Ἀθεΐα, τὸ καύχημα τῆς ἐποχῆς μας -- Φώτη Κόντογλου

Ἀθεΐα! Τίτλος μεγάλος καὶ καύχημα γιὰ τὸν σημερινὸν ἄνθρωπο. Ὅποιος τὸν ἀποχτήσει (καὶ γιὰ νὰ τὸν ἀποχτήσει, φτάνει νὰ χειροτονηθεῖ μοναχός του ἄπιστος), γίνεται παρευθὺς στὰ μάτια τῶν ἄλλων σοφός, κι᾿ ἂς εἶναι ἀμόρφωτος, σοβαρός, κι᾿ ἂς εἶναι γελοῖος, ἐπίσημος κι᾿ ἂς εἶναι ἀλογάριαστος, ὑπεράξιος κι᾿ ἂς εἶναι ἀνάξιος, ἐπιστήμονας κι᾿ ἂς εἶναι κουφιοκέφαλος.

Δὲν μιλῶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔχει πόθο νὰ πιστέψει, μὰ δὲν μπορεῖ, μὲ ὅλο ποὺ κατὰ βάθος πάντα ἡ αἰτία τῆς ἀπιστίας εἶναι ἡ περηφάνεια, αὐτὴ ἡ ὀχιά, ποὺ κρύβεται τόσο ἐπιτήδεια μέσα στὸν ἄνθρωπο, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὴν καταλάβει.

Αυτή είναι γενναία Ορθόδοξος Ομολογία!

... Ο δε γενναίος Ακάκιος αφόβως προς αυτόν απεκρίθη: «Εγώ είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος και κατάγομαι από την Θεσσαλονίκην. Όταν δε ήμουν παιδίον εννέα χρόνων την ηλικίαν, απατηθείς από σας ηρνήθην αφρόνως τον Χριστόν και Θεόν μου και υπετάχθην εις τον αντίχριστον διάβολον, λατρεύσας αυτόν και τον πρόδρομον αυτού Μωάμεθ και έλαβον την μιαράν σφραγίδα της περιτομής. Μετά δε παρέλευσιν εννέα χρόνων εσυλλογίσθην και γνωρίσας την πλάνην, εις την οποίαν υπέπεσα, πληροφορηθείς δε καλώς τα μιαρά σας έθιμα και τας δεισιδαιμονίας, ως και την απάτην της πεπλανημένης θρησκείας σας, επέστρεψα πάλιν εκ καρδίας εις την πατροπαράδοτον και αγίαν Πίστιν μου και εγνώρισα τον Κύριόν μου Ιησούν Χριστόν Θεόν αληθινόν, και ομολογώ και πιστεύω εις την Παναγίαν και Ομοούσιον Τριάδα, εις Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, τα τρία πρόσωπα και υποστάσεις, μίαν δε Φύσιν και Ουσίαν, ηνωμένην ούσαν και αχώριστον Θεότητα ομολογουμένην και πιστευομένην, ένα Θεόν, τον μόνον Θεόν, ποιητήν ουρανού και γης των τε ορωμένων και νοουμένων κτισμάτων. Αρνούμαι δε όλην την πλάνην και ασέβειαν των Αγαρηνών και ομολογώ και κηρύττω τρανώς, ότι είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός και Ορθοδόξων γονέων γέννημα, βεβαπτισμένος εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, της Ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος». Συναξ. Ε :48

«Γερμανία και Γαλλία έκαναν τον Νότο αποθήκη ψυχών»

Επιστολή-καταπέλτης από Σαλβίνι για το μεταναστευτικό. «Η Ιταλία δεν θα δεχθεί όλους όσοι έρχονται στην Ε.Ε.»

