''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''

 

Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και τελειώνει με την επίκλησιν «Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι της Εκκλησίας θεωρούν την Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου». Ο Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται δόξαν ιδικήν Tου, την δόξαν της Μητρός Aυτού. «Την Σην γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου, καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει ο Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να χαθή».

Τη Ι΄ (10η) Ιουλίου, μνήμη του Οσίου και θεοφόρου πατρός ημών ΑΝΤΩΝΙΟΥ του Ρώσου

ασκήσαντος μεν το πρώτον εν τω αγιωνύμω όρει του Άθω εν τω ιερώ κοινοβίω του Εσφιγμένου εν έτει 1012, ύστερον δε απελθόντος εις Ρωσίαν και ανεγείραντος εκ βάθρων την περιβόητον και περικαλλή Λαύραν εις το Κίεβον, όπου και ανεπαύθη εν Κυρίω τω 1073 έτει ζήσας έτη 90.                    

Αντώνιος ο Όσιος πατήρ ημών ήκμασεν εν έτει από κτίσεως κόσμου 6520, από δε Χριστού 1012, επί της βασιλείας Ρωμανού του Αργυροπούλου και Βλαδιμήρου του ευσεβεστάτου άρχοντος Ρωσίας εν Κιέβω κρατούντος, διαρκέσας άχρι της βασιλείας Ρωμανού Β΄ του Διογένους, ζήσας έτη ενενήκοντα, εκοιμήθη δε κατά το 6578 από κοσμοποιϊας και 1072 από της ενσάρκου του Κυρίου οικονομίας έτος. Ούτος κατά το πρώτον απαρνησάμενος τον κόσμον και ελθών εις το αγιώνυμον όρος του Άθω, έμεινεν εις την υπακοήν του Ηγουμένου της Ιεράς και παμμεγίστης σεβασμίας Μονής της επονομαζομένης του Εσφιγμένου Θεοκτίστου, λαβών δε το άγιον και αγγελικόν σχήμα των μοναχών εδόθη όλος εις άκραν υπακοήν και άσκησιν· δεξάμενος δε δια θείας αποκαλύψεως προσταγήν του Γέροντος αυτού απήλθεν εις Ρωσίαν, ίνα μεταφέρη την ευλογίαν του όρους Άθω και μεταδώση το άγιον και αγγελικόν σχήμα εις τον άρτι πιστεύσαντα λαόν, γενόμενος ούτος το τέκνον του Άθω, απαρχή και πατήρ του Μοναστικού Τάγματος των Ρώσων.

Fr. Theodoros Zisis:

"I am not sure that if God calls me tonight and I leave this life, I do not know if I will find an excuse in front of the Saints, the Confessors, the Martyrs, for this attitude that we all hold now. Heresy is overflowing, pro-Papists and pro-ecumenists are all sheep wolves among us, and we making discretions  and we dispensate. I am trying to find an excuse for myself ...

Since the Bishops commemorate the Patriarch and therefore they are also subjected to the Canon: "the one who communicates with the one who is uncommunicable, becomes uncommunicable too"; and I  commemorate my Bishop, who commemorates the Patriarch, who communes with the Pope; and you faithful, you are coming to me who I commemorate the Bishop and you have communion and accept me. Therefore, a line - this line of transgression that begins with the Patriarch, begins slowly - slowly as if they are communicable vessels, to reach as a responsibility as far as to all of us!

But who from the Christians knows these teachings? Most of the laity will say: "But, since the Patriarch does it, since the Pope does it, what is my fault?". It's your fault too! Ignorance is not justified ...

We are all responsible. The Patriarch is not only responsible. It is not only the Bishop responsible, who is silent and this kind of silence constitutes a third kind of atheism. We, the Priests, are also responsible and together with us, you are also responsible, you laity, because  you are stay with us and do not say to us: "We are leaving you".

Το φλεγόμενο κελί.

Ρώτησαν κάποτε τον αββά Παλλάδιο, πού καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη: 

-Κάνε αγάπη, πάτερ, και πες μας από ποια αιτία έγινες μοναχός; 

-Στην πατρίδα μου, απάντησε εκείνος, μισό χιλιόμετρο μακριά από το τείχος, ζούσε ένας έγκλειστος μοναχός πού λεγόταν Δαβίδ. Είχε έρθει από τη Μεσοποταμία. Ήταν πολύ ενάρετος, ελεήμων και εγκρατής. Έμεινε κλεισμένος και προσευχόμενος στο κελί του, περίπου εβδομήντα χρόνια! 

