Εις τέσσαρα μέρη διαιρείται το ορθώς λέγειν, ευλογημένοι Χριστιανοί. Πρώτον μεν, α δει λέγειν· δεύτερον δε, όσα δει λέγειν· τρίτον, προς ους δει λέγειν· και τέταρτον, οπηνίκα δει λέγειν. Ήτοι όποιος άνθρωπος θέλει να ομιλήση ορθά, πρέπει τέσσαρα πράγματα να σκέπτηται· πρώτον μεν να λέγη εκείνα τα οποία πρέπει να λεχθούν· διότι όστις λέγει εκείνα τα οποία δεν πρέπει να είπη τις, ήτοι αργολογίας, βλασφημίας, φλυαρίας και τα τοιαύτα, εκείνος λέγει πράγματα, τα οποία δεν πρέπει να λέγη τις. Δεύτερον να λέγη όσα πρέπει να λέγωνται, διότι είναι και άλλοι πολλοί λόγοι αγαθοί και ψυχωφελείς, αλλά δεν πρέπει όλους να τους λέγη τις εις μίαν ώραν, μόνον δε όσα είναι πρέπον, τόσα να λέγη· διότι οι λόγοι όλοι της Παλαιάς Γραφής και της Νέας, όλοι μεν είναι καλοί και πρέπει πας Χριστιανός να τους διηγήται, αλλά δεν πρέπει όλους μαζί να λέγη τις, αλλά με ησυχίαν και υπομονήν και με καιρόν κατάλληλον να ομιλή όσα αρμόζουσι. Τρίτον, να μη απευθύνη τις τους λόγους του προς πάντα άνθρωπον, αλλά μόνον προς εκείνους τους οποίους πρέπει, διότι όστις ομιλεί λόγους σωτηριώδεις και περί Θεότητος προς άνθρωπον λιθοκάρδιον και άπιστον, εκείνος πίπτει έξω από την παραγγελίαν του Κυρίου, όστις λέγει εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον· «Μη δώτε το άγιον τοις κυσί, μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς εν τοις ποσίν αυτών, και στραφέντες ρήξωσιν υμάς» (Ματθ. ζ:6). Δια τούτο πρέπει να προσέχη ο άνθρωπος ο λέγων, προς τίνας ανθρώπους λέγει τους λόγους του, δια να μη τους χάση. Τέταρτον· πρέπει να σκέπτηται ο ομιλών, ότι, όταν είναι καιρός του λέγειν, τότε να ομιλή· διότι, εάν θελήση τις έξω του καιρού να λέγη, ήτοι όταν δεν τον ερωτούν ή όταν δεν τον ακροάζωνται, ο τοιούτος ομοιάζει με εκείνον όστις ομιλεί με την σκιάν του.
Τη ΙΗ΄ (18η) του μηνός Οκτωβρίου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού ΛΟΥΚΑ.
Λουκάς ο θείος Ευαγγελιστής και Απόστολος του Κυρίου κατήγετο από την μεγάλην Αντιόχειαν, ιατρός το επάγγελμα, αλλά και άριστος κατά την ζωγραφικήν τέχνην και εντελώς γεγυμνασμένος κατά την έξωθεν σοφίαν κατέχων την Εβραϊκήν και την Συριακήν διάλεκτον. Ούτος διατρίβων εις τας Θήβας της Βοιωτίας και ιατρεύων, κατά τους χρόνους του βασιλέως Τίτου Κλαυδίου εν έτει μβ΄ (42), συνήντησε τον Άγιον Απόστολον Παύλον· και πιστεύσας εις τον Χριστόν απέβαλε την πατρικήν πλάνην. Καθ’ υπαγόρευσιν δε του Αποστόλου Παύλου συνέγραψε και το ίδιον αυτού Άγιον Ευαγγέλιον και απέστειλεν αυτό προς τον ηγεμόνα της Αχαϊας Θεόφιλον, όστις επίστευσεν εις τον Χριστόν· έπειτα συνέγραψε και τας πράξεις των Αποστόλων αποστείλας και αυτάς εις τον ίδιον Θεόφιλον.
