Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Τιμωρητική σταυροφορία κατά των ΜΜΕ [ΒΙΝΤΕΟ 2016].

ΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΥ

«Ω Κύριε, ανήσυχος είναι η ψυχή μας, έως ου εύρη ανάπαυσιν εν Σοι».

Έμαθον δια της «Εκκλησίας», ότι εις τας Αθήνας αφίχθη τελευταίως ένας Γιόγκι και πολλοί έσπευσαν εις συνάντησίν του, «δια να μάθουν παρ’ αυτού την μέθοδον της κατακτήσεως της αληθούς χαράς και ευτυχίας», την οποίαν υπέσχετο «ο απόστολος ούτος του ανατολικού εξωχριστιανικού μυστικισμού». Οι Γιόγκι, ως γνωστόν, είναι μοναχοί βουδδισταί, οι οποίοι ακολουθούντες τας υποδείξεις του πρίγκηπος Σιντάρτα – τον οποίον ανεγνώρισαν ως Θεόν – αγωνίζονται δια την απαλλαγήν των από την εσωτερικήν δυστυχίαν των, δια μεθόδων τινών. Ο βουδδισμός στηρίζει όλην την περί λυτρώσεως θεωρίαν του και μακαριότητα – «νιρβάνα» -- εις την νέκρωσιν του αισθήματος της ζωής, της βουλήσεως. Και ως γνωρίζομεν εκ πληροφοριών, οι Γιόγκι, κάμνουν και ένα είδος «νοεράς προσευχής», περιερχόμενοι ούτω εις κατάστασίν τινα εκστάσεως. Δεν χωρεί καμμία αμφιβολία, ότι ο βουδδισμός, ως θρησκεία, είναι χάλκευμα του θρησκευτικού συναισθήματος και παραπλάνησις του σατανά. Είναι φανερόν, ότι οι δυστυχείς Γιόγκι εμπαίζονται από πονηρά πνεύματα, τα οποία και τον διδάσκαλόν των πρίγκηπα ηπάτησαν. Αλλά λαμβάνουν παρ’ αυτών αποζημίωσίν τινα, μίαν ψευδαίσθησιν μακαριότητος υπό μορφήν φωτοφανειών, αι οποίαι δεν είναι άγνωστοι εις τους καθ’ ημάς διδασκάλους του Ορθοδόξου Ασκητισμού. Δια τούτο και η βουδδιστική διδασκαλία, ως και ο, υπό του «μετασχηματιζομένου εις άγγελον Φωτός» εμπνευσθείς, Νεοπλατωνισμός, είναι πλήρεις φασματικού φωτός, «πυρώδους», όπερ δημιουργεί δι’ απάτης των οφθαλμών ο Εωσφόρος, «ο δια την έπαρσιν σκότος Βεελζεβούλ και γενόμενος και λεγόμενος», κατά τον Θεολόγον Γρηγόριον. Το σχόλιον της «Εκκλησίας», εν συνεχεία, σημειώνει ορθότατα, ότι· «αν πάσα μυστικιστική ζωή παρέχει ακτίνάς τινας πνευματικής χαράς και ικανοποιήσεως, η εν Χριστώ ζωή παρέχει τον ήλιον της πλήρους και ωλοκληρωμένης χαράς και πνευματικής ειρήνης. Τούτο – επιλέγει ο σχολιαστής – φθάνει εις το κατακόρυφον δια του εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία αναπτυχθέντος υγιούς χριστοκεντρικού μυστικισμού». Επιθυμώ να συμπληρώσω το ευστοχώτατον σχόλιον της «Εκκλησίας» δια παρατηρήσεών τινων επί του θέματος του μυστικού βίου εν τη Ορθοδοξία, όπερ θέμα τόσον έχει παρεξηγήσει η εποχή μας.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου - αποστολική περικοπή [mp3 - 2016].

«Βαδίζοντας πρός την Πανορθόδοξο Σύνοδο» π. Γεώργιος Μεταλληνος - π. Αρσένιος Βλιαγκοφτης

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=69&t=12217

Ορθόδοξοι ύμνοι από το Άγιον Όρος --- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Ο Μέγας Κανών. Μαρτίνου του ομολογητού, πάπα Ρώμης, Θεοδοσίου, Ζωΐλου, Ελευθερίου μαρτύρων.

