«Δυστυχώς, υπάρχουν ορισμένοι
δέσμιοι της ιδεολογίας τους, που αρνούνται τον χαρακτήρα της
Ελληνικής Επανάστασης»
Υπάρχουν, δυστυχώς, δέσμιοι της
ιδεολογίας τους και εγκλωβισμένοι στην προκατάληψη και στους ερασιτεχνισμούς
τους που αρνούνται τον εθνικό χαρακτήρα της Μεγάλης Ελληνικής Επανάστασης του
1821, θεωρώντας την ένα εσωτερικό κοινωνικό γεγονός και όχι αγώνα για την
εθνική μας παλιγγενεσία. Και όμως υπάρχουν πάμπολλες μαρτυρίες για τον αληθινό
χαρακτήρα της, δύο από τις οποίες, λόγω της σημασίας τους, θα παρουσιαστούν στη
συνέχεια. Η σημασία τους έγκειται στο γεγονός ότι είναι σύγχρονες με την έκρηξη
του Αγώνα και αποτελούν αυθόρμητες και αβίαστες δηλώσεις δύο προσώπων που
ανήκουν σε διαφορετικούς χώρους και κινούνται από διαφορετικές προϋποθέσεις. Η
πρώτη προέρχεται από τον Αγγλο προτεστάντη μισιονάριο (ιεραπόστολος) Ισαάκ
Λάουντς (Lowndes), άριστο γνώστη της ελληνικής γλώσσας, που βρισκόταν τότε στη
Ζάκυνθο.
Στις 14/26 Απριλίου 1821, στην αναφορά
του (Report) προς την εταιρία του London Missionary Society περιλαμβάνει και τα
ακόλουθα: «[…] Θα ήμουν πολύ ευτυχής αν μπορούσα να δώσω μιαν ενδιαφέρουσα
αναφορά για την πρόοδο των Βιβλικών Εταιριών στα Ιόνια Νησιά και την Ελληνική
Χερσόνησο. Oμως οι πολιτικές ταραχές εκμηδενίζουν το ενδιαφέρον για κάθε άλλη
υπόθεση… Οι Eλληνες (Greeks), αποκαμωμένοι από τους πιεστικούς Κυβερνήτες τους,
τους Τούρκους, αποφάσισαν, ει δυνατόν, να αποτινάξουν τον ζυγό και στις 4
Απριλίου 1821 (δηλαδή 23 Μαρτίου με το παλαιό - ελληνικό ημερολόγιο) άρχισαν
επανάσταση στην Πάτρα, η οποία, ύστερα από συνεννόηση, έλαβε χώρα την ίδια
ημέρα σ' όλα τα κύρια μέρη της Πελοποννήσου… Ποιο θα 'ναι το αποτέλεσμα, είναι
δύσκολο να κρίνουμε. Στον Μοριά οι Ελληνες έχουν κτυπηθεί πολύ και βρίσκονται
σε απόγνωση. Από την Κωνσταντινούπολη, το σημείο αναφοράς της όλης υπόθεσης,
δεν έχουν έλθει ακόμη ειδήσεις ούτε είναι γνωστό αν έγινε κάποια επανάσταση
εκεί…»