Σχόλιο του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα για το ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας Κύπρου

 Ο πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων (ΤΕΕΣ) του Πατριαρχείου Μόσχας Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας σχολίασε το δημοσιευθέν στις 25 Νοεμβρίου 2020 ανακοινωθέν για τα αποτελέσματα της συνεδρίας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου, όπου συζητήθηκε η απόφαση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσόστομο να μνημονεύσει τον επικεφαλής της «Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας» Επιφάνιο Ντουμένκο.

Συνεχίζεται ο διχασμός στην παγκόσμια Ορθοδοξία, για τον οποίο ευθύνεται ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος. Η αντικανονική πράξη, στην οποία προχώρησε στην Ουκρανία, οδηγεί πλέον στην απώλεια της εσωτερικής ενότητας στις κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Τη ΚΖ΄ (27η) Νοεμβρίου, ο Όσιος Πατήρ ημών ΝΑΘΑΝΑΗΛ εν ειρήνη τελειούται.

Ναθαναήλ ο άριστος από τους παλαιούς και θαυμάσιος Αναχωρητής, κτίσας εν κελλίον εις την έρημον κατώκει εις αυτό· τόσην δε υπομονήν έδειξεν ο αείμνηστος εις εκείνο το κελλίον, ώστε δεν ήλλαξε ποτέ τον σκοπόν, τον οποίον έβαλε της σωτηρίας. Εις τας αρχάς όμως, όταν το έκτισεν, εγελάσθη υπό του δαίμονος και εξήλθεν απ’ εκεί και έκτισεν άλλο πλησίον εις την χώραν. Και αφού εστάθη εκεί μήνας τρεις ή τέσσαρας, έρχεται ο δαίμων μίαν νύκτα εις αυτόν, έχων άρματα όμοια με εκείνα τα οποία έχουν οι δήμιοι, με σχήμα στρατιωτικόν, με παλαιά ενδύματα, και έκαμνε μεγάλον κτύπον με τα άρματα, ο δε μακάριος Ναθαναήλ έλεγε προς αυτόν· «Ποίος είσαι όπου με ενοχλείς εις το κελλίον μου»; Και ο δαίμων απεκρίθη λέγων· «Εγώ είμαι εκείνος όστις σε εξέβαλα από το πρώτον κελλίον και τώρα ήλθα πάλιν να σε εκβάλω και απ’ εδώ».

Θησαυρὲ ζωῆς ἀκηράτου,

Nεφέλη φέρουσα τὴν οὐράνιον δρόσον τοῖς ἐπὶ γῆς, λαμπὰς τοῦ ἀπροσίτου φωτός, κλίμαξ ἡ μετάρσιος, δι’ ἧς οἱ ἐπουράνιοι Ἄγγελοι πρὸς ἡμᾶς κατεφοίτησαν, τῶν χειμαζομένων λιμήν, τῶν θλιβομένων χαρά, τῶν ἀδικουμένων προστάτις, τῶν πενθούντων παράκλησις, τῶν ἀβοηθήτων ἡ βοήθεια, τῶν ἀσθενούντων ἡ ῥῶσις, τῶν καταπονουμένων ἡ ἀντίληψις, τῶν τυφλῶν βακτηρία, τῶν πεπλανημένων σωτήριος ὁδηγός, τῶν ἐν ἀνάγκαις ἐπίκουρος ἀσφαλής.

 

Ἀγίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου

Η ΔΙΨΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ -- Του Φώτη Κόντογλου

Χάρισμα του ελληνικού λαού.

Πολλή αγάπη υπάρχει στον βλογημένο λαό μας. Αυτό το είχα καταλάβει και πριν, αλλά τώρα, με τη συμφορά που έπαθα, είδα ένα πράγμα που μ’ έκανε να δακρύζω από χαρά κι από ευγνωμοσύνη. Ναι. Πολλή αγάπη κλείνει στο στήθος του ο λαός μας. Σας βεβαιώνω πως δε λογαριάζω αν τη φανερώνει για το πρόσωπό μου ή για άλλον. Τι σημασία έχουνε τα πρόσωπα; Σημασία έχει ότι υπάρχει γύρω μας αυτός ο ατίμητος θησαυρός, η αγάπη, η συμπόνεση, η φροντίδα για τον άλλον, αδιάφορα ποιον βρίσκει κάθε φορά για να φανερωθεί. Σαν ποτάμι δροσερό τούτη η αγάπη δροσολογά τον πυρωμένο ξέρακα της ζωής μας. Δένει τους ανθρώπους μεταξύ τους και τους δυναμώνει, για τούτο ο μακάριος Παύλος λέγει πως είναι «ο σύνδεσμος της τελειότητος». Σύνδεσμος αγιασμένος, αγκάλιασμα αδελφικό, περίπτυξη με δάκρυα ανακούφισης. Διώχνει μακριά τον εγωισμό, το κακό δηλητήριο, που χωρίζει τους ανθρώπους, ξορκίζει το σατανά τον ανθρωποκτόνο.