Ὁ Ἅγιος Μαρτίνος, Ἐπίσκοπος Ρώμης, γεννήθηκε στὸ Τόδι τῆς Ὀμβρικῆς τῆς Κεντρικῆς Ἰταλίας. Ἀνῆλθε στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο τῆς Ρώμης σὲ μία ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία τὴν Ἐκκλησία τάρασσε ἡ αἵρεση τῶν Μονοθελητῶν. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶχε τότε ἐμπλακεῖ στὴν αἵρεση αὐτή. Ὁ Ἅγιος Μαρτίνος συγκάλεσε Σύνοδο στὸ ναὸ τοῦ Σωτῆρος Λατερανοῦ, τὸ ἔτος 649 μ.Χ., ἡ ὁποία καταδίκασε τὸν Μονοθελητισμό, ὁ δὲ Ὅρος αὐτῆς ἦταν ἐπέκταση τῆς διδασκαλίας τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἡ Σύνοδος ψήφισε ἐπίσης, καὶ εἴκοσι ἀναθεματισμοὺς κατὰ τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν ἀρχηγῶν τους, ἐνῷ καταδίκασε ἐκτὸς τῶν ἄλλων τοὺς μονοθελητὲς Πατριάρχες τῆς Κωνσταντινουπόλεως Σέργιο καὶ Πύρρο, συνεργάτες τοῦ Ἡρακλείου καὶ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Παῦλο Β’. Σημαντικὸ ρόλο στὶς διεργασίες τῆς Συνόδου διαδραμάτισε καὶ ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής.

Καλώς έγραψε ο Πλάτων "η επανάληψη είναι μήτηρ μαθήσεως"

Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού : Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!                                                                                                                                                     

….Διότι πράγματι τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!                                                                                                                                                     

Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα  και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου;                                                        

Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων;                                                                                                                              
Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα;                                                                                                                                                            

Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του;                                        

Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.

Ο παπισμός επίβουλος της Ορθοδοξίας

Ποίος δεν γνωρίζει σήμερον τας επαισχύντους παπικάς σταυροφορίας εις βάρος του «σχισματικού» Βυζαντίου και την επί δύο αιώνας φραγκικήν κατάληψιν της Κωνσταντινουπόλεως, που απετέλει την πρώτην άλωσίν της;
Ποίος δεν γνωρίζει σήμερον τον λόγον του πά­πα Ευγενίου του Ε’ κατά την άλωσιν της Κωνσταντι­νουπόλεως: «Δεν θα εχαιρόμην τόσον πολύ εάν είχωμεν δέκα νίκας κατά των Τούρκων, όσον χαίρομαι σή­μερον δια την υποδούλωσιν των “σχισματικών”»!
Ποίος δεν γνωρίζει ότι η καταστροφή τεσσά­ρων εκατομμυρίων Ορθοδόξου Ελληνικού λαού εις την Μ. Ασίαν, οφείλετο εις τας μηχανορραφίας του παπισμού, φοβουμένου την επανεγκατάστασιν ενός νέου βυζαντινού κέντρου της Ορθοδοξίας, αντιπάλου του παπισμού; «Ήλθαν εις το φως διάφορα έγγραφα, που απεδείκνυον ακλόνητα, ότι το Βατικανόν, όπως και άλλες δυνάμεις, είχε παρακινήσει την Γαλλίαν (και την Ιταλίαν) να βοηθήσει τους Τούρκους, διότι δεν ήθελεν να πάρουν οι Ορθόδοξοι Έλληνες την Κωνσταντινούπολιν. Το Βατικανόν εφοβείτο ότι η ελ­ληνορθόδοξος Εκκλησία θα εγίνετο σοβαρός αντίπα­λός του εις περίπτωσιν που θα εδραιώνετο εις το παλαιόν της κέντρον του Ανατολικού Χριστιανισμού… Την ιδίαν εποχήν εκολάκευε την Σοβιετικήν Ένωσιν με την ελπίδα να υποτάξη την Ορθόδοξον Εκκλησίαν της εις τον Καθολικισμόν…».

Song: Erdowie, Erdowo, Erdogan | extra 3 | NDR

Οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας «Σκωληκόβρωτα Εκκλησιαστικά κιτάπια»! -- του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών

Στο νέο εορτολόγιο του 2007, της Ι. Μ. Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, το οποίο κυκλοφορήθηκε προσφάτως, και στις σελίδες 194 – 195, δημοσιεύεται κείμενο από την εφημερίδα «Το Βήμα της Αιγιαλείας», της 7.5.06, με τίτλο «Κρίμα… ο αφορισμός».                                                                                                                     

Το εν λόγω κείμενο στρέφεται κατά των «οψίμων ζηλωτών της Ορθοδοξίας» και έχει στο στόχαστρο τον λαμπρό εκπαιδευτικό-θεολόγο και μαχητή της Ορθοδοξίας Παν. Σημάτη, τον αφορισθέντα, με αντικανονικές διαδικασίες, από τον Σεβ. Μητροπολίτη κ. Αμβρόσιο.                                                                                     

