Κύριε ἁμαρτάνων οὐ παύομαι

Κύριε, καὶ τὸν φόβον σου πτοοῦμαι, καὶ τὸ πονηρὸν ποιεῖν οὐ παύομαι, τίς ἐν δικαστηρίῳ τὸν δικαστὴν οὐ πτοεῖται; ἢ τὶς ἰαθῆναι βουλόμενος, τὸν ἰατρὸν παροργίζει ὡς κᾀγώ; Μακρόθυμε Κύριε, ἐπὶ τῇ ἀσθενείᾳ μου σπλαγχνίσθητι, καὶ ἐλέησόν με 

Διακοπή μνημοσύνου

«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).

Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός αποφάσεως σωτηρίας.

«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.  Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄ Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.

«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).

Πνευματικὴ ἀφασία -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

Οι περισσότεροι  Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δέν ἔχουν ἐκτιµήσει τόν πνευµατικό κίνδυνο τοῦ οἰκουµενισµοῦ. Ἐνῶ ὑποτίθεται ὅτι ἀγρυπνοῦν γιά τό ποίµνιό τους, θεωροῦν ὅτι ὁ οἰκουµενισµός δέν εἶναι ἐπικίνδυνος, ἀφοῦ ξεκινάει καί κατευθύνεται ἀπό τό Οἰκουµενικό Πατριαρχεῖο! ∆έν ἐξετάζουν οἱ ἴδιοι τό θέµα, ἀλλά παθητικά δέχονται ὅσα τό Πατριαρχεῖο προγραµµατίζει καί µεθοδεύει. Καί αὐτό τό θεωροῦν σπουδαῖο κατόρθωµα, γιατί κάνουν τυφλή ὑπακοή στόν Πατριάρχη τοῦ Γένους, τήν ὥρα πού θά ἔπρεπε νά εἶχαν χάσει τόν ὕπνο τους καί νά µιλοῦσαν συνεχῶς γιά τήν παναίρεση τοῦ οἰκουµενισµοῦ, ὁ ὁποῖος κατεδαφίζει τήν Ὀρθοδοξία. ∆υστυχῶς αὐτοί ἀδιαφοροῦν καί συχνά συνευφραίνονται µέ τόν Πατριάρχη κατά τίς ἐπισκέψεις του στήν Ἑλλάδα.

Τα Χριστούγεννα 4 θείες Λειτουργίες στην Ευαγγελίστρια Πειραιώς -- Κανείς αλειτούργητος τα Χριστούγεννα.

Τα Χριστούγεννα στην ενορία Ευαγγελιστρίας Πειραιώς θα τελεσθούν 4 Θείες Λειτουργίες.
Η πρώτη με την ακολουθία του όρθρου από τις 5.00 – 8.15 το πρωί.
Στό παρεκκλήσιο της Αγίας Όλγας (Γενναδίου 4, πλησίον της Ευαγγελίστριας) η δεύτερη Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία με την ακολουθία του Όρθρου θα ξεκινήσει στις 7.00 το πρωΐ.
Η τρίτη από 8.30 – 9.45 στην Ευαγγελίστρια και
η τέταρτη από 10.00 – 11.15 στην Ευαγγελίστρια.

ΔΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΠΕΡΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