Θεολογικοὶ διάλογοι «ἐπὶ ἴσοις ὅροις»: τέχνασµα τοῦ διαβόλου!
Οἱ Οικουμενιστές ἔχουν ἀναγάγει τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους µὲ τοὺς αἱρετικούς, σὲ προσχήµατα, γιὰ νὰ ἐνταθοῦν καὶ ἑδραιωθοῦν οἱ σχέσεις µας, ὡς Ὀρθοδόξων, µὲ αὐτούς. Ἔχει ἀποδειχτεῖ πὼς οἱ διάλογοι δὲν γίνονται πιὰ γιὰ νὰ πειστοῦν οἱ αἱρετικοὶ συνοµιλητές µας γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ «γιὰ νὰ τὰ βροῦµε», ἤτοι: νὰ καταλάβουµε ὅτι «ἡ ἀλήθεια βρίσκεται κάπου στὴ µέση» καὶ νὰ ἑνωθοῦµε! Ὄντως δαιµονικὴ ἀντίληψη καὶ πρακτική! Αὐτὸ ἐπισηµαίνει καὶ ὁ ἀγωνιστὴς καθηγητὴς π. Θεόδωρος Ζήσης: «Οἱ διεξαγόµενοι σήµερα Διάλογοι “ἐπὶ ἴσοις ὅροις” ἀποτελοῦν τέχνασµα τοῦ Διαβόλου, ποὺ ἐπιθυµεῖ νὰ ἐξισώσει τὴν ἀλήθεια µὲ τὸ ψεῦδος, τὴν Ὀρθοδοξία µὲ τὴν αἵρεση. Τὸ “ἐπὶ ἴσοις ὅροις” σηµαίνει ὅτι ἀποδέχονται οἱ διαλεγόµενοι ὅτι µπορεῖ νὰ ἔχουν τὴν ἀλήθεια καὶ οἱ δύο πλευρές· δὲν ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια ἀποκλειστικὰ στὴ µία πλευρά. Καὶ µόνον ἡ ἀποδοχὴ αὐτοῦ τοῦ ὅρου σηµαίνει ὅτι ἀµφιβάλλουµε γιὰ τὸ ἂν ὁ Χριστός, ἡ Ἐκκλησία, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες ἔχουν καὶ διδάσκουν τὴν ἀλήθεια. Ἂν στὴν “ἐπὶ ἴσοις ὅροις” συζήτηση τῶν ἀληθειῶν τῆς πίστεως, λόγω ρητορικῆς δεινότητος τῶν αἱρετικῶν, ὑψηλοτέρου µορφωτικοῦ ἐπιπέδου, διαλεκτικῆς ἱκανότητος ὑπερισχύσουν τῶν ἀσθενεστέρων εἰς αὐτὰ Ὀρθοδόξων ἢ τοὺς ἐξαναγκάσουν µὲ διαφόρους τρόπους, ὅπως ἔγινε στὴν Φερράρα-Φλωρεντία, νὰ δεχθοῦν τὰ τῶν αἱρετικῶν, αὐτὸ σηµαίνει ὅτι βρέθηκε ἡ ἀλήθεια;»!