Εκείνο τον καιρό, εξ αιτίας βαρβαρικών επιδρομών, τα τείχη της Θεσσαλονίκης φυλάγονταν μέρα και νύχτα από τούς στρατιώτες. 

-------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Καλά τά λές, γέροντα, ἀλλά δύσκολη ἡ καλογερική!

Από το είδωλο στο είδωλο - του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθ. Παν. Αθηνών

 (Μυθοποίηση της απομυθεύσεως)

Όταν ο πολιτισμένος, διαφωτισμένος και απελευθερωμένος από προλήψεις και δεισιδαιμονίες άνθρωπος φέρνει στο νου του και αναλογίζεται την ωμή και πρωτόγονη ειδωλολατρία των αρχαίων προγόνων του, σκέπτεται βέβαια από ποιό χαμηλό πνευματικό επίπεδο ξεκίνησε την ανοδική προοδευτική του πορεία το ανθρώπινο πνεύμα.

Πράγματι! Η τόσο ωμή λατρεία και θεοποίηση, από το πνεύμα αυτό, άψυχης ύλης και χωρίς ζωή αντικειμένων, είναι μια πολύ ταπεινωτική αφετηρία της εξελίξεως του ανθρωπίνου πνεύματος. Η λατρεία λ.χ. των λίθων, των ξύλων, της φωτιάς, του νερού και άλλων στοιχείων της φύσεως δείχνει μια πολύ ταπεινή εξάρτηση του ανθρώπινου πνεύματος από ασήμαντα και πολύ κατώτερά του σε υπαρκτική ποιότητα στοιχεία του κόσμου τούτου.

The Holy Hieromartyr Pancratius, Bishop of Tauromenium in Sicily

This Saint, who was a contemporary of the Apostles, had Antioch as his homeland, where he was guided to the Faith of Christ by Peter, the Chief of the Apostles. Later, he came to Sicily, where he brought many to the Faith, and was finally put to death by the pagans.

Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν Τόπω Αγίω!

 

Αναγνώριση για το Κόσοβο – απαξίωση για την Βόρειο Ήπειρο από την ελληνική κυβέρνηση;

 Έντονη είναι τις τελευταίες ημέρες η φημολογία, η οποία τροφοδοτείται από άρθρα κορυφαίων ελληνικών ΜΜΕ τα οποία δεν έχουν διαψευσθεί ακόμα από το Υπουργείο Εξωτερικών, ότι η ελληνική κυβέρνηση προτίθεται να αναγνωρίσει το Κόσοβο.

Αδιαμφισβήτητα μία τέτοια κίνηση, εάν πραγματοποιηθεί, θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου στα Βαλκάνια, με συνέπειες και εναντίον της Ελλάδας, αφού η ίδια η Αθήνα θα δώσει με αυτό τον τρόπο διπλωματικά και πολιτικά επιχειρήματα σε όσους επιβουλεύονται την εθνική κυριαρχία και ακεραιότητα του Ελληνισμού (βλ. περιπτώσεις Κύπρου – Θράκης).

Παράλληλα, η ελληνική κυβέρνηση θα συναινέσει στην πραγμάτωση της «μεγάλης Αλβανίας», την ώρα που το καθεστώς Ράμα διεξάγει πολιτική βελούδινης εθνοκάθαρσης εις βάρος του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.

---------------------------

 Ο/Η Ανώνυμος είπε...

΄΄Ελληνική Κυβέρνηση;΄΄, από πότε; Οι άνθρωποι δηλώνουν με περισσή περιφάνεια αντινατιβιστές, φιλοκίναιδοι, φίλοι των λαθροεισβολέων, υποστηρικτές των εκτρώσεων-δολοφονίας των αγεννήτων παιδιών και υποταγμένοι στους νεοναζιστές Γερμανούς.
Αυτή δεν είναι Ελληνική Κυβέρνηση, αλλά γενίτσαροι πραγματικοί.

