«Τὰς πόλεις ἀπόλλυσθαι, ὅταν μὴ δύνωνται τοὺς φαύλους ἀπὸ τῶν σπουδαίων διακρίνειν» --- του Στέλιου Παπαθεμελή*

Το βρώμικο στόμα του εξ ανατολών αγαρηνού δεν σταματά να παραληρεί και ξερνάει δηλητήριο εναντίον τού Ελληνισμού: «Ο στρατός μας είναι έτοιμος να κάνει το ίδιο που έκανε και πριν από 45 χρόνια στην Κύπρο»!!!

    Αυτά εξ αφορμής της επετείου της βάρβαρης εισβολής τού Αττίλα στην ανοχύρωτη τότε Κύπρο. Η χούντα τού Παπαδόπουλου αφόπλισε την Μεγαλόνησο αποσύροντας την Μεραρχία και η  β’ χούντα τού Ιωαννίδη άνοιξε τις κερκόπορτές της για να μπει αμαχητί ο Αττίλας. Τα επόμενα είναι γνωστά: Η επίσημη Ελλάς είδε την Κύπρο «μακρυά» και δεν μπήκε στον κόπο να την υπερασπισθεί έργω ως όφειλε. Με νύχια και με δόντια. Έκτοτε και επί 45 χρόνια κοροϊδεύουμε εαυτούς και αλλήλους. Κολλήσαμε δυστυχώς στο:

Ο Πατριάρχης Κων/λεως Γερμανός Β’ γράφει :

Δι’ αυτό και παραγγέλλω σε όλους τους λαϊκούς, όσοι είστε γνήσια τέκνα της Ορθοδοξίας να φεύγετε τρέχοντας μακριά από τους ιερείς που υπέκυψαν στη δουλεία των Λατίνων. Και ούτε σε συνάξεις της Εκκλησίας να συγκεντρώνεσθε μαζί με αυτούς, ούτε την όποια ευλογία να δεχθήτε από τα χέρια τους. Είναι καλύτερα να προσεύχεσθε στο Θεό μόνοι σας στα σπίτια σας παρά να μετέχετε σε κοινές συνάξεις με τους Λατινόφρονες.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Έγγραφο της Ιεράς Συνόδου ορίζει να τελούνται οι μεικτοί γάμοι χωρίς διάκριση!

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης

Μέ ἐνημέρωσαν πώς πρόσφατα σέ ἱερατική σύναξη ὁ Μητροπολίτης Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς Παντελεήμων Μουτάφης, πού εἶναι καί συνοδικός, εἶπε στούς ἱερεῖς του ὅτι ἔχει ἔρθει ἔγγραφο ἀπό τήν Ἀθήνα, πού ὁρίζει σέ περιπτώσεις μεικτῶν γάμων, νά μή ζητᾶμε πρόσθετα δικαιολογητικά καί νά τελοῦνται χωρίς διάκριση, ὅ,τι δόγμα καί ἄν εἶναι ὁ ἐτερόδοξος! 

Ποιός τό υπογράφει; Θά τό μάθουμε. Ὡς γνωστόν, στό Κολυμπάρι ἀποφάσισε ἡ Ψευδοσύνοδος, νά ἀφήνουν τούς μεικτούς γάμους στήν κρίση τῆς ἐκάστοτε ἐπισκοπῆς...

Λοιπόν, αὐτό τό νέο γιά τό ἔγγραφο ἀπό τήν Ἀθήνα, ἄν εἶναι ἔτσι, εἶναι καινούργιο φροῦτο πού θά ἐπεκταθεῖ καί σέ ἄλλα. Τό ρεπορτάζ τρέχει…

