Ὁμιλία τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνά στο αρχονταρίκι της Ι. Μ. Αγ. Παρασκευής Μηλοχωρίου

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ... ΒΑΠΤΙΣΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ... -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Λογγίνου εκατόνταρχου.

Ἦταν ἐπικεφαλὴς ἀξιωματικὸς τῶν ρωμαίων στρατιωτῶν, στὴν ἐκτέλεση τῆς θανατικῆς καταδίκης τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ἐκτελοῦσε τὴ διαταγὴ τοῦ Πιλάτου, ἀγνοοῦσε ποιὸς ἦταν ὁ Ἰησοῦς, γι’ αὐτὸ παρέστη σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς φρικτῆς τραγωδίας. Ὅμως ἡ ψυχὴ τοῦ Λογγίνου δὲν εἶχε τὶς φαρισαϊκὲς παρωπίδες καὶ τὴν ἀχρειότητα τῶν ρωμαίων στρατιωτῶν. Εἶδε σὲ βάθος τὸ θύμα καὶ πρόσεξε σ’ αὐτὸ τὴν ἀγαθότητα, τὴ σεμνότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν γαλήνη ποὺ τὸ διέκρινε.

Τὴν ὥρα τῶν φρικτῶν μυστηρίων θὰ παίζουμε θέατρο;

Εἶναι συγκλονιστικὸ καὶ ἀκαταμάχητο τὸ ἐπιχείρημα τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων στὴν ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλαν πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Η´ Παλαιολόγο, ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν ψευδοένωση τῆς Λυὼν (1273) τοὺς ἐπίεζε νὰ μνημονεύουν στὴν Θ. Λειτουργία τὸ ὄνομα τοῦ πάπα. Ἀποκρούοντες αὐτὴν τὴν ἀπαίτηση ἀντιτείνουν: Πῶς εἶναι δυνατόν, ἐνῶ ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς συνιστᾶ οὔτε στὸν δρόμο νὰ χαιρετοῦμε τοὺς αἱρετικούς, οὔτε νὰ τοὺς δεχόμαστε σὲ κοινὲς οἰκίες, ἐμεῖς νὰ τοὺς εἰσάγουμε μέσα στοὺς ναούς, ὅταν στὴν φρικτὴ καὶ μυστικὴ τράπεζα θύεται καὶ σφαγιάζεται ἀθύτως ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ; Μόνον ἀπὸ τὸν Ἅδη θὰ μποροῦσε νὰ ἐκπορεύεται φωνὴ ποὺ μνημονεύει τὸν ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν πάπα.

Λέμε ΟΧΙ στα νέα Θρησκευτικά. 23/10/17 5.00 το απόγευμα πορεία στο Υπ. Παιδείας

http://agiooros.org/

Το σχίσμα.

Όταν εβασίλευον εις Κωνσταντινούπολιν Βασίλειος Β΄ και Κωνσταντίνος Η΄ οι Πορφυρογέννητοι (976- 1028), ήτο δε Πατριάρχης ο Σέργιος Β΄, εκ του γένους του Φωτίου καταγόμενος, ο Πάπας Σέργιος Δ΄ τολμηρώς και ασυστόλως εισήγαγεν εις το Άγιον Σύμβολον την γνωστήν προσθήκην καταφρονήσας ιερόν Ευαγγέλιον και Οικουμενικάς Συνόδους και έπεμψε την αιρετικήν ταύτην ομολογίαν εις τους λοιπούς Πατριάρχας. Τότε συνεκροτήθη εις Κωνσταντινούπολιν Σύνοδος, ήτις εξήλειψεν από τα δίπτυχα το όνομα του Πάπα Σεργίου Δ΄ ως αιρετικού και ούτω αι δύο Εκκλησίαι σχισθείσαι απ’ αλλήλων έμενον εις άκραν αντιπάθειαν προς αλλήλας. 

