαυθμόν και τους στεναγμούς μου προς τον πανυπερεύσπλαγχνον Θεόν, άρχισα να μελετώ όσα είπαν με βεβαιότητα οι όσιοι εκείνοι ερημίτες και άνθρωποι τού Θεού και να αναλύω λογικώς τούς ισχυρισμούς τους. Παρ ότι καμιά ανησυχούσα φωνή δεν ακούεται, όμως, κάποια σποραδικά δημοσιεύματα προ μηνών στον γρηγορούντα «Ορθόδοξον Τύπον» ήρχοντο να επαληθεύσουν σχεδόν τούς ισχυρισμούς των φίλων μου ησυχαστών. Και μάλιστα κάποια δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, πάλιν στον «Ο.Τ.» από σώφρονες χριστιανούς, θεολόγους καί συγγραφείς, οι οποίοι με πειστικά επιχειρήματα κατέληγαν στα ίδια συμπεράσματα, πού εβασίζοντο σέ αντικειμενικά στατιστικά στοιχεία.
Αλλά το σκάνδαλον ευρίσκεται στήν σιωπήν, των κοινής πληροφορήσεως μέσων, των λεγομένων μαζικής ενημερώσεως. Όμως, όσον και αν φαίνεται περίεργη η βαθειά σιγή επί ενός βοώντος εθνικού κινδύνου, το φαινόμενον δέν είναι ανεξήγητον. Πρόκειται περί σχεδόν καθολικής πωρώσεως τών συνειδήσεων. Και είναι ιστορικώς αποδεδειγμένον, ότι όταν η αμαρτία καθολικοποιείται, γενικεύεται, ακολουθεί, δίκην συνδρόμου, η άγνοια του κακού. Ιδού η απόδειξη· Όταν ο Θεός είχεν αποφασίσει τόν Κατακλυσμόν, με το αιτιολογικόν· «Ου μή καταμείνη το πνεύμα μου εις τους ανθρώπους τούτοις, διά το είναι αυτούς σάρκας», έδωκεν εντολήν στον δίκαιον Νώε νά κατασκευάσει την Κιβωτόν. Ειργάζοντο οι τεχνίτες επί ένα χρόνον. Βλέποντες οι απονεκρωθέντες αμαρτωλοί την κατασκευαζομένην Κιβωτόν και τον σκοπόν, πληροφορούμενοι, έλεγαν· και τί κάνουμε ώστε να πνιγούμε; Και όταν οι Άγγελοι είπαν στον δίκαιον Λώτ νά ειδοποιήσει τους συγγενείς του, γιατί θα έριχναν φωτιά να κάψουν τά Σόδομα, όλην την Πεντάπολιν, οι συγγενείς του γελούσαν με τόν γέροντα· και τί κάνουμε, ώστε νά μάς κάψει ο Θεός;
Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, σέ κάποιο μέτρο· το σύνδρομο της πωρώσεως. Καμμία εφημερίδα δέν έγραψε για τον εθνικόν κίνδυνον μέ εξαίρεση την πολύτιμη ορθόδοξη έπαλξη, τον «Ορθόδοξον Τύπον», πού, και μόνον γιατί από ένα χρόνο σχεδόν σαλπίζει, το σάλπισμα τής μετανοίας, αξίζει τον έπαινον τής Εκκλησίας και την εκ Θεού δικαίαν μισθαποδοσίαν. Οι απόψεις και οι απελπιστικές ενοράσεις των αγίων εκείνων ερημιτών, όσον και αν δεν είναι αποδεικτικές, δεν στερούνται, όμως, σέ κάποιον βαθμόν, πειστικότητος, γιατί βασίζονται σε απτά δεδομένα, ένα των οποίων, είναι οι ενεργούμενες αμαρτίες αγνοουμένης τής μετανοίας, σ όλην την Ελλάδα, παρά τις ελάχιστες νησίδες χριστιανικής ζωής και ηθικής αντιστασεως. Δεύτερον ότι, ο προφητικός λόγος «αμαρτίαι, έθνη ελαττονούσι», έχει πολλάκις επαληθευθεί.