The Great Reset (η μεγάλη επανεκκίνηση) -- Toυ ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

[ Από την πλευρά του, ο καθηγητής λοιμωξιολογίας (Σωτήρης Τσιόδρας) ανέφερε ότι «κάθε χρόνο με την εποχική γρίπη, αντιμετωπίζεται αυτό το πρόβλημα στις ΜΕΘ της χώρας μας, και φυσικά και στην καθημερινή ιατρική πρακτική το ότι ο γιατρός συνεννοείται με το συγγενικό περιβάλλον σε έναν άνθρωπο που είναι υπερήλικας, έχει πολλαπλά προβλήματα υγείας, σε έναν άνθρωπο που θα ταλαιπωρηθεί ενδεχομένως και θα παραταθεί η διαδικασία του θανάτου παρά η ίδια η ζωή, γίνεται η επιλογή αυτή. Αυτό το κάνουν οι γιατροί με βαθιά συναίσθηση του καθήκοντος».]                            (CNN Newsroom Πέμπτη, 05 Νοεμβρίου 2020 14:38)

 https://www.facebook.com/mard.po.33/videos/200363658242620

Σχόλιο Κ.Χ. 

Ότι "ο γιατρός συνεννοείται με το συγγενικό περιβάλλον σε έναν άνθρωπο που είναι υπερήλικας, έχει πολλαπλά προβλήματα υγείας, σε έναν άνθρωπο που θα ταλαιπωρηθεί ενδεχομένως και θα παραταθεί η διαδικασία του θανάτου παρά η ίδια η ζωή, γίνεται η επιλογή αυτή", αφορά στήν ... αποσωλήνωση τού (υπερήλικα) ασθενή. Διότι, παρακάτω, "θα ταλαιπωρηθεί ενδεχομένως και θα παραταθεί η διαδικασία του θανάτου παρά η ίδια η ζωή". 

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΕΡΑΤΑ -- τοῦ Δανοῦ ψυχολόγου Nicolai Sennels

Μελετώντας τό μουσουλμανικό μυαλό. Κανείς δέν γεννιέται μαζικός δολοφόνος, βιαστής ἤ βίαιος ἐγκληματίας. Ὁπότε τί εἶναι αὐτό στή μουσουλμανική κουλτούρα πού ἐπηρεάζει τά παιδιά τους μέ ἕναν τρόπο πού κάνει τόσους πολλούς μουσουλμάνους νά βλάπτουν ἄλλους ἀνθρώπους; Ὡς ψυχολόγος σέ μιά φυλακή ἐφήβων στή Δανία, εἶχα μιά μοναδική εὐκαιρία νά μελετήσω τή νοοτροπία τῶν μουσουλμάνων. Τό 70 τοῖς ἑκατό τῶν νεαρῶν παραβατῶν στή Δανία εἶναι μουσουλμάνοι. Ἤμουν σέ θέση νά τούς συγκρίνω μέ μή μουσουλμάνους πελάτες τῆς ἴδιας ἡλικιακῆς ὁμάδας μέ περισσότερο ἤ λιγότερο ἴδιο κοινωνικό ὑπόβαθρο. Ἔβγαλα τό συμπέρασμα ὅτι τό Ἰσλάμ καί ἡ μουσουλμανική κουλτούρα ἔχουν ὁρισμένους ψυχολογικούς μηχανισμούς, πού βλάπτουν τήν ἀνάπτυξη τῶν ἀνθρώπων καί αὐξάνουν τήν ἐγκληματική συμπεριφορά. Γνωρίζω, βέβαια, ὅτι δέν εἶναι ὅλοι οἱ μουσουλμάνοι ἴδιοι καί δέν ἀκολουθοῦν ὅλοι οἱ Μουσουλμάνοι τό βίαιο μήνυμα τοῦ Κορανίου καί τό ἐξίσου ἐνοχλητικό παράδειγμα τοῦ προφήτη τους. Ἀλλά, ὅπως συμβαίνει καί μέ ὅλες τίς ἄλλες θρησκεῖες, ἔτσι καί τό Ἰσλάμ ἐπηρεάζει ἐπίσης τούς ὀπαδούς του καί τήν κουλτούρα πού ἔχουν.