Ἐμπόριον ὀστῶν

Ἐπιµέλεια κειµένου: κ. Φώτιος Μιχαὴλ

Ἡ ἀφήγηση ἑνὸς Ἕλληνα αἰχµαλώτου τῶν Τούρκων -στὰ περιβόητα ’’τάγµατα ἐργασίας’’- γιὰ τὴν τύχη 40 χιλιάδων Ἑλλήνων ἀπὸ τὴν Σµύρνη καὶ τὴν Μαγνησία, θυµάτων τοῦ αἱµοσταγοῦς Μουσταφᾶ Κεµάλ, εἶναι ἀποκαλυπτικὴ καὶ συνάµα ἀποστοµωτικὴ γιὰ κάθε νεοφανῆ ἀµφισβητία καὶ ἀρνητὴ τῆς Γενοκτονίας. Τὴν διασῴζει ὁ Ἠλίας Βενέζης στὸ βιβλίο του «Τὸ νούµερο 31328. Τὸ βιβλίο τῆς σκλαβιᾶς», ὁ ὁποῖος καὶ γράφει: «Ἕνα πρωὶ µᾶς παίρνουν καµιὰ ἑξηνταριὰ σκλάβους γιὰ µικρὴ ἀγγαρειά. Εἶναι λίγο ὄξω ἀπ' τὴ Μαγνησά. ∆ίπλα στὶς ράγες τοῦ σιδηρόδροµου τελειώνει µία µεγάλη χαράδρα, ἀνάµεσα στὸ Σίπυλο. Τὴ λὲν «Κηρτὶκ-ντερέ». Μὲς σ᾽ αὐτὴν τὴ χαράδρα λογαριάζαν πὼς θὰ σκοτωθῆκαν ἴσαµε σαράντα χιλιάδες χριστιανοὶ ἀπ' τὴ Σµύρνη καὶ τὴ Μαγνησά, ἀρσενικοὶ καὶ θηλυκοί. Τὶς πρῶτες µέρες τῆς καταστροφῆς. Τὰ κορµιὰ λιώσανε τὸ χειµῶνα καὶ τὸ νερὸ τῆς χαράδρας, ποὺ κατέβαινε ἀπὸ ψηλά, ἔσπρωξε τὰ κουφάρια πρὸς τὰ κάτω... Λοιπὸν ἡ δουλειὰ ὅλη τὴ µέρα ἦταν νὰ σπρώξουµε τὰ κουφάρια, ποὺ ἀτάχτησαν, πρὸς τὰ µέσα. Νὰ µὴ φαίνουνται. Στὴν ἀρχὴ µᾶς ἔκανε κακὸ νὰ τὰ πιάνουµε µὲ τὰ χέρια µας, ἀγκαλιὲς ἀγκαλιές, καὶ νὰ τὰ κουβαλοῦµε. Μὰ σὲ λίγες ὧρες οἱ πρῶτες ἐντυπώσεις εἶχαν περάσει. Οἱ σκλάβοι κάναν καὶ ἀστεῖα... Σὲ κάµποσα καλάµια χεριῶν, βρίσκαµε διατηρηµένο ἕνα ψιλὸ σύρµα. Ὁ χριστιανὸς θὰ 'ταν δεµένος µὲ κάποιον ἄλλο -µά, µὲ τὸ κατρακύλισµα στὴ χαράδρα, αὐτὸς ὁ σύντροφος σκελετὸς εἶχε ξεκόψει. Ἕνας ἀπὸ µᾶς στάθηκε τυχερός. Βρῆκε τέσσερα κόκαλα χεριῶν δεµένα µαζὶ µαζί. Ἔτσι µαζὶ µαζὶ τὰ σήκωσε καὶ τὰ κουβάλησε παραµέσα. Μεσηµέρι. Βαρεµένοι ἀπ' αὐτὸ τὸ πάνε-ἔλα. Περπατοῦµε ἀργά,    ναρκωµένοι ἀπὸ τὸν φρέσκο ἥλιο. Κ' οἱ κουβέντες, τ' ἄγαρµπα ἀστεῖα ἔχουν σταµατήσει. Κανένας δὲ βγάζει µιλιά. Μοναχὰ ὅταν ἕνας βρῆκε ἕνα µικρὸ κρανίο τὸ ἔδειξε                                     - Γιὰ δέστε, εἶπε. Ἦταν παιδάκι.                                                                       
- Ἀλλάχ!... Ἀλλάχ!... µουρµουρίζει ταραγµένος ὁ µαφαζάς.             
Καθίσαµε νὰ φᾶµε ψωµί. Κανεὶς δὲν ἔχει ὄρεξη. Ἕνας λέει:                          
- Πόσο χρονῶ νὰ 'ταν;                                                                                      
- Γιὰ τὸ παιδάκι λές;                                                                                           
- Ναί.                                                                                                                    

- Τί θὰ 'ταν; Κάνα-δύο χρονῶ....                                                                   
Σὰν πέσαµε στὸ δρόµο νὰ γυρίσουµε στὸ στρατόπεδο, ὁ νοῦς µας δὲν µποροῦσε νὰ φύγη ἀπ' τὸν τόπο ποὺ ἀφήσαµε. Ἡ χαράδρα µὲ τοὺς σκελετοὺς βάραινε κυριαρχικά. Κάτι κουνιόταν, µᾶς παρακολουθοῦσε βῆµα µὲ βῆµα. Σὲ µία πηγὴ σταθήκαµε. Πλύναµε τὰ χέρια µας, τὰ πρόσωπά µας. Σὰ ν' ἀλαφρώσαµε.                                                                  
- Τί θὰ γίνουν τόσα κόκκαλα; Ἀναρωτιέται µία στιγµὴ ἕνας. Ὁ Μίλτος τὸν κοιτάζει ἤρεµα.                                                                                                    
- ∆ὲν ξέρεις τί γίνεται µὲ τὰ κόκκαλα;                                                               
- Ὄχι.                                                                                                                  
- Κοπριά, σύντροφε.                                                                                         
- Τί ἔκανε, λέει;                                                                                                    
- Κοπριά, σύντροφε. Θὰ δῆς µία µέρα ποὺ θὰ µοσκοπουληθοῦν. Θὰ δῆς... Ἦταν ταξιδεµένος ὁ Μίλτος. Ἤξερε».

