Ἅγιος Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος (Λόγος πρὸς Θεόδουλον):

«Τυφλώνεται ὁ νοῦς μὲ τὰ ἑξῆς τρία πάθη: τὴν φιλαργυρία, τὴν κενοδοξία καὶ τὴν ἡδονή. Ἡ γνώση καὶ ἡ πίστη, ποὺ εἶναι σύντροφοι τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, ἀπὸ τίποτε ἄλλο δὲν ἀδυνάτισαν παρὰ ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς κακίες. Ὁ θυμὸς καὶ ἡ ὀργὴ καὶ οἱ πόλεμοι καὶ οἱ φόνοι καὶ ὅλος ὁ κατάλογος τῶν λοιπῶν κακῶν ἐξ αἰτίας τῶν προηγουμένων αὐτῶν παθῶν ἰσχυροποιήθηκαν πάρα πολὺ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων».

π. Θεόδωρος Ζήσης - Ομιλία περί Οικουμενισμού.

                              

Για μια ανήσυχη ησυχία…! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών

Αν θα μπορούσε κανείς να διεισδύσει πραγματικά στον πυρήνα της υπαρξιακής αγωνίας του ανθρώπου, που γεννάται από τον πόθο για ενότητα, θα ανακάλυπτε ακριβώς ότι ο πόθος αυτός προδίδει την ψυχική δίψα του ανθρώπου για ησυχία. Είναι γεγονός ότι ο διασπασμένος και διχασμένος εσωτερικά άνθρωπος, εκείνος τουλάχιστον που βιώνει την ανάγκη για ενότητα σαν μια βασική επιδίωξη της ζωής, στο βάθος της εσώτερης ψυχικής υποστάσεώς του λαχταρά την ησυχία. Εξάλλου, εάν ένας διαταραγμένος από εσωτερικές συγκρούσεις και διασπάσεις άνθρωπος κατέληγε στην ψυχική του συγκρότηση και ενοποίηση, το πρώτο αγαθό που θα γευόταν θάταν ασφαλώς η πνευματική ησυχία, σαν έκφραση της αρμονίας των ψυχικών του καταστάσεων και περιεχομένων. Γι’ αυτό το λόγο το ασκητικό βίωμα, η νηπτική πατερική έρημος, θα πρότεινε, σ’ αυτόν που διψά την ενότητα και τον πόθο του απολύτου, να βιώσει στο ψυχικό χώρο της μοναξιάς την ασκητική ησυχία και την «αναχώρηση» από τα πράγματα του κόσμου. Κι’ εδώ βέβαια θα αντιμετώπιζε κανείς μια «παράλογη» ίσως πραγματικότητα, μια ιδιάζουσα κατάσταση ησυχίας και ψυχικής μοναξιάς.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η Β΄ Σύνοδος του Βατικανού αποτελεί αναγέννησιν όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, αναγέννησιν πτωμάτων. Διότι αφ΄ ότου ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι παρών εις τον γήϊνον κόσμον, ο κάθε ουμανισμός είναι πτώμα. Τα δε πράγματα έχουν ούτω, διότι η Σύνοδος ενέμεινεν επιμόνως εις το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα=του ανθρώπου. Θεωρούμενοι από την σκοπιάν του αεί ζώντος Θεανθρώπου, του ιστορικού Κυρίου Ιησού, όλοι οι ουμανισμοί κατά το μάλλον ή ήττον ομοιάζουν με εγκληματικάς ουτοπίας, διότι εν ονόματι του ανθρώπου φονεύουν κατά διαφόρους τρόπους και εξοντώνουν τον άνθρωπον ως ψυχοφυσικήν οντότητα. Όλοι οι ουμανισμοί επιτελούν ένα αλογίστως τραγικόν έργον:  διϋλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον. Δια δε του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα το έργον αυτό έχει αναχθή εις δόγμα. Όλα αυτά όμως είναι φρικτά, φρικτότατα. Διατί; Διότι το ίδιον δόγμα περί του αλαθήτου του ανθρώπου δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η ανατριχιαστική κηδεία του κάθε ουμανισμού, από του βατικανού, του αναχθέντος εις δόγμα, μέχρι του σατανικού ουμανισμού του Σαρτρ. Εις το ουμανιστικόν πάνθεον της Ευρώπης όλοι οι θεοί είναι νεκροί, με επί κεφαλής τον Ευρωπαϊκόν Δία. Νεκροί, έως ότου εις την μαραμένην καρδίαν των ανατείλη η μέχρι τελείας αυταπαρνήσεως μετάνοια, με τας αστραπάς και τας οδύνας της του Γολγοθά, με τους αναστασίμους σεισμούς και τας μεταμορφώσεις της, με τας καρποφόρους της θυέλλας και αναλήψεις. Και τότε; Τότε θα είναι ατελείωτοι αι δοξολογίαι των προς τον αεί ζωοποιόν και θαυματουργόν Θεάνθρωπον, τον όντως μόνον Φιλάνθρωπον εις όλους τους κόσμους.