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ -- Αθωνικά άνθη

Φίλοι αναγνώστες μας ερωτούν τι σημαίνει ο όρος, του οποίου κάνουμε συχνά χρήση: πνευματική παράδοση. Το θέμα είναι καίριο για την απλανή πορεία της Εκκλησίας. Αποτελεί αληθινόν πνευματικόν θησαυρόν και την λυδίαν λίθον του ήθους της Ορθοδόξου Εκκλησίας, γιατί είναι συμπύκνωση της βιουμένης πνευματικής αληθείας, η σάρκωση της δογματικής διδασκαλίας. Η πνευματική παράδοση άρχισε με το πρώτο κήρυγμα των Αποστόλων, που περιελάμβανε την διδασκαλία του Κυρίου και κατόπιν συνεχίσθηκε με τις αποκαλύψεις του εν τη Εκκλησία λαλούντος αγίου Πνεύματος. Αλλά η διδασκαλία αυτή ήταν συνοπτική. Το Ευαγγέλιον αποτελεί την πλήρη διδασκαλίαν της Εκκλησίας, αλλά σε αδρές γραμμές. Το άγιον Πνεύμα όμως, με την συνεργίαν των καθαρών ψυχών, απεκάλυψε σε όλες τις διαστάσεις και σε κάθε λεπτομέρεια την εν Χριστώ πνευματικήν ζωήν. Οι άγιοι Πατέρες, σαν σκεύη του αγίου Πνεύματος, δια μέσου των μεγάλων πνευματικών αγώνων των, αποκτώντες συνεχώς πείρα, κατά τους πολέμους των με τον διάβολον, τα πάθη και τον κόσμον και γευόμενοι ποικίλως τις ενέργειες του αγίου Πνεύματος, αλλά και διδασκόμενοι μυστικώς κατά την αναλογίαν της δεκτικότητός των, της καταβολής των, της παιδείας των και των χαρισμάτων των, έγιναν διδάσκαλοι της Εκκλησίας με την καταγραφή της γνώσεως και της σοφίας των, που την παρέδωσαν στους πιστούς.

Τη Θ΄ (9η) Ιουλίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ Επισκόπου Ταυρομενίας.

Παγκράτιος ο Άγιος Ιερομάρτυς, ο Επίσκοπος Ταυρομενίας, έσχε γονείς καταγομένους από τα όρια της Αντιοχείας, οίτινες ήκμαζον κατά τον καιρόν όπου συγκατέβη ο Υιός και Λόγος του Θεού και εγένετο δια τον άνθρωπον άνθρωπος, ο φιλάνθρωπος. Ούτοι ακούσαντες τα εξαίσια θαυμάσια, τα οποία ετέλει ο Δεσπότης Χριστός εις τα Ιεροσόλυμα, μετέβησαν εκεί ομού μετά του υιού των Παγκρατίου και ακούοντες την γλυκυτάτην διδαχήν του Σωτήρος επίστευσαν εις Αυτόν και βαπτισθέντες εις το όνομα της Αγίας Τριάδος, επέστρεψαν εις τον οίκον των, αινούντες τον Κύριον. Μετά δε πολύν καιρόν, ζήσαντες ευσεβώς, ετελεύτησαν, ο δε Παγκράτιος έμεινεν εις τον οίκον των, προκόπτων εις σοφίαν και σύνεσιν και εις μελέτην των θείων Γραφών και ανάγνωσιν. Μετά δε την Ανάληψιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, κηρύττων ο Απόστολος Πέτρος εις τας πόλεις και χώρας τον λόγον του Θεού, ήλθε και εις τα μέρη του Πόντου, όπου ο Παγκράτιος υπεδέχθη αυτόν ασμένως ως Απόστολον του Σωτήρος Χριστού και εφιλοξένησε πλουσιοπαρόχως μεθ’ όλης αυτού της συνοδείας.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

«Ο Φράγκος δεν έρχεται με μαχαίρια, πιστόλια και φωτιές. Ήρθε με χάδια και γλυκόλογα…» -- Tου Φώτη Κόντογλου