* * *

Τὸν ∆εκέµβριο τοῦ 1924 φορτώθηκαν, ἀπὸ τὰ Μουδανιὰ τῆς Προποντίδας, πάνω στὸ βρεττανικὸ πλοῖο “Ζὰν Μ.” τετρακόσιοι τόνοι ἀπὸ ὀστᾶ Ἑλλήνων, θυµάτων τῆς κεµαλικῆς θηριωδίας, µὲ προορισµὸ τὴν Μασσαλία. Εἶναι γνωστὸ σὲ ὅλους µας, τί ἀκριβῶς παρήγαγε τότε ἡ Μασσαλία. Σαπούνι καὶ λιπάσµατα. Τὸ πλοῖο «Ζὰν Μ.» ἔφτασε στὸ λιµάνι τῆς Θεσσαλονίκης στὶς 13 ∆εκεµβρίου τοῦ 1924 (Ἐφηµερίδα Μακεδονία). Ὁ Χρ. Ἀγγελοµάτης στὸ βιβλίο του «Χρονικὸν Μεγάλης Τραγῳδίας» ἀναφέρει ὅτι οἱ ἐργάτες στὸ λιµάνι τῆς Θεσσαλονίκης, σὰν ἔµαθαν γιὰ τὴν µοναδικὴ ἱερότητα τοῦ φορτίου, ἀντέδρασαν. ∆υστυχῶς, ὅµως, οἱ ἀρχὲς –ὕστερα ἀπὸ βρεττανικὴ παρέµβαση - τοὺς ἀποµάκρυναν καὶ τοὺς ἐµπόδισαν στὴν προσπάθειά τους νὰ προστατέψουν τὸ πανίερο φορτίο. Γράφει ὅτι σὲ ἀθηναϊκὲς ἐφηµερίδες ἡ εἴδηση δηµοσιεύθηκε ὡς ἑξῆς:

«Τὸ προσεγγίσαν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην ἀγγλικὸν πλοῖον "Ζὰν" µετέφερε τετρακοσίους τόνους ὀστῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὰ Μουδανιά. Οἱ ἐργάται τοῦ λιµένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες τὸ γεγονός, ἠµπόδισαν τὸ πλοῖον νὰ ἀποπλεύση. Ἐπενέβη ὅµως ὁ Ἄγγλος πρόξενος καὶ ἐπετράπη ὁ ἀπόπλους».

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Περί της πατριαρχικής αλλαγής των Ιερών Κανόνων

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΝΗΠΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΩΣ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου ∆. Μεταλληνοῦ

Στό πλαίσιο τῆς ἐµψυχούµενης ἀπό τίς ἡσυχαστικές πρακτικές παράδοσης εἶναι δυνατόν νά ἑρµηνευθεῖ  ἒγκυρα ἡ ἐθνική, κοινωνική, πολιτιστική, ἀλλά καί πολιτική ἱστορία τῆς Ἑλληνορθοδοξίας. Ἡ «Βυζαντινή» καί «Μεταβυζαντινή» διάρκεια δέν µπορεῖ νά ἀποτιµηθεῖ σωστά χωρίς γνώση τῆς πατερικῆς Θεολογίας, πού δέν εἶναι ἂσαρκη, στοχαστική-διανοητική θεολόγηση, ἀλλά καρπός εὒχυµος τῆς ἡσυχαστικῆς πράξης, ὡς ἂσκησης. 1. Ὁ Ἡσυχασµός συνιστᾶ τήν πεµπτουσία τῆς ρωµαίικης (ὀρθοδόξου) παραδόσεως, ταυτιζόµενος µέ αὐτό πού περικλείει καί ἐκφράζει ὁ ὃρος Ὀρθοδοξία1 . Ὀρθοδοξία ἒξω ἀπό τήν ἡσυχαστική παράδοση εἶναι ἀδιανόητη καί ἀνύπαρκτη.

