«Εἶμαι πεπεισμένος ἀκριβῶς, ὅτι ὅσον ἀπομακρύνομαι ἀπό αὐτόν καί τούς ὁμοίους του (ἐνν. τούς λατινόφρονες), προσεγγίζω στόν Θεό καί σέ ὅλους τούς πιστούς καί ἁγίους πατέρες, καί ὅπως ἀκριβῶς χωρίζομαι ἀπό αὐτούς, ἔτσι ἑνώνομαι μέ τήν ἀλήθεια καί τούς ἁγίους πατέρες, τούς Θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε ὅπως ἀκριβῶς, ἄν πείθομαι σέ αὐτούς πού συνέθεσαν αὐτά, τόσο ἀπομακρύνομαι ἀπό τήν ἀλήθεια καί ἀπό τούς μακαρίους διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας.
Αν προκαλούνται οι μουσουλμάνοι των συνόρων να μην κοιτούν προς την Ελλάδα και τον Σταυρό!
Πριν από λίγες ημέρες, ένας μεγάλος φωτεινός Σταυρός τοποθετήθηκε στον περιβάλλοντα χώρο της Ιεράς Μονής Αγίας Σκέπης – Αγίας Παρασκευής Νέας Βύσσας κοντά στα ελληνοτουρκικά σύνορα και είναι ορατός στην Τουρκία.
Σύμφωνα
με τα τουρκικά ΜΜΕ, ο Σταυρός έχει στόχο να προκαλέσει το θρησκευτικό
συναίσθημα των μουσουλμάνων που ζουν κοντά στα σύνορα.
Ο ίδιος
μάλιστα ο Τούρκος πρόεδρος κ. Ερντογάν φανερά ενοχλημένος θα θέσει το ζήτημα
στην Γερμανίδα Καγκελλάριο κ.Μέρκελ ενόψει και της συνόδου κορυφής της
Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 24 και 25 Σεπτεμβρίου.
Κανείς Ευρωπαίος δεν ενδιαφέρθηκε αν προκλήθηκαν οι Χριστιανοί όλου του κόσμου με την απόφαση του Τούρκου προέδρου να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί.
ΑΘΕΪΑ, Η ΣΙΩΠΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ -- Τοῦ αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ.
Εἶναι γεγονός ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δέν πολυενδιαφέρεται γιά τά πνευματικά καί μάλιστα γιά τά δογματικά θέματα, πού ἀποτελοῦν τό θεμέλιο καί τήν πηγή τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί τῆς σωτηρίας. Ἡ σημερινή κουλτούρα καί γενικότερα ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ὄχι μόνο εὐνοεῖ μιά τέτοια νοοτροπία ἀλλά καί ἐξωθεῖ σʼ αὐτήν. Ἄλλωστε τό στίγμα τοῦ «φονταμενταλισμοῦ» καί ἡ μομφή τῆς μισαλλοδοξίας συνοδεύουν ἀνεξέλεγκτα κάθε προσπάθεια γιά τήν διατήρηση τῶν παραδεδομένων ἀξιῶν, πού ἀποτελοῦν τά θεμέλια τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς πνευματικῆς μας οἰκοδομῆς. Κάτω ἀπό ὅλες αὐτές τίς ἔμμεσες πιέσεις ὁ σημερινός ὀρθόδοξος χριστιανός ἀβασάνιστα ἀποδέχεται τά δελεαστικά κηρύγματα Οἰκουμενισμοῦ, αὐτοῦ τοῦ ὁδοστρωτήρα καί ἰσοπεδωτῆ τῶν δογμάτων, καί περνᾶ στά «ψιλά γράμματα» τίς δογματικές διαφορές.
