Τάμα Έθνους : ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΛΟΝΙΖΕΤΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΑ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΟΛΑ

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, QUO VADIS ?

                                                           1.7.2018

1. Τὸ δόγμα «Ἀνήκουμε εἰς τὴν Δύση», τὸ ὑπερασπίζονται ὄχι μόνον τὰ συντηρητικὰ κεντρῶα, δῆθεν ἐθνικόφρονα, κόμματα ἀλλά, δυστυχῶς, καὶ τὰ ἀριστερίζοντα – σοσιαλίζοντα!!!...

2. Ἀντὶ ὁ κ. Τσίπρας νὰ συμμαχίσῃ μὲ τοὺς Ἰταλοὺς καὶ ἄλλους, ποὺ ἔχουμε τὸ ἴδιο πρόβλημα, τάσσεται τὸ κόμΜα του ἀναφανδὸν ὑπὲρ τῆς πολιτικῆς τῆς κ. Μέρκελ, τὴν ὁποία μέχρι χθὲς λασπολογοῦσε καὶ καθύβριζε χυδαιότατα.

3. Ἑρμηνεύοντας τὴν ἐξέλιξη τῶν γεγονότων,  μερικὲς ἱστοσελίδες, παρουσιάζουν τὸν Ἕλληνα Πρωθυπουργὸ σὰν χαζοχαρούμενο σκυλάκι τῆς κας Μέρκελ καὶ ἡ κα Καγκελάριος νὰ εἶναι ὑπερήφανη, ὅτι ἀκόμη καὶ αὐτὸν τὸν ὑβριστή της τὸν ἐτούμπαρε.

Orthodox chant - Praise the Lord from the Heavens

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Κατάθεσις εσθήτος Θεοτόκου εν Βλαχέρναις.

                                                                                                 

Η Βασιλίς των πόλεων, η περικαλλεστάτη Κωνσταντινούπολις, ευθύς απ’ αρχής της κτίσεώς της υπό του ευσεβεστάτου και αγιωτάτου βασιλέως Κωνσταντίνου αφιερώθη πρεπόντως με πολλήν ευλάβειαν εις το όνομα της Δεσποίνης και Βασιλίσσης πάντων των βασιλέων, ως πασών των πόλεων βασιλεύουσα. Ένεκα τούτου υπερβαίνει και εις την ευλάβειαν πάσας τας άλλας πόλεις της οικουμένης· ευρίσκονται δε εις αυτήν Ναοί περισσότεροι ή εις οίον δήποτε άλλον τόπον, καλλωπισμένοι, κεκοσμημένοι από τους ευσεβείς οικήτορας, και σχεδόν ουδείς ευρίσκεται τόπος βασιλικός και δημόσιος ή οίκος άρχοντος, όστις να μη έχη Ναόν ή ευκτήριον της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ότι πανταχού εις την οικουμένην άπασαν, όπου και αν εκηρύχθη το μυστήριον της του Θεού Λόγου σαρκώσεως, υμνείται δια παντός η υπερύμνητος Θεοτόκος και κατά χρέος δοξάζεται, επειδή κατώκησεν εις αυτήν άπαν το πλήρωμα της Θεότητος. Εξαιρέτως δε εις ταύτην την Πόλιν ευρίσκονται Ναοί αναρίθμητοι, αφιερωμένοι εις το πανάγιον αυτής Όνομα.

Τη αυτή ημέρα (1η του μηνός Ιουλίου) μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ του θαυματουργού και των συν αυτώ.

Κωνσταντίνος ο Μάρτυς και οι συν αυτώ αθλήσαντες Μάρτυρες κατήγοντο από διάφορα μέρη, εις δε τον αριθμόν ήσαν τριακόσιοι. Απήλθον δε εις την Αγίαν πόλιν Ιερουσαλήμ δια να προσκυνήσουν, και αφ’ ου επροσκύνησαν όλα τα αγιάσματα εξήλθον από την Ιερουσαλήμ, και ανεχώρησαν εις την έρημον του Ιορδάνου, και εκεί διέτριβον. Ελθόντες δε μια των ημερών όλοι εις το επίνειον Ιόππην, εύρον πλοίον, εις το οποίον επεβιβάσθησαν και πλέοντες έφθασαν εις την περίφημον νήσον Κύπρον, εις τον λιμένα της Πάφου. Όμως το πλοίον, κλυδωνιζόμενον από δυνατόν και μεγάλον άνεμον, συνετρίβη, οι δε Άγιοι θεί χάριτι διεσώθησαν όλοι αβλαβείς, και διεμοιράσθησαν εις όλην την νήσον της Κύπρου.