Τη αυτή ημέρα 21η Δεκεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ.

Θεμιστοκλής ο άγιος Μάρτυς ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου εν έτει σν΄ (250), καταγόμενος από τα Μύρα της Λυκίας, βοσκός τυγχάνων προβάτων. Επειδή δε ο εκεί άρχων, Ασκληπιός ονόματι, εκίνησε διωγμόν κατά των Χριστιανών και εζητείτο παρ΄ αυτού ο Άγιος Μάρτυς Διοσκορίδης, τούτου ένεκα ο μεν θείος Διοσκορίδης έφυγεν εις το βουνόν και εκρύβη, οι δε ζητούντες εκείνον, ευρόντες τον μακάριον τούτον Θεμιστοκλέα βόσκοντα τα πρόβατά του, ηρώτησαν αυτόν· ούτος δε ο αοίδιμος, τον μεν Διοσκορίδην έκρυψε, λέγων ότι δεν γνωρίζει που ευρίσκεται, τον δε εαυτόν του παρέδωκεν εις αυτούς, ομολογήσας ότι είναι Χριστιανός. Παρασταθείς λοιπόν ενώπιον του άρχοντος και τον Χριστόν παρρησία κηρύξας, εδάρη εις την κοιλίαν τοσούτον, ώστε αύτη εσχίσθη· είτα εκρεμάσθη επί ξύλου, και εσύρθη επάνω εις σιδηρούς τριβόλους, εκ των οποίων κατακαρφωθείς εις όλα τα μέλη του σώματος, παρέδωκε την αγίαν του ψυχήν εις χείρας Θεού και έλαβεν ο αοίδιμος του Μαρτυρίου τον στέφανον. 

Γιατί ἔγινε ὁ Θεὸς ἄνθρωπος; -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ

Κουρασµένος ὁ σηµερινὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὶς διάφορες γιορτές, ποὺ κατάντησαν τυπικὴ ἐκπλήρωση κοινωνικῶν συµβατικοτήτων, ἀντιµετωπίζει καὶ τὰ Χριστούγεννα χωρὶς ἐσωτερικὴ προσέγγισή τους. Οἱ περισσότεροι ἀκόµη καὶ οἱ κατὰ τὰ ἄλλα θρησκευτικοὶ βλέπουµε τὰ Χριστούγεννα σὰν µιὰ µεγάλη οἰκογενειακὴ ἑορτή, ποὺ προσφέρει τὴν εὐκαιρία νὰ ξαναµαζευθεῖ ἡ σκορπισµένη οἰκογένεια γύρω ἀπὸ τὸν Χριστὸ τῆς φάτνης στὸ χριστουγεννιάτικο δένδρο, ποὺ βγῆκε καὶ αὐτὸ ἀπὸ τὸ ντουλάπι, γιὰ νὰ στολίσει γιὰ µερικὲς µέρες κάποια γωνιὰ τοῦ σπιτιοῦ µας. Σήµερα ὅµως, καλεῖται ὁ καθένας µας νὰ θέσει στὸν ἑαυτὸ του τὸ ἐρώτηµα: τί σηµαίνουν τὰ Χριστούγεννα γιὰ µένα; Εἶναι ἡ ἐξατοµίκευση τοῦ γενικότερου ἐρωτήµατος: «Γιατί ἔγινε ὁ Θεὸς ἄνθρωπος», ποὺ ἀπασχόλησε τὰ µεγαλύτερα πνεύµατα τῆς ἱστορίας.

Αγιοποιήσεις -- Του Αθανασίου Σακαρέλλου, θεολόγου

Kosmas:

Είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό το φαινόμενο ν’ ανακηρύσσουν μερικοί, κατά τις προτιμήσεις τους, ή τις σκοπιμότητές τους, ή για οποιαδήποτε άλλο λόγο, νέους «αγίους».
Κατ’ αρχήν, οφείλω να διευκρινίσω ότι με τις παρακάτω απόψεις μου, δεν θέλω ούτε κατ’ ελάχιστον να αμφισβητήσω το κύρος, τη αρετή και τους ασκητικούς ή άλλους προσωπικούς αγώνες τέτοιων προσώπων, τουλάχιστον όσους ευτύχησα να γνωρίσω. Πιστεύω, ότι τα πρόσωπα αυτά, μάλλον λυπούνται όταν βλέπουν απ’ τον ουρανό την «αγιοποίησή» τους. Θα εξηγήσω τους λόγους για τους οποίους πιστεύω αυτό το πράγμα. Είναι δε αυτοί οι εξής:

ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ -- Orthodox Hymns

telemaxos doumanis

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Ιουλιανής και 500 μαρτύρων. Θεμιστοκλέους.