Η ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΥΣΑ - Αλεξ Παπαδιαμάντη
Ἂς εἰσδύῃ μία μόνη ἀκτὶς ἡλίου, ἅμα τῇ ἀνατολῇ, διὰ τοῦ θαμβοῦ φεγγίτου, εἰς τὸν πενιχρὸν θάλαμον, μὲ τοὺς τέσσαρας τοίχους ἀσβεστωμένους λευκούς, μὲ μίαν ψάθαν, καὶ ἐπ᾽ αὐτῆς μικρὸν ἀμαυρὸν κιλιμάκι στρωμένα ἐπὶ τοῦ πατώματος, μὲ δύο προσκεφαλάδες ἀκουμβημένας σύρριζα εἰς τοὺς τοίχους, ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῆς γωνίας τοῦ πυρός, ὅπου τέσσαρες ξηροὶ δαυλοὶ καὶ δύο μεγάλα ξύλα ὀρθὰ καίουσι καὶ βρέμουσιν ἐπὶ τῆς ἑστίας. Τοιοῦτος νὰ εἶναι ὁ χειμερινὸς θάλαμος, ἔχων τὰ νῶτα ἐστραμμένα πρὸς βορρᾶν καὶ πρὸς δυσμάς, συνεχόμενος μὲ ἄλλον βορεινὸν θαλαμίσκον, ὅστις νὰ εἶναι συγχρόνως δῶμα καὶ ἡλιακωτὸν καὶ ὑπερῷον. Κατεσκευασμένος μὲ πλίνθους, μὲ ξυλοτοίχους, στεγασμένος μὲ ξύλα καὶ μὲ κεράμους, ἀφάτνωτος, ἀνώροφος, εὐήλιος, ἀθέρμαστος, εὐήνεμος, σχεδὸν ὑπαίθριος, μὲ τὸ μόνον ὑψηλὸν καὶ πλατὺ παράθυρον τὸ ἀπᾷδον εἰς ὅλον τὸν ρυθμὸν τοῦ κτιρίου, καί, χάριν πολυτελείας, μὲ πηχυαίαν ὕαλον, διὰ ν᾽ ἀπολαύῃ τις ὄρθιος, εἰς τὰ βασίλεια τοῦ Βορρᾶ, τὴν μεγάλην θέαν καὶ τὴν μεγάλην πάλην. Τοιαύτη θὰ ἦτο, χωρὶς νὰ παραβῶ τὴν δεκάτην Ἐντολήν, ἡ μόνη φιλοκτημοσύνη μου καὶ ἡ μόνη μου πλεονεξία.
Τη ΚΓ΄ (23η) Σεπτεμβρίου, η Σύλληψις του Τιμίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού ΙΩΑΝΝΟΥ.
Ο Κύριος ημών και Θεός, ο του Πατρός Μονογενής Υιός και Λόγος, όταν έμελλε να καταβή από τους ουρανούς και να συλληφθή ασπόρως και παραδόξως εις την παρθενικήν κοιλίαν της Παναμώμου Αυτού Μητρός, ηθέλησε να προβεβαιώση την εν τη Παρθένω ιδικήν του άσπορον σύλληψιν με άλλο θαύμα παράδοξον. Τούτου ένεκα εξ μήνας προς της ιδικής του συλλήψεως απέστειλε τον Αρχάγγελον Γαβριήλ εις τον Προφήτην και Αρχιερέα Ζαχαρίαν, όστις ευρίσκετο τότε εις τον Ναόν και εθυμία και προσηύχετο υπέρ του λαού, και διεμήνυσεν εις αυτόν την παράδοξον σύλληψιν του ιδικού του Προδρόμου, η οποία έμελλε να γίνη εν τη κοιλία της στείρας και γηραιάς γυναικός του, της Ελισάβετ, και την οποίαν σύλληψιν εορτάζομεν σήμερον. Ο δε Ζαχαρίας, επειδή δεν επίστευσεν εις την παρ’ ελπίδα ταύτην αγγελίαν του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, δια τούτο κατεδικάσθη εις αφωνίαν και σιωπήν, έως ου ίδη δια των έργων γενόμενον το αρχαγγελικόν μήνυμα.
Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Μπορώ να σας ρωτήσω γιατί ο π. Τρικαμηνάς είναι τόσο κάθετος στις απόψεις του με όσους, για λόγους που έχουν τονιστεί ξανά και ξανά, ακολουθούν το παλαιό; Γιατί δεν καταλαβαίνει ότι κάποιοι από τους λόγους του τορπιλίζουν την όποια προσπάθεια συνεννόησης ειδικά τώρα που υπάρχει κόσμος που αποτειχίστηκε από τις συνόδους του παλαιού; Γιατί δεν ανασκευάζει την γενικόλογη θέση του ότι δεν παίζει ρόλο το ημερολόγιο;
Το μεγαλείον της Κυριακής ημέρας -- Του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.