Σήμερα νομίζεται καλός σε όλα, όποιος είναι αδιάφορος, όποιος δεν νοιάζεται για τίποτα, όποιος δεν νιώθει καμιά ευθύνη. Αλλιώς τον λένε σωβινιστή, τοπικιστή, μισαλλόδοξο, φανατικό. Όποιος αγαπά την χώρα μας, τα ήθη και έθιμά μας, την παράδοσή μας, την γλώσσα μας, θεωρείται οπισθοδρομικός. Οι αδιάφοροι παιρνούν για φιλελεύθεροι άνθρωποι, για άνθρωποι που ζούνε με το πνεύμα της εποχής μας, που έχουν για πιστεύω την καλοπέραση, το εύκολο κέρδος, τις ευκολίες, τις αναπαύσεις, κι ας μην απομείνη τίποτα που να θυμίζη σε ποιο μέρος βρισκόμαστε, από που κρατάμε, ποιοί ζήσανε πριν από μας στην χώρα μας. Η ξενομανία μας έγινε τώρα σωστή ξενοδουλεία, σήμερα περνά για αρετή, κι όποιος έχη τούτη την αρρώστεια πιο βαρειά παρμένη, λογαριάζεται για σπουδαίος άνθρωπος.

Η Ελλάδα έγινε ένα παζάρι που πουλιούνται όλα, σε όποιον θέλη να το αγοράση. Καταντήσαμε να μην έχουμε απάνω μας τίποτα ελληνικό, από το σώμα μας ίσαμε το πνεύμα μας. Το μασκάρεμα άρχισε πρώτα από το πνεύμα, και ύστερα έφθασε και στο σώμα. Περισσότερο αντιστάθηκε σε αυτή την παραμόρφωση ο λαός και βαστάξε καμπόσο, μα στο τέλος τον πήρε το ρεύμα και πάει και αυτός. Μάλιστα είναι χειρότερος από τους γραμματισμένους.

The Holy Great Martyr Procopius

The holy Martyr Procopius was born of a pious father named Christopher, but his mother Theodosia was an idolater. After Christopher's death, she presented Neanias - for this was the Saint's name before - to Diocletian, who was at Antioch in Syria. Diocletian made him Duke of Alexandria, and sent him there to punish the Christians. On the way to Alexandria, our Lord spoke to Neanias as once He had to Saul, and turned this new persecutor to faith in Him. Neanias turned back to Scythopolis, and preached Christ. He was betrayed by his own mother, and was arrested and tormented in Caesarea of Palestine. While he was in prison, the Lord appeared to him again and gave him the new name of Procopius (which is derived from the Greek word meaning "progress, advancement"). He was brought out of prison and taken to worship the idols, but at his prayer, the idols fell; many then believed in Christ and suffered martyrdom, among them certain soldiers, twelve women of senatorial rank, and the Saint's own mother, Theodosia. Saint Procopius, after further torments and imprisonment, was beheaded about the year 290.