Από τη  Θεανώ Καρούτα

Νέα επίθεση κατά του Βερολίνου και του Παρισιού για τη διαχείριση της μεταναστευτικής κρίσης εξαπέλυσε ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών Ματέο Σαλβίνι, μέσω επιστολής που απέστειλε στον Γάλλο ομόλογό του Κριστόφ Καστανέρ και την οποία ανάρτησε στον λογαριασμό του στο facebook. 
«Η Γαλλία και η Γερμανία δεν μπορούν να αποφασίζουν μόνες τους για τη μεταναστευτική πολιτική αγνοώντας τα αιτήματα των χωρών που είναι περισσότερο εκτεθειμένες στο πρόβλημα αυτό, όπως η Ιταλία και η Μάλτα» εκτίμησε ο Σαλβίνι και κατηγόρησε τις δύο χώρες ότι μετατρέπουν τον ευρωπαϊκό Νότο σε «αποθήκη ψυχών».
«Φτάνει πια με τις επιλογές που γίνονται αποκλειστικά στο Παρίσι και το Βερολίνο. Η Ιταλία δεν είναι πλέον διατεθειμένη να δέχεται όλους τους μετανάστες που φτάνουν στην Ευρώπη» έγραψε στο facebook ο Σαλβίνι, συνοδεύοντας το μήνυμα αυτό με την επιστολή που έστειλε στον Καστανέρ.

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας (7ον) μέρος

Ἀπίστευτος ἀναισχυντία εἰς τὴν «Παρέλασιν τοῦ διαβόλου»

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ξετσιπωσιὰ ἔγινε πλέον «θεσμὸς» καὶ στὴ χώρα μας, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖ κατὰ πόδας τὴν διεφθαρμένη καὶ ἀποστατημένη Δύση. Ὁ λόγος γιὰ τὴν ἐτήσια παρέλαση τῶν σοδομιστῶν στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας, ἡ ὁποία ἔλαβε χώρα τὸ Σάββατο 9 Ἰουνίου. Ὅσοι εἴχαμε τὴν ἀτυχία, εἴτε νὰ βρεθοῦμε στὸ κέντρο τῆς πρωτεύουσας, εἴτε νὰ ἀνοίξουμε τὶς τηλεοράσεις μας νὰ δοῦμε εἰδήσεις, μείναμε ἐμβρόντητοι ἀπὸ τὸ μέγεθος τῆς προκλητικῆς ἀδιαντροπιᾶς καὶ τῆς ἀκολασίας. Ἡμίγυμνοι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες νὰ ἐρωτοτροποῦν, μὲ πρωτοφανῆ προκλητικότητα, χωρὶς ἀναστολές, ἐνώπιον ἀκόμα καὶ ἀνήλικων παιδιῶν, τὰ ὁποῖα πῆραν μαζί τους οἱ θαυμαστὲς τῶν σοδομιστῶν, τῶν λεσβιῶν καὶ ὅλων τῶν ἀνωμάλων.

Δεύτε λαοί -- Orthodox Hymns

Τη ΚΓ΄ (23Η) Ιουλίου, μνήμη του Αγίου Προφήτου ΙΕΖΕΚΙΗΛ.

Ιεζεκιήλ ο Προφήτης ήτο υιός Βουζεί, εκ της γης του Αριρά της ιερατικής, προφητεύσας πλέον των είκοσι δύο (595 – 572) ετών. Αιχμαλωτισθέντων δε των Εβραίων υπό του Ναβουχοδονόσορος και οδηγηθέντων εις την Βαβυλώνα, ωδηγήθη και αυτός μετ’ αυτών. Κατά δε το πέμπτον έτος της αιχμαλωσίας ταύτης ήρχισε να προφητεύη. Αφού δε προεφήτευσε πολλάς προφητείας εις τον λαόν των Ιουδαίων, έδωκε και τούτο το παράδοξον σημείον, ότι προσέχοντες εις τον ποταμόν της Βαβυλώνος τον καλούμενον Χοβάρ, όταν μεν ίδωσιν αυτόν ξηραινόμενον να ελπίζωσιν ότι θα επέλθη κατά της Βαβυλώνος το δρέπανον της ερημώσεως, όταν δε τον ίδωσιν αυξάνοντα τότε να ελπίζωσιν ότι θα επανέλθωσιν εις την Ιερουσαλήμ.