H MANA: ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ! -- τοῦ κ. Δημητρίου Νατσιοῦ, Δασκάλου

Δημοσιεύουμε τό θαυμάσιο αὐτό ἄρθρο τοῦ δασκάλου Δημητρίου Νατσιοῦ, ἑνώνοντας καί ἐμεῖς τή φωνή μας μέ ὅσους ἀγωνίζονται ὑπέρ τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας (ἄνδρας, γυναίκα, παιδιά). Πρέπει νά κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε γιά νά μήν περάσει ὁ καταστροφικός γιά τήν οἰκογένεια καί τήν κοινωνία νόμος, πού θά ἐπιτρέπει τήν υἱοθεσία παιδιῶν ἀπό ὁμοφυλόφιλους καί λεσβίες.

 

Ἀπ’ οὗλα τὰ λαλούμενα  καλοχτυπᾶ ἡ καμπάνα Κι ἀπ’ οὗλα τὰ γλυκύτερα,  γλυκύτερ’ εἶν’ ἡ μάνα (δημοτικὸ)

Στὴν ἀρχὴ τῶν Ἀπομνημονευμάτων του, ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης, διηγεῖται τὸ πῶς σώθηκε ὁ ἴδιος καὶ ἡ φαμελιά του ἀπὸ τοὺς Τούρκους τοῦ Ἀλήπασα. «Γκιζεροῦσαν δεκαοχτὼ ἡμέρες εἰς τὰ δάση κι ἔτρωγαν ἀγριοβέλανα καὶ ἐγὼ βύζαινα», γράφει. Θέλησαν νὰ περάσουν ἕνα γεφύρι ποὺ τὸ «φύλαγαν οἱ Τοῦρκοι» καὶ γιὰ νὰ μὴν κλάψει ὁ νεογέννητος Μακρυγιάννης καὶ «χαθοῦνε ὅλοι», τὸν ἄφησαν στὸ δάσος. «Τότε μετανογάει ἡ μητέρα μου καὶ τοὺς λέει: “Ἡ ἁμαρτία τοῦ βρέφους θὰ μᾶς χάση”. Τοὺς εἶπε “περνᾶτε ἐσεῖς καὶ σύρτε εἰς τὸ τάδε μέρος καὶ σταθῆτε… τὸ παίρνω κι ἂν ἔχω τύχη καὶ δὲν κλάψη, διαβαίνουμε”. Νίκησε τὸ ἀνίκητο μητρικὸ ἔνστικτο. Καί, γράφει ὁ πολύπαθος ἀγωνιστής, «ἡ μητέρα μου καὶ ὁ Θεὸς μᾶς ἔσωσε» (ἐκδ. «Ζαχαρόπουλος», σελ. 178). Ἡ ὡραιότατα ἀσύντακτη τελευταία φράση τοῦ ἥρωα ἐξηγεῖ ὅτι τὶς πρῶτες καταβολὲς τῆς στερέμνιας πίστης καὶ θεοσεβείας του τὶς ὀφείλει στὴν μάνα του ἀλλὰ καὶ ἑρμηνεύει περίτεχνα τὸ πῶς διασώθηκε τὸ Γένος μας σὲ τοῦτο τὸ ἁλίκτυπο, γαλάζιο ἀκρωτήρι τῆς Μεσογείου, στὸ διάβα τῶν αἰώνων. Οἱ μάνες καὶ ὁ Χριστὸς «μᾶς ἔσωσε». Γιατί «ἀπὸ τὴ γῆ βγαίνει νερὸ κι ἀπ’ τὴν ἐλιὰ τὸ λάδι, κι ἀπὸ τὴ μάνα τὴν καλὴ βγαίνει τὸ παλληκάρι», πιστοποιεῖ καὶ ὁ ἄφθαστος... καὶ ἄφθιτος δημοτικός μας στίχος.

Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως

 

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός --- «Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς καὶ ὁ ὁραματισμὸς του γιὰ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος»

«Ὁ Πατροκοσμᾶς1 εἶναι ἀπό τις γνωστότερες ἐκκλησιαστικές μορφές τῶν προεπαναστατικῶν χρόνων, ἀκόμη καί στό χῶρο τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας2, μολονότι ἡ δράση καί προσφορά του δέν ἀνήκουν κυρίως στόν χῶρο τῆς ἐπιστήμης. Αὐτό ἔχει μέ ἔμφαση ὑπογραμμίσει ὁ καθηγητής Gerhard Podskalsky, πού συμπεριέλαβε και τόν Πατροκοσμᾶ σέ καθαρά ἐπιστημονικό ἔργο του, ὡς μοναδική ἐξαίρεση.