Βλέπω τήν ἄφατον χαράν τῶν μισοκάλων δαιμόνων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ὡς γνωστόν, ἕν ἀπό τά πολλά ὀνόματα τοῦ Σατανᾶ εἶναι «μισόκαλος». Βεβαίως, καί τά ὄργανά του μισοῦν μέ φανατισμόν τό καλόν. Ἐάν δέ χαθῇ τό καλόν, τότε αὐτοί χαίρονται, ὡς μισόκαλοι πού εἶναι. Αὐτό ἀσφαλῶς συμβαίνει πρωτίστως στά ἐκκλησιαστικά, διότι κάθε φορά πού σβήνει μία «λυχνία» (τοπική ἐκκλησία) οἱ μετοχές τῆς Κολάσεως ἀνεβαἰνουν, διό καί ἡ χαρά τῶν όργάνων τοῦ Διαβόλου. Ἔτσι, λοιπόν, ἀντί νά μετανοήσουν οἱ μασσῶνοι πού ἔκαναν τό σχίσμα τό 1924, πολεμοῦσαν λυσσωδῶς κατά τῶν Ὀρθοδόξων γιά νά τούς ἐκμηδενίσουν, ἐνῷ οἱ ἴδιοι προώδευαν ἐν Διαβόλῳ ἡμέραν μέ τήν ἡμέραν. Ἰδού μικρόν δεῖγμα τῶν πτώσεων ὅσων ἔμειναν μέ τήν πλευράν τῶν Οἰκουμενιστῶν: (1) ἰσότιμος συμμετοχή στό ΠΣΕ, (2) ἕνωσις μέ τόν «πάπαν» τό 1965, (3) ἕνωσις μέ τούς μονοφυσίτας τό 1990, (4) συνοδική ἀναγνώρισις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τό 2016, (5) ἕνωσις μέ τούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας τό 2019, (5) διαστροφή τοῦ Τριαδικοῦ Δόγματος καί ἐπανεισαγωγή τοῦ Ἀρειανισμοῦ, προκειμένου ν' ἀνακηρυχθῇ «πάπας τῆς Ἀνατολῆς» ὁ «πατριάρχης» Βαρθολομαῖος, (6) ἐπανεισαγωγή καί τῆς εἰκονομαχίας μέ πρόσχημα τόν Κορονοϊόν, (7) συνεχεῖς διωγμοί τῶν Ὀρθοδόξων κ.λπ. Μέχρι πρότινος, τό ἀντίπαλον δέος (οἱ Ὀρθόδοξοι τοῦ π.ἑ.) κρατοῦσαν ὁριακῶς, ἄν καί προβληματικῶς, τήν Ὀρθοδοξίαν, διό καί τό μῖσος τῶν ὀργάνων τοῦ Σατανᾶ ἐναντίον των παρέμενεν ἄσβεστον. Μετά τήν ἵδρυσιν ΘΝΠ καί τήν ἐκ τούτου πτῶσιν τῆς Συνόδου τοῦ κ. Καλλινίκου, βλέπω τήν ἄφατον χαράν τῶν μισοκάλων δαιμόνων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι τώρα πλέον ἀνοίγουν διάπλατα οἱ πύλες τῆς ἠγαπημένης των Κολάσεως! Μέ ἀπερίγραπτον χαιρεκακίαν, καί βεβαίως κλείνοτες τά μάτια στό φοβερόν γεγονός ὅτι οἱ ἴδιοι ἔχουν γίνει πλέον Οὐνῖται καί Χιλιασταί, εἰρωνεύονται ὡς ἀνοήτους ὅσους ἀκόμη ἀγωνίζονται ὑπέρ τῶν ἱερῶν Παραδόσεων, τό ξήλωμα τῶν ὁποίων ἤρχισαν τ' ἀφεντικά των τό 1924, μέ τήν εἰσαγωγήν τοῦ ν. ἑορτολογίου. Τό τραγικόν δέ εἶναι ὅτι ὁμιλοῦν μόνον διά τό τελευταῖον, ὠρυόμενοι ψευδέστατα ὅτι «τό θέμα δέν εἶναι δογματικόν», ἐνῷ, ὅπως προανεφέρθη, οἱ ἴδιοι ἔχουν προχωρήσει τόσον πολύ εἰς τόν ἐφηρμοσμένον Σατανισμόν, ὥστε νά ἔχουν ἐπαναφέρει τήν εἰκονομαχίαν καί τόν Ἀρειανισμόν!!! Καί, ὡς τέλειοι ὑποκριταί πού εἶναι, σοῦ λένε καί κάποιαν «εὐχήν» τοῦ τύπου «Ο Θεός να είναι μαζί σου και καλή μετάνοια»! Ωστόσον, ἡ «εὐχή» αὐτή δέον νά μήν γίνεται ἀποδεκτή, διότι ὅλοι ξέρουμε ποῖος εἶναι «ὁ θεός» τῶν Οὐνιτῶν, τῶν Χιλιαστῶν καί τῶν Εἰκονομάχων! 

