Τη Ζ΄ (7η) του αυτού μηνός Δεκεμβρίου, οι Άγιοι ΤΡΙΑΚΟΣΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ, οι εν Αφρική, ξίφει τελειούνται.
Τριακόσιοι όντες τον αριθμόν οι Άγιοι
ούτοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Ζήνωνος εν έτει υοδ΄ (474).
Άρχων δε και εξουσιαστής της Αφρικής (του πανισχύρου δηλαδή τότε κράτους των
Βανδάλων ή Βανδήλων) ήτο ο αρειανός Ονώριχος, ο γενόμενος διάδοχος του πατρός
αυτού Γιζερίχου. Τούτον λοιπόν τον Ονώριχον έπεισαν οι δύο Αρειανοί Επίσκοποι,
Κύριλλος και Βαλλινάρδης (εν άλλοις Βυλιμάνδης), να εγείρη διωγμόν μέγαν κατά
των Ορθοδόξων· ήτο δε ο διωγμός αυτός τόσον φοβερός, ώστε υπερέβη και αυτούς
τους επί Διοκλητιανού και Μαξιμιανού γενομένους. Διότι προσέταξεν ο θηριώδης
εκείνος τύραννος να διωχθώσιν όλοι οι Ιερείς των εν τη Αφρική δεκαπέντε πόλεων,
αφού πρότερον αφηρέθησαν από τας Εκκλησίας των Ορθοδόξων όλα τα ιερά άμφια και
κειμήλια. Τότε οι Ορθόδοξοι, καταφεύγοντες εις ερημικήν τινα Εκκλησίαν, ετέλουν
εκεί την θείαν μυσταγωγίαν· μαθόντες δε τούτο οι βάρβαροι Αρειανοί,
περιεκύκλωσαν αυτήν και φέροντες ξύλα και άλλην ύλην ξηράν, έκαυσαν την
Εκκλησίαν ομού με όλους τους εν αυτή ευχομένους Χριστιανούς.
Τη Ζ΄ (7η) του αυτού μηνός Δεκεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΥ.
Αθηνόδωρος ο Άγιος Μάρτυς ήτο κατά τους
χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει 290 καταγόμενος από την Συρίαν της
Μεσοποταμίας, εγένετο δε εκ νεαράς ηλικίας Μοναχός. Ούτος διαβληθείς ως
Χριστιανός εις τον άρχοντα Ελεύσιον και τον Χριστόν ομολογήσας, τεντώνεται ανά
μέσον δύο στύλων και κατακαίεται με ανημμένας λαμπάδας εις όλα τα μέλη του
σώματός του. Έπειτα με πεπυρωμένους σιδηρούς βώλους κατακαίεται εις τας
μασχάλας και με άγκιστρα σιδηρά αγκιστρούται από την ρίνα και απλούται επί
χαλκίνου πεπυρωμένου τάπητος, τον οποίον παραδόξως μετέβαλεν ο Άγιος από
καυστικόν εις ψυχρόν. Είτα βάλλεται εντός χαλκίνου πεπυρωμένου ταύρου εκ του
οποίου αβλαβής εφυλάχθη υπό θείου Αγγέλου· ομοίως εφυλάχθη ανώτερος και από
άλλας βασάνους. Όθεν προσείλκυσεν εις την Πίστιν του Χριστού πεντήκοντα άνδρας
ειδωλολάτρας, ύστερον δε πάλιν άλλους τριάκοντα. Τελευταίον απεφασίσθη να
αποκεφαλισθή ο του Χριστού Αθλητής· επειδή όμως παρελύθη εκείνος, ο οποίος
έμελλε να τον αποκεφαλίση και έπεσε κάτω οιονεί νεκρός μετά του ξίφους του, άλλος
να πλησιάση δεν ετόλμα· δια τούτο ο Άγιος προσευχηθείς, παρέδωκε την ψυχήν του
εις χείρας Θεού, λαβών παρ΄ αυτού του Μαρτυρίου τον στέφανον.