Τρίτον, στην δραστηριότητα τής αμαρτίας, περιλαμβάνονται και οι ένα εκατομμύριον εκτρώσεις κάθε τριετίαν· οι υπερτερούντες θάνατοι των γεννήσεων· ναρκωτικά καί άλλες ηθικές πληγές. Και τέλος, τό κυριώτερον, είναι τα τρία σχεδόν εκατομμύρια των νομιμοποιουμένων μουσουλμάνων, πού αυξάνονται και πληθύνονται με ταχύτατους ρυθμούς, ένα φαινόμενον, πού ερμηνεύει και τις απόψεις των ησυχαστών, των μουσουλμάνων ενεργούντων ως οργάνων ασυνειδήτων του Θεού. Όπως επίσης ασυνείδητα όργανα —όχι ανεύθυνα, βεβαίως— είναι οι άθεοι κυβερνήτες μας, πού υποδέχονται τους δεδηλωμένους εχθρούς του Έθνους μας, για να μή κατηγορηθούν, τάχα, ως ρατσιστές ή εθνικιστές. Αυτή η καραμέλλα έχει πολύ πέραση στην εποχή μας, μεταξύ τών επιπολαίων και αθέων, πού γίνονται καταγέλαστοι με τις παραδοξολογίες των. Παράδειγμα, «τό αλβανάκι» πέρυσι και τώρα η γερμανιδούλα του Βόλου, πού αν είναι διαποτισμένοι, ο πρώτος από τόν αλβανικόν ανθελληνικόν σωβινισμόν και η δεύτερη πιστεύει στό γερμανικό «ούμπερ άλλες» τότε, στά χέρια των το ελληνοχριστιανικόν σύμβολον η γαλανόλευκη μέ Σταυρόν, είναι τιμωρία, δεν είναι τιμή! Είναι αντίφαση.
Τώρα το πρόβλημα, το παμπρόβλημα, είναι η αλλοτρίωση του ελλαδικού χώρου, κατά παραχώρηση Θεού, για την αμετανοησία τών πιστών. Οπότε αβιάστως ανακύπτει η υποχρέωση της ποιμαινούσης Εκκλησίας νά κηρύξει μετάνοιαν στόν λαόν. Αλλοιώς; «Εάν μή μετανοήτε, πάντες ωσαύτως απολείσθε» (Λουκ. ιγ´ 3). Το γάρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα.
+Θεόκλητος Μοναχός Διονυσιάτης
Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 23 Νοεμβρίου 2001
Επιστολή του Επισκόπου Αρτεμίου
Ο Σεβασμ. Επίσκοπος κ. Αρτέμιος απέστειλε προς την Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Σερβίας τὴν κάτωθι δημοσιευομένη λαμπρὰν ἐπιστολή, ἡ ὁποία ἀνοίγει σαφῶς μία νέαν
σελίδα στὸν ἀντι-οικουμενιστικὸ ἀγῶνα, ἀλλὰ καὶ μαρτυρεῖ τὶς διωκτικὲς διαθέσεις τοῦ φονταμενταλιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν ἀνέχεται ἐμπόδια στὴν καταστροφικὴ πορεία του.
* * *
Εν σχέσει πρὸς τὴν ἐπιστολὴν ῾Υμῶν (Νο 491, μ. 284) τῆς 21ης Μαρτίου 1996, εἰς τὴν ὁποίαν μὲ ἐνημερώνετε περὶ τῆς ἀποφάσεως τοῦ ῾Αγιωτάτου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, ὅστις ἠρνήθη νὰ παράσχῃ εἰς ἐμὲ ἄδειαν εἰσόδου
εἰς τὸ ῞Αγιον ῎Ορος τοῦ ῎Αθωνος, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀπαντήσω εἰς τὴν ῾Ιερὰν Σύνοδον ὡς ἀκολούθως:
᾿Απεγοητεύθην ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι ῾Υμεῖς, ῾Αγιώτατε καὶ ἀδελφοί μου ᾿Επίσκοποι, ὡς μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἐθεωρήσατε ὡς δεδομένην, ἄνευ οἱασδήποτε μαρτυρίας, τὴν φανερὰν συκοφαντίαν εἰς τὴν ἐπιστολὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ὅστις λέγει, ὅτι ἔχω ἐπαφὰς τινὰς καὶ ἐπικοινωνίαν μὲ σχισματικούς, μὲ τὸν κληρικὸν Κυπριανόν, ὅστις καθηρέθη ὑπὸ τῆς ῾Ελληνικῆς ᾿Εκκλησίας καὶ αὐτοαποκαλεῖται ᾿Επίσκοπος ᾿Ωρωποῦ καὶ Φυλῆς..