Από το Γεροντικό του Σινά :

Δύο ξένοι Μοναχοί επεσκέφθηκαν κάποιο Γέροντα, μια νηστήσιμη μέρα, Εκείνος τους υποδέχτηκε πρόθυμα και τηρώντας τον κανόνα της φιλοξενίας, έφαγε μαζί τους στο τραπέζι. Κατόπιν τους εξήγησε πως η νηστεία έχει μεν το μισθό της, αλλ' εκείνος που καταλύει χάριν των φιλοξενουμένων του,  λαμβάνει δυο μισθούς. Ένα, γιατί κόβει το θέλημα του και άλλον, γιατί αναπαύοντας τους αδερφούς του,  τηρεί την εντολή της αγάπης.

ΑΘΕΪΑ, Η ΣΙΩΠΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ -- Τοῦ αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ.

Εἶναι γεγονός ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δέν πολυενδιαφέρεται γιά τά πνευματικά καί μάλιστα γιά τά δογματικά θέματα, πού ἀποτελοῦν τό θεμέλιο καί τήν πηγή τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί τῆς σωτηρίας. Ἡ σημερινή κουλτούρα καί γενικότερα ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ὄχι μόνο εὐνοεῖ μιά τέτοια νοοτροπία ἀλλά καί ἐξωθεῖ σʼ αὐτήν. Ἄλλωστε τό στίγμα τοῦ «φονταμενταλισμοῦ» καί ἡ μομφή τῆς μισαλλοδοξίας συνοδεύουν ἀνεξέλεγκτα κάθε προσπάθεια γιά τήν διατήρηση τῶν παραδεδομένων ἀξιῶν, πού ἀποτελοῦν τά θεμέλια τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς πνευματικῆς μας οἰκοδομῆς. Κάτω ἀπό ὅλες αὐτές τίς ἔμμεσες πιέσεις ὁ σημερινός ὀρθόδοξος χριστιανός ἀβασάνιστα ἀποδέχεται τά δελεαστικά κηρύγματα Οἰκουμενισμοῦ, αὐτοῦ τοῦ ὁδοστρωτήρα καί ἰσοπεδωτῆ τῶν δογμάτων, καί περνᾶ στά «ψιλά γράμματα» τίς δογματικές διαφορές. Ὡστόσο, εἶναι λάθος καί παράπτωμα πνευματικό νά ἀδιαφοροῦμε γιά τά δόγματα· νά τά  θεωροῦμε σχολαστική ἐνασχόληση τῶν θεολόγων, ἀνούσιο καί ἐνοχλητικό πονοκέφαλο γιά μᾶς τους «ἁπλούς χριστιανούς».

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Στρατηγός Μακρυγιάννης :

«Η πατρίς της γεννήσεώς μου είναι από το Λιδορίκι· χωριό του Λιδορικιού ονομαζόμενον Αβορίτη. [...] Οι γοναίγοι μου πολύ φτωχοί, και η φτώχεια αυτήνη ήρθε από την αρπαγή των ντόπιων Τούρκων και των Αρβανίτων του Αλήπασα. Πολυφαμελίτες οι γοναίγοι μου και φτωχοί, και όταν ήμουνε ακόμα στην κοιλιά της μητρός μου, μιαν ημέρα πήγε για ξύλα στο λόγγο. Φορτώνοντας τα ξύλα στον ώμο της, φορτωμένη στο δρόμο, στην ερημιά, την έπιασαν οι πόνοι και γέννησε εμένα. Μόνη της η καημένη κι αποσταμένη, εκιντύνεψε κι αυτήνη τότε κι εγώ. Ξελεχώνεψε μόνη της και συγυρίστη, φορτώθη λίγα ξύλα και έβαλε και χόρτα απάνου στα ξύλα και από πάνου εμένα και πήγε στο χωριό» (Β' 11-12). 

«ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει» 2025: 14ος χρόνος

Με την χάρη του Θεού, εισερχόμεθα στον 14^ο χρόνο του προγράμματος καθημερινών δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων της Ενορίας Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, με τον τίτλο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει», που διαρκεί κάθε χρόνο από τον Οκτώβριο έως και τον Δεκέμβριο.

Το φετινό πρόγραμμα περιλαμβάνει δεκάδες δράσεις που με κέντρο την λατρευτική ζωή της Ενορίας μας, επιδιώκουν να μεταδώσουν το μήνυμα της ελπίδας και της εμπιστοσύνης στους συνανθρώπους μας.

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ:

 Πειραιάς, 16 Σεπτεμβρίου 2025

 

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ:

 

«Ἐπί τῇ ἐκλογῇ τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐψηφισμένου Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ, Φαράν καί Ραϊθώ καί Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Βασιλικῆς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ, κ.κ. ΣΥΜΕΩΝ»

 

Ἡ καθ’ ἡμᾶς Ἱ. Μητρόπολις Πειραιῶς ἀναπέμπει χαριστήριον αἶνον πρός τόν ἐν Τριάδι Πανάγιον Θεόν,  τήν Ἁγίαν Ἔνδοξον Παρθενομάρτυρα καί Νύμφην τοῦ Χριστοῦ, Αἰκατερίναν τήν Πάνσοφον, τούς ἐν Σινᾷ, Φαράν καί Ραϊθῷ ἐναθλήσαντας καί ἐνασκηθέντας Ὁσιάθλους καί Ὁσίους Πατέρας, διά τήν θαυμαστήν ἔκβασιν τῆς σοβούσης πνευματικῆς καί κανονικῆς κρίσεως ἐν τῇ Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῇ Σινᾶ, Φαράν καί Ραϊθώ καί τῇ Μεγαλωνύμῳ καί περιπύστῳ Βασιλικῇ Ἱ. Μονῇ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ, μέ τήν ὁμόφωνον ἐκλογήν τοῦ Πανοσιολ. Ἀρχιμ. κ. Συμεών (Παπαδοπούλου), ὡς νέου Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ, Φαράν καί Ραϊθώ καί Καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης.

Ο χρήστης Α.Σ. σχολίασε την ανάρτηση "Το όραμα του Δανιήλ και ο Παλαιός των ημερών:

  Μια χριστοκεντρική θεώρηση"

Μία φορά είναι με τους σχολαστικούς ο Ιώβ, πάντα είναι με τους σχολαστικούς.

Ο Χριστός λέει ότι «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα » και «ο εωρακώς Εμένα έχει ιδεί τον Πατέρα». Το «ευαγγέλιο» του Ιώβ, από την άλλη, λέει πως ο Πατέρας μιλάει ατομικά και μόνος του, ξεχωριστά από τον Υιό, έχει δική του βούληση, θέληση και απόφαση και ακούγεται ατομικά η δική του φωνή. Μας λέει δεν είναι ο Υιός είναι ο πατέρας.

Τα... "ΛΟΚ της Ορθοδοξίας" και οι λαλίστατοι Μητροπολίτες κοινωνούν και τον μνημονεύουν!....

Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εναντίον του Πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως και του ελέους του Θεού .

Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου, πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων, να καταργήσουμε τις εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους συγχωρήσει ο Θεός!

Ο χρήστης Α.Σ. σχολίασε την ανάρτηση "Το όραμα του Δανιήλ και ο Παλαιός των ημερών:

Μια χριστοκεντρική θεώρηση"

Μία φορά είναι με τους σχολαστικούς ο Ιώβ, πάντα είναι με τους σχολαστικούς.

Ο Χριστός λέει ότι «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα » και «ο εωρακώς Εμένα έχει ιδεί τον Πατέρα». Το «ευαγγέλιο» του Ιώβ, από την άλλη, λέει πως ο Πατέρας μιλάει ατομικά και μόνος του, ξεχωριστά από τον Υιό, έχει δική του βούληση, θέληση και απόφαση και ακούγεται ατομικά η δική του φωνή. Μας λέει δεν είναι ο Υιός είναι ο πατέρας.

«ΠΡΟΔΟΤΕΣ, ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ!»

 Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐπέτυχε μὲ τὸν ψευδοκιέβου τὴν ἀπαξίωσιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου: ὁ λαὸς ἀπῆχεν ἐπιδεικτικῶς ἀπὸ τὴν ὑποδοχήν του!