Ἀρκοῦν δέ πρός διακρίβωση τῆς σημασίας του γιά το ὑπόδουλο Γένος, ὅσα ἐγκωμιαστικά λέγει γι’ αὐτόν ὁ ἴδιος ὁ γερμανός ἐρευνητής: «Ἐξαιρετικά δημοφιλής ἱεραπόστολος καί ἐθνοδιδάσκαλος». Χαρακτηριστικό παράδειγμα λαϊκοῦ ἱεροκήρυκα, πού «διέθετε μιά θρησκευτική εὐσέβεια ξένη πρός τήν ἀκαδημαϊκή θεολογία»--«Τά κηρύγματά του συγκλόνισαν τό Λαό τόσο ἀπό ἐθνική, ὅσο καί ἀπό θρησκευτική ἄποψη»--γι’ αὐτό ἐθεωροῦντο «ἀπό κοινωνικοπολιτική ἄποψη ἀνατρεπτικά»3. Καί εἶναι γεγονός, ὅτι στό στόμα τοῦ Λαοῦ καί τῶν Τραγουδιῶν του σώθηκε ὁ ἀπόηχος τῶν κηρυγμάτων αὐτοῦ τοῦ μεγάλου διδάχου τοῦ Γένους.

Οι Ευρωπαίοι κάνουν τους ανθρωπιστές με τις πλάτες της Ελλάδας

Ως «χώρα διαλογής» χαρακτήρισε την Ελλάδα ο συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής Αναστάσιος Λαυρέντζος, μιλώντας στον Focus Fm 103,6, σχολιάζοντας τις επιπτώσεις του μεταναστευτικού στην Ελληνική κοινωνία.

Απαντώντας στις ερωτήσεις του δημοσιογράφου Στέφανου Δαμιανίδη υπογράμμισε ότι είναι σαν να έχουμε βάλει εκρηκτικά στη βάση της Ελλάδας!

Τέλος, έκανε λόγω για παρουσία εξτρεμιστικών στοιχείων στα καμπ ανά την Ελλάδα, ενώ δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να έχουν παρεισφρήσει στην ενδοχώρα άντρες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών!

"O.T."

 

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

 

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Νοεμβρίου, ο Όσιος Πατήρ ημών ΝΙΚΩΝ, ο Μετανοείτε, εν ειρήνη τελειούται.

Νίκων ο Όσιος Πατήρ ημών κατήγετο από τον Πολεμωνιακόν Πόντον, υιός μεγιστάνος τινός. Ακούσας δε την θείαν φωνήν του Κυρίου, την λέγουσαν· «Πας ος αφήκεν οικίας ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα …. Εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει» (Ματθ. ιθ: 29), αφήκεν όλα δια τον Χριστόν και επήγεν εις Μοναστήριον, εις το οποίον μετήλθε πάσαν άσκησιν αρετής ο αοίδιμος και υπερέβαλεν όλους τους άλλους Μοναχούς με την άκραν σκληραγωγίαν.

Εκκλησία, Πολιτεία καί ο πλησίον ... κορονοϊός -- Toυ ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

Η αφορμή αυτής τής δημοσίευσης παρέχεται στό τέλος. Από ιστοσελίδα (τοίχο) φέησμπουκ

Εν Κλήσει Ζην 

«Οι λειτουργοί της πολιτείας δεν είναι πλέον διάκονοι του Θεού στο αγαθό.» (Ηρακλής Ρεράκης). Γράψατε, καί πέραν από αυτά, που ορθώς αναφέρατε στό άρθρο σας, οι λειτουργοί τής πολιτείας καπηλεύονται καί παραχαράσσουν ... 

(εκτός από τό «27 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, ...», Λκ. ι΄ καί Δευτερονόμιον ς΄) 

... τό « καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν·». 

Μάς είπαν, όλα τά μέτρα αποβλέπουν στήν προστασία τού (πλησίον ή άλλως) κοινωνικού συνόλου. Τούς ενδιαφέρει η υγεία μας, φροντίζουν γι΄ αυτή, μάς αγαπούν ! Καί σφράγισαν τίς εκκλησιές, διότι οι συναθροίσεις εντός τών Ναών δέν διαφέρουν από τίς όμοιες τών καφενείων, τών γηπέδων, τών θεάτρων κλπ. 

Δέν σκέφθηκαν όμως οι "λειτουργοί" ότι οι μετέχοντες τής θείας Λατρείας, ακουσίως ή εν επιγνώσει, άλλην αιτίαν έχουν ως πρός τό "εν κλήσει ζην". Σέ παρένθεση, η λέξη "εκκλησία" προέρχεται εκ τού ρήματος "εκκλησιάζω" καί όχι εκ τού "συνάγω", τό δέ "εκκλησιάζω" ετυμολογούμενον, προέρχεται από τό "εν-κλήσει-ζώ". Άν κάμνω λάθος διορθώστε με, δέν είμαι Φιλόλογος. 