Συμφώνως πρὸς τὴν κατηγορίαν αὐτὴν ἀπεστερήθην τῆς εἰσόδου εἰς τὸ ῞Αγιον ῎Ορος. ῾Ο ἕτερος λόγος τῆς ἀπογοητεύσεώς μου προέρχεται ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι ζητεῖτε ἀπὸ ἐμέ, (κατὰ τὴν ἐπιθυμίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως), νὰ τηρῶ τὴν κανονι-
κὴν τάξιν τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας..
῎Αν μὲ εἴχετε ἐρωτήσει περὶ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἐνωρίτερον, ῾Αγιώτατε, ὅτε εἶχον ἐπισκεφθῆ ῾Υμᾶς τελευταίως, θὰ εἶχον εἴπει εἰς ῾Υμᾶς ἐκεῖνο, ὅπερ εἶναι γνωστὸν εἰς τὸν Θεὸν τὸν ῎Ιδιον, ὅτι οὐδέποτε, οὔτε ὡς ᾿Επίσκοπος, οὔτε πρίν, εἶχον οἱανδήποτε
σχέσιν ἤ ἐπικοινωνίαν μὲ τὴν Φυλήν, οὔτε διὰ τηλεφώνου.
᾿Επίσης, τὸ πρῶτον μέρος τῆς ὑποτιθεμένης ἐνοχῆς μου, ὅτι βλάπτω τὴν ὑπόληψιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου διὰ τῶν λόγων καὶ πράξεών μου, εἶναι ἀθεμελίωτον
καὶ οὐδεμία ἀπόδειξις παρέχεται πρὸς ὑποστήριξιν τῆς τοιαύτης θέσεως. ῞Ολως ἀντιθέτως, εἶναι ἀποδεδειγμένον, ὅτι ἐκεῖνος ὅστις μὲ καλεῖ νὰ τηρῶ τὴν τάξιν καὶ τὴν παράδοσιν τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τ.ἔ. αὐτὸς οὗτος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης,
καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ, ἔχουν ποδοπατήσει ὅλους τοὺς ῾Ιεροὺς Κανόνας καὶ Παραδόσεις τῆς ᾿Εκκλησίας ὑπερμέτρως, προσπαθοῦντες νὰ ἐφαρμόσουν τὰς οἰκουμενιστικὰς καὶ ἐπεκτατικὰς αὐτῶν ἰδέας. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον εἶναι ὀδυνηρὸν καὶ δύσκολον
νὰ κατανοήσω, ὅτι οὗτος καὶ οἱ ὅμοιοι αὐτοῦ, ἐπιτιμοῦν ἄλλον διὰ τὴν μὴ τήρησιν τῆς κανονικῆς παραδόσεως.
Γνωρίζω, ῾Αγιώτατε, ὅτι οὔτε ἡ Σύνοδος ἡμῶν, οὔτε ἄλλος τις εἰς τὸν κόσμον σήμερον εἶναι ἱκανὸς ἤ ἕτοιμος νὰ λάβῃ ὑπὸ τὴν προστασίαν αὐτοῦ τοὺς ῾Ιεροὺς Κανόνας καὶ τὴν παραδοσιακὴν ᾿Εκκλησιαστικὴν τάξιν καὶ νὰ κατηγορήσῃ ἐκείνους,
οἵτινες εἶναι ἄξιοι τοιαύτης κατηγορίας (πολλοὶ ἐξ αὐτῶν εἶναι εἰς τὴν Σερβικὴν ᾿Ορθόδοξον ἡμῶν ᾿Εκκλησίαν).