To Δόγμα και η αξία του -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτίμου Καθηγητού ΑΠΘ

Η προσήλωσις εις το ορθόδοξον δόγμα, ωστική δύναμις της πνευματικής ζωής

Ανάμεσα στ΄ άλλα γνωρίσματα, που χαρακτηρίζουν την πνευματική υποβάθμιση της κοινωνίας μας είναι και τούτο: Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν εκδηλώνει ενδιαφέρον για τα πνευματικά και μάλιστα τα δογματικά θέματα, που αποτελούν το θεμέλιο και την πηγή της πνευματικής ζωής. Για του λόγου το ασφαλές παραπέμπω στην επίσκεψη του Πάπα στην Αθήνα. Επιθυμούσα, όπως και η πλειονότητα του ελλαδικού κλήρου και λαού, την αποφυγή εκείνης της επισκέψεως. Η πραγματοποίησή της ήταν ένα ήττημα για μας. Έστησε ένα προγεφύρωμα του Παπισμού στην Ορθόδοξη Ελλάδα και έχει αυξήσει την έπαρση των απανταχού παπικών και παποφίλων. Ωστόσο, φρονώ ότι αυτό το δυσάρεστο γεγονός μπορεί να αξιοποιηθεί θετικά και να καταστεί τελικά ωφέλιμο. Πως; Αν λειτουργήσει σαν ξυπνητήρι των κοιμωμένων συνειδήσεών μας αν μας αναγκάσει να απεγκλωβισθούμε από τους επικίνδυνους εναγκαλισμούς των οικουμενιστικών κηρυγμάτων, να συνταχθούμε στη γραμμή των αγίων Πατέρων μας και να τονώσουμε την προσήλωσή μας στο ορθόδοξο δόγμα.

Τη αυτή ημέρα (1η του μηνός Ιουλίου) μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΠΕΤΡΟΥ του Πατρικίου, του γενομένου εν τοις Ευάνδρου.

Πέτρος ο Όσιος πατήρ ημών έζησε κατά τους χρόνους Κωνσταντίνου και Ειρήνης της ευσεβεστάτης Αυγούστης εν έτει ψπ΄ (780), υιός γονέων μεγαλοπρεπών και ενδόξων. Επειδή ο πατήρ του ήτο Πατρίκιος του Βασιλέως και στρατηγός, Κωνσταντίνος ονομαζόμενος. Εκ νεαράς ηλικίας φοιτών ο Άγιος εις τα σχολεία, εσύναξεν εις την ψυχήν του ως μέλισσα όλα τα κάλλιστα μαθήματα της Γραμματικής και Φιλοσοφίας. Έπειτα συζευχθείς γυναίκα νόμιμον, ετιμήθη και έγινε Δομέστικος των σχολών και Πατρίκιος, αφού ο πατήρ του απέθανεν. Όταν δε ο Νικηφόρος Πατρίκιος έγινε Βασιλεύς εν έτει ωβ΄ (802), κατέστησε τον Όσιον τούτον Δομέστικον των Κανάτων, και παρέλαβεν αυτόν μεθ’ εαυτού εις Βουλγαρίαν, όπου επολέμει κατά των Βουλγάρων. Συγκροτηθέντος λοιπόν του πολέμου, ενίκησαν μεν οι Ρωμαίοι, συνελήφθη όμως ούτος ο Όσιος υπό των Βουλγάρων μετά πεντήκοντα αρχόντων και ερρίφθη εν τη φυλακή, ίνα τιμωρηθή· εφάνη όμως ο Άγιος Ιωάννης, ο επιστήθιος και Ευαγγελιστής, και ηλευθέρωσε αυτόν από τα δεσμά και τον συνώδευσε μέχρι της γης των Ρωμαίων.