Επήγεν ο Κύριος εις την κόλασιν και έβγαλε τον Αδάμ, την Εύαν και το γένος του. Ανέστη την τρίτην ημέραν. Εφάνη δώδεκα φοράς εις τους Αποστόλους του. Έγινε χαρά εις τον ουρανόν, χαρά εις την γην και εις όλον τον κόσμον· φαρμάκι και σπαθί δίστομον εις την καρδίαν των Εβραίων και μάλιστα του διαβόλου. Δια τούτο και οι Εβραίοι δεν κατακαίονται άλλην ημέραν τόσον, ωσάν την Κυριακήν, οπού ακούουν τον παπά μας να λέγη: «Ο αναστάς εκ νεκρών Χριστός ο αληθινός Θεός ημών». Διότι εκείνο οπού εσπούδαζον οι Εβραίοι να κάμουν δια να εξαλείψουν το όνομα του Χριστού μας, εγύρισεν εναντίον της κεφαλής των.
π. Θεόδωρος Ζήσης : Λυπούμαστε γιὰ ὅσους ἀποδέχονται καὶ πολὺ περισσότερο γιὰ ὅσους ἐγκωμιάζουν τὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης.
Μᾶς ἀφήνει καθόλου περιθώρια ἡ συνοδικὴ καὶ πατερικὴ Παράδοση νὰ ὀνομάζουμε τὶς αἱρέσεις ἐκκλησίες καὶ νὰ συναποτελοῦμε μαζί τους τό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν»; Θὰ εἴμαστε μὲ τοὺς λατινόφρονες πατριάρχες Ἰωάννη Βέκκο (1275-1282), Ἰωάννη Καλέκα (1334-1347) καὶ τὸν ἀποστάτη καρδινάλιο Βησσαρίωνα ἢ μὲ τοὺς ὀρθοδόξους πατριάρχες Μ. Φώτιο (858-867, 877-886), Μιχαὴλ Κηρουλάριο (1043-1058), Γερμανὸ Β´ (1222-1240), Ἀρσένιο (1255-1259, 1261-1265), Ἰωσὴφ Α´ (1267-1275, 1282-1283), Γρηγόριο Β´ Κύπριο (1283-1289), Ἀθανάσιο Α´ (1289-1293, 1303-1310), Γεννάδιο Σχολάριο (1354-;), οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ὁποίους τιμῶνται ὡς Ἅγιοι; Μὲ τοὺς Ἁγίους Γρηγόριο Παλαμᾶ, Μᾶρκο Εὐγενικό, Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, Νικόδημο Ἁγιορείτη, Ἀθανάσιο Πάριο καὶ τοὺς ὁσιομάρτυρες τῆς Καντάρας καὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους; Ἡ ἀπάντηση εἶναι εὔκολη καὶ προφανής. Λυπούμαστε γιὰ ὅσους ἀποδέχονται καὶ πολὺ περισσότερο γιὰ ὅσους ἐγκωμιάζουν τὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης.
Μήπως; -- Τοῦ ἰατροῦ κ. Θρασυβούλου Κετσέα
«Οὕτω καὶ ἡμεῖς ὅταν ἴδητε ταῦτα πάντα, γινώσκετε ὅτι ἐγγὺς ἐστιν ἐπὶ θύραις» (Ματθ. κδ´33). Πολλὰ βλέπουμε στὶς ἡμέρες μας. Ὁ πληθυσμὸς τῆς Γῆς αὐξάνεται γρήγορα στὰ ὑπανάπτυκτα κράτη χωρὶς νὰ προχωρεῖ καὶ ὁ πολιτισμός. Ὁ πολιτισμός! Τὸ καύχημα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Αὐτὸ ποὺ ξεχωρίζει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὰ θηρία. Ἕνας ἄγριος φανατισμὸς ξεκινάει ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, καὶ ὁρμᾶ νὰ καταλάβει ὅλη τὴ Γῆ. Οἱ φανατικοὶ ἰσλαμιστὲς σφάζουν ἀθώους μπροστὰ στὶς κάμερες καὶ τρῶνε τὴν καρδιά τους. Ἐννοεῖται ὅτι ἀναρίθμητοι εἶναι οἱ ἄλλοι, χριστιανοὶ καὶ ὄχι μόνο ποὺ σφάζονται χωρὶς τὶς κάμερες. Τὸ Ἰσλάμ ἔχει εἰσχωρήσει σ᾽ ὅλες τὶς χῶρες τῆς Εὐρώπης καὶ ἐπωφελεῖται ἀπὸ τὶς ἀνθρωπιστικὲς ἀρχές, ποὺ ἔχει ἐμπνεύσει στὴν Εὐρώπη ὁ Χριστιανισμός, χωρὶς τὸ Ἰσλάμ νὰ συμμερίζεται αὐτὲς τὶς ἀρχές οὔτε νὰ προτίθεται νὰ τὶς ἐφαρμόσει· ἄν ἐπικρατήσει, θὰ ἐφαρμόσει τὴν Σαρία.