ΔΙΑ ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Εἶναι θαυμαστό τό μεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπου. Ἀποτελεῖ τό ἔξοχο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ καί τήν τελειότητα ἀνάμεσα στόν σύμπαντα ὑλικό κόσμο. Ἡ ἀνθρώπινη ἐξοχότητά του βρίσκεται στά μοναδικά πνευματικά του χαρίσματα τῆς ἀθάνατης ψυχῆς του. Τίποτε δέ μπορεῖ νά συγκριθεῖ μέ τή συνείδηση, τό λογικό καί τήν ἐλευθερία του. Μονάχα ὁ ἄνθρωπος χαρακτηρίζεται γιά τό ἦθος καί την πνευματική του ζωή. Καί το μέν ἦθος εἶναι ὁ σταθερός τρόπος ἠθικῆς συμπεριφορᾶς. Ἕνας τρόπος πού ἀναφέρεται στό σύνολο τῶν βουλητικῶν καί συναισθηματικῶν ἐκδηλώσεων τῆς προσωπικότητάς του. Εἶναι, κατά κάποιο τρόπο, ὁ χαρακτήρας τοῦ ἀνθρώπου. Ἄμεση σχέση μέ τό ἀνθρώπινο ἦθος ἔχει ἡ πνευματική, ἡ ἐσωτερική ζωή, σάν ἔκφραση τῆς θρησκευτικῆς εὐσέβειας. Εἰδικότερα στόν Ὀρθόδοξο Χριστιανισμό, ἡ πνευματικότητα —ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ— ἐκφράστηκε καί βιώθηκε στήν ὀρθόδοξη παράδοση καί ζωή. Εἶναι ἡ ζωή τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου.

Η Παναγία της Τήνου

Δεν έχει περάσει ένας χρόνος από την ιστορική ημέρα, που ο επίσκοπος Πατρών Γερμανός ύψωσε το λάβαρο της επαναστάσεως. Στο μοναστήρι του Κεχροβουνίου, που φαντάζει κάτασπρο πάνω στο νησάκι της Τήνου, η μοναχή Πελαγία, ύστερα από τη βραδινή προσευχή αποσύρθηκε στο κελλί της να ησυχάσει. Ενώ είχε αποκοιμηθεί, ένοιωσε ξαφνικά μιαν άρρητη ευωδία, κι αμέσως άκουσε την πόρτα του κελλιού να ανοίγει με πάταγο. Μια μεγαλόπρεπη γυναίκα, που άστραφτε σαν βασίλισσα, μπήκε μέσα και στάθηκε απέναντι από το κρεβάτι της. 

- Σήκω γρήγορα, της είπε. Πήγαινε να συναντήσεις τον Σταματέλλο Καγκάδη, και πες του πως στο χωράφι του Αντώνη Δοξαρά είναι χωμένη χρόνια τώρα η εικόνα μου. Να φροντίσει να τη βγάλει και να χτίσει το σπίτι μου. 
Η γερόντισσα ξύπνησε τρομαγμένη, αλλά από ταπείνωση δεν υπάκουσε στην εντολή. 

Γιατί θαυμάζω τον Ελληνισμό της Κύπρου

Στάθηκε όρθιος και, παρά τις πολλαπλές εισβολές και κατακτήσεις, διαφύλαξε την ορθόδοξη πίστη και την ελληνική γλώσσα

Από τον  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΧΟΛΕΒΑ

9 Ιουλίου 1821: Η σφαγή του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού και εκατοντάδων κληρικών και λαϊκών από τους Οθωμανούς στη Λευκωσία. 
15 Ιουλίου 1974: Το εγκληματικό πραξικόπημα στην Κύπρο.
20 Ιουλίου 1974: Η εισβολή του τουρκικού «Αττίλα». Ήταν Σάββατο τότε, όπως και φέτος. Την ώρα που το Ραδιοφωνικό Ιδρυμα Κύπρου υπενθύμιζε την εορτή του Προφήτη Ηλία έπεφταν οι πρώτοι Τούρκοι αλεξιπτωτιστές.
Πέρασε πολλά δεινά η Κύπρος στην πολυτάραχη Ιστορία της, αλλά κράτησε την ελληνική ψυχή της. Από τότε που οι Αχαιοί κατέφθασαν στα χαμογελαστά ακρογιάλια της έως σήμερα, ένα δραστήριο και μαχητικό κομμάτι του Ελληνισμού ζει και προοδεύει στη Μεγαλόνησο της ανατολικής Μεσογείου.
Και από τότε που οι Απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας έφεραν στο νησί τη διδασκαλία του Ευαγγελίου, η Ορθοδοξία αναζωογόνησε πνευματικά τους Κυπρίους και συνδέθηκε άρρηκτα με την ταυτότητά τους.
Θαυμάζω τον Ελληνισμό της Κύπρου διότι στάθηκε όρθιος απέναντι σε δυνατούς ανέμους και καταιγίδες. Θαυμάζω τους Ελληνες Κυπρίους διότι, παρά τις πολλαπλές εισβολές και κατακτήσεις, διαφύλαξαν την ορθόδοξη πίστη και την ελληνική γλώσσα.