Φώτης Κόντογλου - Ἀθεΐα, τὸ καύχημα τῆς ἐποχῆς μας

«Νὺξ ἀφεγγὴς τοῖς ἀπίστοις, Χριστέ, 

τοῖς δὲ πιστοῖς φωτισμός»

Ἀθεΐα! Τίτλος μεγάλος καὶ καύχημα γιὰ τὸν σημερινὸν ἄνθρωπο. Ὅποιος τὸν ἀποχτήσει (καὶ γιὰ νὰ τὸν ἀποχτήσει, φτάνει νὰ χειροτονηθεῖ μοναχός του ἄπιστος),γίνεται παρευθὺς στὰ μάτια τῶν ἄλλων σοφός, κι᾿ ἂς εἶναι ἀμόρφωτος, σοβαρός, κι᾿ ἂς εἶναι γελοῖος, ἐπίσημος κι᾿ ἂς εἶναι ἀλογάριαστος, ὑπεράξιος κι᾿ ἂς εἶναι ἀνάξιος, ἐπιστήμονας κι᾿ ἂς εἶναι κουφιοκέφαλος.

Δὲν μιλῶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔχει πόθο νὰ πιστέψει, μὰ δὲν μπορεῖ, μὲ ὅλο ποὺ κατὰ βάθος πάντα ἡ αἰτία τῆς ἀπιστίας εἶναι ἡ περηφάνεια, αὐτὴ ἡ ὀχιά, ποὺ κρύβεται τόσο ἐπιτήδεια μέσα στὸν ἄνθρωπο, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὴν καταλάβει.

Ὅπως καὶ νἆναι, οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀγωνίζουνται καὶ πολεμᾶνε μὲ τὸν ἄπιστο ἑαυτό τους, ἔχουνε ὅλη τη συμπόνεσή μας. Γι᾿ αὐτοὺς παρακαλοῦμε, ὅσοι πιστεύουμε, νὰ τοὺς βοηθήσει ὁ Θεὸς νὰ πιστέψουνε, ὅπως ἔκανε σὲ κεῖνον τὸν πατέρα ποὺ εἶχε ἄρρωστο τὸ παιδί του, καὶ παρεκάλεσε τὸν Χριστὸ νὰ τὸ γιατρέψει.

Οικουμενισμός= τό μυστήριο της ανομίας (8ον ) μέρος

Χερουβικός Ύμνος - Cherubic Hymn

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2018

Τη Α΄ (1η) του μηνός Ιουλίου μνήμη των Αγίων και θαυματουργών Αναργύρων ΚΟΣΜΑ και ΔΑΜΙΑΝΟΥ των Ρωμαίων.                                                                                   

Κοσμάς και Δαμιανός οι Άγιοι Μάρτυρες ήκμασαν κατά τους χρόνους Καρίνου και Νουμεριανού των αυταδέλφων Βασιλέων εν έτει σπδ΄ (284), κατήγοντο δε εκ της μεγαλουπόλεως Ρώμης. Αυτάδελφοι όντες μετήρχοντο και οι δύο την ιατρική και εθεράπευον όχι μόνον τους ανθρώπους, αλλά και τα κτήνη και άλογα ζώα· δι’ αντιμισθίαν δε της ιατρείας εζήτουν το να πιστεύωσιν εις τον Χριστόν οι ιατρευόμενοι, χωρίς να λαμβάνωσι παρ’ αυτών ουδεμίαν υλικήν αμοιβήν. Διαβληθέντες δε εις τον βασιλέα Καρίνον, ότι ενεργούσι τας ιατρείας και τα θαύματα με μαγικήν τέχνην, και μη θέλοντες να παραδοθώσιν άλλοι αντί αυτών, προσήλθον αυτόκλητοι και παρεδόθησαν εις χείρας του βασιλέως.