Ιουλιανή η ένδοξος Μάρτυς του Κυρίου ήτο από την Νικομήδειαν και έζη κατά τους χρόνους του δυσσεβούς βασιλέως Μαξιμιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη 286- 305. Ήτο δε αύτη από γένος επιφανές και έκλαμπρον, ωραία την όψιν και τον τρόπον επαινετή και φιλάρετος, επάνω δε εις τας άλλας της αρετάς είχε και την ευσέβειαν, η οποία είναι το θαυμασιώτερον, διότι ο πατήρ αυτής και οι λοιποί συγγενείς της ήσαν Έλληνες ειδωλολάτραι, η δε μήτηρ της ούτε τα είδωλα εσέβετο, ούτε τον Χριστόν, αλλά ίστατο αμφίβολος. Επί πλέον ο πατήρ της Ιουλιανής εμίσει πολύ τους Χριστιανούς και τους εμάχετο σφόδρα. Αλλά η πάνσεμνος Ιουλιανή, ως γνωστική

Ο Αλέξανδρος άφησε ένα σχόλιο

Ομόπιστοι όλοι αυτοί οι δαίμονες που δια της πλαγίας προσπαθούν να εισαγάγουν την πανάρχαια θρησκεία της λατρείας του Θεού Ήλιου!!! Η αρχαιότερη θρησκεία στον κόσμο που συναντάται στους περισσότερους αρχαίους πολιτισμούς. Η θρησκεία που θεωρεί τον Ήλιο ως φυσική ενσάρκωση μιας πνευματικής δύναμης. Ο πνευματικός Ήλιος, μία "Θεία" Φωτιά που αποτελεί την Πηγή της δημιουργίας, ένα πνευματικό Φώς και η πηγή της αλήθειας. Στα πλαίσια αυτής της θρησκείας στην Βαβυλώνα της Αιγύπτου - Μέμφιδα έχουμε την Τελετή Ζύγισης της Καρδιάς του Νεκρού από τον κριτή Όσιρη σε συνεργασία με την θεά Ίσιδα (συμβολίζει το πώς κάποιος έζησε την ζωή του) ώστε να καταδειχθεί αν έχει επιτευχθεί η πολυπόθητη ισορροπία που θα οδηγήσει κάποιον στην αιώνια ζωή (γίνεται και αυτός ένας νέος Όσιρις) ή στην λίμνη της φωτιάς με την καρδιά του να καταβροχθίζεται από έναν κροκόδειλο (Ammit)*.

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ ΔΙΠΛΟ ΓΙΑ ΔΙΠΛΑΣΙΟ ΜΙΣΘΟ -- του Νικόλαου Πανταζή, θεολόγου

Δύο παλικάρια του Χριστού, δύο Δαίδαλοι Ορθοδοξίας (δαιδάλω = εργάζομαι με τέχνη) στης Δανίας τη Διασπορά, να διεργάζονται επώδυνα και εκδιωκτικά, την Αγιοπατερική της Αποτειχίσεως Αλήθεια. Στα στήθια η φλόγα του Χριστού, ο Οποίος το “ΦΕΥΞΟΝΤΑΙ” εντέλλεται από ποιμένος αλλοτρίου και αιρετικού, της Πίστεως διαστρεβλωτικού και Αρχιοικουμενιστού πάντως πατριάρχου.

‘Ω άνδρες, αδελφοί, με αντίσταση ηρωϊκή, Αδέσμευτοι Προμηθείς “Δεσμώτες”, σας διώκουν οι διαβολοδεσπότες, της Μασονίας οι μαριονέτες, μαινόμενοι μονόφθαλμοι και κύκλωπες κλεόπες. Χαρά και στέφανός σας. Σηκώνετε τον σταυρό σας. Μας διώκουν οι ίδιοι οι τσοπάνηδες και επίσκοποι επί σκοπώ πονηρώ και παναιρετικώ.

