H Πίστη είναι διπλή

Η πίστη, σύμφωνα με τα θεοπαράδοτα λόγια, είναι διπλή. Η μία είναι η γενική πίστη όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών, στην οποία από την αρχή βαπτιστήκαμε και στην οποία είθε να πεθάνομε. Την άλλη πίστη την έχουν σπάνιοι, εκείνοι δηλαδή που με την εκπλήρωση όλων των θεοποιών εντολών επανήλθον στο κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση κι έτσι απέκτησαν με το φως της θείας χάρης το να στηρίζουν όλη τους την ελπίδα στον Κύριο, και μάλιστα τόσο πολύ, ώστε – τι μεγαλείο! – να μην αμφιβάλλουν διόλου τον καιρό της προσευχής στα αιτήματά τους προς τον Θεό, αλλά να ζητούν με πίστη και να λαμβάνουν έτσι αμέσως ό,τι είναι συμφέρον, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου. Έτσι οι μακάριοι αυτοί με έργα καθαρά απέκτησαν τη βέβαιη πίστη, επειδή απέρριψαν κάθε γνώση και διάκριση και αμφισβήτηση και δισταγμό και καταβυθίστηκαν εξ ολοκλήρου μέσα στη θεία μέθη της πίστεως και της ελπίδος και της αγάπης στο Θεό και υπέστησαν τη θεία και μακάρια αλλοίωση που είναι, κατά τον μακάριο Δαβίδ, έργο της δεξιάς του Υψίστου.

The Miracle of Saint Spyridon

Approximately thirteen hundred years after his repose, Saint Spiridon’s body remains incorrupt on the island of Corfu generating an untold number of miracles. What is significant about this extraordinary miracle and possibly shocking to some of our Christians is the fact that God or His Saints do not necessarily accept the offerings or the prayers of heretical and deluded Christians.

In 1716 the Turks had the island of Corfu under a tight siege. They had 50.000 troops and a good number of ships surrounding the island, cutting its lifeline from land and sea.

The barbarian armies were concentrated at the far walls of the city. Pizani, a general of the forces of the Venetian Republic, was anxiously anticipating the oncoming enemy attack (Corfu and the nearby islands were occupied by Italy at the time). At daybreak on August 11, 1716, St. Spyridon the patron Saint of the island, appeared in front of the enemy lines holding a glistening sword in his right hand. His austere and grandiose appearance horrified the aggressors who began to recede. The Agarenes, panic- stricken by the most awesome presence and fearless attack of the Saint, abandoned weapons, machinery and animals running for their lives. This great miracle became known throughout the island. The Turks had left behind 120 cannons, a good amount of weapons, ammunition, animals and food. After this powerful, surprising and most obvious miracle, the Venetian ruler Andrew Pizani, a Papist, wanted to erect a Papist altar in the Orthodox Church of St. Spyridon (forever pushing for this was also the Papist Cardinal of the island). However, St. Spyridon appeared to Pizani in a dream saying, “Why are you bothering me? The altar of your faith is unacceptable in my Temple!”  Naturally Pizani reported this to the Papist Cardinal who answered, that it was nothing but an evil fantasy of the devil who wanted to nullify the noble deed. After this Pizani was very much encouraged, so he ordered the necessary materials to commence construction of the altar. The materials were piled up outside of the temple of St. Spyridon. When the Orthodox priests of the temple and the Greek leaders of the island realized this, they were cut to the heart. They asked to meet with Pizani to beg him to put a stop to this. Pizani’s response was quite disheartening. He bluntly said: “As the ruler, I will do whatever I please!”  At that moment, the Orthodox community of the island turned their eyes to their Saint beseeching him to put a stop to this abomination.

The same night, St. Spyridon appeared to Pizani as a monk and told him: “I told you not to bother me. If you dare to go through with your decision, you will surely regret it, but by then it will be too late”.

The next morning Pizani reported all this to the Papist Cardinal who now accused him of being not only faithless but “yellow”. Again, after this, the ruler mustered up enough courage to order the construction of the altar.