Ἀνεπανάληπτον «φιάσκο» εἰς Καβάλαν!
Ἀποδοκιμασία ἀπὸ εὐσεβεῖς πιστούς:
«ΠΡΟΔΟΤΕΣ, ΠΡΟΔΟΤΕΣ
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ!»
Τὴν κατακραυγὴν ἁπλῶν ἀνθρώπων εἰσέπραξαν ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος,
ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ ὁ ψευδοκιέβου Ἐπιφάνιος,
προσερχόμενοι εἰς τὴν Δοξολογίαν.
Παντελὴς ἡ ἀπουσία τοῦ λαοῦ κατὰ τὴν ὑποδοχήν!

Γράφει ὁ κ. Βασίλειος Καλογερόπουλος, θεολόγος

Πρωτοφανῆ γεγονότα ἐξετυλίχθησαν εἰς τὴν Καβάλαν καὶ τὴν Θάσον. Μετὰ ἀπὸ πολλάς συνεννοήσεις καὶ μετάβασιν τοῦ ἰδίου τοῦ Σεβ. Φιλίππων κ. Στεφάνου εἰς τὸ Φανάρι, διὰ νὰ προσκαλέση τὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον καὶ τὸν ψευδοκιέβου Ἐπιφάνιον εἰς τὴν Μητρόπολίν του μὲ ἀφορμὴν τὸν πρῶτον ἑορτασμὸν τῆς Συνάξεως τῶν ἐν Θάσῳ Ἁγίων, ἀνέμενον πολλοὶ ὅτι θὰ ἐπραγματοποιεῖτο ἕνα μοναδικὸν εἰς τὰ ἱστορικὰ γεγονός. Προγράμματα καὶ ἀφίσες εἶχον ἀποσταλῆ καὶ ἀναρτηθῆ ὅπου γῆς, διὰ «νὰ ποιήσουν ἕνα ἀκόμη προσήλυτον» εἰς τὰ πανηγύρια τῆς Θάσου, ἀλλ’ ὅλη ἡ ὀργάνωσις τελικῶς κατέληξε διὰ τά… πανηγύρια.

Ο χρήστης Α.Σ. σχολίασε την ανάρτηση

"Το όραμα του Δανιήλ και ο Παλαιός των ημερών: Μια χριστοκεντρική θεώρηση"

Μία φορά είναι με τους σχολαστικούς ο Ιώβ, πάντα είναι με τους σχολαστικούς.

Ο Χριστός λέει ότι «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα » και «ο εωρακώς Εμένα έχει ιδεί τον Πατέρα». Το «ευαγγέλιο» του Ιώβ, από την άλλη, λέει πως ο Πατέρας μιλάει ατομικά και μόνος του, ξεχωριστά από τον Υιό, έχει δική του βούληση, θέληση και απόφαση και ακούγεται ατομικά η δική του φωνή. Μας λέει δεν είναι ο Υιός είναι ο πατέρας.

π. Θεόδωρος Ζήσης: Αλήθεια ποτισθείσα με ποταμούς αιμάτων αγίων και ηρώων της πίστεως

H πανηγυρική διακήρυξις ότι ο Παπισμός δεν είναι Εκκλησία Χριστού αλλά κακοδοξία και αίρεσις αποτελεί παγία θέσι της Αδιαιρέτου Ορθοδόξου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και μάλιστα αλήθεια ποτισθείσα με ποταμούς αιμάτων αγίων και ηρώων της πίστεως, ως οι Οσίαθλοι Πατέρες οι επί Βέκκου εν Αγίω Όρει μαρτυρήσαντες, οι εν τη Μονή Καντάρας εν Κύπρω αναιρεθέντες, οι 800.000 των Αγίων ενδόξων Νεομαρτύρων οι υπό του ψευδοαγίου του Βατικανού Καρδιναλίου Στέπινατς και των φασιστών Ουστάσι δια πολυωδύνων βασάνων τελειωθέντες, οι άγιοι ένδοξοι ιερομάρτυρες Μάξιμος ο Καρπαθορώσσος ο υπό των Ουνιτών δια τυφεκισμού τελειωθείς και Αθανάσιος ο Λιθουανός ο υπό των Ουνιτών δια πελέκεως αποκεφαλισθείς και εις βόρθον ριφθείς και μετά δέκα επτά έτη ανασυρθείς έχων αδιαλώβητο, ευωδιάζον και θαυματουργούν το σκήνωμά του.