Στήν εκκλησία δέν "συναγόμαστε", δέν μαζευόμαστε, δέν συναθροιζόμαστε. Μάς απευθύνει κλήση ο πλησίον μας Κύριος. Άν, τώρα, πεί κανείς "καί αυτό τί σημαίνει ;", τού απαντώ μέ αυτό που γράφει ο Προφήτης Ιερεμίας, Κεφ. 23, «23 Θεὸς ἐγγίζων ἐγώ εἰμι, λέγει Κύριος, καὶ οὐχὶ Θεὸς πόρρωθεν.». Στήν Εκκλησία μάς εγγίζει ο άγιος Τριαδικός Θεός καί γι΄ αυτό Του τό άγγιγμα, τό νοητό συνάμα δέ καί υπαρκτό-βιωματικό, συναθροιζόμαστε καί μετέχουμε, ανεξαρτήτως κορονοϊού, κάθε Κυριακή στό Μυστήριο τής Θείας Λατρείας, τής Θείας Ευχαριστίας. 

Καί τέλος, παρεμπιπτόντως, ο ερωτών νομικός τόν Κύριο ημών "ποιός είναι ο πλησίον ;", όπως φαίνεται, άν καί νομκός - "θεολόγος τής εποχής" θά λέγαμε -, δέν ήξερε ποιός, πρωτίστως καί κυρίως, είναι ο πλησίον, ο εγγίζων ! Ήταν δίπλα του, αυτός όμως άλλον ζητούσε. Ήθελε νά αυτοδικαιωθεί. Γι΄ αυτό ο Κύριος τού απάντησε μέ λόγον παραβολικό, τό νόημα τού οποίου φανερώνει η πίστη στόν ενανθρωπήσαντα Θεόν καί Άνθρωπο. Σέ άλλο Κεφάλαιο τής Καινής Διαθήκης, σχετικό μέ απορία τών Μαθητών ( : γιατί απαντά στούς Φαρισαίους μέ παραβολικόν λόγο) ο Κύριος τούς έλυσε τήν απορία

Η αφορμή 

.https://www.facebook.com/iraklis.rerakis/posts/3537255169726777

ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ; -- Του αειμνήστου Στεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Είμαστε χριστιανοί; Ξενίζει το ερώτημα. Κι είναι πράγματι κάπως αναπάντεχο, τουλάχιστον για το περιβάλλον και την εποχή μας. Χρειάζεται ερώτημα; Και βέβαια είμαστε χριστιανοί! Έτσι γεννηθήκαμε. Μ’ αυτό το φρόνημα ανατραφήκαμε, αυτό δηλώνει η ταυτότητά μας. Κι όμως είναι χρήσιμο και αναγκαίο κάποιες φορές να προβληματίζεται κανείς ακόμη και για τα αυτονόητα. Λοιπόν, είμαστε χριστιανοί; Τι μας λέει η συνείδησή μας, τι απαντά η καρδιά μας; Τι αποδεικνύει η ζωή μας; Δεν είναι εύκολο να πεις πως είσαι χριστιανός, όταν αναλογισθείς ότι αυτή η ιδιότητα σε συνιστά ως γνήσιο αντίγραφο του Ιησού Χριστού, ως ένα μικρό μικρό Χριστό. Ο άγιος Ιγνάτιος ο θεοφόρος, του οποίου την καρδιά πύρωνε η αγάπη του Χριστού, ομολογεί ότι «μεγέθους εστίν ο χριστιανισμός», είναι μεγάλο πράγμα ο χριστιανισμός.

Διαβάζω και φρίττω:

…Όταν την 11^η Ιουλίου 1993 αναχωρούσε(σ.σ. : ο γέροντας Σωφρόνιος της Μικτής Μονής του Έσσεξ Αγγλίας), πλήρης ημερών – 97 χρόνων – για την Άνω Ιερουσαλήμ, άφηνε στα πνευματικά του παιδιά στο Μοναστήρι τού Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ τη ζώσα παράδοση της ορθόδοξης διδασκαλίας και ζωής, ώστε και αυτοί να γίνονται όπως ο Γέροντάς τους: σημείο Θεού ζώντος.

«ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ αρ. 91»

----------------------

Η μικτή μονή του Έσσεξ Αγγλίας του “Γέροντα” Σωφρονίου!

 Όταν ο Μέγας Αρσένιος είπε εις την Ρωμαία συγκλητική που του ζήτησε να προσεύχεται γι αυτήν: «είθε ο Θεός να εξαλείψει το μνημόσυνό σου από την σκέψι μου» και αυτό ο Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας Θεόφιλος το ανέλυσεν ότι δεν εννοούσε ο Άγιος κάτι το κακό αλλά δεν ήθελε να την φέρνη εις την σκέψιν, καθ’ ότι ο διάβολος, είπε, πολεμεί τους μοναχούς δια των γυναικών. Τώρα εάν οι μοναχοί της ωραίας Αγγλίας είναι ανώτεροι του Μεγάλου Αρσενίου και δεν πολεμούνται πλέον διά των γυναικών, τότε είναι άξιοι προσκυνήσεως. Αλλά κι άξιοι προσκυνήσεως εάν είναι, το ότι το παράδειγμα των αγίων αυτών δημιουργεί προηγούμενον εις την Εκκλησίαν, αυτό και μόνον νομίζω είναι ένας λόγος να τους παρακαλέσωμεν να διορθώσουν τα του οίκου των.