Ο Καθηγούμενος Αρχιμ. Κύριλλος Μελισσοχωρίου : το όνομα του αιρεσιάρχου Πάπα έχει αναγραφή στα Δίπτυχα του Πατριαρχείου και μνημονεύεται

...Κυριολεκτικά ισοπεδώθηκαν όλα όσα επί χίλια και πλέον έτη εχώριζαν και χωρίζουν – και θα χωρίζουν – τους αιρετικούς Παπικούς από τους Ορθοδόξους. Μόνο προσχηματικά και τυπικά δεν υπήρξε και το «κοινόν Ποτήριον» ακόμη. Αυτό γίνεται σταδιακά και μεμονωμένα προς το παρόν. Αλλ’ όμως ήδη από το 1965, μετά την αντικανονική και μονομερή «άρση των αναθεμάτων», το όνομα του αιρεσιάρχου Πάπα έχει αναγραφή στα Δίπτυχα του Πατριαρχείου και μνημονεύεται «σιωπηρώς» ως ομόπιστος Πατριάρχης Ρώμης και μάλιστα ως πρώτος τη τάξει!

***

Ο   ΣΤΑΥΡΟΣ  άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας 

Το κείμενο γράφει και για άρση ακοινωνησίας. Το γράφει ο Σακαρέλλος στο μικρό βιβλίο του επί του θέματος - η ένωσις έγινε 2006 

Σήμερα ο Πάπας μνημονεύεται στα φανερά στο σβησμένο φανάρι, άσε που αναγνωρίστηκαν ως εκκλησίες στο Κολυμπάρι

ΣΤΑΥΡΟΣ

Τη αυτή ημέρα 20η Δεκεμβρίου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΙΩΑΝΝΗΣ ο ράπτης, παιδίον νέον, ο καταγόμενος εκ της νήσου Θάσου και μαρτυρήσας εν Κωνσταντινουπόλει κατά το αχνβ΄ (1652) έτος, ξίφει τελειούται.

Ιωάννης ο μακάριος ούτος Νεομάρτυς ήτο από την νήσον Θάσον, από χωρίον ονομαζόμενον Μαρίαις· όταν δε έγινε ετών δεκατεσσάρων, τον έφεράν τινες εις την Κωνσταντινούπολιν και τον άδωσαν εις ένα Χριστιανόν εις τον Γαλατάν δια να μανθάνη ράπτης. Ημέραν τινά τον έστειλεν ο διδάσκαλός του να αγοράση ράμματα παρά τινος Εβραίου και δυσαρεστηθείς εφιλονίκει μετά του Εβραίου του πωλούντος αυτά, έτυχε δε κατά την ώραν εκείνην να φωνάζη ο χόντζας επάνω εις τον μιναρέν εν ώρα μεσημβρίας, κατά την συνήθειαν των Τούρκων, ο δε μιαρός Εβραίος, καιρού δραξάμενος, έλεγε τόσον προς τον κράζοντα, όσον και προς τους άλλους Αγαρηνούς· «Δεν ακούετε το παιδίον τούτο ότι υβρίζει την πίστιν σας και το προσκύνημά σας»;

∆ΙΑ ΤΗΝ «ΠΕΡΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ∆ΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ» ΘΕΩΡΙΑ -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Συγχαίρω γιὰ τὴ δηµοσίευση τῆς µελέτης τοῦ κ. Παναγ. Γκουρβέλου1 , διότι πιστεύω, ὅτι θὰ προκαλέσει ἕνα γόνιµο διάλογο. Γιὰ τὴν ὑποβοήθηση τοῦ ἀναµενοµένου διαλόγου θὰ καταθέσω ἀποσπάσµατα ἀπὸ δύο παλαιότερα κείµενά µου2 , ποὺ διαλευκαίνουν κάποια εὐαίσθητα σηµεῖα τοῦ θέµατος.

