Όταν εβασίλευον εις την Αίγυπτον οι τελευταίοι των Πτολεμαίων, εις εκ των οποίων κατά τον παλαιόν καιρόν, όταν αυτοί εξουσίαζον την Παλαιστίνην, είχε συγκεντρώσει τους διδασκάλους των Ιουδαίων και τους είχεν υποχρεώσει να κάμουν την μετέφρασιν της Αγίας Γραφής την καλουμένην των Εβδομήκοντα, εις δε την Ιουδαίαν εβασίλευον οι τελευταίοι των Μακκαβαίων και δη ο μισητός καταστάς εις τους Ιουδαίους βασιλεύς αυτών Αλέξανδρος ο και Ιανναίος (104 – 78 π.Χ.), ήτο εις τα Ιεροσόλυμα ευσεβής τις και Δίκαιος διδάσκαλος των Εβραίων ονόματι Συμεών, όστις και εδέχθη κατόπιν τον Χριστόν εις τας αγκάλας του. Ούτος κατ’ εκείνον τον καιρόν, ογδοήκοντα περίπου έτη προ της ενσάρκου του Χριστού οικονομίας, επιστρέφων μετ’ άλλων διδασκάλων των Εβραίων εις Ιεροσόλυμα εκ τινος υπηρεσίας, εις την οποίαν είχον αποσταλή, συνωμίλει μετ’ αυτών περί διαφόρων ρητών περιεχομένων εις τας βίβλους των Προφητών.
Τη Β΄ (2α) του μηνός Φεβρουαρίου, η ΥΠΑΠΑΝΤΗ του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ότε εδέξατο Αυτόν εις τας αγκάλας αυτού ο Δίκαιος Συμεών.
Παρελθουσών των τεσσαράκοντα ημερών από την σωτήριον ενανθρώπησιν του Κυρίου και την εκ της Αγίας Παρθένου, χωρίς ανδρός, Αυτού γέννησιν, προσεφέρθη ο Κύριος εις το Ιερόν κατά την σημερινήν ημέραν, από την Παναγίαν Μητέρα του και τον Δίκαιον Ιωσήφ, τον μνήστορα της Θεοτόκου, κατά την διάταξιν του σκιώδους και παλαιού Νόμου, ήτοι κατά τον Νόμον του Μωϋσέως, ότι παν άρσεν πρωτότοκον έσται αφιερωμένον τω Θεώ, και την εις τούτον νενομισμένην θυσίαν προσενέγκη, ζεύγος τρυγόνων, ή δύο νεοσσούς περιστερών (Λουκ. β: 22-24 Έξοδ. ιγ:2 Λευϊτ. ιβ: 6-8). Κατά την αυτήν δε ημέραν και ώραν, οδηγηθείς υπό Πνεύματος Αγίου, ευρέθη εκεί παρών και ο ευλαβής και Δίκαιος υπέργηρως Συμεών, περιμένων προ πολλού του Θεού το σωτήριον πριν ίδη τον Χριστόν Κυρίου.
Ορθόδοξος Τύπος (αριθ. φύλλου: 2027) : Δὲν ἀντισκέκονται πιὰ οἱ Ἁγιορεῖτες.
…Τὸ Ἅγιον Ὄρος ἔχασε τὴ φωνή του ἀπέναντι στὶς συγκεκριμένες οἰκουμενιστικὲς πράξεις τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Δὲν τολμοῦν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες νὰ ποῦν δημοσίως αὐτὰ ποὺ ἀδιακόπως ψυθυρίζουν μεταξύ τους. Χάθηκε ἀπὸ τοὺς μεγαλόσχημους τῆς ἁγιορειτικῆς Πολιτείας ἡ παρρησία καὶ αὐξήθηκε ὁ φόβος. Δὲν ἀντισκέκονται πιὰ οἱ Ἁγιορεῖτες.