Συνεχίζεται

Στήνουν ύπουλο σχέδιο για τη Θράκη

Ο Τούρκος πρωθυπουργός «υποδέχτηκε» τον σκληρό πυρήνα της μειονότητας μετά  την τροπολογία για την «Ενωση Ξάνθης»
Οι φόβοι ότι με την τροπολογία που ψήφισε κατά πλειοψηφία η Βουλή για αναγνώριση της «Τουρκικής Ενωσης Ξάνθης» ανοίγει η κερκόπορτα των επιδιώξεων της Αγκυρας στη δυτική Θράκη, που δεν είναι άλλες από τη δημιουργία αυτόνομου κράτους με άρμα τη μειονότητα που βαπτίζεται από μουσουλμανική «τουρκική», δυστυχώς δεν άργησαν να επιβεβαιωθούν και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο.
Ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ δέχτηκε σε μία ενέργεια με πολιτικό μήνυμα στην Αγκυρα, με τιμές και δόξες, πολυπληθή αντιπροσωπία από τη Θράκη και συγκεκριμένα τον σκληρό πυρήνα της μειονότητας, τη «Συμβουλευτική Επιτροπή Τούρκων Δυτικής Θράκης». Κι αυτό έγινε προτού ακόμη στεγνώσει το μελάνι στην τροπολογία του νόμου με την οποία οργανώσεις και σύλλογοι ζητούν να έχουν στον τίτλο τους τον όρο «τουρκικός».

ΚΟΣΜΑ ΦΛΑΜΙΑΤΟΥ: "Φωνή ορθόδοξος και σπουδαία" (Αθήνα 1849)

Ο Ανώνυμος άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "Ο φλογερός αγωνιστής της Ορθοδόξου πίστεως Κοσμάς ...":

"Δια δε την κατάργησιν πάλιν των καθ΄ ημάς εορτασίμων και πανηγυρικών ημερών, εκτός της Κυριακής, επενόησε και ενεργεί πολλά άλλα σκάνδαλα. Πρώτον μεν ενεργεί πολυτρόπως ίνα εισάξη δια νόμου εις τα ορθόδοξα Κράτη, το νέον λεγόμενον έτος της Δύσεως, καθ΄ ο αυτοί προτρέχουσι 12 ημέρας, ώστε όταν ημείς έχομεν πρώτην του μηνός, αυτοί μετρώσι 13. Δι΄ αυτής της καινοτομίας ελπίζει ίνα συγχύση και ανατρέψη τας εορτασίμους ημέρας και εισάξη και άλλους νεωτερισμούς"

ΚΟΣΜΑ ΦΛΑΜΙΑΤΟΥ: "Φωνή ορθόδοξος και σπουδαία" (Αθήνα 1849)

Ο φλογερός αγωνιστής της Ορθοδόξου πίστεως Κοσμάς Φλαμιάτος

το 1840 εξαπέλυσε δριμύτατον «κατηγορώ» εναντίον του αντιχρίστου Μασωνο-Οικουμενισμού Με λόγον του, που ανεγνώσθη από πολλούς ιερείς εις τους ιερούς ναούς της νήσου Κεφαλληνίας. Εις τον λόγον του αυτόν ο Φλαμιάτος εκεραυνοβολούσε το Μασωνο-Οικουμενιστικόν τέρας ως εξής :

«Τα πρώτα μέτρα των εχθρών της πίστεως απ΄ αρχής εστάθησαν να έμβωσιν εις αυτά τα άγια των αγίων, εις αυτό το θυσιαστήριον, να λάβωσι, δηλαδή, λαθραίως και αναισθήτως το πηδάλιον, και την διεύθυνσιν της καθ΄ ημάς Εκκλησίας, φρικωδέστατον και ανέκδοτον μέχρι τούδε φαινόμενον, εις όλα τα χρονικά της Ορθοδοξίας, και ως εκ τούτου να εξαλείψωσι κατά μικρόν και ανεπαισθήτως όλην την ορθόδοξον Ιεραρχίαν, όλον το Ιερατικόν και μοναδικόν τάγμα, να μορφώσωσι κατά το πνεύμα της διαφθοράς και της πλάνης όλην την ελληνικήν και σλαβικήν και λοιπήν απανταχού ορθόδοξον νεολαίαν, και κατά το πνεύμα αυτής της πλάνης, να μορφώσωσι νέον ψευδώνυμον κλήρον, να διαλύσωσι κάθε δεσμόν αγάπης και αρμονίας εις όλους τους Ορθοδόξους, να ανατρέψωσι κάθε τάξιν είτε εκκλησιαστικής, είτε πολιτικής, είτε ηθικής και συγγενικής πειθαρχίας, να ανοίξωσιν όλον τον χείμαρον της διαφθοράς, όλον το πνεύμα της αποστασίας και αναρχίας υπό το πρόσχημα της Ελευθερίας· όλα τα εμφύλια και οικιακά σχίσματα…».