Ἀπευθύνεται εἰς ὅλους μας -- «ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ» -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Μιὰ παραινετικὴ λέξη ποὺ τὴν ἀκοῦμε ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ στὴ Θεία Λειτουργία. Τὴ λέει ὁ ἱερέας πρὶν τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, καὶ ἐπαναλαμβάνεται πρὶν τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα. Ἡ λέξη «πρόσχωμεν», εἶναι ὑποτακτικὴ παραινετική α´ προσώπου πληθυντικοῦ, τοῦ ρήματος προσέχω, καὶ σημαίνει: ἄς προσέξουμε. Τὶ νὰ προσέξουμε; Ἀσφαλῶς τὸ περιεχόμενο καὶ τὰ νοήματα τῆς ἀποστολικῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Ἐπίσης τὴ λέξη «πρόσχωμεν», τὴν ἀκοῦμε πρὶν τὴν ἐκφώνηση τοῦ ἱερέα: «Τὰ Ἅγια τοῖς ἁγίοις». Σὲ τούτη τὴν περίπτωση, ἐπιστρατεύεται ἡ προσοχή μας στὸ Μυστήριο τῆς Θ. Εὐχαριστίας, καὶ ἰδιαίτερα, στὴν ὕστατη ἐσωτερικὴ προσοχὴ καὶ συναίσθηση τῆς θείας Μετάληψης, στὴν ὁποία ἤδη βαδίζουμε «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης». Τὶ σημαίνει ὅμως, προσέχω; Σημαίνει: ἐπικεντρώνω τὴ σκέψη καὶ τὶς αἰσθήσεις μου σὲ κάτι πολὺ σημαντικὸ καὶ ἐνδιαφέρον, ποὺ πρόκειται νὰ συμβεῖ.
Άς εξετάζη δε κάθε άνθρωπος με προσοχήν τον εαυτόν του
Ώστε οποιοσδήποτε τρώγει τον άρτον αυτόν και πίνει το ποτήριον της κοινωνίας του Κυρίου αναξίως, θα είναι ένοχος δι’ ασέβειαν και βεβήλωσιν, την οποίαν αποτολμά εις το σώμα και το αίμα του Κυρίου. Άς εξετάζη δε κάθε άνθρωπος με προσοχήν τον εαυτόν του και αφού προετοιμασθή με την εξέτασιν αυτήν, τότε άς τρώγη από τον καθαγιασμένον άρτον και άς πίνη από το καθαγιασμένον ποτήριον. Διότι εκείνος, που τρώγει και πίνει αναξίως από τον καθαγιασμένον άρτον και οίνον, τρώγει και πίνει κατάκριμα και καταδίκην εις τον εαυτόν του, επειδή δεν κάνει διάκρισιν του σώματος και του αίματος του Κυρίου, αλλά μεταχειρίζεται και τρώγει ταύτα, σαν να ήσαν κοιναί τροφαί. Διότι δε αναξίως και χωρίς δοκιμασίαν του εαυτού σας τρώγετε και πίνετε το σώμα και το αίμα του Κυρίου, δι’ αυτό υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και απέθαναν αρκετοί. Διότι, εάν ανεκρίναμεν και εξετάζαμεν με φόβον Θεού τον εαυτόν μας προτού να προσέλθωμεν εις την θείαν Κοινωνίαν, δεν θα κατεδικαζόμεθα από τον Θεόν με αυτού του είδους τας τιμωρίας. (Α Κορ. ΙΑ: 27-31).
Ενδιαφέροντα κείμενα
ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΙΣ(Ιερομόναχος Θεοδώρητος Μαύρος)
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Toυ Μακαριστού Πατριάρχου Ιεροσολύμων Διοδώρου:
Να διατί ελάβομεν την απόφασιν να διακόψωμεν τον διάλογον με τους παποαιρετικούς. Διότι οι παποαιρετικοί είναι αμετακίνητοι εις την κακοδοξίαν των και την πλάνην των. Σκοπός των είναι η εξαφάνισις της Ορθοδοξίας και η επικράτησις του Παπισμού και του Οικουμενισμού. Τα πρόσφατα γεγονότα της Ουκρανίας το επιβεβαιώνουν κατά τρόπον αναμφισβήτητον. Δι’αυτό και ημείς θα προχωρήσωμεν, έστω και μόνοι, εις τον αγώνα δια την άμυναν της αγίας μας Ορθοδοξίας. Διότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη μας Ελπίς.