Ο «Πύρινος Ποταμός»

Αν τώρα κάποιος μπερδεύεται και δεν μπορεί να καταλάβει πώς είναι δυνατό η αγάπη του Θεού να καταστήσει κάποιον αξιοθρήνητα δυστυχισμένο και πονεμένο, ακόμα και καιόμενο, σαν μέσα σε φλόγες, άς αναλογιστεί το μεγαλύτερο αδελφό του ασώτου υιού. Δεν ήταν μέσα στό κτήμα του πατέρα του; Ο ίδιος ο πατέρας του δε βγήκε να τον παρακαλέσει και να τον ικετεύσει να έρθει και να λάβει μέρος στη χαρούμενη γιορτή; Τι τον έκανε δυστυχισμένο και τον έκαιγε με εσωτερική πικρία και μίσος; Ποιος του αρνήθηκε τίποτα; Γιατί δε χάρηκε με την επιστροφή του αδελφού του; Γιατί δεν είχε αγάπη είτε πρός τον πατέρα του είτε πρός τον αδελφό του; Δεν ήταν από την κακή εσωτερική του διάθεση; Δεν παράμεινε στην κόλαση από αυτή την αιτία; Και τι ήταν αυτή η κόλαση; Ήταν κάποιος ξεχωριστός τόπος; Υπήρχαν όργανα βασανισμού; Δε συνέχισε να ζεί στό σπίτι του πατέρα του; Τι τον ξεχώρισε από όλους τους χαρούμενους ανθρώπους του σπιτιού, εκτός απʼ το μίσος του και την πικρία του; Μήπως ο πατέρας του ή ακόμα και ο αδελφός του σταμάτησαν να τον αγαπούν; Δεν ήταν αυτή ακριβώς η αγάπη που σκλήραινε όλο και περισσότερο την καρδιά του; Δεν ήταν η χαρά που τον έκανε λυπημένο; Δεν έκαιγε το μίσος την καρδιά του, μίσος γιά τον πατέρα του και τον αδελφό του, μίσος γιά την αγάπη του πατέρα του πρός τον αδελφό του και γιά την αγάπη του αδελφού του πρός τον πατέρα του;

Το όραμα του Δανιήλ και ο Παλαιός των ημερών: Μια χριστοκεντρική θεώρηση

Από συνέχεια.

Του Ασλανίδη Σταύρου.

Εισαγωγή

Από την αρχή, το ζητούμενο της ομιλίας σχετικά με τον Παλαιό των ημερών, ήταν να δοθεί μια ερμηνεία για το ποιος είναι και έτσι να κλείσει το θέμα. Ωστόσο, η ερμηνεία δεν είναι τόσο απλή ώστε να δίνεται βιαστικά, ούτε ο λόγος της είναι τόσο εύκολος για να γίνει σωστά κατανοητός. Πολλές ερμηνείες υπάρχουν ήδη, τις συναντάμε στα λόγια των Πατέρων, αλλά συχνά γίνονται αποδεκτές με περσοναλιστικό τρόπο, όπως έχει αναφερθεί σε άλλο άρθρο. Θέλουμε, λοιπόν, να δούμε πού χωλαίνει η ερμηνεία. Χρειάζεται αυτός που την λέει να την εκφέρει σωστά (κάτι που το βρίσκουμε στους Πατέρες της Εκκλησίας), εντούτοις χρειάζεται προσοχή και από αυτόν που την ακούει, να την κατανοεί σωστά.

π. Θεόδωρος Ζήσης: η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου

H συγκρητιστική χοάνη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ως εκφράζεται σήμερον τόσον εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των λεγομένων Εκκλησιών, όσον και εις τα διάφορα διεθνή fora καταδολιεύει και ευτελίζει την Χριστιανικήν αποκάλυψιν και εκκοσμικεύει το άγγελμα της σωτηρίας, μετατρέπουσα αυτό εις ηθικολογίαν στερουμένης ζωής, χάριτος και δυνάμεως Θεού. Είναι τελικώς η προσπάθεια αυτή μία ακόμη άπεπλις απόπειρα του βυθίου δράκοντος να εκμηδενίση το σταυροαναστάσιμον μήνυμα ζωής της Αποστολικής Καθολικής Εκκλησίας. Συγκρητιστική παναίρεση λοιπόν ο Οικουμενισμός, οι εκκλησίες του Παγκόσμιου Συμβουλίου λέγονται εκκλησίες, χωρίς να είναι, όλη δε αυτή η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου.

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

ΤΟ ΕΤΟΣ στό ὁποῖο πρόκειται νά εἰσέλθουμε ἐντός τῶν ἑπομένων ἡμερῶν εἶναι τό 2021.