https://katihisis.blogspot.com/2019/07/blog-post_30.html#more

Κατακλυσμὸς τοῦ κακοῦ -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ἀκούγοντας τή λέξη "κατακλυσμός", τό μυαλό μας ἀναπολεῖ ἐκείνη τή πλήμμυρα τῶν νερῶν πού σκέπασε τή γῆ ὅλη, στά χρόνια τοῦ Νῶε, καθώς μαθαίναμε ἀπ' τό Δημοτικό. Καί γιατί ὁ κατακλυσμός; Γιά τίς πολλές ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, ὅπως εἶχε συμβεῖ ἀργότερα καί μέ τήν καταστροφή τῶν Σοδόμων καί τῆς Γομόρρας (ἤ τῶν Γομόρρων), πάλι ἀπ' τίς ἁμαρτίες τους. Ἐμεῖς ζοῦμε σέ κατακλυσμό τοῦ κακοῦ. Σήμερα, φαίνεται πώς ξεπέρασαν οἱ ἄνθρωποι τίς ἁμαρτίες κάθε ἄλλης ἐποχῆς. Μᾶς ταιριάζει παρόμοιος κατακλυσμός, ἀλλ' ὁ Θεός ἔχει τά σχέδιά Του, δηλαδή, πότε καί πῶς θά μᾶς παιδαγωγήσει ἤ ἐξαφανίσει ἀπό τοῦτο τόν κόσμο. Χίλιους τρόπους ἔχει ὁ Θεός. Ἐπί τοῦ παρόντος ἡ ἀγάπη Του καί ἡ μακροθυμία Του, μᾶς ἀνέχεται καί μᾶς καλεῖ πρός μετάνοια. Θά μοῦ πεῖτε, μέ τή φόρα πού πήραμε στό κακό, τή φιληδονία, τή σαρκολατρεία, τίς ἀσέλγειες, τήν ἀρσενοκοιτία τήν παιδεραστία καί κακῶν... "ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός", θά ὑπάρξει ἐπιστροφή καί μεταμέλεια;

Δεν ξεχνώ !....

''Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ'' -- ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ -- ΠΑΤΡΑ 2 -4 -06

ΑΙΝΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ...

Τη Λ΄ (30η) Ιουλίου, μνήμη των Αγίων Αποστόλων ΣΙΛΑ, ΣΙΛΟΥΑΝΟΥ, ΕΠΑΙΝΕΤΟΥ, ΚΡΗΣΚΕΝΤΟΣ και ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ.

Σίλας, Σιλουανός, Επαινετός, Κρήσκης και Ανδρόνικος οι Άγιοι ήσαν εκ των Εβδομήκοντα Αποστόλων. Και ο μεν Σίλας συνεμόχθησε μετά του Αποστόλου Παύλου, του πονήσαντος υπέρ του κηρύγματος του Ευαγγελίου πλέον των άλλων Αποστόλων, ως ευρίσκεται γεγραμμένον εις τας Πράξεις· «Παύλος δε επιλεξάμενος Σίλαν εξήλθε» (Πράξ. ιε: 40). Μετά παρέλευσιν δε πολλού χρόνου γενόμενος Επίσκοπος Κορίνθου, εβεβαίωνε τας προς Κορινθίους δύο Επιστολάς του Παύλου και τους εν Κορίνθω κατοικούντας προήγαγεν επί τα βελτίω· αφού δε πολύ εκοπίασε και εστήριξεν όλους εις την του Χριστού πίστιν, απήλθε προς Κύριον.

Ο Κύρκος κράταγε τσίλιες στην δολοφονία του Κίτσου Μαλτέζου

Ο τυφλός και παράλυτος

Κάποτε ο διονυσιάτης μοναχός Άνθιμος επισκέφθηκε στο νοσοκομείο της μονής του ένα νεόκουρο μοναχό που είχε αρρωστήσει. Για να τον παρηγορήσει, του διηγήθηκε μια προσωπική του εμπειρία: 

" Έχε, αδελφέ μου, την ελπίδα σου στην Παναγία μας. Την μεγάλη ιατρό και προστάτιδα των μοναχών. Άκουσε μια δική μου περιπέτεια, για να θαυμάσεις την κραταιά Tης προστασία. 

Όταν ήμουν στην ηλικία σου, είκοσι πέντε χρονών και μάλιστα νεόκουρος, αρρώστησα βαριά. Είχα γίνει ένα πτώμα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν γνωρίζω τι αρρώστια ήταν, ρευματισμοί ή κάτι άλλο, πάντως ένοιωθα μεγάλη αδυναμία σε όλο το σώμα. Για να περπατήσω χρησιμοποιούσα δεκανίκια. Σαν να μην έφθανε αυτό, θάμπωσαν και τα μάτια μου και διέκρινα με δυσκολία μπροστά μου. 