Εκείνοι οι μακάριοι εδείκνυον τα στίγματα και τας πληγάς υπέρ του Χριστού, εμείς σήμερα τι στίγματα εμφανίζουμε;

Ότε δε συνηθροίσθη η εν Νικαία Αγία Α΄ Οικουμενική Σύνοδος, εν έτει τκε΄ (325), ήτο και ούτος (ο μακάριος Παύλος Αρχιεπίσκοπος Νεοκαισαρείας), εις των εκεί συναθροισθέντων τριακοσίων δέκα και οκτώ Θεοφόρων Πατέρων, οίτινες όλοι έφερον εις το σώμα των τα στίγματα και τας πληγάς του Χριστού, ως λέγει ο θείος Παύλος, και αυτά εθεώρουν καλλωπισμόν των, δεικνύοντες αυτά προς αλλήλους. Και εδείκνυον άλλος μεν την αποκοπείσαν υπό των ειδωλολατρών χείρα του, άλλος τα ώτα του, άλλος την ρίνα του, έτερος τους οφθαλμούς του, και άλλος άλλο μέλος του σώματός του παρουσίαζε βεβλαμμένον και ηκρωτηριασμένον από τους προλαβόντας τυράννους υπέρ της Αγίας του Χριστού Πίστεως.

ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.

Απάντηση σε αυτούς που λένε ότι "δεν έχουμε εδώ πατρίδα".

Γράφει ο αδελφός μας Ιουστίνος

Λοιπόν, το δηλώνω. Είμαι έλλην χριστιανός ορθόδοξος. Είμαι έλλην ορθόδοξος  διότι γεννήθηκα απο ορθοδοξους  έλληνες γονείς, που είχαν τέτοιους έλληνες γονείς, που και αυτοί είχαν παππούδες με φουστανέλες και γιαγιάδες με τσαπράζια.  Όλοι τους αυτοί με εδίδαξαν ότι έχω μιά πατρίδα. Τόπο δηλαδή με πέτρες, χώμα, θάλασσα και καθαρά νερά. Αυτή την πατρίδα την πήρα κληρονομιά από τους γονείς μου, που με όρκησαν να χύσω την τελευταία ρανίδα του αίματός μου για να μην μου την πάρουν. Και όταν τους ρώτησα γιατί, τότε μου αποκάλυψαν ότι εδώ  περπάτησαν οι Απόστολοι και οι Άγιοι του Χριστού και ότι η Παναγία διάλεξε αυτό το μέρος να το κάνει περιβολάκι της. Αν εμείς λοιπόν  χάσουμε τον τόπο αυτόν, τότε θα χάσουμε και τις ευλογίες του. Γι΄ αυτό πρέπει να τον αγαπάμε και να πολεμάμε να μην μας τον πάρουνε οι εχθροί του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων.  Και ότι από πολύ παλιά οι πολύ αρχαίοι πρόγονοί μας επειδή  αγαπούσαν το υπέροχο  φώς του τόπου αυτού και επειδή είχαν φόβο να μην το στερηθούν στον Άδη, εθυσίαζαν το αίμα τους για την πατρίδα τους, επειδή επίστευαν ότι οι ήρωες πεθαίνοντας πάνε με τους ήρωες στα φωτεινά Ιλύσια Πεδία και όχι στο σκότος του Άδου. Αν λοιπόν αυτοί που ήταν ειδωλολάτρες γίνονταν ήρωες επίτηδες για να μην χάσουν το γήϊνο φώς της Ελλάδας, πόσο ήρωες πρέπει να γίνουμε εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί, για να μην χάσουμε το άσπερον Φώς της δόξης του Χριστού; Διότι θα μας πεί ο Κύριος, Εγώ σας έδωσα κληρονομιά αγιασμένα και ένδοξα χώματα, να με δοξολογείτε και να με  προσκυνείτε και εσείς τον γεμίσατε με υπερήφανους κιναίδους , μωαμεθανούς υβριστές μου, μασσώνους αρνητές μου, λατινόφραγκους περιφρονητές μου, ειδωλολάτρες του διαβόλου! Πηγαίνετε τώρα στη     Βαβυλώνα και κρεμάστε τα όργανά σας στις ιτιές του Ευφράτη για πεντακόσια τόσα χρόνια... Αν το θέλουμε αυτό, τότε ναί, "δεν έχουμε εδώ πατρίδα". Αν όμως δεν το θέλουμε, τότε να πολεμήσουμε. Να λοιπόν γιατί πρέπει να πολεμάμε για την πατρίδα μας . Γιατί η Ελλάδα είναι η μήτρα της χριστιανοσύνης και σαν τέτοια  πρέπει να παραμείνει. Αλλοιώς χανόμαστε στη Βαβυλωνια των εθνών.. Χωρίς γλώσσα, χωρίς πατρίδα, χωρίς ιστορία και τελικά χωρίς Πίστη. 