The Papists of the island were celebrating their triumph while the Orthodox were deeply grieved. Their grief could not be comforted and with tears they begged for the Saint’s intervention to save them from the Papist abomination. The Saint heard their prayers and intervened dynamically. That evening, a terrible storm broke out unleashing a barrage of thunderbolts on Fort Casteli, the base of Pizani and his ammunition barracks. The entire fort ended up in a holocaust. Nine hundred Papist soldiers and civilians were instantly killed from the explosion, but not a single Orthodox – who were not allowed in the fort after dark – was harmed. Pizani was found dead with his neck wedged between two wooden beams. The body of the Papist Cardinal was found thrown a great distance from the fort. But the most amazing fact is that the same night and at the same hour another thunderbolt struck in Venice targeting the compound of Pizani, burning his portrait that hung on the wall. Strangely enough nothing else was damaged. Also, the guard of the ammunition barracks saw the Saint draw near him with a lit torch. He was carried by the Saint near the church of the Crucified without a single scratch.

Μελαγχολικαί ενοράσεις

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μεταξύ άλλων, λέγει, ότι «οι Μοναχοί είναι οι κήρυκες της ερχομένης Βασιλείας, οι προφήται της Καινής Διαθήκης». Την φράση αυτή μού θύμισαν κάποιες συζητήσεις, πού είχα τελευταίως με τρεις φίλους ησυχαστές, πού και οι τρείς, ωσάν από προφητική διαίσθηση, ισχυρίζοντο για την επέλευση απιθάνων εθνικών καταστάσεων. Και ποιές καταστάσεις είναι αυτές;
 Ότι, ταχα, η Ελλάς, σταδιακώς, δεν θά συρρικνωθεί μέν εδαφικώς, αλλά θά κατακτηθεί εκ των ένδον από τό Ισλάμ! Και εστήριζαν τον ισχυρισμόν των, στις ηλεγμένες πληροφορίες, όπως έλεγαν, πού τούς μετέδιδαν παλαιοί φίλοι τους, κορυφαίων πολιτικών θέσεων, πού τούς επεσκέπτοντο στην Έρημο τού Άθωνος ή τους έγραφαν.
Και στην ερώτησή μου· Ο Θεός θά επιτρέψει την αντικατάσταση της αγίας Εκκλησίας Του, πού «επεριποιήσατο τώ ιδίω Αίματι», μέ τόν σκοτεινό και δαιμονικόν μουσουλμανισμόν μέσα στην Τοπική Ορθοδοξία της Ελλάδος; Μού απήντησαν με ένα στόμα ότι, ο Θεός θα το επιτρέψει εξ αφορμής τής εκτεταμένης αμαρτίας. Καί ανεφέρθησαν στους βυζαντινούς ρωμηούς, πού δεν μετανοούσαν.
Και όταν πάλιν τους ερώτησα· πώς θα συμβεί αυτό και πότε και τί θά γίνουν οι Έλληνες; Απήντησαν, ότι ήδη ενεργείται η άλωση με τα 2-3 εκατομμύρια των μωαμεθανών, πού ονομάζονται μετανάστες, καί πού θα στερεώνονται σταδιακώς μέ τήν ελληνικήν ιθαγένεια, πού θά τούς χορηγεί ευχαρίστως τό Κράτος, δηλαδή η άθεη κυβέρνηση.