Γιατί δεν εφαρμόζεις τις εντολές του Θεού;
Λοιπόν, κύριε Κώστα, γνωρίζεις τον Χριστό; Επειδή η Ειρήνη και ο Τάσος είναι φτωχοί σημαίνει πως δεν είναι άνθρωποι; Γιατί περιφρονείς εσύ ο Χριστιανός, δύο παιδιά του Θεού, δύο αδελφούς; Γιατί κλέβεις τους εργάτες σου και μαζεύεις εσύ χρυσάφι, εις βάρος της ιδικής των ευτυχίας; Αν δεν εργασθούν εκείνοι, θα γίνης εσύ πλούσιος; Μπορείς μόνος σου να κινήσης την εργασία σου; Αφού λοιπόν είσθε συμμέτοχοι στους κόπους, γιατί δεν είσθε και στις απολαβές; Αυτή τη δικαιοσύνη σου δίδαξε ο Χριστός; Δεν εδιάβασες πως η πλεονεξία είναι ειδωλολατρεία; Δεν εδιάβασες πως ο Χριστός μας παραγγέλλει να κρατούμε «βαλάντια μη παλαιούμενα» και θησαυρούς απρόσβλητους από τον σκόρο και τους κλέφτες; Πηγαίνεις και ζητείς συγχώρεση από τον Θεό, εζήτησες λοιπόν συγχώρεση πρώτα και από εκείνους που αδικείς; Είσαι γραμμένος σε χριστιανικό σύλλογο. Γιατί λοιπόν δεν έχεις γράψει στο σύλλογο αυτόν και τους εργάτες σου; Τα παιδιά σου, έστω. Ή μήπως όλοι αυτοί έχασαν την πίστη τους από αντίδραση στη δική σου υποκρισία; Είσαι ευσεβής, επειδή είσαι χορτάτος. Εάν κάποιος σου αφαιρέσει την περιουσία σου, θα τον σκοτώσης. Εάν κάποιος σε θίξη, θα τον μισήσης. Εάν όμως κάποιος σε κολακέψη, θα γίνη φίλος σου. Που είναι λοιπόν η χριστιανική σου ζωή; Ο Κύριος σου παραγγέλει να δώσεις τα υπάρχοντά σου στους φτωχούς. Ν’ αγαπάς τους εχθρούς σου, να συγχωρείς…Γιατί δεν εφαρμόζεις τις εντολές του Θεού;
Kἀγὼ ἐπὶ Σοὶ θαρρῶ,
Ανθελληνικό Ελλαδικό Κράτος --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Είναι πρόδηλο, ότι βιώνουμε αντιφατικές και ακατάληπτες πολιτικές στιγμές όπου το ίδιο το Κράτος, διαχωρίζεται δια των πράξεων και παραλείψεών του από το έθνος, υιοθετώντας ακαταλήπτως το ιδεολόγημα του εθνομηδενισμού και της θρησκευτικής ουδετερότητας, κατ’ επιταγή της εγκαθιδρυθησομένης παγκοσμιοποιήσεως και της επελαυνούσης Νέας Τάξης Πραγμάτων, καταστρατηγώντας ιταμώς το εθνικό Σύνταγμα, το οποίο ανυπερθέτως προτάσσει την έννοια του έθνους και της ζώσης Ορθοδόξου παραδόσεως, εις σωρεία διατάξεων, ως δομικά στοιχεία της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας και της πολιτισμικής μας ταυτότητας.
Σημεία των (κακών μας) καιρών -- του Στέλιου Παπαθεμελή, Προέδρου Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ενδέχεται το περιεχόμενο του άρθρου να μη συμπίπτει με τις απόψεις και θέσεις του Ιστολογίου
Την προσοχή σας (και την προσευχή σας) στο κενό που άφησε πριν 13 ακριβώς χρόνια ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Κενό στην διοίκηση τής Εκκλησίας στη δημόσια ζωή τής χώρας, στην ελληνική κοινωνία. Ο λαός έχασε έναν άνθρωπο που τού πρόσφερε, όραμα, δύναμη, αντιστασιακή διάθεση» (Σαράντος Καργάκος): Σ᾽ ἀποζητοῦμε, Χριστόδουλε!…». (28/1/21).
Στις μέρες του εισήγαγε το χαμόγελο στην
Εκκλησία. «Πετοῦσε πάνω ἀπό τά εὐτελῆ καί τούς εὐτελεῖς σάν τόν βασιλικό ἀητό»(Καργάκος).
Η Τουρκία κατάφερε και ακύρωσε κάθε ιδέα για ευρωπαϊκές κυρώσεις μετά τις λεγόμενες «διερευνητικές συνομιλίες» Ελλάδος – Τουρκίας. Κατά τον Έλληνα Υπ. Εξ. «H Τουρκική κατέληξε ότι η διπλωματία των κανονιοφόρων δεν οδηγεί πουθενά». Ίδωμεν!