Ἐσχάτως, οἱ Οἰκουμενισταί ἔχουν ἐπιστρατεύσει καί νέον ἐργαλεῖον χειραγωγήσεως (=ἀποπλανήσεως) τῶν μαζῶν: τό ἐμβόλιον «κατά» τοῦ κοροναϊοῦ (διάβαζε «ὑπέρ τοῦ κοροναϊοῦ», ἐφόσον προκαλεῖ μεταλλάξεις τοῦ ἰοῦ πού τόν καθιστοῦν ἀνθεκτικώτερον). Χάριν παραδείγματος, διά τήν (ἔμμεσον) ὑποχρεωτικότητα τοῦ ἐμβολιασμοῦ, ὁ «ἐπίσκοπος» Μεσσηνίας κ. Σαββᾶτος ἐδήλωσε τά ἑξῆς φοβερά: «Θά πρέπῃ νά ἰσχύῃ σέ ὅλον τόν πληθυσμόν. Κάθε μέλος τῆς κοινωνίας, ἐάν θέλῃ νά μή διασπείρῃ τόν θάνατον καί τήν καταστροφήν, πρέπει νά ἐμβολιασθῇ.» Ἆραγε ποῦ εἶδεν ὁ «σεβασμιώτατος» τοιαύτην διασποράν θανάτου, πέραν αὐτῆς πού γνωρίζαμε μέχρι τώρα μέ τήν κοινήν γρίππην, διά νά «δικαιολογηθοῦν» οἱ νέες αἱρέσεις (πρβλ. τήν αἰσχράν βλασφημίαν ὅτι διά τῆς Θείας Κοινωνίας δῆθεν μεταδίδεται ὁ κοροναϊός, πού πιστεύει τό 70% τοῦ λαοῦ, συμφώνως μέ μίαν δημοσκόπησιν), τά νέα σχίσματα (ὅπως αὐτό τῆς μεταβολῆς τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα) καί τά δρακόντεια μέτρα, τά ὁποῖα ἔχουν προκαλέσει πολύ περισσοτέρους θανάτους ἀπό αὐτούς πού ἔχει προκαλέσει ὁ ἴδιος ὁ ἰός;

Άγιον Πνεύμα και Εκκλησία στην Πατερική Παράδοση -- Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

 α'. Άγιον Πνεύμα και Εκκλησία.

Η ζωή και η ύπαρξις της Εκκλησίας συνδέονται στενώτατα προς την εν αυτή παρουσίαν του Αγίου Πνεύματος. Η Πεντηκοστή, κατά την οποί­αν απεστάλη το Άγιον Πνεύμα εις τους αποστόλους, ίνα μένη εις τον αιώνα μετ' αυτών και οδηγή αυτούς εις πάσαν την αλήθειαν, αποτελεί την γενέθλιον της Εκκλησίας ημέραν· "ει μη Πνεύμα παρήν, ουκ αν συνέστη η Εκ­κλησία, ει δε συνίσταται η Εκκλησία, εύδηλον ότι το Πνεύμα πάρεστιν", παρατηρεί ο ιερός Χρυσόστομος εις ομιλίαν του εις την Πεντηκοστήν[1]. Η εσωτέρα υφή και δομή της Εκκλησίας, η όλη υπόστασις αυτής είναι πνευ­ματική.

Ως προς την ιδιαιτέραν θέσιν, ην εν τη Εκκλησία έχουν ο Χριστός και το Άγιον Πνεύμα, διδάσκεται υπό των Πατέρων και υπό νεωτέρων περί Εκ­κλησίας και Πνεύματος καθορισμών ότι ο Χριστός αποτελεί την κεφαλήν, το δε Άγιον Πνεύμα την ψυχήν της Εκκλησίας, την ζωοποιούσαν το σώμα αυτής και συνδέουσαν τα μέλη προς την κεφαλήν και προς άλληλα[2].

Ἀπίστευτον: Τὸ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν διωργάνωσε συνέδριον μὲ θέμα τὸν «Ἰσλαμικὸν Πολιτισμόν»!