Επίσκεψη Ερντογάν: «Μη τι συλλέγουσιν από ακανθών σταφυλήν»; -- Του Στέλιου Παπαθεμελή*
Αύριο
έρχεται στην Αθήνα ο εξ ανατολών «καλεσμένος» μας. Μακάρι να διαψευσθούν οι
φόβοι μας ότι εκτός που δεν θα είναι επωφελής, θα είναι και βλαπτικός. Ζήτησε
και θα επισκεφτεί την Θράκη, στην οποία κατοικούν μουσουλμάνοι, Έλληνες πολίτες. Η επίσκεψη στη Θράκη χαρακτηρίζεται «ιδιωτική». Τουρκική
ευρεσιτεχνία αυτό με την οποία καλύπτεται το πλήρως ανεξέλεγκτον και η ασυδοσία του επισκέπτη. Την ανεχθήκαμε στην επίσκεψη Νταβούτογλου και
προσφάτως του Χακάν Τσαβούσογλου. Στη Θράκη το πρόβλημα (ξανά) είμαστε εμείς.
Και ισχύει ο φόβος του Περικλή (Θουκυδίδης Ι, 144): «Μάλλον δε πεφόβημαι τας
οικείας αμαρτίας, ή τας των εναντίων διανοίας», περισσότερο φοβούμαι
δηλαδή τα δικά μας λάθη, παρά τα σχέδια των εχθρών μας.
Το Νηπτικό Έλεος του Καλού Σαμαρείτη -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών
Ας αρχίσουμε από
την γνωστή σε όλους παραβολή του καλού Σαμαρείτου (Λουκ. 10, 33-37).
Σε κάποιο σημείο
του δρόμου από Ιερουσαλήμ εις Ιεριχώ, κάποιος άνθρωπος έγινε στόχος
σκληρόκαρδων ληστών, οι οποίοι αφού τον λήστευσαν, τον άφησαν ημιθανή
τυγχάνοντα, μισοπεθαμένο! Καταπληγωμένο και εμφανώς θανάσιμα κακοποιημένο.
Ο πρώτος περαστικός
που έτυχε να ιδεί το τραγικό για τον συνάνθρωπό του αυτό γεγονός, ήταν ένας
ιερέας. Τον είδε, ποιος ξέρει τι σκέφθηκε και συναισθάνθηκε. Πάντως τον είδε
και αντιπαρήλθεν! Έφυγε. Τακτοποιημένος ίσως με τον εαυτό του, αφού η συνείδησή
του δεν λειτούργησε ιερατικά, για να αντιμετωπίσει φιλάνθρωπα τον τραγικό αυτόν
άνθρωπο!
«ΦΩΝΗ ΛΑΟΥ, ΟΡΓΗ ΘΕΟΥ»!
Ρατσισμός εις βάρος των Ορθοδόξων;
Του κ.
Γεωργίου Φωτ. Παπαδοπούλου,
ιεροκήρυκος
– Μεταπτυχ. Φοιτ. Ορθοδόξου Θεολογίας- Πτυχ. Ανθρωπιστικών Σπουδών
Την
τελευταία περίοδο ήλθε στην επικαιρότητα το ζήτημα της διδασκαλίας στο μάθημα
των Θρησκευτικών (ιδιαίτερα στο Δημοτικό Σχολείο), αλλά –κυρίως – η συγγραφή
του περιεχομένου των βιβλίων που διδάσκονται στα σχολεία.
Μέχρι
σήμερα γνωρίζαμε ότι στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων υπήρχε μία
πολυάριθμη Επιτροπή αξιολόγησης κειμένων, την οποία απάρτιζαν θεολόγοι,
φιλόλογοι, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, Πανεπιστημιακοί Ιερείς και Αρχιερείς,
παιδαγωγοί. Όλοι τούτοι μαζί κατέληγαν σε μία κοινή συνισταμένη για το τι
πρέπει να γραφτεί, πως να γραφτεί και πως να διδαχθεί στα παιδιά, ανάλογα με
την ηλικία και την εξειδίκευση των γνώσεων που μπορούν να έχουν.
Πριν
από λίγα χρόνια, όσα κάποτε θεωρούντο ως «θέσφατον» άρχισαν να αλλάζουν. Από το
Υπουργείο καταργήθηκε η πατροπαράδοτη «Εθνική» Παιδεία και έμεινε μόνο η
«Παιδεία»
π. Θεόδωρος Ζήσης: Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης.
«Δέν είμαι
βέβαιος ότι, αν απόψε με
καλέσει ο Θεός καί
εκδημήσω ἀπ’ αυτή τή ζωή, δέν ξέρω αν θά βρώ δικαιολογία μπροστά στούς Αγίους,
στούς Ομολογητάς, τους μάρτυρας, γι’ αυτήν τήν στάση τήν οποία
κρατούμε όλοι τώρα. Η αίρεση
ξεχειλίζει, οι λατινόφρονες και οι φιλο-Οικουμενιστές είναι όλοι
ανάμεσά μας προβατόσχημοι λύκοι, κι
εμείς κάνουμε διακρίσεις καί οικονομούμε.