Ο ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΕ ΚΑΙ Η “ΑΠΑΤΕΩΝΙΑ” ΤΟΥ ΟΗΕ
Του Παναγιώτη Αποστόλου
Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου
Προ ημερών το Bloomberg με έδρα το Μανχάταν των ΗΠΑ, ανέφερε ότι η Γερμανία είναι δέσμια με τις οικονομικές δεσμεύσεις της προς την Τουρκία, και πως ανησυχεί πολύ ότι η Τουρκία θα υπονόμευε την συμφωνία στο “μεταναστευτικό” και θα της έστελνε καραβάνια παράνομων μεταναστών, εάν υλοποιούσε οικονομικές κυρώσεις της ΕΕ προς την Τουρκία. Η κυριότερη δε επισήμανση του Bloomberg ήταν ότι, από την στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορούσε να προστατέψει μέλη της (Ελλάδα και Κύπρο) από την τουρκική προκλητικότητα και επιθετικότητα, ποιος ο λόγος ύπαρξής της; Από τη στιγμή, όπως επισημαίνεται ιδιαίτερα, κράτη μέλη της ΕΕ αντιμετωπίζουν εδαφικές διεκδικήσεις από μια τρίτη γειτονική χώρα;
ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ -- Παναγιώτου Σωτ. Γκιουλέ
Πατερικός θεολογικός λόγος εις το μέγα Μυστήριον της Σταυρώσεως του σαρκωθέντος Υιού και Λόγου του Θεού.
«Φοβερόν και παράδοξον Μυστήριον σήμερον ενεργούμενον καθοράται· ο αναφής κρατείται· δεσμείται ο λύων τον Αδάμ της κατάρας· ο ετάζων καρδίας και νεφρούς, αδίκως ετάζεται ειρκτή κατακλείεται ο την άβυσσον κλείσας· Πιλάτω παρίσταται, ω τρόμω παρίστανται ουρανών αι δυνάμεις· ραπίζεται χειρί του πλάσματος ο Πλάστης· ξύλω κατακρίνεται ο κρίνων ζώντας και νεκρούς· τάφω κατακλείεται ο καθαιρέτης του Άδου. Ο πάντα φέρων συμπαθώς και πάντας σώσας της αράς, ανεξίκακε Κύριε, δόξα σοι» (ζ΄ Ιδιόμελον του Εσπερινού της Μεγάλης Παρασκευής).
Όντως φοβερό και παράδοξο μυστήριο φαίνεται να ενεργείται σήμερον! Αυτός, που δεν ψαύεται με τις ανθρώπινες αισθήσεις, συλλαμβάνεται και κρατείται από τους ανθρώπους! Δέσμιος γίνεται ο λύων τον Αδάμ από την κατάρα της παρακοής και της πτώσεως!
Τη ΙΖ΄ (17η) Οκτωβρίου, μνήμη του Αγίου Προφήτου ΩΣΗΕ.
Ωσηέ ο ένδοξος Προφήτης ήτο από την φυλήν του Ισάχαρ υιός Βεηρεί (ή Βενιή), εκ Γαλεμώθ (ή Βαλεθώμ)· ερμηνεύεται δε ο Ωσηέ Ελληνιστί σωζόμενος ή φύλαξ ή σκιάζων. Αφ’ ου δε ούτος προεφήτευσε πολλά κατά του Ισραήλ, έδωκε και σημείον παράδοξον, ότι θέλει έλθει ο Κύριος εις την γην και θέλει συναναστραφή με τους ανθρώπους, και ότι θέλουν αναφυή δώδεκα δρυς, αι οποίαι θα ακολουθώσι και θα υπακούωσιν εις τον επί γης φανέντα Θεόν, όστις θέλει σώσει όλην την γην. Αποθανών δε ούτος εν ειρήνη, ετάφη εις την γην αυτού. Προέλαβε δε την του Χριστού έλευσιν έτη ωκβ΄ (822).