Κατά τη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 1724:
«Εκείνοι οπού αποσκιρτήσουσιν από την ευσέβειαν και αφήσουσι μεν τα πάτρια και ορθά της πίστεως ημών δόγματα και τας κοινάς παραδόσεις της Εκκλησίας, περιπέσωσι δε και εξολισθήσωσιν εις νεωτερισμούς και αλλοκότους υπολήψεις και έθη ετερόδοξα και παραχαράξωσι και νοθεύσωσι την της ευσεβείας αλήθειαν, οι τοιούτοι ούτε πλέον είναι, ούτε ονομάζονται τη αληθεία Χριστιανοί, αλλ’ ως ετερόδοξοι και νεωτεριστάς εκκόπτοντας και χωρίζοντας της εκκλησιαστικής και χριστιανικής ολομελείας και της ιεράς μάνδρας εκβάλλοντας ως πρόβατα ψωριώντα και μέλη σεσηπότα (Mansi, 37, 209)!
Η Ειρκτή των Μαζών -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η εξηληθίωση των μαζών, δια ορισμένων ρυπογόνων τηλεοπτικών παιγνίων, τα οποία ευτελίζουν την ανθρώπινη αξία και εκμαυλίζουν συνειδησιακά την κοινωνία, μα ιδίως την νεολαία, κατά τρόπο αισχρό, χυδαίο και ανείπωτο, παραβιάζοντας κατάφωρα το άρθρο 15 παράγραφο 2, του Συντάγματος, αποτελεί αδιάσειστο στοιχείο, της δόλιας προαίρεσης του Κράτους, εξαιτίας και συνεπεία της μη άμεσης εμπλοκής των θεσμικά αρμοδίων οργάνων, προς τούτο, ακριβώς δια τον λόγο ότι υφίσταται μία επιμελώς συντεταγμένη μέθοδο, κατάλυσης κάθε ψήγματος παιδαγωγικών προγραμμάτων εις την τηλεόραση.
ΘΑ ΑΠΟΒΛΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ Η ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΔΙΚΑΣΤΙΝΑ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ;
Το άρθρο 275 (§1) του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (Νόμος 4620/2019) είναι σαφές. Πιο σαφές δεν γίνεται:
1. Προκειμένου για αυτόφωρα κακουργήματα και πλημμελήματα, οι ανακριτικοί υπάλληλοι του άρθρου 31, καθώς και κάθε αστυνομικό όργανο, έχουν υποχρέωση, ΕΝΩ ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, να συλλάβουν το δράστη, τηρώντας τις διατάξεις του Συντάγματος και του άρθρου 279 του κώδικα για την άμεση προσαγωγή του στον εισαγγελέα.