Οι δε Έλληνες βαθμιαίως θά γίνουν μειονότης, έως ότου θά μείνουν ελάχιστοι χριστιανοί ως…δείγμα. Μή απορείς, πάτερ Θ., έσπευσαν να εξηγήσουν, αυτήν τήν τραγωδία του λαού μας. Πολλοί θά αποδεχθούν τον μουσουλμανισμόν αβιάστως. Αλλοι, με κάποιαν βίαν ποικίλης μορφής. Και άλλοι «χριστιανοί» θα μεταναστεύσουν σέ χριστιανικές χώρες, μή δυνάμενοι νά συμβιώσουν με τους βαρβάρους αυτούς, πού τους χρησιμοποιεί ο Θεός ως μέσον παιδαγωγίας, όπως ανά τους αιώνες ενεργούσε στούς Ισραηλίτες και στους χριστιανούς, πού δεν μετανοούσαν για τίς αμαρτίες τους. Παράδειγμα ο Κατακλυσμός, τα Σόδομα, ο Ελληνισμός της Ανατολής, το Βυζάντιον.
Αυτά όλα με είχαν συντρίψει ψυχικώς και σκεφτόμουνα, τάχα θά επιτρέψει ο Θεός αυτήν την ασύλληπτον συμφοράν; Επηκολούθησε σιωπή για αρκετή ώρα. Στη συνέχεια, έθεσα το ερώτημα· Πατέρες άγιοι και αδελφοί, φαντάζεσθε σείς, πώς θα ανεχθεί ο Κύριος τίς μουσουλμανικές δαιμονικές θυσίες, αντί των ορθοδόξων θυσιαστηρίων; Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.
Η συζήτηση κράτησε περισσότερον από δύο ώρες, οπότε οι ησυχαστές ανεχώρησαν και μου ετόνισαν να ευχαριστώ τον Κύριον γιά όσα επιτρέπει να γίνωνται εξ αγάπης και για την σωτηρίαν τών ψυχών. Και να μή παρασύρομαι συναισθηματικώς από την επιφάνεια τών γεγονότων, αλλά να εισδύω στήν ουσίαν των, αφού είναι δεδομένον, ότι «ο Θεός αγάπη εστί».
Κι έμεινα μόνος…
Μέσα στον συγκλονισμό μου γιά τήν τραγωδία του λαού μας, τόν κλαυθμόν και τους στεναγμούς μου προς τον πανυπερεύσπλαγχνον Θεόν, άρχισα να μελετώ όσα είπαν με βεβαιότητα οι όσιοι εκείνοι ερημίτες και άνθρωποι τού Θεού και να αναλύω λογικώς τούς ισχυρισμούς τους. Παρ ότι καμιά ανησυχούσα φωνή δεν ακούεται, όμως, κάποια σποραδικά δημοσιεύματα προ μηνών στον γρηγορούντα «Ορθόδοξον Τύπον» ήρχοντο να επαληθεύσουν σχεδόν τούς ισχυρισμούς των φίλων μου ησυχαστών. Και μάλιστα κάποια δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, πάλιν στον «Ο.Τ.» από σώφρονες χριστιανούς, θεολόγους καί συγγραφείς, οι οποίοι με πειστικά επιχειρήματα κατέληγαν στα ίδια συμπεράσματα, πού εβασίζοντο σέ αντικειμενικά στατιστικά στοιχεία.
Αλλά το σκάνδαλον ευρίσκεται στήν σιωπήν, των κοινής πληροφορήσεως μέσων, των λεγομένων μαζικής ενημερώσεως. Όμως, όσον και αν φαίνεται περίεργη η βαθειά σιγή επί ενός βοώντος εθνικού κινδύνου, το φαινόμενον δέν είναι ανεξήγητον. Πρόκειται περί σχεδόν καθολικής πωρώσεως τών συνειδήσεων. Και είναι ιστορικώς αποδεδειγμένον, ότι όταν η αμαρτία καθολικοποιείται, γενικεύεται, ακολουθεί, δίκην συνδρόμου, η άγνοια του κακού. Ιδού η απόδειξη· Όταν ο Θεός είχεν αποφασίσει τόν Κατακλυσμόν, με το αιτιολογικόν· «Ου μή καταμείνη το πνεύμα μου εις τους ανθρώπους τούτοις, διά το είναι αυτούς σάρκας», έδωκεν εντολήν στον δίκαιον Νώε νά κατασκευάσει την Κιβωτόν. Ειργάζοντο οι τεχνίτες επί ένα χρόνον. Βλέποντες οι απονεκρωθέντες αμαρτωλοί την κατασκευαζομένην Κιβωτόν και τον σκοπόν, πληροφορούμενοι, έλεγαν· και τί κάνουμε ώστε να πνιγούμε; Και όταν οι Άγγελοι είπαν στον δίκαιον Λώτ νά ειδοποιήσει τους συγγενείς του, γιατί θα έριχναν φωτιά να κάψουν τά Σόδομα, όλην την Πεντάπολιν, οι συγγενείς του γελούσαν με τόν γέροντα· και τί κάνουμε, ώστε νά μάς κάψει ο Θεός;
Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, σέ κάποιο μέτρο· το σύνδρομο της πωρώσεως. Καμμία εφημερίδα δέν έγραψε για τον εθνικόν κίνδυνον μέ εξαίρεση την πολύτιμη ορθόδοξη έπαλξη, τον «Ορθόδοξον Τύπον», πού, και μόνον γιατί από ένα χρόνο σχεδόν σαλπίζει, το σάλπισμα τής μετανοίας, αξίζει τον έπαινον τής Εκκλησίας και την εκ Θεού δικαίαν μισθαποδοσίαν. Οι απόψεις και οι απελπιστικές ενοράσεις των αγίων εκείνων ερημιτών, όσον και αν δεν είναι αποδεικτικές, δεν στερούνται, όμως, σέ κάποιον βαθμόν, πειστικότητος, γιατί βασίζονται σε απτά δεδομένα, ένα των οποίων, είναι οι ενεργούμενες αμαρτίες αγνοουμένης τής μετανοίας, σ όλην την Ελλάδα, παρά τις ελάχιστες νησίδες χριστιανικής ζωής και ηθικής αντιστασεως. Δεύτερον ότι, ο προφητικός λόγος «αμαρτίαι, έθνη ελαττονούσι», έχει πολλάκις επαληθευθεί.
Τρίτον, στην δραστηριότητα τής αμαρτίας, περιλαμβάνονται και οι ένα εκατομμύριον εκτρώσεις κάθε τριετίαν· οι υπερτερούντες θάνατοι των γεννήσεων· ναρκωτικά καί άλλες ηθικές πληγές. Και τέλος, τό κυριώτερον, είναι τα τρία σχεδόν εκατομμύρια των νομιμοποιουμένων μουσουλμάνων, πού αυξάνονται και πληθύνονται με ταχύτατους ρυθμούς, ένα φαινόμενον, πού ερμηνεύει και τις απόψεις των ησυχαστών, των μουσουλμάνων ενεργούντων ως οργάνων ασυνειδήτων του Θεού. Όπως επίσης ασυνείδητα όργανα —όχι ανεύθυνα, βεβαίως— είναι οι άθεοι κυβερνήτες μας, πού υποδέχονται τους δεδηλωμένους εχθρούς του Έθνους μας, για να μή κατηγορηθούν, τάχα, ως ρατσιστές ή εθνικιστές. Αυτή η καραμέλλα έχει πολύ πέραση στην εποχή μας, μεταξύ τών επιπολαίων και αθέων, πού γίνονται καταγέλαστοι με τις παραδοξολογίες των. Παράδειγμα, «τό αλβανάκι» πέρυσι και τώρα η γερμανιδούλα του Βόλου, πού αν είναι διαποτισμένοι, ο πρώτος από τόν αλβανικόν ανθελληνικόν σωβινισμόν και η δεύτερη πιστεύει στό γερμανικό «ούμπερ άλλες» τότε, στά χέρια των το ελληνοχριστιανικόν σύμβολον η γαλανόλευκη μέ Σταυρόν, είναι τιμωρία, δεν είναι τιμή! Είναι αντίφαση.
Τώρα το πρόβλημα, το παμπρόβλημα, είναι η αλλοτρίωση του ελλαδικού χώρου, κατά παραχώρηση Θεού, για την αμετανοησία τών πιστών. Οπότε αβιάστως ανακύπτει η υποχρέωση της ποιμαινούσης Εκκλησίας νά κηρύξει μετάνοιαν στόν λαόν. Αλλοιώς; «Εάν μή μετανοήτε, πάντες ωσαύτως απολείσθε» (Λουκ. ιγ´ 3). Το γάρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα.