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΝ -- Αθωνικά άνθη

Ξενιτευμένος ορθόδοξος χριστιανός, με άγχος στην ψυχήν, επανήλθε στην πατρώαν γην της Ελλάδος, ύστερα από δεκαετή παραμονήν εις την Δύσιν, όπου εσπούδαζε φιλοσοφίαν. Του συνέστησαν κάποιον μοναχόν—Γέροντα ασκητήν του Αγίου Όρους δια να εύρη λύσιν εις τα προβλήματά του, που δεν του την έδιδε η φιλοσοφία. Με τον φιλόσοφον αυτόν συνηντήθην εις το ασκητήριον του Γέροντος αυτού μετά τας αγίας εορτάς της θεοφανείας εν ανθρώποις. Ο ασκητής ήτο παλαιός φίλος, τιμώμενος δια την αγιότητα του βίου του και την ένθεον σοφίαν του. Καταγράφω και παραδίδω τον διάλογον πιστώς, όπως τον απετύπωσα σε σημειώσεις και όπως διεξήχθη μέσα στην βαθείαν σιωπήν της ερήμου του Άθω, σε δύο διαστήματα, την νύκτα και την αυγήν, με το φως της κανδήλας μόνον.                                                                                                                                                

–Γέροντα, είμαι γεμάτος ερωτήματα, αμφιβολίας, απελπισίαν δι’ όλα. Συνεχώς σκέπτομαι. Η σκέψις μου κανένα πρόβλημα δεν μου λύει. Τα προβλήματά μου είναι προσωπικά, αλλά με απασχολούν και γενικώτερα, άλλα μεταφυσικού περιεχομένου και άλλα εγκοσμίου. Σεις ημπορείτε να με βοηθήσετε;   

What is Genuine Orthodox Baptism?

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Δ ΛΟΥΚΑ, ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ Z ΟΙΚ. ΣΥΝ. Λουκιανού ιερομάρτυρος, Σαββίνου, Βάρσου οσίου.

Γεννήθηκε στὰ Σαμόσατα τῆς Συρίας ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, καὶ μὲ ἀνάλογο τρόπο ἀνατράφηκε. Μετὰ τὸν θάνατο τῶν γονέων του, διαμοίρασε στοὺς φτωχοὺς τὴν πατρική του περιουσία καὶ ἀφοσιώθηκε στὴν μελέτη τῶν θείων Γραφῶν, διότι στὴν σκέψη του ἐπικρατοῦσαν τὰ λόγια του Ἀπ. Παύλου: «Πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος καὶ ὠφέλιμος πρὸς διδασκαλίαν, πρὸς ἔλεγχον, πρὸς ἐπανόρθωσιν, πρὸς παιδείαν τὴν ἐν δικαιοσύνῃ».

ΨΗΦΙΣΜΑ ΚΛΗΡΙΚΩΝ Ι.Μ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ: ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΙΔΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΥΠΟΧΕΙΡΙΟ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Παρόντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Αμβροσίου, πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στο Κέντρο Νεότητος «Νέοι Ορίζοντες» σύναξη των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, όπου αποφασίστηκε η λήψη μέτρων διαμαρτυρίας με αφορμή το ψηφισθέν (πλέον) Νομοσχέδιο για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, το οποίο έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ατυχών κυβερνητικών επιλογών που στόχο έχουν την αποδόμηση της χριστιανικής πίστεως και την κατάρρευση των ηθικών κανόνων και ιδεωδών της Ελλάδας.

Σεβ. Μητροπολίτης κ. Αμβρόσιος: «Η Ορθοδοξία μας βρίσκεται υπό διωγμό!»

Εκχριστιανισμός των Βουλγάρων. Δόλιαι επιδιώξεις των Λατίνων.