Λοιπόν έχουμε Πατρίδα εδώ εμείς οι ορθόδοξοι έλληνες. Δεν είμαστε απάτριδες πολίτες του κόσμου. Κρατάμε Σταυρό και τον σηκώνουμε. Και όστις θέλει οπίσω μας ελθείν.

ΥΓ.  Ουαί και αλλοίμονο αδελφοί, αν παραδώσουμε τα άγια τοις κυσί. Χάνεις την κληρονομιά σου, αυτή που σου έδωσαν οι γονείς σου, οι έλληνες ορθόδοξοι χρισιανοί; Έγινες άσωτος υιός που εδαπάνησες την "ουσία" σου στους πορνοβοσκούς. Νοιώθεις αδελφός με αυτούς που πατάνε την γή σου; Ναι μεν είσαι κατά σάρκα, αλλά είσαι κατά Άγιο Πνεύμα; Βεβαίως και αυτοί πλάσματα του Θεού είναι, αλλά πλάσματα, όχι τέκνα Θεού. Υπάρχει λοιπόν διαφορά μεγάλη. Όταν ο Πατροκοσμάς μιλούσε για "ελληνικά σχολεία" αυτό εννοούσε, δηλαδή "να μαθαίνετε τα παιδιά σας την ελληνικήν, διότι σε αυτήν είναι γραμμένο το Ευαγγέλιο". Σήμερα μαθαίνουν στα παιδιά μας την Αγγλικήν, την Γερμανικήν, την Αλβανικήν, αργότερα την Πακιστανικήν και .βεβαίως, αύριο την Τουρκικήν. Ο σκοπός είναι ένας. Να μην μπορούν τα παιδιά μας να διαβάσουν το Ευαγγέλιο, αλλά ούτε και να σκεφτούν να μελετήσουν τους Αγίους Πατέρες μας. Όταν ένα παιδί μάθει ότι η Μακεδονία ανήκει στους Σκοπιανούς και ο Μέγας Αλέξανδρος δεν ήταν έλλην, αλλά "Μακεδών", γιατί να πιστέψει ότι ο Απόστολος Παύλος εδίδαξε στην ελληνικήν και όχι στη σλαυϊκήν; Θα υπερασπιστεί ποτέ την πατρίδα του όταν του λένε ότι "έχουμε ενότητα με όλους"; Αυτή είναι νοοτροπία προδότη, χαφιέ και μπασταρδεμένου χριστιανισμού, πασπαλισμένη με αγαπολογία της φτήνιας. Αν ίσχυε η κατάργηση των εθνών και των πατρίδων, όπως ισχυρίζονται μερικοί κουλτουριάρηδες ψευδοορθόδοξοι,  η Παναγία  δεν θα οδηγούσε τον στρατό μας στο έπος της Πίνδου. Ούτε θα μας ελευθέρωνε από τον τούρκικο ζυγό. Αλλά και ούτε  ο Άγιος Παϊσιος θα πολεμούσε στο πλευρό των "εθνικιστών", για να μην χωριστεί η Ελλάς σαν Βόρεια και Νότια Κορέα, επειδή έτσι ήθελε ο εβραιομαρξισμός. Λοιπόν σύνεσις, αγαπητοί, και αγώνας ,γιατί ήγγικεν η ώρα η μεγάλη...

Λέμε ΟΧΙ στην παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας «εις χείρας αλλοτρίων»!

