Παπουλάκος : βαρειά καρδιά και δίψα για τ΄ αγαθά του κόσμου τούτου, έχουνε μόνο όσοι χάσανε απ΄ τα μάτια τους την εικόνα τουρανού.
Κι ακόμα μάθετε πως δεν είναι χρειαζούμενο να γίνετε πλούσιοι, γιατί ο πλούτος είναι πράμα περιττό, που πάει να πει πονηρό. Σας λέω ακόμα πως ο πλούτος είναι κρίμα, γιατί με τον ίσιο δρόμο του Χριστού κανένας δεν έγινε πλούσιος. Ή κάποιον αδίκησεν, ή όλους μαζί και για τούτο ο Χριστός λογαριάζει κριματισμένον τον πλούσιον και κλειστή γι΄ αυτόν τη βασιλεία των ουρανών. Μη ζητάτε λοιπόν το κρίμα και την ανομία για να φάτε πλουσιώτερα απ΄ τον διπλανό σας, να πιήτε και να χορτάστε, ή να ντυθήτε πιο πλούσια. Εγώ, ο πιο ανάξιος δούλος του Θεού, που μοιράζω ό,τι κι αν έχω και δεν νοιάζουμαι τι θα φάω την μέρα που ξημερώνει, ποτές δε μούλειψε το χρειαζούμενο ψωμί για να ζήσω και το νερό για να ποτιστώ. Κι΄ όταν ο Χριστιανός έχει αυτά τα δυό κι ένα κομμάτι ρούχο για να σκεπάσει τη γύμνια του και να προστατευτεί από το κρύο, το παραπάνω είναι το χάρισμα του σατανά. Χαρήτε λοιπόν τη φτώχεια σας και μην βαρυγγομάτε, γιατί βλάστημο στόμα, βαρειά καρδιά και δίψα για τ΄ αγαθά του κόσμου τούτου, έχουνε μόνο όσοι χάσανε απ΄ τα μάτια τους την εικόνα τουρανού.
Τοῦ Θεολόγου Δημητρίου Ἰ. Κάτσουρα:
Εἶναι ποτέ δυνατόν Ὀρθόδοξος Χριστιανός, εἴτε λαϊκός, εἴτε μοναχός, εἴτε Κληρικός νά ἀποδεχθῆ καί ἀναγνωρίση ὡς συνέχεια τῶν Ἁγίων Συνόδων τῆς Ὀρθοδοξίας καί ὡς φωνή τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, Σύνοδο ἀποτελουμένη ἀπό δεδηλωμένους Οἰκουμενιστάς, δηλαδή αἱρετικούς, φιλοπαπιστάς, συγκρητιστές, κοινωνικούς πρός κατεγνωσμένες ἀρχαῖες αἱρέσεις, ὅπως ὁ Μονοφυσιτισμός, διώκτας ὀρθοδόξων ἀγωνιστῶν ὑπέρ τῆς εὐσεβείας, καινοτόμους, ὑποστηρικτές τῆς Βαπτισματικῆς, συναφειακῆς καί μεταπατερικῆς Θεολογίας, καταφρονητές τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί ἀρνητές τῶν ἱερῶν παραδόσεων;
Ὑπόµνηµα διὰ τὴν ἀπόρριψιν τοῦ συνοδικοῦ κειµένου «σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσµον» -- Γράφει ὁ Πρωτοπρ. π. Θεόδωρος Ζήσης, Ὁµ. Καθ.Α.Π.Θ.
5ον
9.