+Θεόκλητος Μοναχός Διονυσιάτης



Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 23 Νοεμβρίου 2001

Επιστολή του Επισκόπου Αρτεμίου

 

Ο Σεβασμ. Επίσκοπος κ. Αρτέμιος απέστειλε προς την Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Σερβίας τὴν κάτωθι δημοσιευομένη λαμπρὰν ἐπιστολή, ἡ ὁποία ἀνοίγει σαφῶς μία νέαν

σελίδα στὸν ἀντι-οικουμενιστικὸ ἀγῶνα, ἀλλὰ καὶ μαρτυρεῖ τὶς διωκτικὲς διαθέσεις τοῦ φονταμενταλιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν ἀνέχεται ἐμπόδια στὴν καταστροφικὴ πορεία του.

* * *

Εν σχέσει πρὸς τὴν ἐπιστολὴν ῾Υμῶν (Νο 491, μ. 284) τῆς 21ης Μαρτίου 1996, εἰς τὴν ὁποίαν μὲ ἐνημερώνετε περὶ τῆς ἀποφάσεως τοῦ ῾Αγιωτάτου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, ὅστις ἠρνήθη νὰ παράσχῃ εἰς ἐμὲ ἄδειαν εἰσόδου

εἰς τὸ ῞Αγιον ῎Ορος τοῦ ῎Αθωνος, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀπαντήσω εἰς τὴν ῾Ιερὰν Σύνοδον ὡς ἀκολούθως:

᾿Απεγοητεύθην ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι ῾Υμεῖς, ῾Αγιώτατε καὶ ἀδελφοί μου ᾿Επίσκοποι, ὡς μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἐθεωρήσατε ὡς δεδομένην, ἄνευ οἱασδήποτε μαρτυρίας, τὴν φανερὰν συκοφαντίαν εἰς τὴν ἐπιστολὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ὅστις λέγει, ὅτι ἔχω ἐπαφὰς τινὰς καὶ ἐπικοινωνίαν μὲ σχισματικούς, μὲ τὸν κληρικὸν Κυπριανόν, ὅστις καθηρέθη ὑπὸ τῆς ῾Ελληνικῆς ᾿Εκκλησίας καὶ αὐτοαποκαλεῖται ᾿Επίσκοπος ᾿Ωρωποῦ καὶ Φυλῆς..

Συμφώνως πρὸς τὴν κατηγορίαν αὐτὴν ἀπεστερήθην τῆς εἰσόδου εἰς τὸ ῞Αγιον ῎Ορος. ῾Ο ἕτερος λόγος τῆς ἀπογοητεύσεώς μου προέρχεται ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι ζητεῖτε ἀπὸ ἐμέ, (κατὰ τὴν ἐπιθυμίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως), νὰ τηρῶ τὴν κανονι-

κὴν τάξιν τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας..

῎Αν μὲ εἴχετε ἐρωτήσει περὶ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἐνωρίτερον, ῾Αγιώτατε, ὅτε εἶχον ἐπισκεφθῆ ῾Υμᾶς τελευταίως, θὰ εἶχον εἴπει εἰς ῾Υμᾶς ἐκεῖνο, ὅπερ εἶναι γνωστὸν εἰς τὸν Θεὸν τὸν ῎Ιδιον, ὅτι οὐδέποτε, οὔτε ὡς ᾿Επίσκοπος, οὔτε πρίν, εἶχον οἱανδήποτε

σχέσιν ἤ ἐπικοινωνίαν μὲ τὴν Φυλήν, οὔτε διὰ τηλεφώνου.

᾿Επίσης, τὸ πρῶτον μέρος τῆς ὑποτιθεμένης ἐνοχῆς μου, ὅτι βλάπτω τὴν ὑπόληψιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου διὰ τῶν λόγων καὶ πράξεών μου, εἶναι ἀθεμελίωτον

καὶ οὐδεμία ἀπόδειξις παρέχεται πρὸς ὑποστήριξιν τῆς τοιαύτης θέσεως. ῞Ολως ἀντιθέτως, εἶναι ἀποδεδειγμένον, ὅτι ἐκεῖνος ὅστις μὲ καλεῖ νὰ τηρῶ τὴν τάξιν καὶ τὴν παράδοσιν τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τ.ἔ. αὐτὸς οὗτος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης,

καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ, ἔχουν ποδοπατήσει ὅλους τοὺς ῾Ιεροὺς Κανόνας καὶ Παραδόσεις τῆς ᾿Εκκλησίας ὑπερμέτρως, προσπαθοῦντες νὰ ἐφαρμόσουν τὰς οἰκουμενιστικὰς καὶ ἐπεκτατικὰς αὐτῶν ἰδέας. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον εἶναι ὀδυνηρὸν καὶ δύσκολον

νὰ κατανοήσω, ὅτι οὗτος καὶ οἱ ὅμοιοι αὐτοῦ, ἐπιτιμοῦν ἄλλον διὰ τὴν μὴ τήρησιν τῆς κανονικῆς παραδόσεως.

Γνωρίζω, ῾Αγιώτατε, ὅτι οὔτε ἡ Σύνοδος ἡμῶν, οὔτε ἄλλος τις εἰς τὸν κόσμον σήμερον εἶναι ἱκανὸς ἤ ἕτοιμος νὰ λάβῃ ὑπὸ τὴν προστασίαν αὐτοῦ τοὺς ῾Ιεροὺς Κανόνας καὶ τὴν παραδοσιακὴν ᾿Εκκλησιαστικὴν τάξιν καὶ νὰ κατηγορήσῃ ἐκείνους,

οἵτινες εἶναι ἄξιοι τοιαύτης κατηγορίας (πολλοὶ ἐξ αὐτῶν εἶναι εἰς τὴν Σερβικὴν ᾿Ορθόδοξον ἡμῶν ᾿Εκκλησίαν).