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ κάποιος νὰ χαρακτηρίσει τὴν ἀκόλουθη εἴδηση ὡς κακόγουστο ἀστεῖο, ἀλλὰ δυστυχῶς εἶναι ἀλήθεια. Τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ Ἔθνος μας ἑορτάζει τὰ 200 χρόνια τῆς ἀπελευθέρωσή μας ἀπὸ τὸν βάρβαρο καὶ ἀπάνθρωπο ἰσλαμικὸ ὀθωμανισμό, τὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν διοργάνωσε Συνέδριο γιὰ τὸν …ἰσλαμικὸ «πολιτισμό»! Δεῖτε τὴν εἴδηση: «Μὲ θέμα “Ἑλληνισμὸς καὶ Ἰσλαμικὸς Πολιτισμός. Οἱ θετικὲς πτυχὲς τῆς ἀλληλεπίδρασης καὶ οἱ προοπτικὲς της”, πραγματοποιεῖται τὴν Τετάρτη 2 καὶ Πέμπτη 3 Ἰουνίου 2021 τὸ 2ο Διεθνὲς Συνέδριο Πολιτισμικῆς Κληρονομιᾶς ποὺ διοργανώνει τὸ Ἰνστιτοῦτο Ἐξωτερικῶν Ὑποθέσεων σὲ συνεργασία μὲ τὸ Ἐθνικὸ καὶ Καποδιστριακὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν. […] Ἡ ἐκδήλωση γίνεται ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδας. Τὸ συνέδριο εἶναι ἐπίκαιρο, στὸ πλαίσιο τῆς συμπλήρωσης τῶν 200 χρόνων ἀπὸ τὴν ἵδρυση τοῦ σύγχρονου ἑλληνικοῦ κράτους […] Ἔχουν κληθεῖ νὰ μιλήσουν ἀκαδημαϊκοί, διπλωμάτες καὶ πολιτικοί, στὴν βάση τῶν ἱστορικῶν δεδομένων καὶ τῶν γεγονότων ποὺ ἀφοροῦν τὴν ἀμφίδρομη ἐπίδραση τοῦ ἑλληνισμοῦ μὲ τὸν ἀραβικὸ κόσμο καὶ τοὺς ἄλλους λαοὺς στὴν εὐρύτερη Μέση Ἀνατολὴ» (Ἱστ. tribune.gr)! Μεταξὺ τῶν ἄλλων στὴν ὀργανωτικὴ ἐπιτροπὴ συμμετέσχε καὶ ἡ κα Ἐλισάβετ Προδρόμου, γνωστὴ ἀπὸ τὴ συμμετοχή της στὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, «ἄνθρωπος» τῆς ἀμερικανικῆς διπλωματίας! Αὐτὸ καὶ μόνο ἀποδεικνύει τὸν πραγματικὸ σκοπὸ τοῦ Συνεδρίου! Ἀλλά, ὁ λαός μας δὲν χρειάζεται «ἐπιστημονικὴ προσέγγιση» τοῦ «ἰσλαμικοῦ πολιτισμοῦ», διότι τὸν βίωσε, ὡς τὴν πλέον κτηνώδη δουλεία τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας! Ἀσφαλῶς θὰ τρίζουν τὰ ἱερὰ ὀστᾶ τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 21!

«Ο.Τ.»

Απολυτίκιον Αγίου Προκοπίου 08 Ιουλίου

 

Τη Η΄ (8η) Ιουλίου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ.

Ότε εβασίλευεν ο ασεβέστατος Διοκλητιανός, αγριώτατα εφέρετο προς τους Χριστιανούς και δεινότατος πολέμιος αυτών εγένετο. Διότι άλλον σκοπόν δεν είχον άπαντες, ηγεμόνες και άρχοντες, ειμή μόνον να εκριζώσουν την ευσέβειαν και να αφανίσουν τους Χριστιανούς, οι άχρηστοι. Επειδή ο παράνομος αυτοκράτωρ έστειλεν εις όλην την οικουμένην προστάγματα, τα οποία έγραφον εις τους αρχηγούς να φροντίσουν με πάσαν επιμέλειαν την τοιαύτην υπόθεσιν. Εξόχως δε έγραψε δόγμα κατά της πόλεως Αιλιέων ταύτα λέγων· «Ο μέγας βασιλεύς και αυτοκράτωρ Διοκλητιανός προστάσσω όλους εκείνους, οίτινες εις εμέ υποτάσσονται, να σπουδάζουν επιμελώς να θεραπεύουν τους μεγάλους και ανικήτους θεούς, να κτίζουν εις αυτούς ναούς, να τους εορτάζουν και να θυσιάζουν καθ’ εκάστην ενώπιον παντός του λαού με την πρέπουσαν παρρησίαν. Και όσοι δεν υποταχθούν εις τούτο το πρόσταγμα, να λαμβάνουν κακόν και επώδυνον θάνατον.