Άρα ο κτηνοτρόφος του Έβρου είχε το ΔΙΚΑΙΩΜΑ, καθώς η παράνομη είσοδος είναι αυτόφωρο αδίκημα και ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΓΚΛΗΣΗ, να συλλάβει τους δράστες. Πώς ένα άτομο μπορεί να συλλάβει 8 άτομα εκ των οποίων 5 ενήλικες; Με τον τρόπο που προσπάθησε να το κάνει ο κτηνοτρόφος. Ζητώντας τους, με την απειλή του κυνηγετικού του όπλου, να καθίσουν σε ένα σημείο και ειδοποιώντας την αστυνομία να έρθει να τους παραλάβει. Γίνεται αλλιώς;
-----------------------------
Τά θερμά μου συγχαρητήρια στόν κ. Τζήμερον, πού εἶπε «τά σῦκα σῦκα καί τήν σκάφην σκάφην»! Τό ἄρθρον του ἀποτελεῖ ἰσχυρόν Ἀντίδοτον στό δηλητήριον τῆς «δικαστοῦ» πού κατεδίκασε τόν Ἐθνοφύλακα!!! Ντροπή της! Ἄν ὑπῆρχεν Ἑλληνικόν Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης, θά εἶχεν ἤδη κινήσει τήν διαδικασίαν τῆς ἀποβολῆς της ἀπό ό Σῶμα.
ΕΞ ΕΣΠΕΡΙΑΣ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ
Ανέγνωσα εις τον «Τύπον» τας απαντήσεις εις τα τρία άρθρα του Καθηγητού κ. Αλιβιζάτου. Ησθάνθην ικανοποίησιν και ανακούφισιν, διότι ητοίμαζα απάντησιν. Δυστυχώς δεν είναι η εξαίρεσις ο κ. Καθηγητής φρονών τόσον φιλελεύθερα. Το σύνολον σχεδόν των καθηγητών των δύο δυσμοίρων Θεολογικών Σχολών των Πανεπιστημίων μας έτσι φρονούν. Όλαι αι επί μέρους επιστήμαι έχουν κάποιαν συνέπειαν. Οι θεραπεύοντες τας διαφόρους επιστήμας μεταβαίνουν εις Ευρώπην και Αμερικήν δια την καλυτέραν συγκρότησίν των και καλώς ποιούν. Αλλ’ οι Θεολόγοι μας τι θέλουν εις τα Καθολικά και Προτεσταντικά Πανεπιστήμια; Τι θα μάθουν εις αυτά οι Ορθόδοξοι Καθηγηταί;
Τη ΚΒ΄ (22α) Σεπτεμβρίου, οι Άγιοι Εικοσιέξ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ Ζωγραφίται, οι ελέγξαντες τους λατινόφρονας, τον τε βασιλέα Μιχαήλ και τον Πατριάρχην Βέκκον, επάνωθεν του Πύργου πυρί τελειούνται.
Επειδή το Άγιον Όρος πάντοτε και ήτο και είναι ο πρόβολος και το στήριγμα της πασχούσης εν τη Ανατολή Εκκλησίας, δια τούτο οι Λατίνοι, ίνα καταστρέψωσι το θεμελιώδες τούτο στήριγμα της Ορθοδοξίας, εισεπήδησαν ποτε και εις αυτό, πείθοντες δια λόγων, εξαπατώντες δια χρημάτων και υποσχέσεων, και καταναγκάζοντες δια των απειλών και της τυραννικής μέχρι μαρτυρίου βίας, όπως αναγνωρισθή και εν τω Αγίω Όρει η εξουσία του Πάπα της Ρώμης. Πλην όμως ολίγοι τινές δειλοκάρδιοι επείθοντο εις τούτο· οι δε πλείονες αυτών επεσφράγισαν δια του ιδίου αίματος την εαυτών ομολογίαν, και δια της σταθερότητος αυτών εξήλεγξαν την ιερόσυλον του Πάπα οικειοποίησιν της εξουσίας και του πεπλασμένου ονόματος ως τοποτηρητού του Χριστού, όστις εις και μόνος και ήτο και είναι και θα είναι εις τους αιώνας, η κεφαλή της Αγίας αυτού Εκκλησίας. Ίνα δε παρεκκλίνωσι οι Μοναχοί του Αγίου Όρους εις τα της Ρώμης και του Πάπα σαθρά δόγματα, συνήργει δυστυχώς και ο τότε αυτοκράτωρ της Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ ο Παλαιολόγος, και ο Πατριάρχης αυτής Ιωάννης Βέκκος. Ούτοι λοιπόν ήλθον εις το Άγιον Όρος μετά στρατιωτικής δυνάμεως, και αφού έπραξαν εκείνα τα οποία έπραξαν εις τας άλλας Μονάς, ήλθον τελευταίον και εις την Ιεράν Μονήν του Ζωγράφου, πυρ και μανίαν πνέοντες κατά των οικούντων αυτήν Μοναχών. Κατ’ εκείνον δε τον φρικτόν και φοβερόν δια το Άγιον Όρος καιρόν, πλησίον της Μονής Ζωγράφου ηγωνίζετο κατά μόνας εις Μοναχός, έχων συνήθειαν ιεράν να αναγινώσκη πολλάκις καθ’ εκάστην τον Ακάθιστον Ύμνον της Θεοτόκου ενώπιον της θείας Εικόνος Αυτής. Εν μια λοιπόν των ημερών, ότε εις τα χείλη του Γέροντος αντηχούσεν ο Αρχαγγελικός ασπασμός της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το «Χαίρε», ακούει αίφνης ο Γέρων εκ της αγίας αυτής Εικόνος τους εξής λόγους· «Χαίρε και συ, Γέρων του Θεού»! ο δε Γέρων εγένετο έντρομος. «Μη φοβού», εξηκολούθησεν ησύχως η εκ της Εικόνος θεομητορική φωνή, «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον εις τους αδελφούς και εις τον Καθηγούμενον ότι οι εχθροί Εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν.