῞Ομως, ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευράν, καὶ ἡ Σύνοδος ἡμῶν καὶ ἕτεροι τινὲς εἶναι ἕτοιμοι νὰ κατηγοροῦν καὶ νὰ δικάζουν ἐκείνους, οἵτινες τηροῦν τοὺς ῾Ιεροὺς Κανόνας καὶ τὴν Παράδοσιν τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ὑψώνουν τὴν φωνὴν αὐτῶν πρὸς

ὑπεράσπισιν τῆς ᾿Ορθοδόξου Πίστεως καὶ ἐπιδεικνύουν, ἀδελφικῷ τῷ τρόπῳ (τεκμηριωμένως), εἰς ἐκείνους, οἵτινες ἤδη παρεβίασαν αὐτά, τὰ τεθέντα ὅρια ὑπὸ τῶν Πατέρων ἡμῶν. ᾿Αλλά, δὲν πειράζει. ῾Ο Θεὸς ἡμῶν εἶναι ζῶν, ὁ Παντελεήμων Κριτής,

῞Οστις βλέπει καὶ γνωρίζει πάντα ταῦτα λίαν καλῶς καὶ ἡ κρίσις Αὐτοῦ θὰ εἶναι δικαία. Εἶναι, ὅμως, ἄξιον θρήνου τὸ ὅτι πολλοὶ (οἰκουμενισταὶ) κάμνουν συμβιβασμοὺς καὶ συμπροσεύχονται μὲ τοὺς καταδεδικασμένους καὶ ἀνατεθεματισμένους,

γενόμενοι σκάνδαλον καὶ ὁδηγοῦντες εἰς τὴν ἀπώλειαν πολλὰς ἀθώας ψυχάς, ὑπὲρ ὧν ὁ Χριστὸς ἐσταυρώθη.

Εἰς τὰς περιστάσεις ὑπὸ τὰς ὁποίας ζῶ σήμερον καὶ κατὰ τὰς δυνάμεις μου, προσπαθῶ νὰ εἶμαι πιστὸς μαθητὴς καὶ φύλαξ τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων τῶν Πατέρων, φέρων τὴν μαρτυρίαν τῆς εὐαγγελικῆς ᾿Αληθείας, ὅτι ἡ ζωὴ δὲν δύναται νὰ ἔχῃ

οἱανδήποτε κοινωνίαν μὲ τὸ σκότος, οὔτε ὁ Χριστὸς μὲ τὸν Βελίαρ. ῾Η μαρτυρία αὐτή, τὴν ὁποίαν ἐξέθεσα εἰς τὸ περιοδικὸν ἡμῶν .῞Αγιος Βασιλεὺς Λάζαρος., ἐξελήφθη ὡς ἀπόδειξις καταστροφῆς τῆς ὑπολήψεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρ-

χείου.. ᾿Ενταῦθα μαρτυρῶ ἔτι ἅπαξ: ΟΥΔΕΙΣ ὑπάρχει εἰς τὸν κόσμον σήμερον, δυνάμενος νὰ βλάψῃ τὴν ὑπόληψιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τόσον, ὅσον ὁ ΙΔΙΟΣ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ μέλη ἐκ τῆς ῾Ιεραρχίας αὐτοῦ, μὲ τὰς γνω-

στὰς τοῖς πᾶσι οἰκουμενιστικὰς αὐτῶν ἐνεργείας καὶ δηλώσεις.

᾿Αδελφοὶ καὶ Πατέρες τῆς Συνόδου· ἐκλαμβάνω τὴν πρὸς ἐμὲ ἐπιτίμησιν ῾Υμῶν (ἔστω καὶ τόσον ἀθεμελίωτον) ὡς τὸ πρῶτον σημεῖον τῆς ἑτοιμότητος καὶ τοῦ ζήλου ῾Υμῶν νὰ προστατεύσετε τοὺς ῾Ιεροὺς Κανόνας καὶ τὴν τάξιν τῆς ᾿Εκκλησίας. Πιστεύω μόνον, ὅτι ὅμοιαι ἐπιπλήξεις θὰ ἀποσταλοῦν ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ πρὸς ἐκείνους εἰς τὴν Σερβικὴν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, οἵτινες ἔχουν παραβῆ καὶ παραβαίνουν τοὺς Κανόνας αὐτούς.