Όσον εργάζεται κανείς τις εντολές, ανάλογα και αποκαλύπτεται ο Χριστός
Αν προσέξει κανείς, στο βίο και τη διδασκαλία των αγίων Πατέρων, θα διακρίνει ότι όλοι, σε όλα τα στάδια της ζωής τους, εκινούντο στον κοινό χώρο των εντολών του Χριστού. Δηλαδή δεν έφευγε ο νους και η βούλησή τους έξω από την περιοχή των ζωοποιών και θεοποιών εντολών, μέσα στις οποίες είναι μυστικά κρυμμένος ο ίδιος ο Χριστός. Και είναι δεδομένον, ότι όσον εργάζεται κανείς τις εντολές, ανάλογα και αποκαλύπτεται ο Χριστός στην καρδιά, στο νου, σ’ όλη την ψυχή όπως λέγει ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής. Με άλλα λόγια η αφετηρία του βίου τους, κοινώς ήταν βιβλική, γι’αυτό και η διδασκαλία είναι εμπειρική ανάπτυξη του Ευαγγελίου, του οποίου σαρκωμένες εικόνες έγιναν οι ίδιοι.
Το όνειρο του μπακάλη στην Κρήτη που αποκάλυψε τον «Άγιο Τσιτέρη» | Όσιοι μάρτυρες Ισίδωρος και τα τέκνα του
Ὄντως θαυμαστή ἱστορία, ἔνδειξις ὅτι ὁ Θεός δέν ἔχει ἐγκαταλείψει ἀκόμη τήν ἁγιοτόκον Ἑλλάδα!
«Δίκαιος ει Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις σου».
Ένας γέροντας άγιος και ασκητής παρεκάλεσε μία φορά τον Κύριο να του διδάξη ποιά είναι η κρίση του. Διότι, είπε, βλέπω άλλοτε μεν ανθρώπους δικαίους και ευλαβείς να βρίσκωνται σε μεγάλη φτώχεια και δυστυχία. Άλλοτε πάλι βλέπω άδικους και αμαρτωλούς να είναι σε μεγάλο πλούτο και ανάπαυση. Άλλοτε πάλι πολλοί δίκαιοι και ευλαβείς να αδικούνται και να βασανίζωνται άδικα, πολλοί δε άδικοι και άξιοι θανάτου αμαρτωλοί και παράνομοι να ζουν και να πλουτίζουν. Τότε άκουσε φωνή που του έλεγε.
Μη ζητάς εκείνα τα οποία δεν φτάνει ο νους και γνώση σου, μήτε να ερευνάς τα απόκρυφα. Διότι οι κρίσεις του Θεού είναι άβυσσος και βάθος μέγα και πολύ. Πλην όμως επειδή ζήτησες να μάθης κατέβα στον κόσμο και κάθισε στο τάδε μέρος και πρόσεχε εκείνα που θα δης, για να καταλάβης μικρό μέρος από τις κρίσεις του Θεού και να γνωρίσης πως είναι ανεξερεύνητη και ανεξιχνίαστη η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση.
Ο νοών νοείτω…
Σας λέγω δε να προσέχετε, διότι εγώ γνωρίζω τούτο, ότι μετά την αναχώρησίν μου θα εισέλθουν μεταξύ σας ψευδοδιδάσκαλοι και πλάνοι σαν άλλοι λύκοι άγριοι και σκληροί, που αλύπητα θα διαρπάζουν το ποίμνιον βλάπτοντες και αφανίζοντες τας ψυχάς των λογικών προβάτων.
(λόγια του Αποστόλου Παύλου : Πράξεις: Κ, 29).