Ο συνταγματολόγος κ. Κασιμάτης απαντά σε όλες τις απορίες μας σχετικά με τις παραβιάσεις του Συντάγματος
Γ. Κασιμάτης: «Κλεῖστε τίς τηλεοράσεις!» (Τά ἴδια ἔλεγε καί ὁ Ἐπίσκοπος Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης τό 1978.)
Το μεγάλο μυστικό…! -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών
Όλο το πνεύμα του Ευαγγελίου του Χριστού, από τη στιγμή που πραγματοποιούμε την πρώτη κατάδυσή μας στην ιερή κολυμβήθρα του Μυστηρίου του Βαπτίσματος, μας εντάσσει σε μια μεταμορφωτική πορεία. Η πνευματική μας προσπάθεια δεν προσδιορίζεται μόνο ως ακρόαση του λόγου του Θεού και ως εφαρμογή ορισμένων εντολών. Προβάλλεται και διευκρινίζεται σαν μια διαδικασία δημιουργίας νέας ζωής! Θα έλεγε κανείς ότι, μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων της φύσεως του ανθρώπου, η νέα ζωή κατανοείται σαν μια οντολογική μεταβολή με σαφή τον εξελικτικό της χαρακτήρα από την πνευματική νηπιότητα στην ανδρική πνευματική ωριμότητα, εφ’ όσον οφείλουμε να φτάσουμε «οι πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού».
Έτσι το πρόβλημά μας δεν είναι να γίνουμε απλώς καλύτεροι, απ’ ότι είμαστε, σε μια συγκεκριμένη στιγμή αλλά να βιώσουμε την «καλήν άλλοίωσιν» και να γίνουμε «καινή κτίσις». Με τον πνευματικό εξοπλισμό, που μας εφοδιάζει ο μυστηριακός πλούτος της Εκκλησίας μας, οφείλουμε να εισέλθουμε σε μια διαδικασία «υπαρξιακής» αλλαγής. Να απεκδυθούμε τον παλαιό άνθρωπο «συν ταις πράξεσιν αυτού» και να ενδυθούμε «τον νέον τον ανακαινούμενον εις επίγνωσιν κατ’ εικόνα του κτίσαντος αυτόν». Να αποκρούουμε με το δυναμισμό της ζωντανής χριστιανικής μας συνειδήσεως κάθε συσχηματισμό με την εποχή μας («τω αιώνι τούτω») και να αγωνιζόμαστε για μια μεταμόρφωση που θα συντελείται με την ανανέωση «του νοός ημών».
"ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''
Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και
τελειώνει με την επίκλησιν «Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι
της Εκκλησίας θεωρούν την Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της
Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου
και εσώθη η ψυχή μου». Ο Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται
δόξαν ιδικήν του, την δόξαν της Μητρός αυτού. «Την Σην γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν
οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου, καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει
ο Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε
Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να χαθή».
Τη Α΄ (1η) του μηνός ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΤΡΥΦΩΝΟΣ
Τρύφων ο ενδοξότατος Μάρτυς του Χριστού και της ουρανίου αι θείας τρυφής επώνυμος, εγεννήθη εις την πόλιν της Φρυγίας Λάμψακον. Οι γονείς αυτού ήσαν ευσεβείς, πιστεύοντες εις τον αληθινόν Θεόν, αξιωθέντες ούτω να γεννήσουν τέκνον ευσεβέστατον· μάλιστα δε εκ πρώτης ηλικίας ήτο άξιον τέκνον Θεού, καθότι κατώκει εις την ψυχήν αυτού η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος και ιάτρευε πάσαν ασθένειαν, εξόχως δε είχε πολλήν εξουσίαν κατά των δαιμόνων, οίτινες, μόνον το όνομά του εάν ήκουον, έφευγον. Εις πίστωσιν δε των πολλών θαυμάτων, τα οποία ετέλεσε, να γράψωμεν ένα δια να εννοήσητε, από το άκρον του κρασπέδου, το ιμάτιον. Μετά τον θάνατον του Αυγούστου Καίσαρος χρόνους σκδ΄ (224) εβασίλευσεν εις την Ρώμην ο Γορδιανός, όστις ήτο Έλλην, δεν ήτο όμως τόσον σκληρός ως οι πρότερον βασιλεύσαντες, ούτε τους πιστούς εδίωκεν.