H σιωπή μας είναι απαράδεκτος!!!
Τι λόγο θα δώσουμε στον Θεό, αν αφήσουμε ανενόχλητους τους διαφθορείς της Δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας οικουμενιστάς, να ουνιτίζουν τα τέκνα της Ορθοδoξίας, «δι’ α Χριστός απέθανε»;
Η μεγάλη δυστυχία της εποχής μας δεν
είναι ότι υπάρχουν οι τερμίτες οικουμενιστές, που καταστρέφουν την Εκκλησία,
αλλά οι «καλοί» χριστιανοί , που σιωπούμε
για το κακό που γίνεται στην Εκκλησία του Χριστού μας!
«Αμαθία τε μετὰ σωφροσύνης ὠφελιμώτερον» -- του Στέλιου Παπαθεμελή*
Καλή έως άριστη η δήλωση τού Ζοζέ Μπορέλ, υπάτου εκπροσώπου της Ε.Ε. για θέματα εξωτερικής πολιτικής: «Η ΕΕ είναι σε πλήρη αλληλεγγύη με την Ελλάδα και την Κύπρο (…) η Τουρκία οφείλει να αποφύγει τη λήψη μονομερών ενεργειών». Στο ίδιο μήκος κύματος ο επικεφαλής τού ευρωπαϊκού Λαϊκού κόμματος Μάνφρεντ Βέμπερ: «Η Ευρώπη δεν θα δεχθεί εκβιασμό “στα σύνορά της”». Συμπλήρωσε μάλιστα: «Είμαστε στο πλευρό τής Ελλάδας και της Κύπρου. Η Ευρώπη θα πρέπει να μείνει ενωμένη και να συνεχίσει τη πίεση στον Ερντογάν για την ανατολική Μεσόγειο. Δεν θα ανεχθούμε εκβιασμό στα σύνορά μας, δεν θα ανεχθούμε προκλήσεις στη θάλασσα. Δεν θέλουμε τη διαμάχη αλλά δεν θα υποχωρήσουμε».
Η παραπαίουσα ευήθεια των ελληνόφωνων πολιτικών ταγών -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
«Πότε θα ανθίσουν τούτοι οι τόποι;
Πότε θα έρθουν καινούριοι άνθρωποι;
Να συνοδεύσουνε την βλακεία
Στην τελευταία κατοικία;»
Γ. Σεφέρης
Η καθημαγμένη Ελλάς, μας δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα, αφενός μεν διότι είμεθα έλληνες πατριώτες και δη Ορθόδοξοι Χριστιανοί και οι πρόγονοι μας κατόρθωσαν να επιτύχουν μεγαλειώδη πράγματα μα ιδίως να διαφυλάξουν τα πρωτοτόκια, τα Ιερά και Όσια της πατρίδας μας, εξ αυτού λοιπόν του λόγου, η Ελλάς, με όλες τις αντιξοότητες κατέστη, ελεύθερη, δυνατή, εξανέστη εκ της στάχτης και συν Θεώ ορθοπόδησε και Δόξασε την συνδρομή της Εκκλησίας εις την επανάσταση του Γένους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)