Τό φοβερώτερον ἔγινε σήμερα στήν «Δοξολογίαν», ὅπου ἡ κυρία αὐτή (ἡ Αἰκατερίνη Σακελλαροπούλου)  ἠρνήθη 

νά κάμῃ τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ καί νά προσκυνήσῃ τό ἱερόν Εὐαγγέλιον πού 

κρατοῦσε ὁ Ἱερώνυμος. Ἔκαμε ἁπλῶς μίαν ὑπόκλισιν! Εἰς τήν Ἁγιοτόκον 

Ἑλλάδα, οἱ Σιωνισταί (=Σατανισταί) ἔχουν ἐγκαταστήσει ΠΡΟΔΟΤΑΣ καί 

ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥΣ πολιτικούς καί ἐκκλησιαστικούς «ἡγέτας», οἱ ὁποῖοι φροντίζουν 

ὥστε οἱ μέν ἀρνηταί τῆς ψευτιᾶς καί τῆς ἀπάτης νά φυλακίζωνται καί νά 

πληρώνουν βαριά πρόστιμα, οἱ δέ ἀρνηταί τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἑλλάδος νά 

λαμβάνουν μεγάλα ἀξιώματα!!! Τόση εἶναι ἡ διαστροφή πού ἔχουν ἐπιβάλει, 

ὥστε νά δύναται νά χαρακτηρισθῇ ὡς «Ἐφηρμοσμένος Σατανισμός», ἤτοι 

Σατανισμός ἐν τῇ πράξει. Δέν γνωρίζω ἄν καί στήν θεωρίαν εἶναι Σατανισταί, 

δηλαδή ἄν κάμνουν σατανιστικάς τελετάς πρός λατρείαν τοῦ Διαβόλου, ὅπως 

κάμνουν οἱ Μασσῶνοι.