Προβατόσχημοι λυκοποιμένες -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω.
Η βιούμενη κατάστασις, ένεκεν της εργαλειοποιήσεως του δημοφιλούς ιού, καθίσταται λίαν αφόρητος και αδιέξοδος, δεδομένου ότι δια της επιβουλής της δημόσιας υγείας, υπό του κράτους, καταλύεται εκ βάθρων το δημοκρατικό μας πολίτευμα, θεμέλιο του οποίου είναι ανυπερθέτως η απρόσκοπτος άσκησις των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων του λαού, τα οποία προδήλως, εν ονόματι του καθολικού εγκλεισμού μας, καταβαραθρώνονται.
Εν τω ως άνω πλαισίω, βιώσαμε άπαντες, κατά την ημέρα των Θεοφανίων, την ρητορική μίσους των συστημικών Μ.Μ.Ε, ματά των εγκαθέτων και τελούντων σε διατεταγμένη υπηρεσία δημοσιογράφων, οι οποίοι εστράφησαν μετά περισσής μισαλλοδοξίας συλλήβδην κατά της ζώσης Ορθοδόξου παραδόσεως, επιτιθέμενοι κατά των Ιερέων, οι οποίοι απεφάσισαν, υπό την τήρηση, κατά τα λοιπά απάντων των προληπτικών μέτρων την διεξαγωγή της Θείας Λειτουργίας.
Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΣΜΟΥ --- του Νικολάου Πανταζή θεολόγου
Ο παρακάτω παράλογος παραλληλισμός και πλήρης θεολογικής ασυναρτησίας συμπερασματικός συνειρμός, στάθηκε απρόσμενη απαρχή μιας πλάνης η οποία κυοφορούσε μακροχρόνια υπερηφάνεια κρυφή και έτεκεν επωδύνως την δεινοτάτη αίρεση του “Επιφανισμού”.
«Άρα κατεποντίσθη εις τα
πελάγη της αιρέσεως η αληθινή Εκκλησία του Χριστού, καίτοι Ούτος είπεν ότι “καὶ
πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς” (Ματθ. 16:18); Μη γένοιτο, αδελφέ μου, να
αποδεχθώμεν τοιαύτην βλασφημίαν» (Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος).
Άσχετοι σήμερα και
απληροφόρητοι πολλοί, πιπιλίζουν ανεπιφύλακτα την πλάνη αυτή, διακυματίζοντας
διάσπαρτα και αδιάκριτα την φτηνή δικαιολογία των “Δύο Άκρων”.
Απ’ άκρων γης μνημονεύεται
το βοθρολυματικό όνομα του δεινοτέρου αιρεσιάρχου πατριάρχου και κάποιοι ακόμη
κάθονται σα δράστες που φοράνε μπεμπιλίνο στ’ ανήμπορα παιδικά καθισματάκια
φορώντας τη σαλιάρα του συμβιβασμού και με θεολογική πιπίλα μπαμπαλίζουν το
“αγκού” της “μέσης βασιλικής οδού” που λέγεται συνύπαρξη “άχρι καιρού”.
Ο π. Επιφάνιος σε σκόπιμο μας οδηγεί συμπέρασμα και ρητορικώς ρωτά:
Η Ιστορία μας δεν θα πρέπει να γίνει θύμα του εθνομηδενισμού -- Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού
Το αίτημα «να ξαναγραφεί η Ιστορία» κυριαρχεί από ετών σε κύκλους διανοουμένων και πολιτικών με αφορμή τα πολιτικά προβλήματα της χώρας με τους γείτονές της. Αυτό σημαίνει την εισαγωγή, μέσα από την εκπαίδευση, μιας κολοβωμένης Ιστορίας για την επίτευξη πολιτικών σκοπιμοτήτων. Με την επιλεκτική στάση απέναντι στις πηγές επιτυγχάνεται η σκόπιμη αναπαραγωγή θέσεων που ευνοούν και προωθούν εθνομηδενιστικούς στόχους.