῞Ομως, ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευράν, καὶ ἡ Σύνοδος ἡμῶν καὶ ἕτεροι τινὲς εἶναι ἕτοιμοι νὰ κατηγοροῦν καὶ νὰ δικάζουν ἐκείνους, οἵτινες τηροῦν τοὺς ῾Ιεροὺς Κανόνας καὶ τὴν Παράδοσιν τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ὑψώνουν τὴν φωνὴν αὐτῶν πρὸς
ὑπεράσπισιν τῆς ᾿Ορθοδόξου Πίστεως καὶ ἐπιδεικνύουν, ἀδελφικῷ τῷ τρόπῳ (τεκμηριωμένως), εἰς ἐκείνους, οἵτινες ἤδη παρεβίασαν αὐτά, τὰ τεθέντα ὅρια ὑπὸ τῶν Πατέρων ἡμῶν. ᾿Αλλά, δὲν πειράζει. ῾Ο Θεὸς ἡμῶν εἶναι ζῶν, ὁ Παντελεήμων Κριτής,
῞Οστις βλέπει καὶ γνωρίζει πάντα ταῦτα λίαν καλῶς καὶ ἡ κρίσις Αὐτοῦ θὰ εἶναι δικαία. Εἶναι, ὅμως, ἄξιον θρήνου τὸ ὅτι πολλοὶ (οἰκουμενισταὶ) κάμνουν συμβιβασμοὺς καὶ συμπροσεύχονται μὲ τοὺς καταδεδικασμένους καὶ ἀνατεθεματισμένους,
γενόμενοι σκάνδαλον καὶ ὁδηγοῦντες εἰς τὴν ἀπώλειαν πολλὰς ἀθώας ψυχάς, ὑπὲρ ὧν ὁ Χριστὸς ἐσταυρώθη.
Εἰς τὰς περιστάσεις ὑπὸ τὰς ὁποίας ζῶ σήμερον καὶ κατὰ τὰς δυνάμεις μου, προσπαθῶ νὰ εἶμαι πιστὸς μαθητὴς καὶ φύλαξ τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων τῶν Πατέρων, φέρων τὴν μαρτυρίαν τῆς εὐαγγελικῆς ᾿Αληθείας, ὅτι ἡ ζωὴ δὲν δύναται νὰ ἔχῃ
οἱανδήποτε κοινωνίαν μὲ τὸ σκότος, οὔτε ὁ Χριστὸς μὲ τὸν Βελίαρ. ῾Η μαρτυρία αὐτή, τὴν ὁποίαν ἐξέθεσα εἰς τὸ περιοδικὸν ἡμῶν .῞Αγιος Βασιλεὺς Λάζαρος., ἐξελήφθη ὡς ἀπόδειξις καταστροφῆς τῆς ὑπολήψεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρ-
χείου.. ᾿Ενταῦθα μαρτυρῶ ἔτι ἅπαξ: ΟΥΔΕΙΣ ὑπάρχει εἰς τὸν κόσμον σήμερον, δυνάμενος νὰ βλάψῃ τὴν ὑπόληψιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τόσον, ὅσον ὁ ΙΔΙΟΣ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ μέλη ἐκ τῆς ῾Ιεραρχίας αὐτοῦ, μὲ τὰς γνω-
στὰς τοῖς πᾶσι οἰκουμενιστικὰς αὐτῶν ἐνεργείας καὶ δηλώσεις.
᾿Αδελφοὶ καὶ Πατέρες τῆς Συνόδου· ἐκλαμβάνω τὴν πρὸς ἐμὲ ἐπιτίμησιν ῾Υμῶν (ἔστω καὶ τόσον ἀθεμελίωτον) ὡς τὸ πρῶτον σημεῖον τῆς ἑτοιμότητος καὶ τοῦ ζήλου ῾Υμῶν νὰ προστατεύσετε τοὺς ῾Ιεροὺς Κανόνας καὶ τὴν τάξιν τῆς ᾿Εκκλησίας. Πιστεύω μόνον, ὅτι ὅμοιαι ἐπιπλήξεις θὰ ἀποσταλοῦν ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ πρὸς ἐκείνους εἰς τὴν Σερβικὴν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, οἵτινες ἔχουν παραβῆ καὶ παραβαίνουν τοὺς Κανόνας αὐτούς.