Δελτίο τύπου

 Οι εξελίξεις οι σχετικές με την παράδοση ουσιαστικά του ονόματος της Μακεδονίας «εἰς χεῖρας ἀλλοτρίων τοῦ διαρπάσαι... καὶ βεβηλώσουσιν αὐτό»(Ιεζ. 7,21) αλλά και οι δηλώσεις ανώτερων κυβερνητικών αξιωματούχων αναφορικά και με άλλα θέματα της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας (βλ. θέματα με Αλβανία, Θράκη, Αιγαίο, Κύπρο),  δεν αφήνουν περιθώρια σιωπής και απραξίας σε οποιονδήποτε υγιώς σκεπτόμενο Έλληνα, που έχει γαλουχηθεί στα νάματα του ελληνορθόδοξου πολιτισμού κι έχει μάθει να υπερασπίζεται πάντοτε την Πατρίδα του, τον Πολιτισμό του, την Ιστορία του, την Πίστη του και την Αλήθεια του.

Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ἔχει λεχθῆ καί γραφῆ πολλάκις, ἀλλ’ ἀνακριβῶς, ὅτι τό 1924 οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί (Ο.Χ.) δέν ἐγνώριζον δῆθεν ὅτι ὁ λόγος τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ νέου ἑορτολογίου (ν.ἑ.) ἦτο ἡ προώθησις τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Συνεπῶς, συμπεραίνουν αὐτοί πού χρησιμοποιοῦν αὐτήν τήν ἐπιχειρηματολογίαν, ὅσοι ἀπετειχίσθησαν τότε ἀπό τήν καινοτομήσασαν Ἐκκλησίαν, ἐπικαλούμενοι τόν 15ον Κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου καί γενικώτερον τήν Πατερικήν Διδασκαλίαν καί Παράδοσιν, ἔσφαλον, διότι δῆθεν δέν ὑφίστατο δογματικός λόγος πού νά δικαιολογῇ τήν ἀποτείχισιν, ἐνῷ ὅσοι ἀπεδέχθησαν τό ν.ἑ. δέν ὑπέπεσαν εἰς δογματικόν σφάλμα.

Δεύτε λαοί -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

Σύναξις των δώδεκα Αποστόλων.

Τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει μὲ ξεχωριστὴ λαμπρότητα τὴ Σύναξη τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων. Βεβαίως ὑπάρχουν καὶ οἱ μνῆμές τους σὲ διάφορες ἡμερομηνίες τοῦ λειτουργικοῦ ἔτους, ἀλλὰ μὲ αὐτὸ τὸ συλλογικὸ ἑορτασμὸ τιμᾶται σύμπασα ἡ χορεία τῶν μεγάλων αὐτῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι ὡς συνεχιστὲς τοῦ σωτηριώδους ἔργου τοῦ Κυρίου ἐπὶ τῆς γῆς, ἔστρεψαν τὸ ροῦ τῆς ἱστορίας καὶ ἄλλαξαν κυριολεκτικὰ τὴ μορφὴ τοῦ κόσμου. Χάρη στὸν ἰδικό τους ἀγώνα, τὶς ἀφάνταστες προσωπικὲς τους θυσίες, τὴ μαρτυρία καὶ τὸ μαρτύριό τους ἐθεμελιώθηκε ἡ Ἐκκλησία στὸν κόσμο.

Μνήμη Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου - π.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ἡ Ἐγκύκλιος τοῦ 1902 ἄνοιξε τόν δρόμο στή συμμετοχή μας στήν Οἰκουμενική Κίνηση......

Ἡ Ἐγκύκλιος τοῦ 1902 ἄνοιξε τόν δρόμο στή συμμετοχή μας στήν Οἰκουμενική Κίνηση, τό Διάγγελμα τοῦ 1920 προετοίμασε τήν εἴσοδό μας στό ΠΣΕ, ἐνῷ ἡ ἐπί Πατριάρχου Ἀθηναγόρα Ἐγκύκλιος τοῦ 1952  λειτούργησε ὡς ὁλοκλήρωση καί ἐπισφράγιση τῆς προγραμματισμένης αὐτῆς πορείας. Γι’ αὐτό μεγάλοι ὀρθόδοξοι θεολόγοι, ὅπως ὁ Ἰωάννης Καρμίρης καί ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, παρά τήν ἀφοσίωσή τους στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, δέν παρέλειψαν νά ἐκφράσουν τόν δισταγμό τους στά ἀνοίγματα αὐτά καί τίς ἐπιφυλάξεις τους γιά τίς μέσῳ αὐτῶν δρομολογημένες ἐξελίξεις.