Προσθαφαιρέσεις καὶ ἀλλαγὲς στὸ συνοδικὸ κείµενο προσβάλλουν τὴν ἐκκλησιολογική
µας ταυτότητα
Μετὰ τὴν ἐνδεικτικὴ
καὶ δειγµατοληπτικὴ παρουσίαση τῆς ἀπόρριψης τοῦ Οἰκουµενισµοῦ, τὸν ὁποῖο, παρὰ
ταῦτα ἐκβιαστικά, µὲ τὸ ζόρι, πάει νὰ ἀναγνωρίσει ἡ δῆθεν Ἁγία καὶ Μεγάλη
Πανορθόδοξη Σύνοδος, καὶ µάλιστα ἀποκρύπτοντας καὶ καταργώντας τὸν τίτλο «Οἰκουµενικὴ
Κίνηση», ὥστε νὰ µὴ πάρουν εἴδηση οὔτε οἱ ἱεράρχες οὔτε οἱ πιστοί, ἂς
παρακολουθήσουµε καὶ τὶς ἄλλες σηµαντικὲς ἀπώλειες µὲ τὶς προσθαφαιρέσεις καὶ
νοθεύσεις ποὺ ἔκανε ἡ Εἰδικὴ Ἐπιτροπὴ καὶ ἀποδέχθηκε ἡ Ε´ Προσυνοδικὴ Πανορθόδοξη
∆ιάσκεψη. Στὴν ἀρχὴ τοῦ ξεχωριστοῦ κειµένου «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουµενικὴ
Κίνησις», ποὺ τώρα συγχωνεύθηκε µὲ τὸ ἄλλο, στὴν πρώτη κιόλας παράγραφο ὑπῆρχε ἡ
πανηγυρικὴ διακήρυξη ὅτι «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἐν τῇ βαθείᾳ πεποιθήσει καὶ ἐκκλησιαστικῇ
αὐτοσυνειδησίᾳ ὅτι ἀποτελεῖ τὸν φορέα καὶ δίδει τὴν µαρτυρίαν τῆς πίστεως καὶ τῆς
παραδόσεως τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἀκραδάντως
πιστεύει ὅτι κατέχει κεντρικὴν θέσιν εἰς τὴν ὑπόθεσιν τῆς προωθήσεως τῆς ἑνότητος
τῶν Χριστιανῶν ἐντὸς τοῦ συγχρόνου κόσµου». Στὰ δύο σχετικὰ µὲ τὸν Οἰκουµενισµὸ
κείµενα ἐκφραζόταν δύο φορὲς ἡ αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅτι
δηλαδὴ αὐτὴ εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία· στὸ κείµενο
«Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσµον» µὲ τὴν
φράση «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ὡς οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική, καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία»
καὶ στὸ ἄλλο γιὰ τὴν Οἰκουµενικὴ Κίνηση ποὺ παραθέσαµε µὲ τὴν φράση «Ἡ Ὀρθόδοξος
Ἐκκλησία ἐν τῇ βαθείᾳ πεποιθήσει καὶ ἐκκλησιαστικῇ αὐτοσυνειδησίᾳ ὅτι ἀποτελεῖ
τὸν φορέα καὶ δίδει τὴν µαρτυρίαν τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως τῆς Μιᾶς, Ἁγίας,
Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας». ∆ὲν ἦταν καλύτερο, ἐµφαντικώτερο, ἀποτελεσµατικώτερο
τὸ ὅτι δύο φορὲς σὲ δύο σχετικὰ µὲ τὸν Οἰκουµενισµὸ κείµενο, τονίζαµε τὴν ἐκκλησιολογική
µας αὐτοσυνειδησία; Γιατί ἐνοχλήθηκαν οἱ νέοι οἰκουµενίζοντες συντάκτες,
«διορθωτές» καί «βελτιωτές» καὶ ἔκοψαν τὴ µία, κολοβώνοντας καὶ κακοποιώντας τὰ
προηγούµενα κείµενα;
Τὸ πρόσωπον τῆς φεροµένης ὡς «Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» Τοῦ κ. ∆ηµητρίου Ἰ. Κάτσουρα, Θεολόγου
4ον.-Τελευταῖον
Παραβλέποντες τήν
µᾶλλον ὑποτιµητική γιά ἕνα Συνοδικό Κείµενο πανορθοδόξου κύρους, ἀνωτέρω διατύπωσι,
µόλις πού χρειάζεται νά ἐπισηµάνωµε ὅτι προφανῶς κανένα «σύστηµα» δέν ἀποτελεῖ
διαχρονικῶς τόν ἔσχατο κριτή τῶν θεµάτων τῆς πίστεως. Ἡ αὐθεντία τῆς Ἐκκλησίας
εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἀλήθειά Της, ἡ ὁποία µπορεῖ νά ἐκφρασθῆ καί ἐν Συνόδῳ καί ἐκτός
Συνόδου καί ὑποστηριζοµένη ὑπό τῆς πλειοψηφίας καί ὑπό τῆς µειοψηφίας, ἀκόµη
καί ὑπό ἑνός µεµονωµένου προσώπου (Ἁγίου), κατά περίπτωσιν. Ὁ Συνοδικός θεσµός ἤ
σύστηµα, ἀφ’ ἑαυτοῦ καί µαγικῷ τῷ τρόπῳ, δέν διασφαλίζει τίποτε καί δέν ἐγγυᾶται,
ὁµοίως, τίποτε, ἄνευ τῶν ἀπαραιτήτων προϋποθέσεων. Καί τοῦτο, διότι, ὡς καλῶς
γνωρίζουν οἱ ἐπαΐοντες τῆς ὀρθοδόξου Θεολογίας, ἡ Σύνοδος δέν ἀποτελεῖ στήν Ἐκκλησία
ἕνα αὐτοτελῆ ἱδρυµατοποιηµένο θεσµό, ὁ ὁποῖος ἐκφράζει a priori ἀλαθήτως τήν Ἀλήθεια.
Ἡ ἠθικὴ ἀντινοµία τῆς ἐποχῆς µας
Τοῦ κ. Παύλου Ἀθ. Παλούκα, θεολόγου, Ἐπ. Σχολικοῦ Συµβούλου ∆.Ε.
«Τά μάτια σου καί
ἡ καρδιά σου δέν εἶναι στραμμένα παρά στήν πλεονεξία. Γνωρίζεις νά χύνεις αἷμα ἀθώων
καί νά μετέρχεσαι καταπίεση καί τυραννία» (Ἰερεµ. KB´, 17)
Ὑπερηφανεύεται ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος γιά τά κατορθώµατά
του καί τόν πολιτισµό του. «Πήγαµε στό φεγγάρι, ποῦ βρίσκεσαι ἐσύ ἀκόµα!», ἀκοῦς
τόν ἄλλο νά λέει. Ἐποχή τῶν δικαιωµάτων τοῦ ἀνθρώπου, τῆς δηµοκρατίας, τῆς ἐλευθερίας,
τοῦ «ἔχω προσωπικότητα» καί τά τοιαῦτα, εἶναι στήν ἡµερήσια διάταξη. Ἐκεῖνο, ὅµως,
πού δέν καταλαβαίνει ὁ ἄνθρωπος καί δέν συλλαµβάνει ὁ δέκτης τῆς ψυχῆς καί τοῦ
µυαλοῦ του, εἶναι ἡ ἀντινοµία καί ἡ ἀντίφαση τῆς ἐποχῆς µας. ∆ηλαδή, ἐνῶ µιλᾶµε
γιά τά δικαιώµατα, γιά ἐλευθερία τῶν λαῶν, γιά πολιτισµό καί πολιτιστική πρόοδο
κ.τ.ό., στήν οὐσία ζοῦµε τήν ἠθικοκοινωνική µας ὀπισθοδρόµηση καί ὑποφέρουµε.
Καί ὅλα αὐτά, διότι κάτω ἀπό τήν ἐπιφάνεια τοῦ πολιτισµοῦ, οἱ δῆθεν καλλιεργηµένοι
καταφέρνουν νά ἐπικαλύπτουν ἀπαράδεκτες ἠθικοκοινωνικές ἐκτροπές. Αὐτές πού
κατατυραννοῦν πολλούς λαούς καί ἰδίως ἁπλούς ἀνθρώπους, µέσα σέ µιά κοινωνία πού
θέλει καί ἀρέσκεται νά αὐτοαποκαλεῖται ὀργανωµένη. Καί ἐδῶ ἀκριβῶς συµβαίνει τό
παράδοξο καί τό ἀντιφατικό. Κάτω ἀπ’ αὐτή τήν φαινοµενικά σύγχρονη ὀργανωµένη
κοινωνία ὑπάρχει ἡ ἄσωτη ζωή τῶν Ἰσχυρῶν, τά συµφέροντα καί ἡ ἐκµετάλλευση τῶν
πολλῶν ἀπό τούς λίγους Κρατοῦντες ἤ Πλανητάρχες, πού ἔχει ὡς συνέπεια συνήθως τήν
καταδυνάστευση τῶν λαῶν.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ -- από την δράση της Αλκίμου Νεολαίαςτου Ιερού Λόχου 2012.
Πριν από λίγες
ώρες η Άλκιμος Νεολαία του συλλόγου μας,τοποθέτησε ένα πανό 10 μέτρων στον περιφερειακό της Θεσσαλονίκης με την επιγραφή
"ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ".
Την ώρα λοιπόν που οι πολιτικάντηδες χαριετίζονται με τους γυφτοσκοπιανούς,
ο ανθός της ελληνικής νεολαίας στέλνει το ξεκάθαρο μήνυμα προς όλους.
Η επόμενη γενιά των Ελλήνων έρχεται με δυναμισμό και αρετή ενάντια στην
σήψη του παλαιοκομματισμού,να παλέψει για τα ελληνορθόδοξα Ιδανικά του Έθνους
μας.
ΌΧΙ ΚΟΜΜΑΤΑ-ΜΟΝΟ ΕΛΛΑΔΑ!
Ακολουθεί πλήρης φωτορεπορταζ (με δεκάδες φωτογραφίες) από την δράση της Αλκίμου Νεολαίαςτου Ιερού Λόχου 2012.
O Συναξαριστής της ημέρας.
Σάββατο, 16 Απριλίου 2016
Αγάπης, Ειρήνης, Χιονίας, Χαριέσσης, Νίκης, Γαληνής, Καλλίδος, Νουνεχίας, Βασιλίσσης και Θεοδώρας των παρθενομαρτύρων.
Οἱ Ἁγίες Ἀγάπη, Εἰρήνη καὶ Χιονὶα μαρτύρησαν ἐπὶ
αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ.) στὴ Θεσσαλονίκη, τὸ ἔτος 304 μ.Χ.
Στὸ Συναξάρι μαρτυρεῖται ὅτι οἱ τρεῖς ἀδελφές, πιθανῶς ἐνεργὰ μέλη μιᾶς
ἀδελφότητας νέων Χριστιανῶν μὲ πλούσια βιβλιοθήκη, κατέφυγαν ἀμέσως μετὰ τὴν
ἔναρξη τοῦ διωγμοῦ σὲ ὑψηλὸ ὄρος πλησίον τῆς Θεσσαλονίκης, πιθανῶς τὸ Χορτιάτη,
ἀφοῦ ἔκρυψαν στὸ σπίτι τους τὰ βιβλία.
Ο αείμνηστος Ιωάννης Κορναράκης προς τον κ. Βαρθολομαίον:
…Επιλέξατε να επαναλάβετε το ιστορικό λάθος του
παρελθόντος, της καταφυγής στη σκέπη και προστασία του Ρωμαίου Ποντίφικα! Και
το έγκλημα έγινε! Καταφύγατε στη σαρκωμένη αίρεση! Ζητήσατε τη βοήθεια του
Πάπα! «Πέσατε στην αγκαλιά του Πάπα»! Συλλειτουργήσατε, συμπροσευχηθήκατε,
ανταλλάξατε λειτουργικό ασπασμό αγάπης και υποσχεθήκατε αμοιβαία δέσμευση, για
«πλήρη και τελική ένωση»! Ενεργήσατε ως κάτοχος κύρους Οικουμενικής Συνόδου, ως
μονοκράτωρ Πάπας του ορθοδόξου χώρου! Η τραγική αυτή επιλογή σας, να προσφύγετε
στην προστασία του Ρωμαίου Ποντίφικα έχει εντούτοις το νοηματικό βάρος, αλλά
και τις συνέπειες του αμαρτητικού παραπτώματος της αδαμικής παραβάσεως.
Επαναλάβατε, με την τραγική σας επιλογή, το αξιολογικό έγκλημα της αρχεγόνου
αυτής πράξεως. Μεταξύ του θελήματος του Θεού και του δικού σας, του
καταπτοημένου από το αδιέξοδό σας, θελήματος, προτιμήσατε την αθέτηση του
πρώτου! Μεταξύ της αμωμήτου Ορθοδοξίας, της κιβωτού της αποκεκαλυμμένης
αληθείας και της παπικής αιρετικής κακοδοξίας, προτιμήσατε την τελευταία!
Επιλέξατε την εμπλοκή σας στην αίρεση, ως σωτήρια λύση της στηρίξεως του
εγκοσμίου οικουμενικού σας κύρους! Σας εγοήτευσε η υποβολή του όφεως! Στρέψατε
την πλάτη σας στην αγιοπνευματική πατερική παράδοση της Μίας, Αγίας, Καθολικής
και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού και αδιαφορήσατε για τις ανυπολόγιστες
ευθύνες σας, τις οποίες έχουν ήδη καταγράψει οι αθετηθέντες, από την επιλογή
σας, Ιεροί Κανόνες, στη χρεωστική, εις βάρος σας, μερίδα του βιβλίου του
ουρανού!
Τοῦ Πρεσβυτέρου π. Εὐσταθίου Κολλᾶ : … ἔχει ἤδη γίνει ἡ ἕνωση μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα
Ο φόβος ὅτι θὰ δημιουργοῦσε σοβαρὰ προβλήματα στὴν ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ μας, ὁ κ.
ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, εἶχε προβλεφθεῖ, πρὶν ἀκόμη ἐκλεγεῖ. Λίαν εὐθαρσῶς εἶχε δηλωθεῖ
τότε, (1991) ποὺ ἦταν ἐπικρατέστερος ὑποψήφιος, γιὰ τὸν Ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο τῆς
Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἐκεῖθεν ὡς Οἰκουμενικός: «Γιὰ τὸν τύπο αὐτὸ τοῦ Κληρικοῦ,
νὰ βάλει ὁ Θεὸς τὸ χέρι Του, γιατί ἂν τελικὰ ἐκλεγεῖ θὰ ὁδηγήσει τὴν Ὀρθοδοξία
μας σὲ περιπέτειες», καὶ οἱ περιπέτειες δὲν ἄργησαν νὰ παρουσιαστοῦν ἀμέσως μετὰ
τὴν ἐκλογή του, μὲ τοὺς δῆθεν διαλόγους μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα τῆς Ρώμης, καὶ
ποὺ τελικὰ κατέληξαν στὶς συμπροσευχές. Οἱ συμπροσευχὲς αὐτές, γιὰ τὸν Οἰκουμενικὸ
καὶ τοὺς συνοδοιπόρους του, σημαίνει ὅτι ἔχει ἤδη γίνει ἡ ἕνωση μὲ τὸν αἱρεσιάρχη
Πάπα, καὶ ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὰ κατηγορηματικῶς λεγόμενα τοῦ ὑπεύθυνου τοῦ
Γραφείου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρώπη, Μητροπολίτου Ἀχαΐας κ. Ἀθανασίου,
τώρα προσπαθοῦν, μὲ ὑπόγειες διαδρομές, νὰ ἐπιβάλλουν στοὺς πιστοὺς αὐτὴ «τὴν ἄμικτον
μῖξιν», ἀλλὰ στὴν σατανοκίνητη αὐτὴ προσπάθειά τους συναντοῦν, ὡς εἶναι τοῦτο ἑπόμενον,
σκληρὲς ἀντιδράσεις ἀπὸ τὸ κέντρον τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐκεῖθεν, ἀπὸ
τὸν ὑπερασπιστὴ δηλαδὴ τῆς πίστεώς μας πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ.
Στήνουν σκηνικό 1974 τώρα στο Αιγαίο;
Τα αδιέξοδα της Τουρκίας και η
τακτική κλιμάκωσης της έντασης
Ενας φίλος, που ήταν για χρόνια κοντά στον Αριστοτέλη Ωνάση, μου εξιστόρησε ένα περιστατικό. Ο μεγάλος εκείνος Ελληνας του είχε εκμυστηρευτεί ότι ο ταξίαρχος Ιωαννίδης την άνοιξη του 1974 είχε πει στον ίδιο: «Θα γίνουν καλά πράγματα για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Θα πάρουμε τη Βόρειο Ηπειρο και την Κύπρο. Έχουμε τη στήριξη των ΗΠΑ. Μόνο που μου ζητάνε να βγάλω από τη μέση τον Μακάριο, γιατί είναι εμπόδιο σ' αυτά τα σχέδια».
Τότε ο πανέξυπνος Καππαδόκης και όχι Σμυρνιός γύρισε και του είπε: «Και γιατί σου ζητάνε να το κάνεις εσύ και δεν το κάνουν οι ίδιοι; Γιατί πρέπει να το κάνεις εσύ;»
Ο Ιωαννίδης δεν άκουσε τον Ωνάση και έκανε το προδοτικό πραξικόπημα, που άνοιξε τον δρόμο για τον Αττίλα και την κατάληψη του 40% της Μεγαλονήσου.
Ενας φίλος, που ήταν για χρόνια κοντά στον Αριστοτέλη Ωνάση, μου εξιστόρησε ένα περιστατικό. Ο μεγάλος εκείνος Ελληνας του είχε εκμυστηρευτεί ότι ο ταξίαρχος Ιωαννίδης την άνοιξη του 1974 είχε πει στον ίδιο: «Θα γίνουν καλά πράγματα για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Θα πάρουμε τη Βόρειο Ηπειρο και την Κύπρο. Έχουμε τη στήριξη των ΗΠΑ. Μόνο που μου ζητάνε να βγάλω από τη μέση τον Μακάριο, γιατί είναι εμπόδιο σ' αυτά τα σχέδια».
Τότε ο πανέξυπνος Καππαδόκης και όχι Σμυρνιός γύρισε και του είπε: «Και γιατί σου ζητάνε να το κάνεις εσύ και δεν το κάνουν οι ίδιοι; Γιατί πρέπει να το κάνεις εσύ;»
Ο Ιωαννίδης δεν άκουσε τον Ωνάση και έκανε το προδοτικό πραξικόπημα, που άνοιξε τον δρόμο για τον Αττίλα και την κατάληψη του 40% της Μεγαλονήσου.
Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ: Θά ἔπρεπε ὁ Παναγιώτατος νά ἀποφύγει τήν ἀναφορά του στόν μῦθο τῆς «μαρτυρίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως
Θά ἔπρεπε ὁ Παναγιώτατος νά ἀποφύγει
τήν ἀναφορά του στόν μῦθο τῆς «μαρτυρίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως» ἐκ μέρους τῶν οἰκουμενιστῶν
στά πλαίσια τῆς οἰκουμενι(στι)κῆς κινήσεως καί τῶν θεολογικῶν διαλόγων, διότι οἱ
ἐπαίσχυντες συμφωνίες τοῦ Μπάλαμαντ καί τοῦ Σαμπεζύ, ἡ υἱοθέτηση τῶν ἀντορθοδόξων
κειμένων τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε, τῆς Ραβέννας καί τοῦ Πουσάν, ἡ ὑπογραφή Κοινῶν Δηλώσεων
μέ τόν αἱρεσιάρχη Πάπα τῆς Ρώμης, οἱ ἀντικανονικές συμπροσευχές καί τά ἡμισυλλείτουργα
μέ αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους, καταδεικνύουν ἀκριβῶς τό ἀντίθετο.
Tου αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.: O οικουμενισμός είναι η πιο βδελυρή απάτη.
…Όπως ήδη εξήγησα
εφαρμόζοντας την αγιογραφική αλήθεια ότι «ο Θεός αγάπη εστί» η Εκκλησία έρχεται
να αγκαλιάσει την οικουμένη, τον κάθε άνθρωπο και να τον ανεβάσει στη θέωση.
Αντίθετα, η οικουμενιστική κίνηση διαστρέφοντας την ευαγγελική αλήθεια θεοποιεί
την αγάπη. Αλλά αγάπη χωρίς την αλήθεια είναι απάτη. Και ο οικουμενισμός είναι
η πιο βδελυρή απάτη. Παρουσιάζεται και προβάλλεται ως μία αγαπητική κίνηση,
φιλάνθρωπη και φιλενωτική, που δεν ενοχλείται από τα δόγματα, στην
πραγματικότητα όμως όχι απλώς τα κονιορτοποιεί, αλλά τα υποκαθιστά. Ισοπεδώνει
την αλήθεια και την εξισώνει με την πλάνη, υποβιβάζει τη Μία, Αγία, Καθολική
και Αποστολική Εκκλησία στη σειρά της πανσπερμίας των αιρέσεων. Αν πρότυπο της
αγάπης είναι η αγαπητική σχέση, που ενώνει τα τρία πρόσωπα της αγίας Τριάδος,
δεν πρέπει να λησμονούμε ότι αυτά τα πρόσωπα έχουν το ομοούσιον και δι΄ αυτού
συνιστούν τον ένα Θεό. Αντίστοιχα, χωρίς ομοφροσύνη και ταύτιση στα δογματικά
θέματα, κάθε λόγος και εκδήλωση περί αγάπης μόνο σατανική παγίδα μπορεί να
είναι.
Πρωτοπρεσβύτερος Διονύσιος Τάτσης: οι υπέρμαχοι της πίστεως ψοφοδεείς!
…Δυστυχώς, στην εποχή μας οι άνθρωποι αποφεύγουν
επιμελώς να έλθουν σε αντίθεση με τους κρατούντες, για να μη χάσουν την εύνοιά
τους. Στο χώρο της Εκκλησίας αυτό τείνει να γίνει κανόνας. Πολλοί κληρικοί,
αλλά και επίσκοποι (!), διαφωνούν, αλλά δεν εκφράζονται δημοσίως. Τρέμουν
μπροστά στο ορθάνοιχτο μάτι – και αυτί – του Οικουμενικού Πατριάρχη, του
Αρχιεπισκόπου ή του Μητροπολίτη. Τρέμουν και πολλοί αγιορείτες! Ζουν με το φόβο
της απειλής και τιμωρίας. Φοβούνται μήπως χάσουν αυτά που κατέχουν ή μήπως δεν
πετύχουν αυτά που επιθυμούν. Αντίθετα, οι Οικουμενιστές έχουν θράσος,
διατυπώνουν δημοσίως τα επιχειρήματά τους και εκφράζουν τα φιλικά προς τους
αιρετικούς συναισθήματά τους. Φθάσαμε στο σημείο οι ένοχοι να είναι τολμηροί
και οι υπέρμαχοι της πίστεως ψοφοδεείς!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