Ἀκατάλληλοι οἱ πολιτικοὶ ποὺ ἀντιτίθενται εἰς τὸν σοδομισμόν!

ΑΥΤΕΣ τὶς ἡμέρες, ποὺ ὁ σοδομισμὸς «γιορτάζει», μὲ τὶς «παρδαλὲς παρελάσεις», τὶς «παρελάσεις τοῦ διαβόλου», σὲ ὅλο τὸν κόσμο, διάλεξε μία βρετανίδα πολιτικὸς νὰ χαρακτηρίσει ἄλλη πολιτικό, ὡς «ἀκατάλληλη», διότι ἐκείνη θέλει νὰ προστατέψει τὴν οἰκογένεια ἀπὸ τὸ σοδομισμό! Δεῖτε τὴν εἴδηση! 

Η Προσευχή έκχυσις της ψυχής -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Στην ιστορία πολλών προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης βρίσκουμε διδακτικές εικόνες και ορισμούς της προσευχής. Ο Ιακώβ π.χ. μας διδάσκει ότι η προσευχή είναι πάλη με τον Θεό. Ο Μωϋσής και ο Ηλίας μας δείχνουν ότι προσευχή είναι μία συνεχής συνομιλία και ένας ζωντανός διάλογος μαζί του. Ο Δαβίδ νιώθει την προσευχή ως θυμίαμα, που αναδίδεται από την φλογισμένη ευγνώμονη καρδιά. Αλλά το άρθρο αυτό θα σταθεί στην ωραιότατη εικόνα της προσευχής, που μας δίνει η Άννα, η μητέρα του προφήτη Σαμουήλ. Είχε ΄ρθεί με κατώδυνη ψυχή και δάκρυα στα μάτια προς τον Κύριο, να του ζητήσει μέσα απ΄ τα στείρα σπλάγχνα της ένα παιδί γι΄ Αυτόν. Ανάβλυζαν από την καρδιά της τα λόγια της προσευχής και κινούσαν τα χείλη της, αλλά χωρίς φωνή· φώναζε και βοούσε η ψυχή της.   

Απολυτίκιον Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής - 22 Ιουλίου

Τη ΚΒ΄ (22α) Ιουλίου, μνήμη της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου ΜΑΡΙΑΣ της Μαγδαληνής.

Μαρία η Μαγδαληνή κατήγετο από τα Μάγδαλα, τα οποία κείνται εις τα οροθέσια της Συρίας· προσελθούσα δε τω Χριστώ απηλλάγη δια της χάριτος αυτού των επτά δαιμονίων, τα οποία την ηνώχλουν, και ούτως ακολουθήσασα αυτώ και υπηρετούσα έως του πάθους και του Σταυρού, έγινε και Μυροφόρος και ευαγγελίστρια, και πρώτη αυτή, μεταξύ των άλλων Μυροφόρων, είδε την Ανάστασιν του Κυρίου, μετά της άλλης Μαρίας, της Υπεραγίας Θεοτόκου, όταν οψέ Σαββάτων, ήτοι μετά το Σάββατον, είδε τον Άγγελον, καθώς γράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος· όταν δε μετέβη το πρωϊ εις το μνήμα, τότε είδε δύο Αγγέλους εν λευκοίς καθεζομένους, και πάλιν είδε τον Χριστόν, τον οποίον νομίζουσα ότι είναι ο κηπουρός, και θέλουσα να εγγίση τους πόδας του, ήκουσε παρ’ αυτού:

Λόγος τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου πρὸς τοὺς 318 Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συν¬όδου

«Ἐμ­πρός, πατέρες, μὲ κάθε ἐπιμέλεια νὰ μελετήσουμε τὴν ὁριοθέτηση καὶ ἀποσαφήνιση τῆς ἀληθείας μέσα ἀπὸ τὶς προφητικὲς προρρήσεις καὶ τὶς ἀποστολικὲς παραδόσεις, μακριὰ ἀπὸ κάθε μισαδελφία καὶ κακοδοξία. Διότι θὰ ἦταν φοβερό, μετὰ τὴν κατάλυση τῆς πολυθέου ἀσεβείας καὶ τὸν ἐξαναγκασμὸ τῶν ἐχθρῶν σὲ ὑποταγή, τὴν κατάπαυση δὲ τῶν ἐμφυλίων πολέμων, νὰ πολεμοῦμε μεταξὺ μας οἱ πιστοὶ ὄχι μὲ ξίφη, ἀλλὰ μὲ δόγματα. Καὶ νὰ προσπαθοῦμε τὴν εὐαγγελικὴ διδασκαλία, ἡ ὁποία εἶναι ἁπλὴ καὶ ἄτεχνος, ἀφοῦ βασίζεται στὴν δύναμη τῶν ἔργων καὶ ὄχι τῶν λόγων, νὰ τὴν ἀνατρέψουμε ἀσχολούμενοι μὲ αὐτὴν διανοητικῶς καὶ ἀναζητώντας ρητορικὰ σχήματα. Ἂς ἐπιληφθοῦμε λοιπὸν τῆς συζητήσεως ἀναθέτοντας τὴν ἀποκάλυψη τῆς ἀλήθειας γιὰ τὸ θέμα ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ στὸν Θεὸ καὶ Πατέρα καὶ στὸν Μονογενῆ Υἱὸ τοῦ Πατρὸς καὶ στὸ Ζωοποιὸ Πνεῦμα. Κι ἐμεῖς πρόθυμα θὰ εἴμεθα ἐδῶ στὴν διάθεσή σας συμμετέχοντας στοὺς ἀγῶνες σας, ἕως ὅτου ἀποκαλυφθεῖ ἐντελῶς ἡ ἀλήθεια. Ἐπειδὴ πιστεύουμε πὼς θὰ εὐτυχήσουμε νὰ ἔχουμε καὶ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ζωοποιοῦ Πνεύματος, μὲ τὴν ὁποία θὰ βεβαιωθεῖ ἡ σωτήριος πίστη μας, ἀπαλλαγμένη ἀπὸ κάθε αἱρετικὴ κακοδοξία καὶ θεωρία καὶ ἀμέτοχος ἀπὸ κάθε πονηρὰ ὡς πρὸς τὸ Θεῖον ἔννοια» (Migne P.G. τόμ. 111, στ. 420).

Αρχιεπισκοπή: Περίπτερο για e-υπηρεσίες στο Σύνταγμα

Εχει εισέλθει δυναμικά στην ψηφιακή εποχή. Εστησε ένα πρωτότυπο helpdesk για πιστοποιητικά και θρησκευτικό τουρισμό
Τη... hi-tech πλευρά της δείχνει πλέον η Αρχιεπισκοπή Αθηνών, στήνοντας ένα πρωτότυπο helpdesk στην πλατεία Συντάγματος, προκειμένου με αυτόν τον τρόπο να ενημερώνονται οι πολίτες για τις ψηφιακές υπηρεσίες που εδώ και δύο χρόνια έχουν τεθεί στη διάθεση των πολιτών, των πιστών και του ποιμνίου της.