Ὁ πρῶτος ἀνθρωπόθεος Του αειμνήστου Στέργιου Ν. Σάκκου, ῾Ομ. Καθ. Πανεπιστημίου

ΜΟΝΑΔΙΚΗ εἶναι ἡ θέση πού κατέχει μέσα στήν ᾿Εκκλησία ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας καί ξεχωριστή μέσα στίς καρδιές τῶν πιστῶν. ῾Η ταπεινή καί ὁλοκληρωτική προσφορά της στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου τήν ὕψωσε καί τήν δόξασε πάνω ἀπό ὅλους τούς ἁγίους, ὥστε νά εἶναι ἡ Παναγία μας. Τό μεγαλεῖο της ὅλο, πράγματι, βρίσκεται στό ὅτι δέχθηκε ὑπάκουα καί ταπεινά νά δανείσει στόν Θεό τήν σάρκα καί τό αἷμα της καί μυστηριακά καί ὑπεράνθρωπα νά γεννήσει τόν Θεάνθρωπο. Γιʼ αὐτό καί εἶχε τήν τιμή ἡ Παρθένος Μαρία νά γίνει ὁ πρῶτος ἀνθρωπόθεος. ῾Ο Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, λένε οἱ πατέρες, γιά νά κάνει τόν ἄνθρωπο Θεό· αὐτό σημαίνει, νά τοῦ ἐξασφαλίσει τήν σωτηρία ἀπό τόν ὄλεθρο τῆς ἁμαρτίας καί νά τοῦ χαρίσει τήν μετοχή στή θεία μακαριότητα, τήν αἰωνιότητα τῆς ἀληθινῆς ζωῆς. Τό ἔργο τῆς λυτρώσεως, πού συντελέσθηκε μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἐπιτελεῖται γιά ὅλους ὅσους πιστεύουν στό ὄνομά του, μέσα στήν ᾿Εκκλησία. Μέ τόν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου καί μέ τή χάρη τῶν μυστηρίων ὁ ἄνθρωπος μεταμορφώνεται, ἐγκεντρίζεται στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί θεώνεται. Πρῶτο καί κύριο ἁπτό στοιχεῖο αὐτῆς τῆς ᾿Εκκλησίας ἀνέδειξε ὁ Κύριος, πρίν ἀκόμη ἡ ᾿Εκκλησία ἱδρυθεῖ, τήν Παναγία! ῎Αν ἐγκύψουμε στό θεολογικό βάθος τῆς ἱστορίας τῆς Θεοτόκου, θά δοῦμε, πράγματι, ὅτι ἡ ζωή της σημαδεύτηκε ἀπό ἐκεῖνα ἀκριβῶς τά γεγονότα, πού συνιστοῦν τήν οὐσία τῆς ᾿Εκκλησίας· τήν ἀνάσταση καί τήν ἐπιφοίτηση τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. Τήν ὥρα τοῦ εὐαγγελισμοῦ της, ὅταν μέ πίστη ἀπόλυτη παρέδωσε τόν ἑαυτό της στό ρῆμα τοῦ ἀγγέλου, ἔζησε τήν συγκλονιστική ἐμπειρία τῆς Πεντηκοστῆς· «Πνεῦμα ῞Αγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ καί δύναμις ῾Υψίστου ἐπισκιάσει σοι» (Λκ 1,35). ᾿Εκείνη τήν στιγμή ἡ Παρθένος ἑνώθηκε μέ τόν Θεό κατά ἕναν ἄμεσο —ἀσύλληπτο— τρόπο καί γέμισε τό εἶναι της θεότητα. Κι ὅταν ὕστερα ἀπό λίγους μῆνες ἔνιωσε στά σπλάγχνα της τά πρῶτα σκιρτήματα τοῦ ἅγιου καρποῦ, εἶχε ἤδη τήν πρώτη γεύση τῆς ἀναστάσεως. Τό παιδί πού συνέλαβε χωρίς σπέρμα ἀνδρός, δέν μποροῦσε νά φέρει στά κύτταρά του οὔτε ἴχνος θανάτου, ἀφοῦ μέ τήν ἄσπορη σύλληψή του εἶχε νικήσει τούς νόμους τῆς φθορᾶς. Γιʼ αὐτό, ἀργότερα ἦταν κοφτερή ἡ ρομφαία πού διεπέρασε τά σπλάγχνα τῆς Θεομήτορος, ὅταν εἶδε τόν Υἱό της νά ὑποτάσσεται στόν θάνατο καί νά κρεμᾶται στόν σταυρό. ῾Η Παναγία ὑπῆρξε ἴσως ὁ μόνος ἄνθρωπος, πού δέν πίστεψε ποτέ πώς ἦταν δυνατόν ὁ ᾿Ιησοῦς νά παραμείνει νεκρός, ὁ μόνος ἄνθρωπος πού περίμενε τήν ἀνάσταση. ᾿Αλλά στήν ζωή τῆς Θεοτόκου βλέπουμε νά ζωντανεύουν ἐπίσης καί τά δύο γνωρίσματα τῆς ᾿Εκκλησίας· τό Εὐαγγέλιο καί τό Μυστήριο. ᾿Αντικρύζοντας ἡ ᾿Εκκλησία μας τήν Παρθένο, πού γέννησε τόν ᾿Εμμανουήλ, ἀναφωνεῖ· «Εὐαγγελίζου, γῆ, χαράν μεγάλην!». ῾Η μεγάλη χαρά καί τό καλό ἄγγελμα, πού καλεῖται νά ψάλλει ἀκατάπαυστα ἡ γῆ, δέν εἶναι ἕνας καλός λόγος, ἀλλά μία μορφή, εἶναι μία ἀνθρώπινη ὕπαρξη, πού κρατᾶ στήν ἀγκαλιά της τήν Σωτηρία τοῦ κόσμου. ῾Η Παναγία μας ἀποτελεῖ, πράγματι, ἕνα ζωντανό εὐαγγέλιο, πού παρουσιάσθηκε στόν κόσμο, πρίν ἀκόμη γραφεῖ τό εὐαγγέλιο τῆς Καινῆς Διαθήκης. Στήν θαυμαστή ἱστορία της εἶναι γραμμένη ἡ ἱστορία τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ καί στόν λυτρωμένο ἑαυτό της εἶναι σφραγισμένη ἡ δωρεά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. ῎Ετσι, χωρίς λόγια κηρύττει στούς αἰῶνες τό τί ἔκανε ὁ Θεός γιά τόν ἄνθρωπο, πού πολύ ἀγάπησε. Δέν εἶναι, ὅμως, μόνο κήρυγμα ἡ Παρθένος Μαρία· εἶναι καί μυστήριο. Πῶς ἔκρυψε μέσα της τήν φωτιά τῆς θεότητος χωρίς νά καεῖ; Μέ τί ἱεροπρέπεια κράτησε μακριά ἀπό κάθε ἀνθρώπινο μάτι τό μεγάλο μυστικό της; Κι ἔπειτα, πῶς περιέκρυβε τόν ἑαυτό της καί τόν ἀφάνιζε μπροστά σʼ ὅλους, ἐνῶ αὐτή ἦταν ὁ θρόνος ὁ λαμπρός καί ἡ «καθέδρα τοῦ Βασιλέως»; Σπάνιες εἶναι, πράγματι, οἱ φορές πού ἡ Παναγία ἐμφανίζεται στό προσκήνιο τῆς ἱστορίας, τόσο κατά τήν ἐπίγεια ζωή τοῦ ᾿Ιησοῦ, ὅσο καί κατά τίς πρῶτες ἡμέρες τῆς ᾿Εκκλησίας μετά τήν Πεντηκοστή. ᾿Ενῶ θά περίμενε κανείς ὅτι δικαιωματικά θά ζητοῦσε αὐτή νά κατευθύνει τό ἔργο τοῦ Υἱοῦ της, θέτει τόν ἑαυτό της ὡς ἕνα ἁπλό μέλος τῆς ᾿Εκκλησίας στήν ὑπακοή τῶν ἀποστόλων. ᾿Ενσαρκωμένο μυστήριο ἡ Θεοτόκος, καθώς ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ τήν κατέκλυσε ὁλοκληρωτικά. Πρίν ἀκόμη συστηθοῦν τά ἱερά μυστήρια, αὐτή τέλεσε μέ ἕναν μοναδικό τρόπο τόν γάμο της μέ τόν ῞Υψιστο καί κοινώνησε, πρώτη ἀπʼ ὅλους τούς ἀνθρώπους τῆς γῆς, τόν Θεάνθρωπο, πού πῆρε τή σάρκα καί τό αἷμα της. Μέ τέτοιες ἐμπειρίες, πού μυστικά θησαύριζε μέσα της, ζυμώθηκε ἡ Κεχαριτωμένη καί πλάσθηκε ὁ πρῶτος ἀνθρωπόθεος. Στήν μορφή της οἱ πιστοί ὅλων τῶν αἰώνων βλέπουν «τό λαμπρόν τῆς χάριτος γνώρισμα», ὅπως ψάλλει ὁ ὑμνογράφος, ἀναγνωρίζουν σʼ ὅλη του τήν λαμπρότητα τόν καινούργιο ἄνθρωπο, πού κατεργάζεται ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Χαιρετοῦν «τῶν θαυμάτων Χριστοῦ τό προοίμιον τῶν δογμάτων αὐτοῦ τό κεφάλαιον», τιμοῦν τό πρόσωπό της, πού ὑπῆρξε τό πρῶτο θαῦμα τοῦ Χριστοῦ καί στό ὁποῖο ἀνακεφαλαιώνονται ὅλες οἱ θεϊκές ἀλήθειες. Καί αἰσθάνονται αὐθόρμητα τήν ἀνάγκη νά εὐχαριστήσουν τήν Παναγία, πού ἔγινε αἰώνιο πρότυπο, καί νά τῆς ἀπευθύνουν μαζί μέ τό ἄγγελο Γαβριήλ τό θεϊκό χαιρετισμό· Χαῖρε Κεχαριτωμένη! ῾Ο Κύριος μετά σοῦ!