᾿Εν τῇ ἀγαθῇ ἐλπίδι ταύτῃ, διατελῶ πιστὸς ἐν Κυρίῳ εἰς τὴν ῾Ιερὰν Σύνοδον.
῾Ο ᾿Επίσκοπος Ράσκας καὶ Πριζρένης
† ΑΡΤΕΜΙΟΣ
῾Η ἐπιστολὴ αὐτὴ δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ τῆς ῾Ιερᾶς ᾿Επισκοπῆς Ράσκας καὶ Πριζρένης :
῞Αγιος Βασιλεὺς Λάζαρος./Μάϊος 1996.
***
Η διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Θεανθρώπου Χριστού, που διατυπώθηκε από τους αγίους Αποστόλους, από τους αγίους Πατέρες, από τις αγίες Συνόδους, γύρω από το θέμα των αιρετικών είναι η εξής: οι αιρέσεις δεν είναι Εκκλησία, ούτε μπορούν να είναι Εκκλησία. Γι' αυτό δεν μπορούν οι αιρέσεις να έχουν τα άγια Μυστήρια, ιδιαίτερα το Μυστήριο της Ευχαριστίας, αυτό το Μυστήριο των Μυστηρίων. Γιατί ακριβώς η θεία Ευχαριστία είναι το παν και τα πάντα στην Εκκλησία: δηλαδή είναι και ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς και η ίδια η Εκκλησία και γενικά κάθε τι που ανήκει στον Θεάνθρωπο.Η «intercommunio», δηλαδή η διακοινωνία με τους αιρετικούς στα άγια Μυστήρια, ιδιαιτέρως στη θεία Ευχαριστία, είναι η πλέον αναίσχυντη προδοσία του Κυρίου Ιησού Χριστού, η προδοσία του Ιούδα. Πρόκειται μάλιστα περί προδοσίας ολόκληρης της Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας του Θεανθρώπου, της Εκκλησίας της Αποστολικής, της Εκκλησίας της Αγιοπατερικής, της Εκκλησίας της Αγιοπαραδοσιακής, της Εκκλησίας της Μίας και μοναδικής. Εδώ θα πρέπει να σταματήσει κάποιος τον χριστοποιημένο νου του και τη συνείδηση μπροστά σε μερικά άγια γεγονότα, άγια μηνύματα και άγιες εντολές.
Πρώτον, πρέπει να διερωτηθούμε σε πια εκκλησιολογία και σε πια θεολογία με θέμα την Εκκλησία, θεμελιώνεται η λεγόμενη «intercommunio»; Γιατί ολόκληρη η Ορθόδοξη Θεολογία της Εκκλησίας γύρω από το θέμα της Εκκλησίας βασίζεται και θεμελιώνεται όχι στην inter-communio (δια-κοινωνία), αλλά στη θεανθρώπινη πραγματικότητα, της communio, δηλαδή στη θεανθρώπινη Κ ο ι ν ω ν ί α (πρβλ. Α΄ Κορ. 1, 9. 10, 16-17. Β΄ Κορ. 13, 13. Εβρ. 2, 14. 3, 14. Α΄ Ιω. 1, 3), ενώ η έννοια inter-communio, δια-κοινωνία, είναι καθ' εαυτήν αντιφατική και ολότελα αδιανόητη για την Ορθόδοξη καθολική συνείδηση.
Το δεύτερο γεγονός, και μάλιστα ιερό γεγονός της Ορθοδόξου πίστεως, είναι το εξής: Στην Ορθόδοξη διδασκαλία για το θέμα της Εκκλησίας και των αγίων Μυστηρίων, το μόνο και το μοναδικό μυστήριο είναι η ίδια η Εκκλησία, το Σώμα του Θεανθρώπου Χριστού, ούτως ώστε αυτή να είναι και η μόνη πηγή και το περιεχόμενο όλων των θείων Μυστηρίων. Έξω από αυτό το θεανθρώπινο και παμπεριεκτικό Μυστήριο της Εκκλησίας, το Παν-μυστήριο, δεν υπάρχουν ούτε μπορούν να υπάρχουν «μυστήρια» επομένως, και ουδεμία «δια-κοινωνία» (inter-communio) υπάρχει στα Μυστήρια. Ως εκ τούτου μόνο μέσα στην Εκκλησία, στο μοναδικό τούτο Παμμυστήριο του Χριστού, μπορεί να γίνει λόγος για τα Μυστήρια. Γιατί η Εκκλησία η Ορθόδοξη, καθώς είναι το Σώμα του Χριστού, είναι η πηγή και το κριτήριο των Μυστηρίων και όχι το αντίθετο. Τα Μυστήρια δεν μπορούν να αναβιβάζονται πάνω από την Εκκλησία, ούτε να θεωρούνται έξω από το Σώμα της Εκκλησίας.