Τη σκέψη των επιβουλευομένων την Ιστορία μας, αλλά και των ιστοριογράφων συνεργατών τους κατευθύνει ένα πνεύμα «ειρηνισμού», που υποστασιώνει την άποψη ότι αρκούν η απάλειψη των διαιρούντων και ο τονισμός των ενούντων για να αρθεί το «μεσότειχον» (Εφ., 2, 14) μεταξύ εθνών που βρίσκονται σε διάλογο για την επίλυση προβλημάτων στις σχέσεις τους. Η μέθοδος δε αυτή της προβολής των ενούντων και της αποσιώπησης των διαιρούντων εφαρμόζεται και στον Οικουμενισμό, στον διαχριστιανικό διάλογο. Λίγοι όμως μπορούν να κατανοήσουν ότι και στις δύο πλευρές του Οικουμενισμού, Πολιτικού και Θρησκευτικού, το επιδιωκόμενο είναι η εξυπηρέτηση των στόχων και των σχεδίων της αληθινής Υπερδύναμης και της πλανητικής πολιτικής της.
ΙΜΙΑ : Zώσα προσωπική βιωματική μαρτυρία περί του «θερμού επεισοδίου» στα Ίμια τον Ιανουάριο του 1996
Τα ΙΜΙΑ
http://www.youtube.com/watch?v=auGEquCbUuo
http://www.youtube.com/watch?v=k201npJAbHg&feature=related
Άρθρο
Του Μαρίνου Ριτσούδη
Απόστρατου Μάχιμου Υποπλοίαρχου
ΣΝΔ τάξεως 1990
Μου ζητήθηκε να εκφράσω τα προσωπικά βιώματα, τη ψυχική φόρτιση και τη
συναισθηματική έκρηξη, «το κροτάλισμα της καρδιάς των Ελλήνων ανδρών του Π.Ν.»
που έζησα εμπλεκόμενος ή μάλλον μαχόμενος κατά την διάρκεια του «θερμού
επεισοδίου»· ως Έλληνας Μάχιμος Αξιωματικός του Π.Ν. στο νεοαποκτηθέν Α/Γ ΣΑΜΟΣ
και ταυτόχρονα υπερασπιστής της Πατρίδος μας και της Σημαίας μας στα Ιμια το
1996. Δημοσιεύματα υπήρξανε πάρα πολλά με αναφορά και ενδελεχή ανάλυση στις
τακτικές και στα σχέδια, αλλά και στις πολιτικές ευθύνες και στις προεκτάσεις,
στα παρασκηνιακά πολιτικά «παιχνίδια» και στο ρόλο που παίξανε οι «σύμμαχοί
μας». Πέραν αυτού όμως υπήρξε ελάχιστη η αναφορά στο ηθικό φρόνιμα των ανδρών
που λάβανε μέρος, στην ψυχική δοκιμασία, στην εναλλαγή συναισθημάτων που
κυριάρχησε και τούτο αποτελεί παράλειψη αναφοράς, μπορεί και αδικία για όλους
τους Έλληνες, που ζήσανε έστω και με την σκέψη τους και την προσευχή τους την
αγωνία, για την έκβαση, για την ντροπή και τον αποτροπιασμό, για την προδοσία
και τον φόρο τιμής των Εθνομαρτύρων πεσόντων χειριστών του Ε/Π Π.Ν. 21.
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΑΙ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ
Εις το προ διετίας άρθρον μας εν τη «Αγιορειτική Βιβλιοθήκη» περί των τριών Ιεραρχών, περιωρίσθημεν εις την σκιαγράφησιν των ιδιαιτέρων εκάστου πνευματικών χαρισμάτων. Εις το ασκητικόν του ενός, το κοινωνικόν του δευτέρου, το θεολογικόν χάρισμα του τρίτου, ως και εις τους πνευματικούς, κοινωνικούς και θεολογικούς αγώνας των. Εις το παρόν τεύχος του καλού τούτου και συντηρητικού Περιοδικού, θα μεταφέρωμεν τους «τρεις μεγίστους φωστήρας της Τρισηλίου Θεότητος» εντεύθεν της εποχής των κατά δέκα πέντε αιώνας ολοκλήρους, εις τον ιδικόν μας αιώνα, εις την εποχήν μας ειδικώς. Και θα τους θέσωμεν ενώπιον των προβλημάτων του 20ου αιώνος, καταβάλλοντες την προσπάθειαν να διακρίνωμεν τας πιθανάς σκέψεις των και τον τρόπον δράσεως εκάστου, εντός του κλίματος της Ορθοδοξίας.