Η συνελθούσα σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει το 754 αποτελουμένη από Πατριάρχας Μητροπολίτας και Επισκόπους εξέδωκαν όρον ούτως έχοντα:

«Ομοφώνως ορίζομεν απόβλητον είναι και αλλοτρίαν και εβδελυγμένην εκ της των χριστιανών Εκκλησίας πάσαν εικόνα εκ πάσης ύλης και χρωματουργικής των ζωγράφων κακοτεχνίας πεποιημένην. Μηκέτι τολμάν άνθρωπον τον οιονδήποτε επιτηδεύειν το τοιούτον ασεβές και ανόσιον επιτήδευμα, ο δε τολμών από του παρόντος κατασκευάσαι εικόνα, ή προσκυνήσαι ή στήσαι εν εκκλησία, ή εν ιδιωτικώ οίκω, ή κρύψαι, ει μεν Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος είεν, καθαιρείσθω, ει δε μονάζων, ή λαϊκός, αναθεματιζέσθω και τοις βασιλικοίς νόμοις υπεύθυνος έστω, ως εναντίος των του Θεού προσταγμάτων, και εχθρός των πατρικών δογμάτων». Ο αριθμός 348 είναι πολύ σεβαστός. Εν τούτοις τον τότε Πατριάρχην Κωνσταντίνον, και τον βασιλέα Κοπρώνυμον και τους 348 Μητροπολίτας, πολλοί μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί δεν τους ήκουσαν, απεσχίσθησαν απ’ αυτών, τους ήλεγχον, τους ύβριζον αποκαλούντες κακοδόξους, εικονομάχους κ.λ.π. και εξηκολούθουν ασπαζόμενοι και σεβόμενοι και τιμώντες τας αγίας εικόνας.

------

 Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὅσοι συνετάχθησαν τότε μέ τήν ληστρικήν εἰκονομαχικήν σύνοδον του 754 μ.Χ. ὁμοιάζουν μέ τούς σημερινούς Νεοημερολογίτας, πού, ὡς ἄλλοι εἰκονομάχοι, συντάσσονται μέ τούς οἰκουμενιστάς ψευδεπισκόπους. Ὑποθέτω ὅτι θά ἔλεγον κι ἐκεῖνοι τότε στούς εἰκονοφίλους: "Μά, τό θέμα τῶν εἰκόνων δέν εἶναι δογματικόν, ἑπομένως κάμνετε σχίσμα πού φεύγετε ἀπό τήν Ἐκκλησίαν"!

29 Ιουλίου 2019 - 2:58 μ.μ.

---

Ο/Η Marinos Ritsoudis είπε...

Τότε, στην αρχή της εικονομαχιας ειπωθηκε από τους Πνευματικούς Ταγούς της εποχής, "ανεβάστε λίγο ψηλότερα τις εικόνες για να μην τις προσκυνάει ο κόσμος με τα αμαρτωλά στόματα.." .

Και υπάκουσαν στο κάλεσμα τού διαβόλου, και τις μετατόπισαν, όπως μετατόπισαν και τις εορτές στις μέρες του 1925, και όπως τότε η ιστορία κατέδειξε δαιμονική την προσχηματική της εικονομαχίας αξίωση περί των εικόνων για την αποφυγή της προσκύνησης και ουδέποτε την δικαίωσε, έτσι και στις μέρες μας μετά το Κολυμπάρι δικαιώθηκε ο αγώνας των αληθινών Ορθοδόξων που κράτησαν την Πίστη, κατά το ιώτα και κατά την κεραία των παραδόσεων, την εποχή του 1924 και μετά και μέχρι σήμερα.

30 Ιουλίου 2019 - 6:46 π.μ.

----

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ Ἀνώνυμος 30 Ιουλίου 2019 - 3:46 π.μ.