 

 

«Μήτε ἐν ἀνδρώω Μοναστηρίω γυνή, μήτε ἐν γυναικείω ἀνήρ, καθευδέτω. Παντὸς γὰρ προσκόμματος καὶ σκανδάλου ἔξω εἶναι δεῖ τοὺς πιστοὺς καὶ πρὸς τὸ εὔσχημον καὶ εὐπρόσεδρον τῷ Κυρίῳ, τὸν ἑαυτῶν εὐθετίζειν βίον. εἰ δὲ τις τοῦτο πράξοι, εἴτε Κληρικός εἴη, εἴτε λαϊκός, ἀφοριζέσθω.

(ΜΖʼ Ἱεροῦ Κανόνος Στʼ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

«Ἀπό τοῦ παρόντος ὁρίζομεν μὴ γίνεσθαι διπλοῦν Μοναστήριον, ὅτι σκάνδαλον καὶ πρόσκομμα τοῖς πολλοῖς γίνεται τοῦτο... Μὴ διαιτάσθωσαν ἐν ἑνί Μοναστηρίω. Μοναχοί καί Μοναχαί. μοιχεία γὰρ μεσολαβεῖ τὴν συνδιαίτησιν. Μὴ εχέτω Μοναχός παρρησίαν πρὸς Μονάστριαν ἤ Μονάστρια πρὸς Μοναχόν, ἰδία προσομιλεῖν. Μὴ κοιταζέσθω Μοναχός ἐν γυναικίω Μοναστηρίω, μηδέ συνεσθιέτω Μονάστρια κατὰ μόνας...»

(Κ΄ Ἱεροῦ Κανόνος Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).

Η  Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος κατεδίκασε το 1987 διὰ συνοδικοῦ δικαστηρίου εἰς τὴν ἐσχάτην ποινήν τῆς καθαιρέσεως τὸν ἱερομόναχον Ἄγγελον Ἀναστασίου, μὲ πρωτίστην κατηγορίαν «τὴν σύμπηξιν μικτῆς μοναστικῆς ἀδελφότητος» ἐν Ἀθήναις .....

 

«Απόστρεψον οφθαλμόν από γυναικός ευμόρφου, και μη καταμάνθανε κάλλος αλλότριον· εν κάλλει γυναικός πολλοί επλανήθησαν» (Σειρ. θ:8).

 

Ιδιαιτέρως ηνοχλείτο ο Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ από τας επισκέψεις γυναικών. Δια τούτο παρεκάλεσε τον Ηγούμενον Ησαϊαν να απαγορεύση να έρχονται γυναίκες εις τον λόφον του, τον οποίον είχεν ονομάσει Άθω. (ιδ: 485).

Τό πρωτότυπο γαλλικό κείμενο τῆς συμφωνίας τοῦ 1965 ἀναφέρει ὅτι:

Ὁ Πάπας Παῦλος ὁ ΣΤ´ καί ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας αἴρουν τήν «ἀκοινωνησία» μεταξύ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Συγκεκριμένα ἡ σωστή μετάφραση τῆς παραγράφου 4, ἐδάφιο β´, τῆς συμφωνίας λέγει τά ἑξῆς: «ἀποδοκιμάζουσιν ὡσαύτως καί αἴρουσιν ἀπό τῆς μνήμης καί ἐκ μέσου τῆς Ἐκκλησίας τάς ἀποφάσεις ἀκοινωνησίας (=lessentences d’ excommunication), ὧν ἡ ἀνάμνησις ἐπενεργεῖ μέχρι σήμερον ὡς κώλυμα εἰς τήν ἐν ἀγάπῃ προσέγγισιν, παραδίδουσι δέ αὐτάς τῇ λήθῃ»! Ὁ ἀείμνηστος καθηγητής π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἐπισημαίνει ὅτι «οἱ New York Times μετέδωσαν τήν ἀπό κοινοῦ ἀγγελίαν τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ Φαναρίου τῆς 7ης Δεκεμβρίου 1965 διά τήν ἄρσιν τοῦ excommunicatio (τῆς ἀκοινωνησίας τοῦ Λατινικοῦ κειμένου) εἰς τήν πρώτην σελίδα, ὡς τό τέλος τοῦ σχίσματος τοῦ 1054 καί ὡς τήν ἐπανέναρξιν τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας, πού εἶχε τότε δῆθεν διακοπεῖ. Φαίνεται πλέον σαφῶς, ὅτι τό ἑλληνικόν κείμενον, πού ἀναγγέλλει τήν «ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων», ἦτο τεχνηέντως παραπλανητικόν. Φαίνεται εἶχε σκοπόν νά ἀμβλύνη ἐνδεχομένας ἀρνητικάς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». Ἀπό τά παραπάνω συμπεραίνουμε ὅτι, τοὐλάχιστον γιά τό Φανάρι, (ἀπό Ὀρθοδόξου πλευρᾶς), ὅπως καί γιά τό Βατικανό, «ἀκοινωνησία», «σχίσμα», πλέον δέν ὑφίσταται καί ἡ ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν ἤδη ἔγινε.