-------------------------
https://katakomviki-ecclesia.blogspot.com/2020/10/1973.html#more
Όπως εδώ:
ο ματθαιϊκός αρχιεπίσκοπος Ανδρέας υπέγραψε το 1973 στην Γενεύη την διδασκαλία της ΡΟΕΔ, ήτοι την αναγνώριση των φλωρινικών, και την καταδίκη της κρατούσας από μελλοντική πανορθόδοξη σύνοδο ...κατά τα άλλα για τους ματθαιϊκούς οι φλωρινικοί είναι ανίεροι
και οι Ν/γίτες με άκυρα μυστήρια.
[Τα ντοκουμέντα απο τον ματθαιϊκό επίσκοπο Κήρυκο ]
ΥΣ
ΑΡΚΕΤΑ ΠΙΑ
δεν επιθυμώ διάλογο με κανέναν
όποιος θέλει να πει την γνώμη του να μην απευθυνθεί σε εμένα
*** εάν τα ντοκουμέντα είναι συκοφαντίες υπάρχει η πηγή για τις νόμιμες διαδικασίες
ΤΕΛΟΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΘΑΙΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
π.Γρηγόριος Ζιώγος
Tο μαρτύριον της συνειδήσεως περί του οποίου έγραφεν ο Απ. Παύλος :
Η γαρ καύχησις ημών αύτη εστί, το μαρτύριον της συνειδήσεως ημών (Β΄Κορ. Β: 12), μαρτύριον το οποίον είναι όχι μόνον επίπονον, καθώς είναι γεγραμμένον εις το Γεροντικόν : δος αίμα και λάβε πνεύμα, αλλά είναι και πολυχρόνιον, διότι διαμένει εις όλη τη ζωήν μας. Το μαρτύριον δε τούτο συνίσταται κυρίως εις το να υπομείνωμεν μετά μεγάλης ανδρείας και ευχαριστίας όλα τα θλιβερά, τα οποία μας ακολουθούν είτε εκ δαιμόνων, είτε εξ ανθρώπων είτε και εκ της διεφθαρμένης και νοσηράς φύσεώς μας. Προς τούτοις δε μαρτύριον είναι και το να πολεμώμεν και να αντιστεκώμεθα γενναίως εναντίον των πονηρών, αισχρών και βλάσφημων λογισμών, και να μη συνδυάζωμεν φιλικώς ή να συγκατατιθέμεθα εις αυτούς, δι’ ο περί του μαρτυρίου τούτου είπεν ο Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός, ότι «οι Πατέρες αντί μαρτυρίου αισθητού, κατά συνείδησιν εμαρτύρησαν, έχοντες αντί θανάτου σωματικού, τον κατά προαίρεσιν». Και ο Θεολόγος Γρηγόριος λέγει περί του μαρτυρίου τούτου : «και ούτος δεινός πόλεμος, και αύτη παράταξις μεγάλη, και τούτο μέγα τρόπαιον».
ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΑΓΙΟΥ -- Αθωνικά άνθη
Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, στην «Ασματική Ακολουθία των Αγιορειτών αγίων Πατέρων», ανυμνολογεί όχι μονάχα τους γνωστούς Αγίους, που ηγίασαν στις ιερές Μονές, στις Σκήτες, στις ερημικές Καλύβες και στις «οπές της γης», τους οποίους ονομάζει επωνύμους, αλλά περιλαμβάνει και τα πλήθη των αγνώστων Οσίων, των ανωνύμων εκείνων, που μόνο ο Θεός ετίμησε την αγιότητά τους, γιατί παρεκάλεσαν να μείνουν άγνωστοι και να ξεχασθούν από τους ανθρώπους. Η ταπείνωσή τους εκεί τους ωδήγησε.