Προσπαθώ νά βρώ μιά δικαιολογία γιά τόν εαυτό μου...
Αφού
οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν
κανόνα: “ο κοινωνών
ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος
μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί
έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ
αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει
από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν
ευθύνη μέχρις εμάς!
Αλλά ποιός από
τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι
περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού
τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι
εσύ! Δέν
δικαιολογείται η άγνοια...
Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι
μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος
σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε
υπεύθυνοικαί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ
εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς
λέτε: “Φεύγουμε
εμείς”.
O Συναξαριστής της ημέρας.
Αμβροσίου
Μεδιολάνων, Γερασίμου Ευβοίας.
Αμβρόσιος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών
εγεννήθη κατά το έτος τμ΄ (340) εις Μεδιόλανα της Ιταλίας, όπου και δια τας
πολλάς του αρετάς κατέστη Επίσκοπος και από των οποίων ως αστήρ φωτεινότατος
κατηύγασεν άπασαν την οικουμένην με το φως της διδασκαλίας του εκπληρώσας εις
εαυτόν την εντολήν του Κυρίου την λέγουσαν· «Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν
των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα υμών τον εν
τοις ουρανοίς» (Ματθ. ε: 16). Τούτο δε δεν είπε μόνον προς τους Αποστόλους ο
Κύριος, αλλά και προς πάντας τους διαδόχους αυτών Αρχιερείς, οι οποίοι πρέπει
να λάμπωσιν ως το φως κατά τας αρετάς, ίνα βλέποντες οι άνθρωποι την
χριστομίμητον αυτών πολιτείαν δοξάζωσι τον Θεόν. Όσοι δε Αρχιερείς δεν
φυλάττουσι τας εντολάς του Κυρίου, καν εγγράμματοι και διδάσκαλοι είναι,
αλλοίμονον εις αυτούς! Διότι δεν είναι Ποιμένες, αλλά λύκοι άρπαγες
προβατόσχημοι και θέλουν καταπατηθή ως άλας άχρηστον και ανωφελές·
Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ : σατανική στρέβλωση τῆς Ὀρθοδόξου Χριστολογίας.
Ἀπόδειξη τῶν τραγικῶν συνεπειῶν τῶν αἱρέσεων καί τοῦ
ναυαγίου-ἀδιεξόδου τῶν συγχρόνων οἰκουμενιστικῶν διαθρησκειακῶν διαλόγων εἶναι ἡ
ἐνδυνάμωση τοῦ δαιμονιώδους Ἰσλάμ, μέ τό φρικιαστικό ἰδεολόγημά του περί ὑποταγῆς
τῶν πάντων, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ ἕνα συμπίλημα τῶν χριστολογικῶν αἱρέσεων τοῦ Ἀρειανισμοῦ,
τοῦ Ἀπολλυναρισμοῦ, τοῦ Νεστοριανισμοῦ καί τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, πού ἀρνήθηκαν
τήν κατ’οὐσίαν ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου καί ἀνεκήρυξαν πανηγυρικά τόν Θεό ἀπρόσιτο
καί ἀμέθεκτο ἀπό τό ἀνθρώπινο πρόσωπο καί ἑπομένως ἡ ὑποταγή (Ἰσλάμ) πρέπει νά
εἶναι ἡ μόνη πνευματική σχέση Θεοῦ καί ἀνθρώπου. Οἱ χριστιανικοί πληθυσμοί τῶν Κοπτῶν τῆς Αἰγύπτου, τῶν Ἀβυσσηνῶν τῆς Αἰθιοπίας,
τῶν Νεστοριανῶν Ἀσσυρίων καί τῶν Ἰακωβιτῶν Μονοφυσιτῶν τῆς Συρίας σφαγιάζονται ἀπό
τό πνευματικό τους ἔκγονο, τό Ἰσλάμ, πού οἱ πατέρες τους ἀφρόνως δημιούργησαν
μέ τήν σατανική στρέβλωση τῆς Ὀρθοδόξου Χριστολογίας.
Επίλογος. -- (από τα πρακτικά της ψευδοσυνόδου της Φερράρας- Φλωρεντίας)
Αυτοί είναι, αδελφοί, οι υπέρ της Ορθοδοξίας αγώνες του
ιερού Μάρκου, όστις απεδείχθη θεόσοφος κήρυξ και κρατερά μάστιξ του Παπισμού,
λαμπρός ποιμήν της Εφέσου και φωστήρ του Ορθοδόξου πληρώματος. Τούτον και αυτός
ο αγέρωχος Πάπας Ευγένιος εφοβήθη, αλλά και πολύ υπελόγιζεν, ως μαρτυρεί η
αναφώνησις αυτού: «Λοιπόν, εποιήσαμεν ουδέν». Μόνος αυτός εις την ψευδοσύνοδον
της Φερράρας και Φλωρεντίας απεδείχθη ακλόνητος υπερασπιστής των θείων
δογμάτων, ως δίστομος μάχαιρα εκκόπτουσα τα νόθα και μοχθηρά ζιζάνια του
Παπισμού και ως καπνόν διαλύσας τας περί Πουργατορίου καινοδοξίας, την
τολμηθείσαν εις το Άγιον Σύμβολον προσθήκην και τας άλλας κακοδοξίας των
Λατίνων. Αλλ’ ω Πατέρες θείον εγκαλλώπισμα, τέμενος των θείων Χαρίτων, στόμα
των ιερών θεολόγων, πρόμαχε της Ορθοδόξου Πίστεως, υπέρμαχε της Αγίας του
Χριστού Εκκλησίας, ζηλωτά θερμότατε της πατροπαραδότου ομολογίας του Αγίου
Συμβόλου, καθαιρέτα του παπικού φρυάγματος και ανορθωτά του Ανατολικού
φρονήματος, δόξα, καύχημα και στύλε και εδραίωμα της Ανατολικής Εκκλησίας,
ίλεως έπιδε εις την εμήν αναξιότητα και δέξαι μου τον ταπεινόν και ευτελή
τούτον κόπον και αντάμειψον την προαίρεσιν της αμαρτωλής μου ψυχής με τας
πνευματικάς και ουρανίους ευλογίας· διότι γνωρίζεις τον ζήλον και τον πόθον και
την ευλάβειαν οπού έχω εις την σην αγιότητα, δια τους μεγίστους και μυρίους και
υπερβολικούς σου αγώνας υπέρ της Εκκλησίας του Χριστού. Όχι δε μόνον τον
ταπεινόν εμέ, αλλά και πάντα ευλαβή Χριστιανόν και άπαντας τους αναγινώσκοντας
την ιεράν σου ταύτην Βίβλον αντάμειβε δια των πλουσίων σου δωρεών και
χαρισμάτων· και επί πάσιν αξίωσον ημάς ίνα ευαρεστήσωμεν δια μετανοίας τω Κυρίω
ημών Ιησού Χριστώ. Ω η δόξα και το κράτος συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι εις
τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Τέλος
Τέρμα τα λόγια, έργα!
Όποιον μνημονεύουμε
με εκείνον κοινωνούμε και με όποιον κοινωνούμε τον μνημονεύουμε. Ολα
τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.
Έλεγε ο άγιος
Αθανάσιος «Εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος, οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας,
κακώς αναστρέφωνται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή (=πρέπει) αυτούς
εκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή μετ'
αυτών εμβληθήναι, ως μετά Άννα και Καϊάφα, εις τήν γέενναν του πυρός» (Μ.
Αθανασίου, ΒΕΠΕΣ, 33, 199) και "ων το φρόνημα αποστρεφόμεθα, τούτους από
της κοινωνίας προσήκει(=αρμόζει) φεύγειν" (PG 26, 1188 Β).
Τη 6η του αυτού μηνός Δεκεμβρίου, μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος ΝΙΚΟΛΑΟΥ του Καραμάνου, του εν Σμύρνη μαρτυρήσαντος κατά το αχνζ΄(1657) έτος.