Ένεκα τούτου, σύμφωνα με το φρόνημα της Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και σύμφωνα με ολόκληρη την Ορθόδοξη Παράδοση, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν παραδέχεται την ύπαρξη άλλων μυστηρίων έξω απ' αυτήν, ούτε τα θεωρεί ως μυστήρια, μέχρις ότου προσέλθει κάποιος με μετάνοια από την αιρετική «εκκλησία», δηλαδή ψευδοεκκλησία, στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού. Μέχρι τότε που μένει κάποιος έξω από την Εκκλησία, χωρίς να έχει ενωθεί μαζί της δια της μετανοίας, μέχρι τότε αυτός είναι για την Εκκλησία αιρετικός και αναπόφευκτα βρίσκεται έξω από τη σωτηριώδη Κοινωνία = communio. Γιατί «τίς μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; τίς δε κοινωνία φωτί προς σκότος;» (Β' Κορ. 6, 14).
Ο πρωτοκορυφαίος Απόστολος, με την εξουσία που έλαβε από τον Θεάνθρωπο, δίνει εντολή: «Αιρετικόν ανθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» (Τίτ. 3, 10). Εκείνος, λοιπόν, ο οποίος, όχι μόνο δεν παραιτείται από τον «αιρετικόν άνθρωπον» αλλά δίνει σ' αυτόν και τον ίδιο τον Κύριο την θεία Ευχαριστία, αυτός βρίσκεται στην αποστολική και θεανθρώπινη αγία Πίστη; Επί πλέον ο αγαπημένος Μαθητής του Κυρίου Ιησού, Απόστολος της αγάπης, δίνει εντολή: άνθρωπος ο οποίος δεν πιστεύει στη σάρκωση του Χριστού και δεν παραδέχεται την ευαγγελική γι' Αυτόν διδασκαλία ως Θεανθρώπου «μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν» (Β' Ιω. 1, 10).
Ο Κανόνας ΜΕ' των αγίων Αποστόλων βροντοφωνεί: «Επίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος, αιρετικοίς συνευξάμενος μόνον, αφοριζέσθω ει δε επέτρεψεν αυτοίς, ως κληρικοίς ενεργήσαί τι, καθαιρείσθω» (Πρβλ. Κανόνα ΛΓ' της εν Λαοδικεία Συνόδου). Η εντολή αυτή είναι σαφής, ακόμη και για τη συνείδηση του κουνουπιού. Δεν είναι έτσι;
Ο Κανόνας ΞΔ' των αγίων Αποστόλων διατάζει: «Ει τις κληρικός, ή λαϊκός, εισέλθη εις συναγωγήν Ιουδαίων, ή αιρετικών, προσεύξασθαι, και καθαιρείσθω, και αφοριζέσθω». Και τούτο είναι σαφέστατο και για την πλέον πρωτόγονη συνείδηση.
Ο Κανόνας Μς' των αγίων Αποστόλων:«Επίσκοπον ή πρεσβύτερον αιρετικών δεξαμένους βάπτισμα ή θυσίαν καθαιρείσθαι προστάττομεν. Τίς γαρ συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαρ; ή τίς μερίς πιστώ μετά απίστου;». Είναι οφθαλμοφανές και για τους αόμματους ότι η εντολή αυτή ορίζει κατηγορηματικά ότι δεν πρέπει να αναγνωρίζουμε στους αιρετικούς κανένα άγιο Μυστήριο και ότι αυτά πρέπει να τα θεωρούμε ως άκυρα και χωρίς θεία Χάρη.
***
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)