Πραγματικά στα ιερά εδάφη των Ερήμων του Αγίου Όρους έχουν ταφεί άγια σώματα και ο διερχόμενος απ΄ εκεί ανύποπτος προσκυνητής, δέχεται μυροβόλους ριπές στις αισθήσεις του. Πρόκειται για Οσίους, που έζησαν και εκοιμήθησαν εν Κυρίω άγνωστοι. Είχα προσωπική πείρα των αφανών αυτών αγίων, όταν έγραφα στη νεότητά μου: «Κέριναι, χλωμαί και ευγενικαί υπάρξεις, που εθυσίασαν τα πάντα και, «ίνα Χριστόν κερδίσωσιν», «ηγήσαντο πάντα σκύβαλα» και ετάκησαν με την ιδίαν των φλόγα, ήρεμα, γαλήνια, και εξέπνευσαν γονατιστοί εις τα σκιόφωτα των πτωχών και υγρών φωλεών των, ψυχαί καθαραί, «ων ουκ ην άξιος ο κόσμος…». Ήλθον άγνωστοι εν μέσω αγνώστων, ξένοι και πάροικοι, διαβάντες εις την αντίπεραν όχθην του θείου φωτός, από του θανάτου εις την ζωήν, αθόρυβα, οσιακά, μόνοι, ταπεινοί και άγνωστοι, καταξιωθέντες, «ίνα, καν αποθάνωσι, ζήσωνται» («Μεταξύ ουρανού και γης», σ. 46). Αυτών των αγνώστων Οσίων τα σώματα μυροβολούν κάτω από την γη.
ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΗ ΝΙΚΗ
O ,τι καί νά κάνουν οἱ ὑπηρέτες τῆς Νέας Τάξης στό τέλος θά ἡττηθοῦν! Αὐτό νά τό βάλουν καλά στό μυαλό τους. Νά τό ἔχουμε καί ἐμεῖς καλά στό μυαλό μας, γιά νά εἴμαστε αἰσιόδοξοι καί μαχητικοί. Ἀνθρωπίνως ἡ κατάσταση σήμερα εἶναι πολύ δύσκολη. Φαντάζει ἀδιέξοδη. Θεανθρωπίνως ὅμως εἶναι πανεύκολη καί μέ πολύ αἰσιόδοξη προοπτική, διότι ἀκριβῶς «τό ἀδιέξοδο τῶν ἀνθρώπων εἶναι τό κατ᾽ ἐξοχήν πεδίο δράσεως τοῦ Θεοῦ. Χρειάζεται λοιπόν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Χωρίς νά ἐπιτρέψει ὁ Θεός, δέν πέφτει οὔτε μία τρίχα ἀπό τά μαλλιά μας. Ὅλα –καί ὅταν λέμε ὅλα, ἐννοοῦμε ὅλα– εὑρίσκονται ὑπό τόν ἀπόλυτο –στόν ὑπέρτατο βαθμό– ἔλεγχο τῆς κραταιᾶς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ μας καί τῆς πρόνοιας καί πατρικῆς μέριμνας τοῦ παντοδύναμου Πατέρα μας.
Τη ΙΣΤ΄ (16η) του μηνός Οκτωβρίου μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΛΟΓΓΙΝΟΥ του Επισκόπου.
Λογγίνος, ο Άγιος Μάρτυς, ο Εκατόνταρχος, ήτο Ιουδαίος το γένος, ζων κατά τας ημέρας της ενσάρκου οικονομίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, υπηρέτει δε ως εκατόνταρχος εις την υπηρεσίαν του Πιλάτου. Ούτος κατά την ημέραν καθ’ ην ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός δια την άπειρον αυτού ευσπλαγχνίαν εσταυρώθη κατά το ανθρώπινον δια να μας λυτρώση από την προπατορικήν παράβασιν, προσετάχθη από τον Πιλάτον να φυλάττη μετά των στρατιωτών του το Σώμα του Ιησού.
«Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14).
Δυστυχῶς, ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος καὶ τῆς εὐλογίας ἀφοῦ «ἔφαγεν καὶ ἐνεπλήσθη, ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος λαὸς τοῦ Θεοῦ, διότι ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη» (Δευτ. 32, 15).