Νικόλαος ο ευλογημένος ούτος Νεομάρτυς
ο Καραμάνος πεσών ποτε ηγέρθη και ενίκησε το πολυκέφαλον θηρίον του κακού. Η
αιτία δε της πτώσεώς του έγινεν ούτως: εις την Σμύρνην συνέβη κάποτε να γίνη
κάποιο σκάνδαλον, δια το οποίον αυτός, ευρισκόμενος εις τον θυμόν του, είπε να
γίνη Τούρκος. Ήσαν δε εκεί Τούρκοι τινες και ως ήκουσαν τον λόγον του, τον
ήρπασαν πάραυτα και τον ήγαγον εις τον κριτήν και εμαρτύρησαν, ότι είπε να γίνη
Τούρκος· ηρώτησε τότε αυτόν ο κριτής αν ούτως έχη η αλήθεια και ο Νικόλαος
λαμπρά τη φωνή εβόησε· «Μη γένοιτο ποτέ εγώ ν΄ αρνηθώ τον Ποιητήν και Σωτήρα
μου, τον Κύριόν μου Ιησούν Χριστόν, τον αληθινόν Θεόν, όστις μέλλει να κρίνη
ζώντας και νεκρούς και να αποδώση εκάστω κατά τα έργα του». Ταύτα ακούσας ο
κριτής προσέταξε και τον έδειραν κατά πολλά, λέγων προς αυτόν να αρνηθή τον
Χριστόν·
Η δυνατότητα της απελευθερώσεως του σαρκικού ανθρώπου από τα δεσμά της δαιμονικής βίας ως πρόβλημα αυτογνωσίας -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών
Το
πρόβλημα της απελευθερώσεως του σαρκικού ανθρώπου, από τον τυραννικό και
θανάσιμο εναγκαλισμό του με τη δαιμονική βία, δεν ήταν πρόβλημα μιας απλής
υπερβάσεως της αδυναμίας του να αποτινάξει το δαιμονικό αυτό ζυγό. Δεν είχε ο
άνθρωπος αυτός απλώς ανάγκη από μια ενίσχυση των εξασθενημένων, από την πράξη
της παραβάσεως της εντολής του Θεού, ψυχοσωματικών του δυνάμεων, για να
επιχειρήσει τήν προσπάθεια της απελευθερώσεώς του από την τυραννία της
δαιμονικής βίας.
O Συναξαριστής της ημέρας.
Τετάρτη, 6
Δεκεμβρίου 2017
Τη 6η του αυτού μηνός
Δεκεμβρίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΝΙΚΟΛΑΟΥ Αρχιεπισκόπου Μύρων της
Λυκίας του Θαυματουργού.
Άγγελος εν τω κόσμω
αληθώς ανεδείχθης Νικόλαε Χριστού Ιεράρχα και νυν αγγέλων χοροίς συνών την δε
ημών προσφοράν δέξαι Άγιε·
ταις σαις γαρ αντιλήψεσι,
προστρέχοντες αναβοώμεν
Χαίρε ο
τύπος της εγκρατείας
Χαίρε ο λύχνος της ευσεβείας
Χαίρε της Τριάδος η σάλπιγξ η εύηχος
Χαίρε της Αρείου μανίας ο έλεγχος
Χαίρε ύψος ταπεινώσεως και αγάπης θησαυρός
Χαίρε βοηθός ιλαρότητος και θαυμάτων ποταμός
Χαίρε ότι εδείχθης εκκλησίας λαμπρότης
Χαίρε ότι τυγχάνεις ιερέων φαιδρότης
Χαίρε πτωχών προστάτης θερμότατος
Χαίρε ημών λιμήν ακλυδωνέστατος
Χαίρε οξύς κυβερνήτης πλεόντων
Χαίρε ταχύς αρωγός των βοώντων
ΧΑΙΡΟΙΣ ΠΑΤΕΡ ΝΙΚΟΛΑΕ
Νικόλαος
ο της νίκης επώνυμος και εν Αγίοις θαυματουργός Πατήρ ημών εγεννήθη εις τα
Πάταρα της Λυκίας, πότε ακριβώς δεν είναι γνωστόν, πάντως κατά το έτος τα΄
(300), επί της εποχής των ασεβών αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού ήτο
Αρχιερεύς των Μυραίων, έφθασε δε και μέχρι των χρόνων του Μεγάλου Κωνσταντίνου
και έλαβε μέρος εις την Αγίαν Α΄ Οικουμενικήν Σύνοδον την εν Νικαία
συγκροτηθείσαν κατά το έτος τκε΄ (325), εκοιμήθη δε περί το έτος τλ΄ (330).
Παρακολουθήσατε όμως μετά μεγάλης προσοχής τον κατά πλάτος Βίον αυτού, όπως
συνέγραψεν αυτόν ο Όσιος Συμεών ο Μεταφραστής, ίνα πολλήν την ευφροσύνην
λάβητε, διότι όντως ούτος είναι ηδύτατος και πανευφρόσυνος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)