Σχίσμα κάμνει αὐτός πού εἰσάγει καινοτομίες στήν Ἐκκλησίαν, οἱ ὁποῖες μάλιστα ἔχουν ὡς στόχον τήν ἕνωσιν μέ τούς αἱρετικούς. Αὐτό εἶναι αὐτονόητον καί ἀλοίμονον εἰς αὐτούς πού τό ἀρνοῦνται καί προσπαθοῦν νά τό ἀντιστρέψουν. Εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν, ἠκολούθησαν χιλιάδες αἱρετικοί λόγοι καί αἱρετικές πράξεις τῶν Ν/Ητῶν, πλήρως ἀνατρεπτικές τῆς Ὀρθοδοξίας, πού δικαιώνουν τήν ἀποτείχισιν τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ 1924 ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς (=Σατανιστάς). Τό νά μήν παραδέχεται κάποιος τήν Ἀλήθειαν καί νά προσπαθῇ νά τήν διαστρέψῃ ἰσοδυναμεῖ μέ προσκύνησιν τοῦ Διαβόλου.

30 Ιουλίου 2019 - 7:34 π.μ.

Ecumenism is heresy!

That is quite clear. Moreover, it is the heresy of heresies.
Of all the errors that so-called "Ecumenism" comprises, the most fundamental and profound is its error concerning the very nature of the Church itself. This is an ecclesiological heresy. It is contrary to the Nicean-Constantinopolitan confession of faith, for it asserts that there is no "One, Holy, Catholic and Apostolic Church. 

Μη ξεχνάμε:

Πολλάκις βλέπουμε την φανεράν αμαρτίαν του αδελφού μας, αλλά δεν βλέπουμε την κρυπτήν μετάνοιά του. Μόνον ο Θεός κρίνει τα κρυπτά της καρδίας…

Μνήμη θανάτου -- του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος.

«Δεν θα παραλείψω να σου παρουσιάσω και την ιστορία του Χωρηβίτου. Αυτός ζούσε αμελέστατα χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον για την ψυχήν του. Κάποτε λοιπόν συνέβη να ασθενήση βαρύτατα και να φθάση στο σημείο, ώστε επί μία ώρα να φαίνεται ότι απέθανε. Συνήλθε όμως πάλι, οπότε μας ικετεύει όλους να φύγουμε αμέσως. Και αφού έκτισε την πόρτα του κελλιού του, έμεινε κλεισμένος δώδεκα χρόνια χωρίς να ομιλήση καθόλου με κανένα.

Προς τον Πάπα της Ρώμης. -- Του Σεβ. Μηθύμνης κ. Ιακώβου.

Έλαβον γνώσιν των δηλώσεών Σας προς ομάδα νέων μας, σπουδαζόντων εις την Ρώμην. Ετονίσατε: «…η διαίρεσις Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών αποτελεί, ιδίως σήμερον, εις ένα κόσμον, ο οποίος απαιτεί γνησιότητα και συνοχήν, μίαν ανυπόφορον αρνητικήν μαρτυρίαν». Και εζητήσατε από τους ακροατάς Σας «να επιβεβαιώσουν προς τους Επισκόπους και Πατριάρχας των την σταθεράν θέλησίν Σας, όπως συνεργασθήτε μετ΄ αυτών δια να προχωρήσουν προς την τελείαν ενότητα» δια την οποίαν – συμπληρώνω – καθ΄ εκάστην δέεται η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία. «… υπέρ της των πάντων ενώσεως…». Ευκολώτατον όμως είναι να βασιλεύση η ποθητή ενότης και ικανοποιηθή ο πόθος Σας. Να επανέλθωμεν, Ορθοδοξία και Παπισμός, εκεί όπου εχωρίσθημεν…

Η Αγιότης του ιερού Αυγουστίνου.

Κύριε Διευθυντά,

Διάβασα σχόλιο του «Ορθοδόξου Τύπου» (15/6/1979) αναφερόμενο στον ιερό Αυγουστίνο, «του οποίου τη μνήμη επιτελεί η αγία μας Εκκλησία» στις 15 Ιουνίου. Ο  «Ο.Τ.» όμως τον Ιούνιο του 1967 είχε δημοσιεύσει άρθρον συνεργάτη του, ο οποίος πολύ σωστά υπεστήριζε πως «στη συνείδησι της Ορθοδόξου Εκκλησίας ποτέ ο Αυγουστίνος δεν υπήρξε άγιος. Απόδειξις ότι δεν αναφέρεται στα μηναία, που είναι το επίσημο αγιολόγιο της Εκκλησίας». Είναι γνωστό, κ. Διευθυντά, πως το όνομα του ιερού Αυγουστίνου μπήκε στο αγιολόγιο της Εκκλησίας μας επισήμως δια πρώτη φορά το έτος 1968 από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.