Ὑπεύθυνη ὅμως καί ἀντικειμενική κριτική στήν Οἰκουμενική Κίνηση ἔχει ἀσκήσει ὁ ὅσιος Ἰουστῖνος (Πόποβιτς), χαρακτηρίζοντας τόν Οἰκουμενισμό μέ τόν ἀκόλουθο τρόπο:

«Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι κοινόν ὄνομα διά τούς ψευδοχριστιανούς, διά τάς ψευδοεκκλησίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Μέσα του εὑρίσκεται ἡ καρδιά ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν οὐμανισμῶν μέ ἐπικεφαλῆς τόν παπισμόν. Ὅλοι δέ αὐτοί οἱ ψευδοχριστιανισμοί, ὅλαι αἱ ψευδοεκκλησίαι, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά μία αἵρεσις παραπλεύρως εἰς τήν ἄλλην αἵρεσιν . Τό κοινόν εὐαγγελικόν ὄνομά των εἶναι ἡ παναίρεσις». 

Κάποτε μιλούσαμε —Ὀρθόδοξα— γιὰ ἐπιστροφὴ τῶν αἱρετικῶν στὴν ΜΙΑ Ἐκκλησία. -- Τοῦ κ. Παν. Σημάτη, θεολόγου

Κατόπιν μᾶς ἐπεβλήθη ὁ ὅρος ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν». Σήμερα δὲν μιλᾶμε οὔτε γιὰ ἐπιστροφή, οὔτε γιὰ ἕνωση, ἀλλὰ ἐπιδιώκουμε τὴν ἀποκατάσταση τῆς κοινωνίας τῶν «ἐκκλησιῶν», κι ἂς διατηρήσει ἡ κάθε μιὰ «ἐκκλησία» τὰ διαφορετικὰ δόγματά της (ὅπως εἶπε σὲ συνέντευξη ὁ καρδινάλιος  Κάσπερ), ἔστω κι ἂν τὰ δόγματα τῆς ΜΙΑΣ Ἐκκλησίας εἶναι ὀρθά, καὶ τῆς ἄλλης ἐφεύρεση τοῦ διαβόλου! Καὶ ἐπειδὴ ἡ ἐφαρμογὴ αὐτῆς τῆς φόρμουλας εἶναι σίγουρο πὼς θὰ βρεῖ ἀντιμέτωπο τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, μαγειρεύεται ὁ τρόπος ἐπιβολῆς της, μὲ πρῶτο στόχο τὴν ἀποδοχὴ τοῦ Πρωτείου τοῦ Πάπα, καὶ ὅπως ἔγραψε ὁ π. Γ. Καψάνης: «ἴσως ὑπὸ τὴν δελεαστικὴ μορφὴ… τῆς διακονίας τῆς καθόλου Ἐκκλησίας». 

Μαρία Αλεξοπούλου : Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ ΚΑΒΑΣΙΛΑ

Η Παναγία, ως ένα ξεχωριστό και μοναδικό πρόσωπο, δεσπόζει μέσα στο χώρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η πλατυτέρα των Ουρανών είναι η αρχηγός που οδηγεί τους πιστούς όλων των εποχών προς το Χριστό και την αναδημιουργία. Ταυτόχρονα αποτελεί την χορηγό κάθε θεϊκής αγαθότητας προς τον άνθρωπο και την κτίση¹. Για το λόγο αυτό, το να προσπαθεί κανείς να παρουσιάσει το μεγαλείο της Θεοτόκου ξεπερνά τις ανθρώπινες δυνάμεις. Μόνο οι άγγελοι, τονίζει ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας, μπορούν επάξια να εκφράζουν τη δόξα της Θεοτόκου στην Ουράνια Βασιλεία, ενώ εμείς τόσο μόνο μπορούμε να την εγκωμιάσουμε, όσο χρειάζεται για να αγιάσουμε τη γλώσσα και την ψυχή μας. Αρκεί και μόνο ένας λόγος και μια ενθύμηση για τη δόξα της Παναγίας, για να ανυψώσει την ψυχή και την διάνοια και να μας μεταμορφώσει από σαρκικούς σε πνευματικούς και από βέβηλους σε αγίους².