«Κύριε, Κύριε,

ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καί ἴδε» σέ ποία ἀξιοθρήνητη καί ἐλεεινή κατάσταση ἔχει φθάσει ἡ πρωτόθρονη ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλά καί γενικότερα. Διά τάς ἁμαρτίας μας καί διά τήν ἀμέλειά μας παρεχώρησες νά ἐπικρατήσει καί νά κυριαρχήσει ἡ φοβερή αὐτή παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔτσι ὥστε νά εἴμαστε ἀναπολόγητοι ἐνώπιόν Σου. Κλῆρος καί λαός ἐγκαταλείψαμε τήν ὁδόν τῶν ἁγίων Πατέρων μας καί «ἐπορεύθημεν ἐν τοῖς θελήμασιν τῶν καρδιῶν ἡμῶν». Ἔπαυσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας νά ἀποτελοῦν γιά μᾶς παραδείγματα καί πρότυπα πρός μίμηση στούς μέχρι θανάτου ἀγῶνες των γιά τήν διαφύλαξη τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως. Πατοῦμε ἀνερυθριάστως ἐπάνω στά αἵματα τῶν Ἁγίων καί Ἡρώων τῆς Ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, οἱ ὁποῖοι ὑπέρ Αὐτῆς, διά πυρός καί σιδήρου καί ὕδατος ἐτελειώθησαν. «Ἀλλ᾽ ἱκετεύομε τήν σήν ἀνείκαστον ἀγαθότητα. Φεῖσαι ἡμῶν, Κύριε, κατά τό πλῆθος τοῦ ἐλέους Σου καί σῶσον ἡμᾶς» ἀπό τήν φοβερή αὐτή λύμη τῆς παναιρέσεως καί ἀνάδειξε στούς ἐσχάτους αὐτούς χρόνους τῆς γενικῆς ἀποστασίας, στούς ὁποίους ζοῦμε, ἁγίους καί ἀξίους ἱεράρχες, ἀληθινούς μιμητές τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Για μια ανήσυχη ησυχία…! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών

Αν θα μπορούσε κανείς να διεισδύσει πραγματικά στον πυρήνα της υπαρξιακής αγωνίας του ανθρώπου, που γεννάται από τον πόθο για ενότητα, θα ανακάλυπτε ακριβώς ότι ο πόθος αυτός προδίδει την ψυχική δίψα του ανθρώπου για ησυχία. Είναι γεγονός ότι ο διασπασμένος και διχασμένος εσωτερικά άνθρωπος, εκείνος τουλάχιστον που βιώνει την ανάγκη για ενότητα σαν μια βασική επιδίωξη της ζωής, στο βάθος της εσώτερης ψυχικής υποστάσεώς του λαχταρά την ησυχία. Εξάλλου, εάν ένας διαταραγμένος από εσωτερικές συγκρούσεις και διασπάσεις άνθρωπος κατέληγε στην ψυχική του συγκρότηση και ενοποίηση, το πρώτο αγαθό που θα γευόταν θάταν ασφαλώς η πνευματική ησυχία, σαν έκφραση της αρμονίας των ψυχικών του καταστάσεων και περιεχομένων. Γι’ αυτό το λόγο το ασκητικό βίωμα, η νηπτική πατερική έρημος, θα πρότεινε, σ’ αυτόν που διψά την ενότητα και τον πόθο του απολύτου, να βιώσει στο ψυχικό χώρο της μοναξιάς την ασκητική ησυχία και την «αναχώρηση» από τα πράγματα του κόσμου. Κι’ εδώ βέβαια θα αντιμετώπιζε κανείς μια «παράλογη» ίσως πραγματικότητα, μια ιδιάζουσα κατάσταση ησυχίας και ψυχικής μοναξιάς.

Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως

 

Μητροπολίτης Ιλαρίωνας: οι χριστιανοί στην Ευρώπη αρχίζουν και αισθάνονται ως υπό διάκριση μειονότητα

 «Κατά τη διάρκεια πολλών ετών οι ηγεσίες των ευρωπαϊκών χωρών μάχονται κατά της λεγόμενης ισλαμοφοβίας και κατά του αντισημιτισμού, αλλά λησμονούν ότι εδώ και χρόνια στην Ευρώπη υπάρχει ένα φαινόμενο όπως η χριστιανοφοβία και η αποσιώπηση της χριστιανικής παραδόσεως, η περιφρόνηση των χριστιανικών συμβόλων, προβλήματα, που μονίμως αντιμετωπίζουν πλέον οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως», τόνισε ο πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων (TEEΣ) του Πατριαρχείου Μόσχας Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας, σχολιάζοντας ένα περιστατικό, το οποίο έγινε γνωστό στα μέσα μαζικής ενημερώσεως, όταν στη Σουηδία ένα παιδί κατά τη φωτογράφηση στο σχολείο αναγκάσθηκε, κατόπιν πιέσεως του φωτογράφου, να αφαιρέσει το σταυρουδάκι, που φορούσε, διότι, όπως του επισημάνθηκε, η ύπαρξη του θρησκευτικού συμβόλου στο στήθος του «μπορεί να προσβάλλει άλλους μαθητές».

Σύμφωνα με τον Σεβασμιώτατο κ. Ιλαρίωνα, το περιστατικό στη Σουηδία, δεν είναι μεμονωμένο.

Τη ΚΕ΄ (25η) Νοεμβρίου, μνήμη της Αγίας και ενδόξου Μεγαλομάρτυρος του Χριστού ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ.

Αικατερίνα η ένδοξος του Χριστού Μεγαλομάρτυς ήτο από την μεγαλόπολιν Αλεξάνδρειαν, ήθλησε δε κατά τον καιρόν των ασεβών βασιλέων Μαξιμιανού, Μαξεντίου και  Μαξιμίνου των βασιλευσάντων κατά τα έτη τε΄ - τιγ΄ (305 – 313). Ο Βίος αυτής και το Μαρτύριον είναι τόσον θαυμαστός, γλυκύς και ηδύτατος, ώστε πάσα ψυχή, ήτις μετά προσοχής αναγινώσκει και ακροάται αυτόν, ευφραίνρται και δροσίζεται και πολύν τον καρπόν συγκομίζει. Η ελπίς της συγκομίσεως των καρπών γεμίζει θάρρος τον γεωργόν και τον κάμνει να μη συλλογίζεται ποσώς κόπον και ιδρώτα, ούτε πάσαν άλλην χειμέριον κακοπάθειαν, αλλά να υπομένη καρτερικώς τας θλίψεις των ανέμων και των υδάτων και αυτής της χιόνος την δριμύτητα, αναμένων μετά πόθου πολλού το θέρος να απολαύση τους καρπούς του. Με την ελπίδα του προσκαίρου κέρδους οι έμποροι, δια να πολλαπλασιάσουν τα χρήματα, δεν συλλογίζονται κακοπάθειαν ουδέ βάσανον, αλλ’ υπομένουν διαφόρους κινδύνους θαλάσσης και στερεάς, και χάνουσι πολλοί την ζωήν των ματαίως και ανωφελώς.

Άγιος Ησαϊας ο Αναχωρητής « 27 κεφάλαια περί τηρήσεως του νου»

Πρόσεχε λοιπόν αδελφέ μου τήν καρδιά σου καί αγρύπνα γιά ν' αντιμετωπίσεις τους εχθρούς σου. Γιατί είναι πανούργοι καί μέ κάθε είδος κακίας. Και πίστεψε μέσα σου βαθιά ότι είναι αδύνατο ο άνθρωπος πού πράττει το κακό, νά πράξει καλά. Γι’ αυτό καί ο Σωτήρας μας μάς δίδαξε να είμαστε προσεκτικοί και άγρυπνοι, λέγοντας• «Ότι είναι στενή η πύλη καί δύσκολος ό δρόμος πού οδηγεί στή ζωή καί είναι λίγοι όσοι τόν βρίσκουν». Πρόσεχε λοιπόν στον εαυτό σου μήπως κάτι άπ' όσα οδηγούν στην απώλεια σέ απομακρύνει από τήν αγάπη του Θεού, καί φύλαγε τήν καρδιά σου καί μήν αμελήσεις καί πεις: «Πώς νά φυλάξω τήν καρδιά μου, αφού είμαι άνθρωπος αμαρτωλός;» Γιατί όταν ο άνθρωπος εγκαταλείψει τις αμαρτίες του καί επιστρέψει στό Θεό μετανοιωμένος, η μετάνοια τόν ξαναγεννά καί τόν κάνει όλον καινούργιο.