Ἡ ἀποτελεσματικὴ προσευχή -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΕΥΚΟΛΑ µιλᾶµε γιά τήν προσευχή. Χρησιµοποιοῦµε µάλιστα καί παραδείγµατα ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, τά πατερικά κείµενα καί τούς βίους τῶν Ἁγίων. Τονίζουµε τήν ἀναγκαιότητα τῆς προσευχῆς, ἀλλά στήν πράξη σχεδόν ὅλοι σκοντάφτουµε. Τό µεγάλο ἐµπόδιο εἶναι ἡ συγκέντρωση τοῦ νοῦ κατά τήν προσευχή! Νά περιοριστεῖ καί νά στραφεῖ µέ θερµότητα στά αἰτήµατα τῆς προσευχῆς, γιά νά γαληνέψει καί ἡ καρδιά µας. Εἶναι ἕνα δύσκολο ἔργο, ὄχι µόνο γιά τούς ἐν τῷ κόσµῳ χριστιανούς, ἀλλά καί γιά τούς µοναχούς. Κανένας πιστός δέν ἀρνεῖται τήν προσευχή. Πολλοί ὅµως τήν ἐγκαταλείπουν, γιατί δέν µποροῦν νά ξεπεράσουν τή δυσκολία νά συγκεντρώσουν τό νοῦ τους. Θεωροῦν τήν προσευχή µαταιοπονία.

Το Αλάθητο του Πᾶπα -- του Φώτη Κόντογλου

Το πιο γελοίο και αδιάντροπο εφεύρημά του

Δεν μπορώ να καταλάβω, πως τόσοι απολογητές της Ορθοδοξίας και κατήγοροι του Παπισμού ασχοληθήκανε σοβαρά με αυτό το μωρό και εξοργιστικό εφεύρημα, με το αλάθητο του Πάπα, που είναι η κορωνίδα απάνω απ΄ όλες τις ανοησίες που είχε την αδιαντροπιά να διακηρύξει ο Παπισμός. Έχω την ιδέα πως μονάχα για περίπαιγμα είναι αυτά τα πράγματα, γιατί πως είναι δυνατό να μιλήσει με σοβαρότητα ένας άνθρωπος για τέτοια παιδαριώδη πράγματα; Λοιπόν, άπαξ αυτός ο βλογημένος Πάπας αποφάσισε να αυτοκηρυχθεί «αλάθητος», δηλαδή αλάθευτος, τουλάχιστον δεν σκέφτηκε πως θάπρεπε ν΄ αλλάξη και πάτρωνα, κι΄ αντί τον άγιο Πέτρο να βάλει αποπάνω του κάποιον άλλον απόστολο, π.χ. τον Βαρθολομαίο, που δεν ξέρουμε τι είπε και τι έκανε. Γιατί ο άγιος Πέτρος κάθε άλλο παρά αλάθητος ήτανε.

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ

Η πάντιμος των Ορθοδόξων Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά και άμωμος, ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος του Θεού. Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα και αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως αποτελεί ασέβεια και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.

telemaxos doumanis

Τη ΚΘ΄ (29η) Ιουλίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ.

Καλλίνικος ο θείος και μέγας Μάρτυς ήτο από την καλήν και εύφορον χώραν των Κιλίκων, εκ νεαράς δε ηλικίας εσέβετο τον αληθή Θεόν, τον Σωτήρα και Ποιητήν απάσης της κτίσεως, τα δε είδωλα ως δόλια ο άδολος προς τον Χριστόν και εύχρηστος νέος εμίσει εξ όλης του της καρδίας και τα επόμπευε, κηρύττων φανερά και μεγαλοφώνως την πλάνην εκείνων και ματαιότητα. Ήτο δε καταπολλά γνωστικός και λόγιος. Όθεν με τα γλυκύτατα και φρόνιμα λόγια του έσυρεν ως άλλη τις σειρήν τους ακροατάς του προς εαυτόν και ως ο μαγνήτης τον σίδηρον, τοιουτοτρόπως προσείλκυεν έκαστον με την ενάρετον και θαυμασίαν ζωήν και πολιτείαν του.