Τη ΛΑ΄ (31η) Ιανουαρίου, μνήμη των Αγίων και θαυματουργών Αναργύρων ΚΥΡΟΥ και ΙΩΑΝΝΟΥ.
Κύρος και Ιωάννης οι θαυματουργοί Άγιοι Ανάργυροι ήσουν κατά τους χρόνους του ασεβεστάτου βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει 292 και ο μεν περιφανής και λαμπρότατος αστήρ Κύρος εγεννήθη εις την περιφανεστάτην πόλιν της Αιγύπτου Αλεξάνδρειαν, την οποίαν ωκοδόμησεν ο Μέγας Αλέξανδρος και την ωνόμασεν ούτω προς τιμήν του, ο δε Ιωάννης ήτο εκ της Εδέσσης της Μεσοποταμίας ήτις ονομάζεται τώρα κοινώς Ουρφά.
ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΙΣ -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
Μπορεί κανείς νά πιστέψει ὅτι τά τῆς Ἐκκλησίας ἀποίμαντα κάποια ἡμέρα θά βελτιωθοῦν; Μπορεῖ κανείς νά βάλει ὅραμα γιά τήν Ἐκκλησία; Εἶναι δυνατό νά ἀλλάξουν τά κακῶς κείμενα; Εἶναι πιθανό νά ἀρθοῦν οἱ Μητροπολίτες στό ὕψος τῶν περιστάσεων καί νά μελετήσουν τά προβλήματα τῶν κληρικῶν καί τοῦ λαοῦ; Θά μπορέσει ἡ Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας νά ἀναδιοργανώσει τίς διοικητικές της ὑπηρεσίες καί νά ἀσχοληθεῖ μέ τήν ἀναβάθμιση τοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου τῶν ἱερέων; Σέ ὅλα αὐτά τά ἐρωτήματα ἀπαντῶ ἀπερίφραστα: ΟΧΙ. Τίποτα δέν θ᾽ ἀλλάξει στήν Ἐκκλησία. Ὅσο οἱ ἰθύνοντες εἶναι ἀδιάφοροι καί δέν πονοῦν γιά τήν ἀπομάκρυνση τῶν ἀνθρώπων ἀπό τόν Θεό, ἀλλά μοναδική τους ἔγνοια εἶναι ἡ περαιτέρω ἀνάδειξή τους, προκειμένου νά ἱκανοποιήσουν τήν φιλοχρηματία καί φιλοδοξία τους, κανείς δέν μπορεῖ νά εἶναι αἰσιόδοξος. Εἰδικότερα τήν κύρια εὐθύνη ἔχει ὁ ἑκάστοτε Ἀρχιεπίσκοπος. Δυστυχῶς, οἱ τρεῖς τελευταῖοι Ἀρχιεπίσκοποι στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος κινήθηκαν χωρίς ὅραμα γιά τήν Ἐκκλησία.
Σου λείπει ηλεκτρικό κολάρο στο λαιμό για να ανατινάζεται αν ξεπεράσεις λίγο το όριο.
Αντιμετωπίσαμε ως είδος φονικότερες πανδημίες που απειλούσαν το σύνολο ποτέ δεν υποβιβαστήκαμε τόσο πολύ ως είδος https://www.brighteon.com/e964e29b-b759-4b12-96cc-f3330d88fcd4
Ένα ζώο σε αιχμαλωσία έχει εξασφαλισμένη τροφή, εξασφαλισμένη περίθαλψη κι επαρκή χώρο για να κινείται αυτό. Όμως για τα ζώα θεωρείται κακοποίηση και γίνεται αγώνας για να επιστρέψουν στο φυσικό τους περιβάλλον που δε θα έχουν εξασφαλισμένη τροφή, ούτε περίθαλψη ενώ είναι πιθανόν να σκοτωθούν αλλά θα είναι ελεύθερα. Θα ζουν και δε θα επιβιώνουν.
Αναρωτιέμαι
τι θα χρειαστεί για να δημιουργηθούν σύλλογοι προστασίας για το δικαίωμα του
ανθρώπου να αναπνέει χωρίς πανιά στη μούρη, για το δικαίωμα των παιδιών να τρέχουν
να παίζουν με άλλους συνομηλίκους τους και να μην αντιμετωπίζονται ως φορείς
μικροβίων.