᾿Εν τῇ ἀγαθῇ ἐλπίδι ταύτῃ, διατελῶ πιστὸς ἐν Κυρίῳ εἰς τὴν ῾Ιερὰν Σύνοδον.

῾Ο ᾿Επίσκοπος Ράσκας καὶ Πριζρένης

† ΑΡΤΕΜΙΟΣ

῾Η ἐπιστολὴ αὐτὴ δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ τῆς ῾Ιερᾶς ᾿Επισκοπῆς Ράσκας καὶ Πριζρένης :

῞Αγιος Βασιλεὺς Λάζαρος./Μάϊος 1996.

***

 



Η διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Θεανθρώπου Χριστού, που διατυπώθηκε από τους αγίους Αποστόλους, από τους αγίους Πατέρες, από τις αγίες Συνόδους, γύρω από το θέμα των αιρετικών είναι η εξής: οι αιρέσεις δεν είναι Εκκλησία, ούτε μπορούν να είναι Εκκλησία. Γι' αυτό δεν μπορούν οι αιρέσεις να έχουν τα άγια Μυστήρια, ιδιαίτερα το Μυστήριο της Ευχαριστίας, αυτό το Μυστήριο των Μυστηρίων. Γιατί ακριβώς η θεία Ευχαριστία είναι το παν και τα πάντα στην Εκκλησία: δηλαδή είναι και ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς και η ίδια η Εκκλησία και γενικά κάθε τι που ανήκει στον Θεάνθρωπο.
Η «intercommunio», δηλαδή η διακοινωνία με τους αιρετικούς στα άγια Μυστήρια, ιδιαιτέρως στη θεία Ευχαριστία, είναι η πλέον αναίσχυντη προδοσία του Κυρίου Ιησού Χριστού, η προδοσία του Ιούδα. Πρόκειται μάλιστα περί προδοσίας ολόκληρης της Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας του Θεανθρώπου, της Εκκλησίας της Αποστολικής, της Εκκλησίας της Αγιοπατερικής, της Εκκλησίας της Αγιοπαραδοσιακής, της Εκκλησίας της Μίας και μοναδικής. Εδώ θα πρέπει να σταματήσει κάποιος τον χριστοποιημένο νου του και τη συνείδηση μπροστά σε μερικά άγια γεγονότα, άγια μηνύματα και άγιες εντολές.
Πρώτον, πρέπει να διερωτηθούμε σε πια εκκλησιολογία και σε πια θεολογία με θέμα την Εκκλησία, θεμελιώνεται η λεγόμενη «intercommunio»; Γιατί ολόκληρη η Ορθόδοξη Θεολογία της Εκκλησίας γύρω από το θέμα της Εκκλησίας βασίζεται και θεμελιώνεται όχι στην inter-communio (δια-κοινωνία), αλλά στη θεανθρώπινη πραγματικότητα, της communio, δηλαδή στη θεανθρώπινη  Κ ο ι ν ω ν ί α  (πρβλ. Α΄ Κορ. 1, 9. 10, 16-17. Β΄ Κορ. 13, 13. Εβρ. 2, 14. 3, 14. Α΄ Ιω. 1, 3), ενώ η έννοια inter-communio, δια-κοινωνία, είναι καθ' εαυτήν αντιφατική και ολότελα αδιανόητη για την Ορθόδοξη καθολική συνείδηση.
Το δεύτερο γεγονός, και μάλιστα ιερό γεγονός της Ορθοδόξου πίστεως, είναι το εξής: Στην Ορθόδοξη διδασκαλία για το θέμα της Εκκλησίας και των αγίων Μυστηρίων, το μόνο και το μοναδικό μυστήριο είναι η ίδια η Εκκλησία, το Σώμα του Θεανθρώπου Χριστού, ούτως ώστε αυτή να είναι και η μόνη πηγή και το περιεχόμενο όλων των θείων Μυστηρίων. Έξω από αυτό το θεανθρώπινο και παμπεριεκτικό Μυστήριο της Εκκλησίας, το Παν-μυστήριο, δεν υπάρχουν ούτε μπορούν να υπάρχουν «μυστήρια» επομένως, και ουδεμία «δια-κοινωνία» (inter-communio) υπάρχει στα Μυστήρια. Ως εκ τούτου μόνο μέσα στην Εκκλησία, στο μοναδικό τούτο Παμμυστήριο του Χριστού, μπορεί να γίνει λόγος για τα Μυστήρια. Γιατί η Εκκλησία η Ορθόδοξη, καθώς είναι το Σώμα του Χριστού, είναι η πηγή και το κριτήριο των Μυστηρίων και όχι το αντίθετο. Τα Μυστήρια δεν μπορούν να αναβιβάζονται πάνω από την Εκκλησία, ούτε να θεωρούνται έξω από το Σώμα της Εκκλησίας.