Ἡ Ἐκκλησία ὁ χῶρος τῶν Ἁγίων Πάντων

Ἂς ἔχει δόξα ὁ Θεός, ἀδελφοί µου, διότι ἐκτὸς τῶν ἄλλων ἀνήκουµε στὴν Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων. Τῶν προσωπικοτήτων ἐκείνων ποὺ ἀγωνίσθηκαν γιὰ τὸ καθ' ὁµοίωσιν, περνώντας ἀπὸ τὴν κάθαρση στὰ ἐπίπεδα τοῦ φωτισµοῦ καὶ τῆς θεώσεως. Οἱ Ἅγιοι εἶναι ὄχι ἁπλῶς πολλοί, ἀλλὰ ἑκατοµµύρια καὶ πλῆθος ἀµέτρητον τοὺς ὁποίους τιµᾶ ὁ Θεός, ἀφοῦ ἐµεῖς γνωρίζουµε ὀλιγότερους σὲ σχέση µὲ τοὺς ἀγνώστους ποὺ ἐνώπιον τοῦ ἐπουρανίου θυσιαστηρίου δοξολογοῦν καὶ πρεσβεύουν ὑπὲρ ἡµῶν. Καὶ ἐπειδὴ ὑπάρχει αὐτὸ τὸ “νέφος τῶν µαρτύρων καὶ τῶν ἁγίων” γνωστῶν καὶ ἀγνώστων, ἡ Ἁγία Ἐκκλησία ἔχει ὁρίσει τὴν συγκεκριµένη Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων νὰ ἑορτάζουµε ὅλες αὐτὲς τὶς ψυχὲς ποὺ ἀγωνίστηκαν καὶ εὐαρέστησαν τὸν Κύριο, εὑρισκόµενοι τώρα “εἰς τὰς µονὰς τοῦ Παραδείσου”. Θὰ χρειάζονταν τοῦ κόσµου τὰ βιβλία, γιὰ νὰ καταγραφεῖ ὁ βίος καὶ ἡ πολιτεία τῶν “φίλων τοῦ Θεοῦ”. Ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντα συναξάρια κατανοεῖ κανεὶς τὸν πλοῦτο τῆς ἁγιότητος καὶ τὸν θησαυρὸ τῆς χάριτος, ποὺ µπορεῖ κανεὶς νὰ ἀποκοµίσει µελετώντας, ἀλλὰ κυρίως µιµούµενος “τὰ µυρίπνοα αὐτὰ ἄνθη τοῦ Παραδείσου”.

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

«Των Αποστόλων το κήρυγμα και των Πατέρων τα δόγματα, τη Εκκλησία μίαν την πίστιν εσφράγισαν». Εκκλη. Υμνογραφία.

Η υπάρχουσα μεταξύ των αγίων Πατέρων της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας ιδιοτυπία, η οποία χαρακτηρίζει τας προηγουμένας ηθικάς και πνευματικάς προσωπικότητας, αποτελεί μέγαν πειρασμόν παρά τοις θεολογούσι. Τούτο δεν είναι ανεξήγητον. Η υφισταμένη μεταξύ ημών και των Πατέρων, εν αγιότητι, απόστασις μας αναγκάζει να τους βλέπωμεν «δι’ εσόπτρου εν αινίγματι» και επόμενον είναι να μη διακρίνωμεν την μεταξύ τούτων υπάρχουσαν εσωτερικήν ενότητα. Εντεύθεν αι παρανοήσεις και η ημαρτημένη κριτική επί της διδασκαλίας των αγίων Πατέρων. Το θέμα της ενότητος των αγίων Πατέρων είναι εκ των πλέον σημαντικών δια την ορθοδοξίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας.