ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016 – ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ - «Ενίψατο, και ήλθε βλέπων»

Το φως της ζωής

Γεννήθηκε η ταλαιπωρημένη εκείνη ύπαρξη χωρίς να απολαμβάνει το θείο δώρο της όρασης. Άκουε μόνο για τις ομορφιές της φύσεως και η δοκιμασία του ήταν ακόμα πιο μεγάλη γιατί δεν μπορούσε να έχει και θέαση εικόνων, πραγμάτων και κυρίως προσώπων. Αδυνατούσε να κοιτάξει ακόμα και το διπλανό του και η ζωή του ήταν ανυπόφορη και δυσβάστακτη, βυθισμένη στην κυριολεξία στο σκοτάδι.

Ο άνθρωπος αυτός, βέβαια, βίωνε οδυνηρά τη στέρηση της σωματικής όρασης. Πολύ όμως πιο τραγική ήταν σίγουρα η θέση των Φαρισαίων, οι οποίοι ήταν βυθισμένοι στο πνευματικό σκοτάδι, στο εφιαλτικό έρεβος της υποκρισίας τους. Είχαν ερμητικά κλειστά τα μάτια της ψυχής τους. Στην περίπτωσή τους ίσχυε ο λόγος του Ευαγγελιστή Ιωάννη, ο οποίος διαπιστώνει: «Το φως ελήλυθεν εις τον κόσμον, και ηγάπησαν μάλλον οι άνθρωποι το σκότος ή το φως». Η διαπίστωση αυτή αντανακλά την εικόνα της ζωής μέχρι σήμερα και αποτυπώνει στάσεις απέναντι στην προσφερόμενη αγάπη του Θεού.

Χριστός Ανέστη- PASCHA - the Sunday of the Resurrection - Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ. Δωροθέου ιερομάρτυρος, επισκόπου Τύρου, Νικάνδρου μάρτυρος, Μάρκου νεομάρτυρος.

Εἶναι ἄγνωστο ἀπὸ ποῦ καταγόταν ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Δωρόθεος. Ἄθλησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου (360 – 362 μ.Χ.). Σοφώτατος καὶ ἐγκρατέστατος Ἱεράρχης, διακρινόταν γιὰ τὴ βαθιὰ θεολογικὴ του μόρφωση καὶ τὴν πλήρη γνώση τῶν Γραφῶν. Κατὰ τοὺς ἐπὶ Μαξιμιανοῦ καὶ Λικινίου (286 – 323 μ.Χ.) ἐναντίων τῶν Χριστιανῶν κινηθέντες διωγμούς, μετὰ ἀπὸ παράκληση τοῦ ποιμνίου του, ἀναγκάσθηκε νὰ καταφύγει στὴ Δυσσόπολη τῆς Θράκης, ὅπου παρέμεινε ἰδιωτεύων μέχρι τοῦ θανάτου αὐτῶν.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης : Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

***

σ.σ. Η οικουμενιστική αποστασία της  "Εκκλησίας" είναι γεγονός. Τώρα αν γίνει ή δεν γίνει η ληστική Σύνοδος της Κρήτης έχει σημασία;

Η «Αγαθή Μερίδα» - του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ. -- Σχόλιον εις ένα παρεξηγημένον χωρίον

Φιλοξενούμενος ο Κύριος στη Βηθανία, ένα προάστειο των Ιεροσολύμων, στο γνωστό και φιλικό σπίτι των αδελφών Μάρθας, Μαρίας και Λαζάρου – ο πατέρας της οικογένειας, Σίμων ο λεπρός (βλ. Ματθ. 26: 6· Μρ 14: 3), είχε πεθάνει – αξιοποιεί την ευκαιρία για να διδάξει τους παρευρισκομένους. Η Μάρθα ως οικοδέσποινα καταγίνεται με την περιποίηση του φιλοξενουμένου, ενώ η μικρότερη αδελφή της Μαρία καθισμένη κοντά στα πόδια του Ιησού, ακούει με προσοχή τη διδασκαλία Του (Λουκ. 10: 39). Αυτό ενόχλησε την Μάρθα, η οποία περιεσπάτο περί πολλήν διακονίαν, καταγινόταν υπερβολικά με την φροντίδα της φιλοξενίας. Πιθανόν ετοίμαζε πλούσιο τραπέζι με πολλά φαγητά, που μάλιστα απαιτούσαν ιδιαίτερο κόπο και χρόνο για την προετοιμασία. Επειδή, όμως δεν μπορούσε να τα προλάβει όλα μόνη της, έρχεται στον Κύριο, που δίδασκε και κάνει τα παράπονά της· «Κύριε, δεν σε μέλει που η αδελφή μου με άφησε μόνη να διακονώ; Πες της, σε παρακαλώ, να με βοηθήσει». Αξίζει να προσέξουμε ότι η Μάρθα δεν απευθύνεται στην αδελφή της αλλά στον Κύριο. Στο παράπονο τής Μάρθας ο Κύριος απαντά: «Μάρθα Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δε εστι χρεία· Μαρία δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ΄ αυτής» (Λουκ. 10: 41-42).    

Η διάσωση της νηοπομπής

Ο Κωσταντής Χαρόπουλος, παλιός θαλασσομάχος, περνά τώρα τις ημέρες του στο ιδιόκτητο ξενοδοχείο του αναπολώντας τα παλιά. Κάποια φορά διηγήθηκε το ακόλουθο θαύμα: 
« Την περίοδο του αμερικανοϊαπωνικού πολέμου εργαζόμουν σαν πρώτος μηχανικός σε ένα πετρελαιοφόρο του εμπορικού στόλου. 
Φορτώσαμε από μια ινδική βάση πράσινο πετρέλαιο για αεροπλάνα, και ξεκινήσαμε για κάποια μεγαλόνησο του Ειρηνικού, που ήταν αεροπορική βάση των αμερικάνων. Ταξιδεύαμε όμως με την ψυχή στο στόμα, γιατί μας κυνηγούσαν τα γιαπωνέζικα υποβρύχια, που κάνανε φοβερή φθορά. Είχαμε βέβαια τριγύρω μας αντιτορπιλλικά, αλλά οι γιαπωνέζοι τρύπωναν από κάτω, περνούσαν τον κλοιό και μας φύτευαν τορπίλλες. Γινόταν χαλασμός. 
Αυτή τη φορά είχαμε και ασυνήθιστη φουρτούνα. Τα κύματα ορθώνονταν βουνά. Τα αντιτορπιλλικά χόρευαν σαν καρύδια εδώ κι εκεί. Λέγαμε πως ήρθε το τέλος μας. 
- Κάνετε τον σταυρό σας! φώναξα στον καπετάνιο και στο πλήρωμα. Κάνετε προσευχή να βοηθήσει ο Μεγαλοδύναμος. Θεέ παντοδύναμε, σώσε μας! Σε τούτο τον χαμό μόνο Εσύ μπορείς να βοηθήσεις. 
- Αμήν! Φώναξαν όλοι. 
Η θάλασσα άρχισε σιγά-σιγά να ημερεύει. 
Δεν προλάβανε όμως να ανασάνουμε και μας βρίσκει κυκλώνας. 
- Στροφή αριστερά και πρόσω ολοταχώς! Βρυχήθηκε ο καπετάνιος. Πιάστε όλοι τα πόστα σας. 
Οι μηχανές πήγαιναν να σπάσουν από το τράνταγμα και το άναμμα. Ευτυχώς ο κυκλώνας μας πήρε μόνο περιφερειακά. Δοξάσαμε πάλι τον Μεγαλοδύναμο. Καταϊδρωμένος ανέβηκα από το μηχανοστάσιο να πιω έναν καφέ. Δεν πρόφθασα να πιω ούτε γουλιά και βλέπω ξαφνικά τον τρίτο μηχανικό να πετιέται μπροστά μου, για να μου αναγγείλει ότι οι μηχανές πετούν φωτιές. 
Πηδάω γρήγορα στο αμπάρι, αρπάζω τον πυροσβεστήρα και ρίχνω νερό στο σημείο της φωτιάς. Δεν ξέρω πως, με τύλιξε ο σωλήνας και με έσφιγγε όπως ο βόας το ζαρκάδι. Πάσχισα να ξετυλιχθώ, αλλά στάθηκε αδύνατο. Λίγο ακόμη και θα έσκαγα από ασφυξία. Μέσα στην αγωνία μου σκέφθηκα τη φωτιά, που θα μεταδιδόταν σε όλη τη νηοπομπή, και φώναξα: 
- Παναγιά μου Εκατονταπυλιανή, σώσε μας αυτή την ύστατη ώρα! 
Αυτό ήταν. Ο σωλήνας με τρόπο ανεξήγητο λασκάρισε. Πήρα βαθιά ανάσα και συνέχισα την κατάσβεση. Όταν τελείωσα, ήρθε όλο το πλήρωμα. Με αγκάλιαζαν δακρυσμένοι και με φιλούσαν. Στάθηκα τότε σοβαρός και με πολλή συγκίνηση τους είπα: 
- Αγαπητοί συνάδελφοι, αυτό που έγινε ήταν θαύμα της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής. Πάνω στον έσχατο κίνδυνο την επικαλέσθηκα, κι έσωσε κι εμένα από βέβαιο θάνατο κι όλη την νηοπομπή.
Τους εξήγησα πως έγινε, και όλοι έκαναν τον Σταυρό τους ». 

π.Νικόλαος Μανώλης, Συμπλήρωμα στο κήρυγμα ''Η αλήθεια ελευθερώσει υμάς'' [ΒΙΝΤΕΟ 2016].

Ὅσιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος - Πεντηκοστή

Ὅταν ὁ Κύριος ὑποσχόταν στοὺς Ἀποστόλους τὴ μέγιστη δωρεὰ τοῦ Πνεύματος, εἶπε: «Ἐγὼ φεύγω, ἀλλὰ ὁ Παράκλητος, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ θὰ στείλει ὁ Πατέρας στὸ ὄνομά μου, Ἐκεῖνος θὰ σᾶς διδάξει τὰ πάντα». Ἐκεῖνος, λοιπόν, θὰ προσευχηθεῖ καὶ Ἐκεῖνος θὰ κλάψει, γιατί, ὅπως λέει κι ὁ Ἀπόστολος, ἐμεῖς δὲν ξέρουμε πῶς νὰ προσευχηθοῦμε, ὅπως πρέπει, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τὸ ἴδιο μεσιτεύει γιὰ ἐμᾶς μὲ στεναγμούς, ποὺ δὲν ἐκφράζονται μὲ λέξεις (Ρωμ. 8,26).... Καὶ ὅταν, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεση, κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς πεντηκοστῆς ἐπιφοίτησε ὁ Παράκλητος καὶ ἡ δύναμη τοῦ ἀγαθοῦ πνεύματος σκήνωσε στὶς ψυχὲς τῶν Ἀποστόλων, ἀφαιρέθηκε ἀπὸ αὐτοὺς ὁλότελα τὸ κάλυμμα τῆς κακίας, καταργήθηκαν τὰ πάθη καὶ ξεσκεπάσθηκαν τὰ μάτια τῆς καρδιᾶς τους. Καὶ ἀφοῦ γέμισαν ἀπὸ σοφία καὶ ἔγιναν τέλειοι ἀπὸ τὸ Πνεῦμα, διὰ μέσου του Πνεύματος ἔμαθαν πῶς νὰ πράττουν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ Ἐκεῖνο χειραγωγήθηκαν σὲ ὁλόκληρη τὴν ἀλήθεια, καθὼς Ἐκεῖνο ἔγινε ὁ ἡγεμόνας κι ὁ βασιλιὰς τῶν ψυχῶν τους.

Κι ἐμεῖς, λοιπόν, ὅταν μᾶς ἔρχεται νὰ κλάψουμε, ἐνῶ ἀκοῦμε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἂς παρακαλέσουμε τὸ Χριστὸ μὲ ἀδίστακτη πίστη νὰ ἔλθει σὲ ἐμᾶς τὸ Πνεῦμα, ὅπως ἐλπίσαμε, τὸ ὁποῖο ἀληθινὰ ἀκούει καὶ προσεύχεται, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα καὶ τὴ βούληση τοῦ Θεοῦ.

(Λόγοι εἰς ρν´ κεφάλαια, κεφάλαιον σδ´. Φιλοκαλία, τόμος Γ´, σελ. 288-289)

Τοῦ Ἁγίου Μελετίου τοῦ ὁμολογητοῦ.-- Μὴ πείθεσθε Μονάζουσι μηδὲ τοῖς Πρεσβυτέροις...

Μὴ πείθεσθε Μονάζουσι μηδὲ τοῖς Πρεσβυτέροις, ἐφ’ οἷς ἀνόμως λέγουσι κακίστως εἰσηγοῦνται, καὶ τὶ φημὶ Μονάζουσι καὶ τὶ τοῖς πρεσβυτέροις; Μηδ’ Ἐπισκόποις εἴκετε τὰ μὴ λυσιτελοῦντα, πράττειν καὶ λέγειν καὶ φρονεῖν δολίως παραινοῦσιν.

Τὶς εὐσεβὴς σιγήσει τὶς ὅλως ἠρεμήσει; καὶ γὰρ τὴν συγκατάθεσιν σιωπὴ σημαίνει καὶ τοῦτο δείκνυσι σαφῶς ὁ Πρόδρομος Κυρίου, καὶ Μακκαβαῖοι σὺν αὐτῷ μικρὰς νομοθεσίας, προκινδυνεύοντες στερρῶς μέχρις αὐτοθανάτου καὶ μήτε τὸ βραχύτατον τοῦ νόμου παριδόντες ἐπαινετὸς ὁ πόλεμος γνωρίζεται πολλάκις καὶ μάχη κρεῖττον δείκνυται ψυχοβλαβοῦς εἰρήνης. Βέλτιον γὰρ ἀνθίστασθαι τοῖς οὐ καλῶς φρονοῦσιν ἡ τούτοις ἐπακολουθεῖν κακῶς ὁμονοοῦντας, χωριζομένους τοῦ Θεοῦ καὶ τούτοις ἑνουμένους.

Resolutions of the 25th Pan-Orthodox Conference of authorized Churches on matters of Heresies and Para-religion.

http://impantokratoros.gr/http://impantokratoros.gr/8D0ADFA6.en.aspx

ΠΕΡΙ ΜΑΡΘΑΣ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑΣ

Συνεζητήθη τελευταίος μεταξύ θεολόγων και θεολογούντων το ζήτημα της Μάρθας και της Μαρίας, δηλαδή της πρακτικής και θεωρητικής ζωής. Ποία είναι πλέον ευάρεστος εις τον Θεόν. Είναι γνωστή η ευαγγελική ιστορία. Όταν ο Κύριος Ιησούς περιήρχετο τας κώμας διδάσκων, εισήλθεν εις το εν Βηθανία σπίτι του Λαζάρου. Αι αδελφαί υπεδέχθησαν τον θείον Διδάσκαλον με χαράν. Και η μεν Μάρθα μετουσίωσε τον ενθουσιασμόν της, εις την φροντίδα της τιμητικωτέρας και πλουσιωτέρας φιλοξενίας· η δε Μαρία, έκθαμβος από την ακτινοβολίαν του την θείαν, «καθίσασα παρά τους πόδας του Ιησού ήκουε των λόγων αυτού».                                                                                                                                     

Η Μάρθα «περισπωμένη περί πολλήν διακονίαν» απετάθη προς τον Κύριον· «Κύριε, ου μέλει σοι ότι η αδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονείν;» Σύστησέ της να με βοηθήση. Τότε ο Κύριος απεκρίθη το μνημειώδες: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δε εστι χρεία. Μαρία δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής…» (Λουκ. ι: 41-42).                                                                                                              

Εκ της ιστορίας αυτής, πολλοί συνάγουν μονομερές συμπέρασμα. Ότι η Μάρθα κατεδικάσθη· ότι η διακονία της απερρίφθη ολοσχερώς. Εν τούτοις δεν είναι αληθές αυτό. Διότι αν δεν υπήρχεν η Μάρθα να διακονήση δεν θα ημπορούσε να καθήση η Μαρία, ακούουσα των λόγων του Κυρίου. «Δια γαρ της Μάρθας εμακαρίσθη η Μαρία», λέγει ο Αββάς Ησαΐας. Ο Κύριος αξιολόγησε το έργον των δύο αδελφών και προεκρίθη το της Μαρίας. Τούτο δεν σημαίνει όμως ότι απερρίφθη η διακονούσα Μάρθα. Δι’ εκείνην την ώραν, συγκριτικώς, η στάσις της Μαρίας έναντι του έργου της Μάρθας, ήτο ασφαλώς η πλέον θεάρεστος.

Pascha , Anastasi Hymn - Ode 8 in Greek -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2016

Μητροφανούς αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, Μαρίας και Μάρθας αδελφών Λαζάρου.

Ὁ Ἅγιος Μητροφάνης ἦταν υἱὸς τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ αὐτοκράτορος Πρόβου Δομετίου (276 – 282 μ.Χ.) καὶ ἤκμασε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου (306 – 337 μ.Χ.). Προσῆλθε στὸ Χριστιανισμὸ καὶ ἐπατριάρχευσε κατὰ τὰ ἔτη 306 – 314 μ.Χ. Ὅταν ὁ Μέγας Κωνσταντίνος κατέστησε τὴν Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα τοῦ Ἀνατολικοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους, ὁ Ἅγιος ἦταν ἐπίσκοπος αὐτῆς. Ἐπὶ τῆς ἀρχιερατείας του, ἡ Ἐκκλησία, διὰ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, καθησύχασε ἀπὸ τοὺς διωγμοὺς καὶ ἔτυχε πάσης προστασίας.

Αιδώς για την κυβέρνηση των αρνητών Νίκου Φίλη και Σίας Αναγνωστοπούλου -- Η αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων από τη Γερμανία και η Ελλάδα

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας αναγνώρισε με συντριπτική πλειοψηφία τη γενοκτονία των Αρμενίων και των χριστιανικών λαών της Ανατολής, τη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα.
Να σημειωθεί ότι η κίνηση αυτή της Γερμανίας είναι ισοδύναμη με την αναγνώριση της γενοκτονίας των Εβραίων, που είναι γνωστή ως Ολοκαύτωμα, αφού η Γερμανία ήταν αυτή που έπαιξε τον ρόλο του τεχνικού συμβούλου στην εφαρμογή του σχεδίου γενοκτονίας την πρώτη περίοδο, από το 1914 ως το 1918, από τους συμμάχους της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο Νεοτούρκους, οι οποίοι και «εμπνεύστηκαν» το σχέδιο στα συνέδριά τους από το 1908 ως το 1911.

Και λέμε ότι είναι ισοδύναμη, γιατί η Γερμανία αναγνωρίζει τη γενοκτονία στην ουσία ως συνένοχος στο έγκλημα, καθιστώντας ακόμα δυσχερέστερη την επιμονή της Αγκυρας στην πολιτική της άρνησης.
Εντύπωση πάντως προκαλεί το γεγονός ότι η αναγνώριση έρχεται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή για της σχέσεις Ε.Ε. - Τουρκίας, και εννοούμε τη συμφωνία για το Προσφυγικό, η οποία κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα, με δεδομένους τους λεονταρισμούς και την υβριστική και αμετανόητη στάση της Αγκυρας, με προεξάρχοντες σε ύβρεις και αναίδεια τον ίδιο τον πρόεδρο Ερντογάν και τον νεόκοπο πρωθυπουργό Μπιναλί Γιλντιρίμ.

ΕΥΓΕ ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΟΡΙΝΘΟΥ κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟ.. !!

Ὁ Ἀββᾶς Παφνούτιος ἀσκήτευε σ᾿ ἕνα ἀπόμερο σπήλαιο δώδεκα μίλια μακριὰ ἀπὸ τὴ σκήτη τῶν πατέρων.

Εἶχε ὅμως τὴ συνήθεια νὰ ἐπισκέπτεται τὴ σκήτη δυὸ φορὲς τὸ μήνα, γιὰ νὰ ὠφελεῖται ἀπὸ τὴ διδασκαλία τους. Τύπωσε μάλιστα βαθιὰ στὴ μνήμη του κι ἔλεγε ἀργότερα στοὺς μαθητὲς τοῦ τὸν λόγο ποὺ τοῦ ἔλεγαν συχνότερα οἱ Γέροντες : «Ὅπου κι ἂν βρεθεῖς τέκνον, μὴ συγκρίνεις τὸν ἑαυτό σου μὲ ἄλλο πρόσωπο, γιὰ νὰ ἔχεις ἀνάπαυση στὴν ψυχή. Διαφορετικά, ὁ διάβολος μπορεῖ νὰ σὲ ξεγελάσει καὶ νὰ νομίζεις ὅτι εἶσαι καλύτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους».

Οἱ πραγµατικοὶ λόγοι τῆς συγκλήσεως τῆς Μ. Συνόδου

Α) Ἀλλαγὴ τῶν Ἱ. Κανόνων

Ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος ὡς ἀρχιμανδρίτης ἤδη εἰς τὴν μελέτην του «Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ» τὸ 1970, ἰσχυρίζεται ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς κανόνες πρέπει νὰ καταργηθοῦν: «∆έν δύνανται νά ἐφαρµοσθοῦν σήµερον καί πρέπει νά τροποποιηθοῦν αἱ διατάξεις αἱ κανονίζουσαι τάς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρός τούς ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους. ∆έν δύναται ἡ Ἐκκλησία νά ἔχῃ διατάξεις ἀπαγορευούσας τήν εἴσοδον εἰς τούς ναούς τῶν ἑτεροδόξων καί τήν µετ’ αὐτῶν συµπροσευχήν, καθ’ ἥν στιγµήν αὕτη διά τῶν ἐκπροσώπων αὐτῆς προσεύχεται ἀπό κοινοῦ µετ’ αὐτῶν διά τήν τελικήν ἕνωσιν ἐν τῇ πίστει, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ἐλπίδι. Περισσοτέρα ἀγάπη πρέπει νά “ἀρδεύση” πολλάς κανονικάς διατάξεις πρός “ζωογονίαν”. Ἐπιβάλλεται τροποποίησις ὁρισµένων διατάξεων ἐπί τό φιλανθρωπότερον καί ρεαλιστικώτερον. Ἡ Ἐκκλησία δέν δύναται καί δέν πρέπει νά ζῇ ἐκτός τόπου καί χρόνου». Θὰ ἀπορήση κανείς: Μά, εἰς τὴν Μ. Σύνοδον δὲν ἐτέθη ζήτημα περὶ τῶν Ἱ. Κανόνων. Κι ὅμως, ἐτέθη μὲ δύο τρόπους. Πρῶτον, μὲ τὸ κείμενον διὰ τὰς διαχριστιανικάς σχέσεις ἀναγνωρίζονται αἱ αἱρέσεις ὡς Ἐκκλησία! Ἑπομένως, καταργοῦνται ὅλοι οἱ Κανόνες περὶ τῶν αἱρέσεων, συμπροσευχῶν καὶ καταδίκης τῶν παπικῶν καινοτομιῶν.

Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείμ : «δὲν θὰ συµµετάσχω στὸ «ἀνόσιο παίγνιο» τῆς λεγοµένης Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου»!

Λόγοι παραιτήσεως τοῦ Σεβ. Πειραιῶς

Εἰς ἐπίσηµον πολυσέλιδον ἀνακοινωθὲν τῆς 20ῆς Μαΐου ὁ Σεβ. Πειραιῶς ἐκθέτει ἀναλυτικῶς τοὺς λόγους, διὰ τοὺς ὁποίους παρητήθη ἐξ ἀρχῆς ἀπὸ τὴν ἀντιπροσωπίαν τῆς Μ. Συνόδου. «Παρητήθην», ἀναφέρει, «προφορικῶς ἐνώπιον τῆς προλαβούσης Ἱεραρχίας γιὰ λόγους συνειδήσεως καὶ εἰδικώτερα, διότι διαφωνῶ καὶ διὰ τὴν θεµατολογία τῆς Μ. Συνόδου καὶ διὰ τὴν διαδικασία», ἡ ὁποία, ὡς γράφει εἰς ἄλλον σηµεῖον «προσβάλλει τὸ Ἐπισκοπικὸν Ὑπούργηµα καὶ µεταβάλλει τὴν Μ. Σύνοδο σὲ οὐσιαστικὰ διευρηµένη Σύνοδο Προκαθηµένων». Μία Πανορθόδοξος Σύνοδος θὰ ἔδει: «α) Νὰ ἀναγνωρίσει τὶς θεωρούµενες ἀπὸ ὅλους τούς Ὀρθοδόξους δύο Συνόδους τοῦ ἐνάτου καὶ δεκάτου τετάρτου αἰῶνος ὡς Οἰκουµενικές,

Ὁ ἀν-Ὀρθόδοξος κ. Ζουράρις

Κύριε ∆ιευθυντά,

Ὁ αὐτοαποκαλούµενος "ΕΑΜοβούλγαρος καὶ κοµµουνιστοσυµµορίτης" βουλευτὴς Θεσσαλονίκης Κ. Ζουράρις (ΑΝΕΛ) ὄχι µόνον ὑπερψήφισε τὸν κιναιδονόµον (σύµφωνο συµβίωσης), ἀλλὰ παρεκάλεσεν ὅλους τοὺς βουλευτὲς νὰ τὸν ψηφίσουν ("Αὐγή", 23/12/2015). ∆ὲν ἐδίστασεν ὁ ἐν λόγῳ, ἂν καὶ χριστιανός, νὰ καλέσει τοὺς συναδέλφους του νὰ σταµατήσουν αὐτὴ τὴν βαρβαρότητα καὶ νὰ ψηφίσουν ὅλοι µαζὶ τὸν νόµο τῆς αἰσχύνης. Ἀντίθετα, ὁ µουσουλµάνος βουλευτὴς Ροδόπης Ἰλχὰν Ἀχµὲτ (Ποτάµι) δὲν ἐψήφισε τὸν σοδοµικὸ νόµο, ἐξευτελίζοντας τὸν Ζουράρι λόγω ἰσλαµικῶν ἀξιῶν.

Συναγερµὸς διὰ τὴν δηµογραφικὴν «βόµβαν»!

ΝΕΑ στοιχεῖα ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ πατρίδα µας συρρικνώνεται πληθυσµιακὰ σὲ ἐπικίνδυνο βαθµό. ∆εῖτε τὴν ἀνησυχητικὴ εἴδηση: «Ἡ Ἑλλάδα ὁδεύει στὸν ἀφανισµό, καὶ τὸ Ἔθνος µας κινδυνεύει, ὅπως ἀποκαλύπτουν τὰ ἐπίσηµα στοιχεῖα. Ἡ Ἑλλάδα κατέχει τὴν τρίτη χαµηλότερη θέση στὸν εὐρωπαϊκὸ δείκτη γεννήσεων καὶ τὸν ὑψηλότερο ρυθµὸ γήρανσης τοῦ πληθυσµοῦ! Σύµφωνα µὲ τὰ στατιστικὰ στοιχείων ληξιαρχικῶν πράξεων τοῦ 2015, πέθαναν 117.829 ἄνθρωποι καὶ γεννήθηκαν µόλις 89.881 παιδιά!

π.Νικόλαος Μανώλης, Μια Πρόταση-Υπόσχεση μου προς τους μητροπολίτες της Εκκλησίας [ΒΙΝΤΕΟ 2016].

***

Ο  Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "π.Νικόλαος Μανώλης, Μια Πρόταση-Υπόσχεση μου προς ...":

https://www.youtube.com/watch?v=3KE2b_sqJuk
καλησπέρα κύριε κώστα,
στιγμές χαλάρωσης και ηρεμίας συντροφιά μ΄έναν
αγιορείτη.
Χριστός Ανέστη. 

σ.σ. Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!
Σε ευχαριστώ για το βίντεο. 
Η Κυρία Θεοτόκος σκέπη και καταφυγή μας!
Εν Χριστώ,
Κωνσταντίνος

Ἀπό τήν Ἁγίαν Ζ΄ Οἰκουµενικήν εἰς τήν «Ἁγίαν καί Μεγάλην Σύνοδον» τοῦ Οἰκουµενισµοῦ

Τοῦ κ. ∆ηµητρίου Κάτσουρα

1ον

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ

Καθώς ὅλοι γνωρίζοµε ἐτησίως τιµᾶται ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ τό γεγονός τῆς ἀναστηλώσεως τῶν ἁγίων καί ἱερῶν Εἰκόνων λαβόν χώρα µετά τή µακρά περίοδο τῆς φοβερῆς Εἰκονοµαχίας. Ἱστορικῶς προηγήθηκε ἡ σύγκληση ἀπό τήν Εἰρήνη τήν Ἀθηναία τῆς Ἁγίας ἑβδόµης Οἰκουµενικῆς Συνόδου,τό 787 µ. Χ. στή Νίκαια τῆς Βιθυνίας καί ἡ Σύνοδος τοῦ 843 µ.Χ. ἐπί Πατριάρχου Μεθοδίου πού ἐπεκύρωσε τίς Ἀποφάσεις τῶν ἑπτά Οἰκουµενικῶν Συνόδων, δηλαδή καί τῆς Ζ΄ Οἰκουµενικῆς Συνόδου. Ἡ Ἁγία Ἑβδόµη Οἰκουµενική Σύνοδος συγκροτήθηκε ἀπό 350 Πατέρες- Ἐπισκόπους µἐ Πρόεδρό της τόν ἍγιοΤαράσιο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως καί ἐξέδωσε δογµατικό Ὅρο, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τήν ἐπίσηµη Ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας γιά τό ζήτηµα τῶν ἱ. Εἰκόνων. Ὁ  Ὅρος αὐτός καταλήγει ὡς ἑξῆς: «Τούς οὖν τολµῶντας ἑτέρως φρονεῖν ἤ διδάσκειν ἤ κατά τούς ἐναγεῖς αἱρετικούς τάς ἐκκλησιαστικάς παραδόσεις ἀθετεῖν καί καινοτοµίαν τινά ἐπινοεῖν ἤ ἀποβάλλεσθαί τι ἐκ τῶν ἀνατιθεµένων τῇ ἐκκλησίᾳ εὐαγγέλιον ἤ τύπον τοῦ σταυροῦ ἤ εἰκονικήν ἀναζωγράφησιν ἤ ἅγιον λείψανον µάρτυρος, ἤ ἐπινοεῖν σκολιῶς καί πανούργως πρός τό ἀνατρέψαι ἕν τι τῶν ἐνθέσµων παραδόσεων τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἔτι γε µήν ὡς κοινοῖς χρῆσθαι τοῖς ἱεροῖς κειµηλίοις ἤ τοῖς εὐαγέσι µοναστηρίοις, ἐπισκόπους µέν ὄντας ἤ κληρικούς καθαιρεῖσθαι προστάττοµεν, µονάζοντας δέ ἤ λαϊκούς τῆς κοινωνίας ἀφορίζεσθαι» (Mansi XIII, 377-380). Εἶναι ἐπίσης χαρακτηριστική ἡ ἀσυµβίβαστη τοποθέτηση τῶν Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκουµενικῆς Συνόδου ἔναντι, γενικῶς, τῶν Καινοτοµιῶν-αἱρέσεων ἀλλά καί τῶν αἱρετικῶν, διατυπωµένη ὡς ἑξῆς: «Ἅπαντα τά παρά τήν ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν καί διατύπωσιν τῶν Ἁγίων Πατέρων καινοτοµηθέντα καί πραχθέντα καί µετά τοῦτο πραχθησόµενα, ἀνάθεµα»,

Συνεχίζεται