Η ευλαβής δωρήτρια

Κάποια ευλαβής Xιώτισσα , από το χωριό Καλιμασσιά, αφιέρωσε όλη την περιουσία της στη Νέα Μονή. Κάποτε όμως αρρώστησε και βρέθηκε σε μεγάλη ανάγκη. Τότε οι συγγενείς της, αντί να τη βοηθήσουν , την εγκατέλειψαν και την πίκραναν με λόγια σκληρά: 

- Ας έρθει , της έλεγαν, να σε κοιτάξει η Νέα Μονή, αφού της έγραψες την περιουσία σου. 
Εκείνη δεν έπαυε να προσεύχεται θερμά στην Παναγία ζητώντας τη βοήθειά της. Κι ένα βράδυ, μέσα στον πόνο και την απελπισία της, βλέπει στον ύπνο της μια γυναίκα. Η γυναίκα αυτή την πλησίασε, την παρηγόρησε και μεταξύ των άλλων της είπε: 
- Μη φοβάσαι. Η ασθένειά σου θεραπεύτηκε. Πάρε αυτό το φλουρί και θα φροντίζω εγώ για σένα. 
- Ποία είσαι; ρώτησε η άρρωστη. 
- Είμαι η Νέα Μονή. 
Με τα λόγια αυτά ξύπνησε η γυναίκα θεραπευμένη, κρατώντας στο δεξί της χέρι το φλουρί. Πήγε στο μοναστήρι, διηγήθηκε το όνειρό της στον ηγούμενο Άνθιμο και του παρέδωσε το φλουρί , που της είχε χαρίσει η Παναγία.