ΑΒΥΣΣΑΛΕΟΝ ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ -- Αθωνικά άνθη

Ελέχθη ευφυώς ότι το θαύμα συνίσταται εις το εμμένειν. Όντως. Θαύμα είναι η διάσπασις της σχέσεως αιτίου και αποτελέσματος. Και τοιούτον θαύμα αποτελεί το γεγονός, ότι η αγία Ορθοδοξία μας εμμένει είκοσιν αιώνας εν τη Αποστολική παραδόσει. Θαύμα θαυμάτων η κεχαριτωμένη Εκκλησία μας! Τι δεν μετεβλήθη, τι δεν μετεμορφώθη, τι δεν ανετράπη κατά τον μακρότατον δίαυλον των αιώνων τούτων; Θεσμοί, φιλοσοφίαι, ιδέαι, συστήματα, καθεστώτα, έθνη, ο κόσμος ολόκληρος. Πάντα ηλλοιώθησαν. Και μόνη η Εκκλησία έμεινεν αρραγής, αμετάβλητος, υπερφυσικόν πράγμα και θέαμα μέσα εις την ρέουσαν του βίου τούτου διάβασιν. Ιδού το θαύμα. «Και κατέβη η βροχή και ήλθον οι ποταμοί και έπνευσαν οι άνεμοι και προσέπεσον τη Εκκλησία και ουκ έπεσε· τεθεμελίωτο γαρ επί την πέτραν». Η δε πέτρα είναι ο Χριστός. Η Εκκλησία, λοιπόν, μένει εις τον αιώνα και «πύλαι άδου ου κατισχύσουσι». Πίπτουσι μόνον οι άνθρωποι. Εάν δε είπητε ότι έπεσαν και Εκκλησίαι, θ’ απαντήσωμεν: Εκκλησίαι, ναι,-- ως σύνολα ανθρώπων. Η Εκκλησία ποτέ, ως διδασκαλία, ως θεσμός θεοφύτευτος και ως σώζουσα πνευματική Κιβωτός, ως Θεανθρώπινον Σώμα. 

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ -- Orthodox Hymns

Τη ΚΑ΄ (21η) Ιουλίου, μνήμη των Οσίων Πατέρων ημών ΣΥΜΕΩΝ του δια Χριστόν σαλού, και ΙΩΑΝΝΟΥ.

Συμεών και Ιωάννης οι δύο ούτοι Όσιοι Πατέρες ήλθον κατά τας ημέρας του βασιλέως Ιουστίνου του νέου, εν έτει φιη΄ (518), από την Έδεσσαν εις τα Ιεροσόλυμα κατά την εορτήν της Υψώσεως, δια να προσκυνήσουν τον Τίμιον Σταυρόν, καθώς και άλλοι πολλοί την ημέραν αυτήν προσέρχονται. Εκ τούτων ο πρώτος, ο Ιωάννης, πατέρα μεν είχε, μητέρα δε δεν είχεν. Ο δε έτερος, ο Συμεών, πατέρα δεν είχε, μόνον δε μητέρα, γεροντικής ηλικίας ογδοήκοντα περίπου ετών. Ήτο δε ο Ιωάννης ετών είκοσι δύο και τον υπάνδρευσεν ο πατήρ αυτού κατ’ εκείνον τον χρόνον.

Ἅγιος Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος (Λόγος πρὸς Θεόδουλον):

«Τυφλώνεται ὁ νοῦς μὲ τὰ ἑξῆς τρία πάθη: τὴν φιλαργυρία, τὴν κενοδοξία καὶ τὴν ἡδονή. Ἡ γνώση καὶ ἡ πίστη, ποὺ εἶναι σύντροφοι τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, ἀπὸ τίποτε ἄλλο δὲν ἀδυνάτισαν παρὰ ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς κακίες. Ὁ θυμὸς καὶ ἡ ὀργὴ καὶ οἱ πόλεμοι καὶ οἱ φόνοι καὶ ὅλος ὁ κατάλογος τῶν λοιπῶν κακῶν ἐξ αἰτίας τῶν προηγουμένων αὐτῶν παθῶν ἰσχυροποιήθηκαν πάρα πολὺ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων».