Ένεκα τούτου, σύμφωνα με το φρόνημα της Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και σύμφωνα με ολόκληρη την Ορθόδοξη Παράδοση, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν παραδέχεται την ύπαρξη άλλων μυστηρίων έξω απ' αυτήν, ούτε τα θεωρεί ως μυστήρια, μέχρις ότου προσέλθει κάποιος με μετάνοια από την αιρετική «εκκλησία», δηλαδή ψευδοεκκλησία, στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού. Μέχρι τότε που μένει κάποιος έξω από την Εκκλησία, χωρίς να έχει ενωθεί μαζί της δια της μετανοίας, μέχρι τότε αυτός είναι για την Εκκλησία αιρετικός και αναπόφευκτα βρίσκεται έξω από τη σωτηριώδη Κοινωνία = communio. Γιατί «τίς μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; τίς δε κοινωνία φωτί προς σκότος;» (Β' Κορ. 6, 14).
Ο πρωτοκορυφαίος Απόστολος, με την εξουσία που έλαβε από τον Θεάνθρωπο, δίνει εντολή: «Αιρετικόν ανθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» (Τίτ. 3, 10). Εκείνος, λοιπόν, ο οποίος, όχι μόνο δεν παραιτείται από τον «αιρετικόν άνθρωπον» αλλά δίνει σ' αυτόν και τον ίδιο τον Κύριο την θεία Ευχαριστία, αυτός βρίσκεται στην αποστολική και θεανθρώπινη αγία Πίστη; Επί πλέον ο αγαπημένος Μαθητής του Κυρίου Ιησού, Απόστολος της αγάπης, δίνει εντολή: άνθρωπος ο οποίος δεν πιστεύει στη σάρκωση του Χριστού και δεν παραδέχεται την ευαγγελική γι' Αυτόν διδασκαλία ως Θεανθρώπου «μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν» (Β' Ιω. 1, 10).
Ο Κανόνας ΜΕ' των αγίων Αποστόλων βροντοφωνεί: «Επίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος, αιρετικοίς συνευξάμενος μόνον, αφοριζέσθω  ει δε επέτρεψεν αυτοίς, ως κληρικοίς ενεργήσαί τι, καθαιρείσθω» (Πρβλ. Κανόνα ΛΓ' της εν Λαοδικεία Συνόδου). Η εντολή αυτή είναι σαφής, ακόμη και για τη συνείδηση του κουνουπιού. Δεν είναι έτσι;
Ο Κανόνας ΞΔ' των αγίων Αποστόλων διατάζει: «Ει τις κληρικός, ή λαϊκός, εισέλθη εις συναγωγήν Ιουδαίων, ή αιρετικών, προσεύξασθαι, και καθαιρείσθω, και αφοριζέσθω». Και τούτο είναι σαφέστατο και για την πλέον πρωτόγονη συνείδηση.
Ο Κανόνας Μς' των αγίων Αποστόλων:«Επίσκοπον ή πρεσβύτερον αιρετικών δεξαμένους βάπτισμα ή θυσίαν καθαιρείσθαι προστάττομεν. Τίς γαρ συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαρ; ή τίς μερίς πιστώ μετά απίστου;». Είναι οφθαλμοφανές και για τους αόμματους ότι η εντολή αυτή ορίζει κατηγορηματικά ότι δεν πρέπει να αναγνωρίζουμε στους αιρετικούς κανένα άγιο Μυστήριο και ότι αυτά πρέπει να τα θεωρούμε ως άκυρα και χωρίς θεία Χάρη.

***