Κατά το έτος 861 ο αυτοκράτωρ Μιχαήλ εκστρατεύσας κατά των Βουλγάρων επολιόρκησεν αυτούς, ούτοι δε ηναγκάσθησαν εις παράδοσιν, αφέθησαν δε ελεύθεροι υπό τον όρον να δεχθώσι τον Χριστιανισμόν. Τότε ο αυτοκράτωρ Μιχαήλ τους μεν άλλους εβάπτισεν εκεί δι’ Ιερέων τους οποίους είχε μαζί του, τον δε άρχοντα αυτών Βόγοριν έφερεν εις Κωνσταντινούπολιν, όπου εβάπτισεν αυτόν ονομάσας Μιχαήλ. Ο Πατριάρχης Φώτιος μετά ταύτα έστειλεν εις Βουλγαρίαν Ιερείς και Επισκόπους ίνα διδάξωσι τον νεοφώτιστον εκείνον λαόν τα δόγματα της Ορθοδοξίας, με επιστολήν προς τον άρχοντα των Βουλγάρων Μιχαήλ, δια της οποίας στηρίζει τούτον εις τα δόγματα της νέας θρησκείας, ονομάζων αυτόν «καλόν άγαλμα των εμών πόνων, των εμών πνευματικών ωδίνων ευγενές και γνήσιον γέννημα». Εκ τούτων γίνεται φανερόν ότι ο Πατριάρχης Φώτιος κατήχησε και εβάπτισε τον Μιχαήλ εις την Κωνσταντινούπολιν. Ο Πάπας Νικόλαος, επιθυμών να υποτάξη την Βουλγαρίαν εις τον Παπικόν θρόνον, έστειλεν εκεί κατά το 866 Επισκόπους από την Ρώμην δια να διδάξουν εις τους Βουλγάρους τον Χριστιανισμόν και να φέρουν αυτούς εις την υποταγήν του Πάπα. Οι πρόδρομοι ούτοι του Αντιχρίστου, αληθινά αγγεία του Σατανά,

Η Ψευδοσύνοδος της Κρήτης: Προς Νέα Εκκλησία (Μέρος δ΄)

(Απάντηση στο κείμενο του Επισκόπου Αβύδου κ. Κυρίλλου Κατερέλου «Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Κρήτης: Νέα Εκκλησιολογία ἢ Πιστότητα στὴν Παράδοση;»)

 ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΕΔΩ: http://krufo-sxoleio.blogspot.gr/2017/09/blog-post_9.html

Νικολάου Μάννη

Εκπαιδευτικού

Ζ. Ολοκληρώνοντας το παραπάνω κεφάλαιο ο Σ. εκθέτει και τις θέσεις του Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνος (Β.Ι. στο εξής) - με τις οποίες είναι σύμφωνος όπως δηλώνει[111] - και οι οποίες είναι οι εξής:

ζ1. Οι σύγχρονοι ετερόδοξοι (Ρωμαιοκαθολικοί και Προτεστάντες) δεν μπορούν να εξομοιωθούν βάναυσα με τους αρχαίους αιρετικούς, διότι αποδέχονται τη θεότητα των τριαδικών προσώπων και την πληρότητα και τελειότητα της θεότητας και της ανθρωπότητας του Χριστού, επομένως σφάλλουν όσοι θεωρούν ψευδοεκκλησίες τους ετεροδόξους, και

ζ2. Σφάλλουν επίσης όσοι αποδέχονται την αποκλειστικότητα της Εκκλησίας για την σωτηρία.

Ας τις δούμε αναλυτικά:

ΑΝΑΓΚΗ ΕΛΕΓΧΟΥ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Ένα από τα πιο φυσιολογικά γνωρίσματα του ανθρώπου είναι το ενδιαφέρον του για την ζωή και την υγεία του. Όλοι προσέχουμε τον εαυτό μας· αγωνιζόμαστε για τη συντήρησή του, αγωνιούμε για τη διατήρησή του, φροντίζουμε για την καλύτερη κατάστασή του. Οι προσπάθειές μας οι καθημερινές – από την πιο απλή ασχολία ως και την ίδια μας την εργασία – οι επιστήμες όλες – από την ιατρική ως και την αστρονομία – ο πολιτισμός που καλλιεργούμε, με μια λέξη τα πάντα αποβλέπουν στον έλεγχο και στην φροντίδα της φυσικής μας ζωής. Και είναι πράγματι σωστό αυτό το ενδιαφέρον, αφού ο ίδιος ο Πλάστης μας φύτεψε μέσα μας ισχυρό το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως και είναι ευλογημένο, όταν δεν γίνεται αυτοσκοπός και δεν καταντά θεότητα για τον άνθρωπο.