Σωτηρία μου, παρηγορία μου,

ἐμὴ ζωή, ἐμὸν φῶς, ἐμὴ ἐλπίς, ἀναψυχή μου, θυμηδία μου, καταφυγή μου, σκέπη, ῥῶσις τῆς ἐμῆς ψυχῆς, εὐφροσύνη, ἡδύτης, τεῖχος, προσφύγιον, ὀχύρωμα, ὅπλον, ἀντίληψις, δόξα, πνοή μου, προστάτις, μεσῖτις, γαλήνη, ἐπίσκεψις, καύχημα, εἰρήνη, ἰσχύς, βάδισμα, ὕμνησις, τροφή, στολή, χαρά, εὐλογία, ἄγκυρα, εὐπορία, δρόσος, σεμνοπρέπεια, ἁγιωσύνη, μεγαλωσύνη, λύτρωσις· τῶν λυπηρῶν μου παράκλησις, βοηθὸς τῆς ἐμῆς ἀπορίας, φωτισμὸς καὶ ἁγιασμὸς τῆς ψυχῆς μου, τῶν ἁμαρτιῶν μου ἡ ἀπολύτρωσις, τὸ ἐμὸν ἐκ Θεοῦ ψυχαγώγημα, τῆς ξηρανθείσης μου καρδίας ἡ θεόρρυτος ῥανίς, τῆς ζοφερᾶς μου ψυχῆς ἡ τηλαυγεστάτη λαμπάς, τῆς γυμνότητός μου ἡ ἀμφίασις, τῶν στεναγμῶν μου ἡ κατάπαυσις, τῶν συμφορῶν μου ἡ μεταποίησις· ἐγκράτεια, ἁγνεία, ἀνδρεία, σωφροσύνη, τῶν ἀρετῶν ὁ κόσμος, ἐλευθερία μου, λιμήν, θησαυρός, ἐμπόρευμα τὸ ὄντως αἰώνιον, ἐπίκυρος μετάνοια, ὕψωμα, εὐεξία, κάλλος, ἰσχύς, εὐβουλία, σύνεσις, ἀγαλλίαμα, λαμπρότης μου.

Ἀγίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου

Ο Προφήτης Ηλίας στην εποχή του και στα έσχατα -- † π. ΑΘΑΝ. ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία)

«Ως εδοξάσθης, Ηλία, εν τοις θαυμασίοις σου^. και τις όμοιός σοι καυχάσθαι; ο εγείρας νεκρόν εκ θανάτου και εξ άδου εν λόγω Υψίστου^. ο καταγαγών βασιλείς εις απώλειαν και δεδοξασμένους από κλίνης αυτών. ο ακούων εν Σινά ελεγμόν και εν Χωρήβ κρίματα εκδικήσεως^. ο χρίων βασιλείς εις ανταπόδομα και προφήτας διαδόχους μετ' αυτόν^. ο αναληφθείς εν λαίλαπι πυρός εν άρματι ίππων πυρίνων^. ο καταγραφείς εν ελεγμοίς εις καιρούς κοπάσαι οργήν προ θυμού, επιστρέψαι καρδίαν πατρός προς υιόν και καταστήσαι φυλάς Ιακώβ. Μακάριοι οι ιδόντες σε και οι εν αγαπήσει κεκοσμημένοι, και γαρ ημείς ζωή ζησόμεθα.»

(Σ. Σειρ.48,11)

Ο προφήτης Ηλίας, ο μέγιστος των Προφητών.

 Για τον προφήτη Ηλία έχουν γραφεί στην Παλαιά Διαθήκη πολλές σελίδες, που όλες είναι μεστές πολλής και βαθειάς θεολογίας. Το Καρμήλιον όρος, πάνω στο οποίο ο Προφήτης προσέφερε κατά θαυμαστό τρόπο τη θυσία του, όταν από τον ουρανό κατήλθε φωτιά και  κατέκαψε τα σφάγια¹, το όρος Σινά, επί του οποίου είχε θεοπτεία ο μέγας Προφήτης², και το όρος Θαβώρ, πάνω στο οποίο εμφανίσθηκε μαζί με τον Κύριό μας ο Προφήτης³, είναι οι τρεις μεγάλες κορυφές ορέων, που αναφέρονται στη δόξα τη δική του.