Καὶ ἀπέστη ἐκ τοῦ Σωτῆρος αὐτοῦ Θεοῦ λέγων: «Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14). Οὕτω περιῆλθομεν εἰς ἠθικὴν ἐξαχρείωσιν καὶ χαλάρωσιν, ἐφ᾽ ὅσον οἱ ἄρχοντες ἡμῶν ἐψήφισαν νόμους βδελυροὺς ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ. Ὡς τὸν πολιτικὸν γάμον, τὴν νομιμοποίησιν τῶν ἀμβλώσεων, τὴν ἐλευθέραν συμβίωσιν τοῦ αὐτοῦ φύλου, τὸν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων, τὴν ὑποβάθμισιν καὶ περιφρόνησιν τῆς πατροπαραδότου ἀρχαίας γλώσσης, τὴν προαιρετικότητα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τὴν ἀνέγερσιν μουσουλμανικοῦ τεμένους (παραθεωροῦντες τὸ τάμα τοῦ Ἔθνους), τὴν κατασκευὴν ἀποτεφροτικῶν κλιβάνων κ.ἄ.
“O εις και η Αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία"
Στα θέματα της πίστεως και της αγιοπνευματικής εκκλησιαστικής διοργανώσεως ουδεμία αξία ή σημασία έχουν αποφάσεις, που λαμβάνονται κατά πλειονοψηφία ή ακόμη και παμψηφία, εάν έρχωνται σε αντίθεση και σύγκρουση με τα δόγματα και τους κανόνες της Εκκλησίας. Στις περιπτώσεις αυτές έχει απόλυτη εφαρμογή η αρχή: «Ο εις και η αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία». Με βάση την αρχή αυτή διασφαλίσθηκε η Ορθοδοξία δια μέσου των αιώνων και συνετρίβησαν οι αιρέσεις και τα σχίσματα. Αρκεί να θυμηθούμε τι συνέβη κατά την επί δεκαετίες κυριαρχία των Αρειανών κατά τον Δ΄ αιώνα, ότε η πλειονοψηφία ή και η παμψηφία πολυαρίθμων Συνόδων, που αποδείχθησαν ληστρικές ή ψευδοσύνοδοι, ετάχθησαν υπέρ της αιρέσεως του Αρείου και εναντίον της Ορθοδοξίας. Οι Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας όχι μόνο δεν υπετάχθησαν στις αποφάσεις αυτές των ψευδοσυνόδων, αλλά όρθωσαν το ανάστημά τους επί των επάλξεων της Ορθοδοξίας, όπως ο Μέγας Αθανάσιος. Είναι ίσως η συγκλονιστικώτερη περίπτωση στην εκκλησιαστική ιστορία, που επιβεβαιώθηκε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, ότι «Ο εις και η αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία». Εάν ο Μέγας Αθανάσιος συνεμορφώνετο με την αρχή της πλειονοψηφίας και υπετάσσετο εις τις αντικανονικές και αντορθόδοξες αποφάσεις της, θα επρόδιδε την ιδιότητά του, ως αληθινού ορθοδόξου Ιεράρχου και Επισκόπου, που έχει σαν ύψιστη αποστολή την προάσπιση μέχρι θανάτου της εμπιστευθείσης σε κάθε αληθινό επίσκοπο Ιεράς Παρακαταθήκης, της αποκαλυφθείσης από τον Εσταυρωμένο Θεό της Αγάπης, Αληθείας και τότε αντί της Κυριακής της Ορθοδοξίας θα εορτάζετο ο θρίαμβος της Αιρέσεως και στη θέση του Μεγάλου Αθανασίου θα δοξολογείτο ο Άρειος!
(Από το βιβλίον «Η Μεγάλη Προδοσία» του Καθηγητού κ.
Κων/νου Δωρ. Μουρατίδου).