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Ναζαρίου, Γερβασίου, Προτασίου, Κελσίου, Κοσμά του μελωδού.

Οἱ γονεῖς τοῦ Ναζαρίου (Ἀφρικανὸς καὶ Περπετούα) λέγεται ὅτι ὑπῆρξαν μαθητὲς τοῦ Ἀπ. Πέτρου, ὁ ὁποῖος τοὺς εἵλκυσε στὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ τοὺς βάπτισε. Ὁ γιὸς τους ἔμεινε ὀρφανὸς σὲ νεαρὴ ἡλικία, μέσα σὲ μία διεφθαρμένη κοινωνία. Ἀλλὰ ὁ Ναζάριος εἶχε κληρονομήσει τὶς ἀρετὲς τῶν γονέων του. Ἔμεινε ἁγνὸς καὶ ἄμεμπτος, σύμφωνα μὲ τὴν συμβουλὴ τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα Ἀπ. Πέτρου, ποὺ λέει: «Τᾶς ψυχᾶς ὑμῶν ἠγνικότες ἐν τῇ ὑπακοῇ τῆς ἀληθείας». Ὀφείλετε, λέει ὁ Ἀπ. Πέτρος, νὰ κάνετε ἁγνὲς καὶ καθαρὲς τὶς ψυχές σας ἀπὸ κάθε ἀκάθαρτο πάθος καὶ ἐπιθυμία καὶ κλίση, μὲ τὴν ὑπακοή σας στὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου.

π. Θεόδωρος Ζήσης: Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης.

«Δέν είμαι βέβαιος ότι, αν απόψε με καλέσει ο Θεός καί εκδημήσω ἀπ’ αυτή τή ζωή, δέν ξέρω αν θά βρώ δικαιολογία μπροστά στούς Αγίους, στούς Ομολογητάς, τους μάρτυρας, γι’ αυτήν τήν στάση τήν οποία κρατούμε όλοι τώρα. Η αίρεση ξεχειλίζει, οι λατινόφρονες και οι φιλο-Οικουμενιστές είναι όλοι ανάμεσά μας προβατόσχημοι λύκοι, κι εμείς κάνουμε διακρίσεις καί οικονομούμε. Προσπαθώ νά βρώ μιά δικαιολογία γιά τόν εαυτό μου...                                                                                                                                                                     

Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                                                                                                                                                 

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η άγνοια...                                                                                                                                                                                   

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοικαί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.

Διακοπή μνημοσύνου

«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).

Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός αποφάσεως σωτηρίας.

«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.  Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄ Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.

«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).

Τα προοίμνια του σχίσματος

Ίνα γίνωσιν εις τους αναγνώστας σαφέστερα τα εν συνεχεία εκτιθέμενα, νομίζομεν ότι καλόν είναι να ανατρέξωμεν ολίγους αιώνας προηγουμένως. Το έθνος των Λατίνων, ήτοι οι κοινώς λεγόμενοι Φράγκοι, δεν ήτο χωρισμένον ανέκαθεν αφ’ ημών ουδέ υπήρχον δύο Εκκλησίαι αντιστρατευόμεναι, η Ανατολική και η Δυτική, όπως μετά το σχίσμα. Μία Εκκλησία υπήρχε, περιλαμβάνουσα εις τους κόλπους της όλας τας εν τη Ανατολή και Δύσει τοπικάς Εκκλησίας, ως μία νύμφη εκλεκτή, έχουσα νυμφίον ουράνιον και κεφαλήν αθάνατον τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν. Η ενότης δε αύτη της Εκκλησίας διετηρήθη μέχρι του έτους οκτακόσια από Χριστού και πέραν αυτού. Επί των αυτοκρατόρων όμως Μιχαήλ και Θεοδώρας, οι Πάπαι της Ρώμης κινούμενοι από φιλαρχίαν, αφώρισαν τους ημετέρους Ανατολικούς και προέβησαν εις καθαιρέσεις Πατριαρχών.

π.Νικ. Μανώλης, Οικουμενιστικές Αρλούμπες - ΕΚΚΛΗΣΙΑ & ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ [ΒΙΝΤΕΟ 2017]