Αντιμετωπίσαμε
ως είδος φονικότερες πανδημίες που απειλούσαν το σύνολο ποτέ δεν υποβιβαστήκαμε
τόσο πολύ ως είδος.
Μέσα σε όλα
επέτρεψαν ελάχιστο αριθμό ατόμων μέσα στα καταστήματα κι έτσι δημιούργησαν τις
ουρές! Τώρα σκέφτονται πως να σε ξεφτιλίσουν κι άλλο ελληνάκο, χειρότερα από
ζώο. Πέρσι το Μάιο που δεν υπήρχαν sms όταν άνοιξε η αγορά, υπήρχε φυσιολογική
κίνηση, ελάχιστες ουρές και σχεδόν καθόλου κρούσματα. Το διαπιστώνει κανείς
κοιτώντας τα στοιχεία του Μαΐου.
Το μόνο που
σου λείπει ελληνάκο είναι ηλεκτρικό κολάρο στο λαιμό που να ανατινάζεται αν
ξεπεράσεις λίγο το επιτρεπόμενο όριο.
Μελίνα
Κονταξή
Ιστορικός -
Δρ Βαλκανικού Πολιτισμού
ΠΗΓΗ: http://www.freepen.gr/2021/01/blog-post_524.html
Γιάννης Μάζης: Μακάρι να βγω ψεύτης Η παγίδα του συνυποσχετικού. Ο λόγος που η Τουρκία δεν θέλει Χάγη
------------------------------------------
Δυστυχῶς, Κε Μάζη, εἶναι πλέον κοινή ἐκτίμησις ὅλων τῶν Πατριωτῶν ὅτι δέν θά διαψευσθῆτε! Ὅλες οἱ παγῖδες πού ἀναφέρετε ἔχουν στηθῆ ἀπό τούς ΒΡΩΜΕΡΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΑΣ ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες! Αὐτή εἶναι ἡ ἐξυφαινομένη ΠΡΟΔΟΣΙΑ! Περίμεναν φανατικούς ἀνθέλληνας νά εἶναι στό τιμόνι τῆς Ἑλλάδος, κρίμασι οἷς οἶδε Κύριος, ὅπως εἶναι ὁ Σημίτης, ὁ ΓΑΠ, ὁ Τσίπρας, ὁ Μητσοτάκης κ.ἄ., γιά νά τίς ἐνεργοποιήσουν.
«Κύριε, Κύριε,
ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καί ἴδε» σέ ποία ἀξιοθρήνητη καί ἐλεεινή κατάσταση ἔχει φθάσει ἡ πρωτόθρονη ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλά καί γενικότερα. Διά τάς ἁμαρτίας μας καί διά τήν ἀμέλειά μας παρεχώρησες νά ἐπικρατήσει καί νά κυριαρχήσει ἡ φοβερή αὐτή παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔτσι ὥστε νά εἴμαστε ἀναπολόγητοι ἐνώπιόν Σου. Κλῆρος καί λαός ἐγκαταλείψαμε τήν ὁδόν τῶν ἁγίων Πατέρων μας καί «ἐπορεύθημεν ἐν τοῖς θελήμασιν τῶν καρδιῶν ἡμῶν». Ἔπαυσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας νά ἀποτελοῦν γιά μᾶς παραδείγματα καί πρότυπα πρός μίμηση στούς μέχρι θανάτου ἀγῶνες των γιά τήν διαφύλαξη τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως. Πατοῦμε ἀνερυθριάστως ἐπάνω στά αἵματα τῶν Ἁγίων καί Ἡρώων τῆς Ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, οἱ ὁποῖοι ὑπέρ Αὐτῆς, διά πυρός καί σιδήρου καί ὕδατος ἐτελειώθησαν. «Ἀλλ᾽ ἱκετεύομε τήν σήν ἀνείκαστον ἀγαθότητα. Φεῖσαι ἡμῶν, Κύριε, κατά τό πλῆθος τοῦ ἐλέους Σου καί σῶσον ἡμᾶς» ἀπό τήν φοβερή αὐτή λύμη τῆς παναιρέσεως καί ἀνάδειξε στούς ἐσχάτους αὐτούς χρόνους τῆς γενικῆς ἀποστασίας, στούς ὁποίους ζοῦμε, ἁγίους καί ἀξίους ἱεράρχες, ἀληθινούς μιμητές τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.