Ο φλογερός αγωνιστής της Ορθοδόξου πίστεως Κοσμάς Φλαμιάτος

Το 1840 εξαπέλυσε δριμύτατον «κατηγορώ» εναντίον του αντιχρίστου Μασωνο-Οικουμενισμού Με λόγον του, που ανεγνώσθη από πολλούς ιερείς εις τους ιερούς ναούς της νήσου Κεφαλληνίας. Εις τον λόγον του αυτόν ο Φλαμιάτος εκεραυνοβολούσε το Μασωνο-Οικουμενιστικόν τέρας ως εξής :

«Τα πρώτα μέτρα των εχθρών της πίστεως απ΄ αρχής εστάθησαν να έμβωσιν εις αυτά τα άγια των αγίων, εις αυτό το θυσιαστήριον, να λάβωσι, δηλαδή, λαθραίως και αναισθήτως το πηδάλιον, και την διεύθυνσιν της καθ΄ ημάς Εκκλησίας, φρικωδέστατον και ανέκδοτον μέχρι τούδε φαινόμενον, εις όλα τα χρονικά της Ορθοδοξίας, και ως εκ τούτου να εξαλείψωσι κατά μικρόν και ανεπαισθήτως όλην την ορθόδοξον Ιεραρχίαν, όλον το Ιερατικόν και μοναδικόν τάγμα, να μορφώσωσι κατά το πνεύμα της διαφθοράς και της πλάνης όλην την ελληνικήν και σλαβικήν και λοιπήν απανταχού ορθόδοξον νεολαίαν, και κατά το πνεύμα αυτής της πλάνης, να μορφώσωσι νέον ψευδώνυμον κλήρον, να διαλύσωσι κάθε δεσμόν αγάπης και αρμονίας εις όλους τους Ορθοδόξους, να ανατρέψωσι κάθε τάξιν είτε εκκλησιαστικής, είτε πολιτικής, είτε ηθικής και συγγενικής πειθαρχίας, να ανοίξωσιν όλον τον χείμαρον της διαφθοράς, όλον το πνεύμα της αποστασίας και αναρχίας υπό το πρόσχημα της Ελευθερίας· όλα τα εμφύλια και οικιακά σχίσματα…».

O Bιος του Αποστόλου Πέτρου

Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ἐγεννήθηκε στὴ μικρὴ πόλη Βηθσαϊδὰ κοντὰ στὴ λίμνη Γεννησαρέτ, ὅπου ἀσκοῦσε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ἁλιέως μὲ τὸν ἀδελφό του Ἀνδρέα, κληθέντα καὶ αὐτὸν στὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα, καὶ μὲ τοὺς υἱοὺς τοῦ Ζεβεδαίου Ἰάκωβο καὶ Ἰωάννη, γενόμενους ἐπίσης Ἀποστόλους. Τὸ ὄνομά του ἀπαντᾶ στὴν Καινὴ Διαθήκη ὑπὸ τέσσερις τύπους: α. Συμεὼν (ἐκ τοῦ Sim Un, σημιτικοῦ τύπου). β. Σίμων (κοινότερος τύπος, ἐξελληνισμένη σύντμηση τοῦ προηγούμενου). γ. Κηφᾶς (ἀπὸ τὸ ἀραμαϊκὸ Kepha, ποὺ σημαίνει πέτρα). δ. Πέτρος (παράφραση τῆς προηγούμενης ἀραμαϊκῆς ἐπωνυμίας, ἡ ὁποία ἐδόθηκε στὸ Σίμωνα ἀπὸ τὸν Χριστό). Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Ἰωάννης ἢ Ἰωνᾶς. Οἱ γονεῖς του ἀνῆκαν στοὺς λιγοστοὺς πιστοὺς εὐσεβεῖς Ἰουδαίους τῆς ἐποχῆς τους, οἱ ὁποῖοι ἐπερίμεναν ἐναγώνια τὸν Μεσσία καὶ τὴ μεσσιανικὴ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία θὰ ἐτερματίζετο ἡ κακοδαιμονία τῆς ἀνθρωπότητος.