Α´ Ἡ πρώτη µελέτη ἔφερε τὸν τίτλο: Ἡ «Περὶ ἱκανοποιήσεως τῆς θείας δικαιοσύνης» διδασκαλία καὶ ἡ Νεοελληνικὴ Κατηχητικὴ καὶ Κηρυκτικὴ Πράξη»3 . Τὴν ἀφορµὴ ἔδωσε ἡ πολὺ καλὴ µελέτη τοῦ συναδέλφου π. Βασιλείου Ἰ. Καλλιακµάνη: «Ἡ διδασκαλία περὶ ἱκανοποιήσεως τῆς θείας δικαιοσύνης στὴ    νεοελληνικὴ θεολογία»4 . Ὁ συγγραφέας ἐπιχειρεῖ ἐπιτυχῶς τὴ διερεύνηση ὄχι µόνο τῆς ἐξαπλώσεως τῆς «περὶ ἱκανοποιήσεως τῆς θείας δικαιοσύνης» σχολαστικῆς διδασκαλίας στὴν «καθ᾽ ἡµᾶς ἀνατολήν», ἀλλὰ καὶ τῆς διασυνδέσεώς της στὴν ἐκκλησιαστικὴ πρακτικὴ µὲ τὸ µυστήριο τῆς ἱερᾶς ἐξοµολογήσεως καὶ µετανοίας. Ὑπογραµµίζεται δὲ ὅτι οἱ ρίζες τοῦ νοµικιστικοῦ αὐτοῦ προβληµατισµοῦ φθάνουν ὥς τὸν Τερτυλλιανό, τὸν ἅγιο Κυπριανὸ καὶ τὸν Αὐγουστίνο καὶ ὅτι ὁ Ἄνσελµος Κανταβρυγίας (1023-1109) καὶ ὁ Θωµᾶς Ἀκινάτης (†1274) θὰ συµβάλουν κατόπιν στὴ συστηµατικὴ διατύπωσή της, γιὰ νὰ δογµατοποιηθεῖ, τελικά, στὴν ἐν Τριδέντῳ Σύνοδο (1545-1563). Εἶναι δηλαδὴ  καθαρὰ σχολαστικὴ διδασκαλία.

Oι «Ηρωδιάδες» της Αγιομάννας Ελλάδας

Βρεφομαχεί, νηπιομαχεί, παιδοσφάζει ο Ηρώδης, μεθυσμένος απ’ την μανία του να σκοτώση το «παιδίον νέον», τον Ιησούν!

Ανεξίτηλη η ντροπή του. Άνανδρη η ενέργειά του! Θύμα του το παιδί!

Στα ίχνη του παιδοκτόνου Ηρώδη, οι …. «Ηρωδιάδες» όλων των εποχών. Γυναίκες του Λαού, ή Αρχόντισσες, παντρεμένες ή ανύπαντρες σκοτώνουν με εμβρυοκτόνα βότανα, ή με άλλους τρόπους, το πρωτοσχημάτιστο παιδικό πλάσμα, που «τόλμησε» να παρουσιαστή μέσα τους, σαν φυσική συνέπεια μιας νόμιμης ή λαθραίας σαρκικής ηδονής! Θύμα, κι εδώ, το παιδί! Και ποιος να το φανταζότανε πως οι «Ηρωδιάδες» αυτές θα συγκροτούσανε στην Αγιομάννα Ελλάδα συμμορίες παιδοφθόρες, που, κάτω από έναν απατηλό φεμινισμό, θα κηρύσσανε εξοντωτική σφαγή κατά των αγέννητων νηπίων της Ελλάδος;

Ιανουάριος 1970---Δεκέμβριος 2013

16 .960. 000,  ελληνόπουλα κατακρεουργήθηκαν με αμβλώσεις από τις «Ηρωδιάδες» Eλληνίδες !!!

"και έκραξαν φωνή μεγάλη:  έως πότε, ο δεσπότης ο άγιος και ο αληθινός, ου κρίνεις και εκδικείς το αίμα ημών εκ των κατοικούντων επί της Ελληνίδος γης;"

ΤΑ ΚΑΛΑΝΔΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ (1930)

Καλήν ημέραν, αδελφοί αν είνε ορισμός σας

Χριστούγεννα ορθόδοξα να πω στ’  αρχοντικόν σας.

Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλει

τας παραδόσεις τας σεπτάς ζητούν οι Αποστόλοι.

Χριστός γεννάται σήμερον «Το δόξα εν υψίστοις»

ν’  ακούση αξιώνεται η ορθοδόξων πίστις.

Εις τα βουνά γυρίζουνε οι ορθόδοξοι έως τώρα

και η εξουσία τρέχει ευθύς χωρίς να λείψη ώρα.

Εις τα βουνά γυρίζουνε για την Ορθοδοξίαν

και αντί αστέρος τον Σταυρόν φέρουν στην Εκκλησίαν.

Και κάθε χρόνο που περνά με πόθο ερωτώμεν

σε ποιο βουνό, σε ποιο Ναό για να λειτουργηθώμεν.

Ακούσας δε ο Χρυσόστομος Δεσπότης θηριώδης

στέλνει στρατόν και δύναμιν να σφάξη ως Ηρώδης.

Πλην ο σταυρός εξ ουρανού βγαίνει και μας φωτίζει

Ορθοδοξίας καύχημα και θάρρος μας δωρίζει.