Η αιρετική πατρικία

Κάποια πατρικία, που λεγόταν Κοσμιανή ( 6ος αι. ) ήρθε μια νύχτα να προσκυνήσει τον Πανάγιο Τάφο στην Ιερουσαλήμ. Καθώς πλησίαζε, της παρουσιάσθηκε η Κυρία Θεοτόκος μαζί με άλλες γυναίκες και της είπε : 

-Δεν επιτρέπεται να μπεις εδώ, γιατί δεν είσαι δική μας. 
Το είπε αυτό, γιατί η Κοσμιανή ανήκε στην αίρεση του Σεβήρου. Εκείνη όμως επέμενε και παρακαλούσε να της επιτρέψει την είσοδο. Τότε η Θεοτόκος αποκρίθηκε: 
- Είναι αδύνατο να μπεις εδώ μέσα, αν προηγουμένως δεν έρθεις σε μυστηριακή κοινωνία με εμάς. 
Κατάλαβε τότε η πατρικία ότι η είσοδός της εμποδίζεται επειδή είναι αιρετική, και ότι αν δεν προσέλθει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν πρόκειται να προσκυνήσει τον Πανάγιο Τάφο. 
Έτσι κι έκανε. Πρώτα-πρώτα εγκατέλειψε την αίρεση του Σεβήρου, κι ύστερα μετανοημένη κάλεσε τον διάκονο και μετέλαβε τα άχραντα μυστήρια. Τότε προχώρησε ανεμπόδιστα και προσκύνησε το ζωοποιό μνήμα του Σωτήρος Χριστού.

Ποίον Θεόν δοξολογούν;

Ο διαθρησκειακός συγκρητισμός σχετικοποιεί την ευαγγελικήν αλήθειαν. Προχωρεί ακόμη ούτος και εις το λατρευτικόν επίπεδον. Ορθόδοξοι Ιεράρχαι ή και Πρωθιεράρχαι συμμετέχουν εις πανθρησκειακάς εκδηλώσεις ως της Ασσίζης ή εις κοινάς συμπροσευχάς και δοξολογίας μεθ’ ετεροδόξων και ετεροθρήσκων, και δη Ιουδαίων και Μουσουλμάνων. Διερωτάται τις, ποίον Θεόν δοξολογούν;  Οι Άγιοι Απόστολοι εκήρυττον εις τας Συναγωγάς, αλλά Ιησούν Χριστόν και τούτον Εσταυρωμένον, διό και ηκολούθουν διωγμοί, φυλακίσεις, βασανιστήρια και θάνατοι....

Μας λέτε σεις οι οικουμενιστές, ὅταν ἀποφασίζει ἡ Ἐκκλησία, τὸ ποίμνιο ἀκολουθεῖ.

Σωστό, ἀλλὰ ποιά Ἐκκλησία; Γιατὶ καὶ ἐπὶ Ἀρείου, ἀποφάσισε ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἐπὶ Νεστορίου, καὶ ἐπὶ Βέκκου, καὶ ἐπὶ Εἰκονομαχίας κλπ. Συνοδικὰ μάλιστα! Δὲν ἔχετε διαβάσει τὸν Ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας γιὰ τὴν κατάσταση στην Κωνσταντινούπολη, ὅταν ἀπεδείχθη ὅτι ὁ μὴ ἀκόμη καταδικασμένος Πατριάρχης Νεστόριος (ὅπως ἀκριβῶς ὁ Βαρθολομαῖος στὶς μέρες μας) ἦταν λύκος καὶ ψευδοποιμένας: «ὁ λαὸς τῆς Κωνσταντινούπολης δὲν πηγαίνει πιὰ στὶς ἐκκλησίες του ( τοῦ Νεστορίου), ἐκτὸς ἀπὸ λίγους ἀνόητους καὶ κόλακες...»! Καὶ συμβουλεύει (ο Άγιος Κύριλλος): «μήτε μὴν ὡς διδασκάλῳ προσέχοντες (αὐτῷ), εἰ μένει λύκος ἀντὶ ποιμένος. Τοῖς δέ ... διὰ τὴν ὀρθὴν πίστιν κεχωρισμένοις (αποτειχισμένοις) ἢ καθαιρεθεῖσι παρ᾿ αὐτοῦ, κοινωνοῦμεν ἡμεῖς...»

Kyriake the Great Martyr

Saint Kyriake was the daughter of Christian parents, Dorotheus and Eusebia. She was given her name because she was born on Sunday, the day of the Lord (in Greek, Kyriake). She contested in Nicomedia during the reign of Diocletian, in the year 300. After many bitter torments she was condemned to suffer beheading, but being granted time to pray first, she made her prayer and gave up her holy soul in peace.