Δεν θέλουμε τα φράγκικα του Πάπα να ακούμε

κι’  αυτούς που τα πιστεύουνε ποτέ να μη τους δούμε.

Δεν θέλουμε τα φράγκικα, μόνον Ορθοδοξία

τας παραδόσεις τας σεπτάς ζητάει η Εκκλησία.

Δεν θέλουμε τα φράγκικα παπάδων κουρεμένων

κατάρες κι’  αναθέματα στην κεφαλήν τους μένουν.

Έτη καλά να ζήσετε με δόξα και ευτυχία

και όλοι πάντα σταθεροί εις την Ορθοδοξία.

Τη αυτή ημέρα 20η Δεκεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΦΙΛΟΓΟΝΙΟΥ, γενομένου από δικολόγου Πατριάρχου Αντιοχείας.

Φιλογόνιος ο μακάριος Πατήρ ημών επεδόθη νηπιόθεν  εις την μάθησιν των ιερών γραμμάτων, όθεν δια τούτο εγένετο απ΄ αρχής αφιέρωμα εις τον Θεόν· διότι διδαχθείς όλας τας επιστήμας και έχων επιμέλειαν σύμφωνον με την αγχίνοιαν και ευφυϊαν του, μετά τοσαύτης ακριβείας έμαθεν όλας τας επιστήμας, ως να είχε μάθει μίαν μόνην εξ αυτών. ΄Οθεν και λαμπράν ζωήν κατώρθωσε, μολονότι είχε γυναίκα και τέκνα και καθημερινώς ως εκ του επαγγέλματός του ευρίσκετο εις τα δικαστήρια. Επειδή δε υπερησπίζετο τους αδικουμένους και έδιδε χείρα βοηθείας εις τους καταδυναστευομένους, τούτου ένεκα έλαμψεν ο μακάριος υπέρ τον ήλιον

Από την Πατερική Σοφία :

 Αντώνιος ο Μέγας:

Ουδείς χωρίς πειρασμόν θα δυνηθή να εισέλθη εις την βασιλείαν των ουρανών. Αφαίρεσε τους πειρασμούς, αλλά ουδείς θα σωθή.

Μ. Βασίλειος:

Αι θλίψεις δεν παρέχονται υπό του Κυρίου εις τους δούλους Του άνευ λόγου, αλλά προς δοκιμήν της αληθινής αγάπης μας προς τον Κτίστη μας.

Συμεών ο Ν. Θεολόγος:

Μιμήσου Χριστόν τον Θεόν. Πάθε δια την σωτηρίαν σου όπως εκείνος έπαθα για σένα. Διότι τον έλεγον δαιμονισμένον, πλάνον, φάγον και οινοπότην…

Πόσες Εκκλησίες έχουμε;Γνώριζα ότι έχουμε μόνο Μία...

Την 19η Δεκεμβρίου ε.έ., η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β΄, επισκέφθηκε στην έδρα του στο Κάϊρο τον Πατριάρχη της Κοπτικής Εκκλησίας της Αιγύπτου κ.Τawadros II, προκειμένου να του εκφράσει εκ του σύνεγγυς τα θερμά συλλυπητήριά του για τα αθώα θύματα της τρομοκρατικής βομβιστικής επίθεσης της 11ης Δεκεμβρίου, στον Καθεδρικό Κοπτικό Ναό Αγίου Μάρκου Κα?ρου. 

***

«Πάτερ μου, σε λίγο καιρό, όχι μακριά, σε πολύ λίγα χρόνια, θα υπάρξη μία εκκλησία σε όλον τον κόσμο… παπικοί, προτεστάντες, ορθόδοξοι, θα υπάρχει μία λέξη, αυτή που επικρατεί στις ημέρες μας, «ενότητα»· υπό το πρίσμα τῆς ενότητος. Από κάτω θα γίνει ένας ακταρμᾶς, δηλ. ο καθένας θα κρατάει την πίστη του, αλλά εδώ θα βλέπετε καρδινάλιο. Αυτός θα κρατάει την πίστη του, εγώ την πίστη μου, θα έχουμε όμως κοινό ποτήριο. Και θα μεταλαμβάνουμε και σείς τα κορόïδα θα μᾶς βλέπετε και δεν θα αντιδράτε. Ξέρετε γιατί δεν θα αντιδράτε; Γιατί θα σᾶς λένε «Κάντε υπακοή στην Εκκλησία». «Κάντε υπακοή», έτσι θα σᾶς λένε.»