Ο συγγραφέας του κειμένου αυτού, μεταξύ άλλων, θλιβερών, διατυπώνει την άποψη «ότι τους ¨ξεροκεφάλους¨, δεν συνετίζει δι΄ αφορισμού ακοινωνησίας, αλλά το παραδοσιακό φραγγέλιο. Επειδή, λοιπόν, «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος», θα έπρεπε ο Μητροπολίτης μας αντί αφορισμού, να δώσει εντολή σε ένα θαλερό Διάκο να συνετίσει με σφαλιάρες και κλωτσιές αυτούς, που πιστεύουν ότι το πνεύμα και το γράμμα της Ορθοδοξίας βρίσκεται στα σκωληκόβρωτα εκκλησιαστικά κιτάπια»!                                                                                                                
Παραβλέποντας την συντακτική αταξία, αλλά και την πεζοδρομιακού επιπέδου βαρβαρότητα, του φιλοξενουμένου στο μητροπολιτικό εορτολόγιο, κειμένου, σταματούμε με θλίψη πολλή στο ποιον του επισκοπικού κριτηρίου της καταλληλότητός του, για μια θέση στο εορτολόγιο αυτό!                                                                                                                                                                              

Οι Ιεροί Κανόνες είναι, Σεβασμιώτατε, «σκωληκόβρωτα εκκλησιαστικά κιτάπια»; Αυτό είναι το πρωτοχρονιάτικο μήνυμά σας στο ποίμνιό σας; Επιλέξατε το κείμενο αυτό, για να τραυματίσετε, για μια ακόμη φορά τον όντως ακραιφνή (χωρίς εισαγωγικά) ορθόδοξο θεολόγο και ανεχθήκατε να συμπαρασύρεται, με τον τρόπο αυτό, στο επίπεδο ενός απαράδεκτου, για κάθε χριστιανική συνείδηση, εκχυδαϊσμού, μαζί με τους Ι. Κανόνες, «τα κιτάπια» και η πατερική παράδοση, αφού τα καθ΄ υμάς «κιτάπια», είναι καρπός της παραδόσεως αυτής;                        

Θλίψη και μόνο θλίψη, αποπνέουν οι δύο επίμαχες σελίδες του εορτολογίου σας! Θλίψη, κυρίως, για τα κριτήρια της επιλογής σας!

Ο Πανσεξουαλισμός αφηνίασε.

Πολλά θηρία λυσσομανούν, δια να κατασπαράξουν τους Ορθοδόξους Έλληνας. Να εξαφανίσουν τον Ορθόδοξον Ελληνισμόν. Το πιο επικίνδυνον από αυτά, ο Πανσεξουαλισμός. Αποκτηνώνει τον άνθρωπον. Δολοφονεί την ψυχήν και θεοποιεί την σάρκα. Καταβιβάζει το κέντρον της σκέψεως του ανθρώπου από τον Θεοδρόμον νουν εις το υπογάστριον. Ανέκαθεν βεβαίως υπήρχεν ο «νόμος της σαρκός», που αντεστρατεύετο εις τον «νόμον της διανοίας». Σήμερα, όμως, προσέλαβε τας διαστάσεις συστηματικής κινήσεως. Σήμερα διαθέτει άφθονα και πλούσια μέσα: α) Τον ημερήσιον και περιοδικόν Τύπον. Αι φωτογραφίαι, που δημοσιεύονται, τροφοδοτούν τας κατωτέρας ορμάς· αφυπνίζουν την γενετήσιον βουλιμίαν· κατασπιλώνουν τον παρθενικόν θάλαμον της ψυχής με εικόνας και παραστάσεις αισχρότητος. β) Τας διαφημίσεις. Αι παραστάσεις ημιγύμνων γυναικών, με πορνικήν διάθεσιν, καταστρέφουν την εντροπήν, χαλαρώνουν την ηθικήν αυστηρότητα και αιχμαλωτίζουν με τα δεσμά του φιληδόνου θεάματος την διάνοιαν. γ) Τον κινηματογράφον. Αποκορύφωσις του εγκλήματος. Σκηναί βρωμεραί, υπενθυμίζουσαι Σόδομα και Γόμορρα.

Ενας μοναχός εξωμολογήθηκε στον Αββά Σισώη: «΄Επεσα πάτερ. Τι να κάνω;»

«Σήκω», του είπε, με τη χαρακτηριστική του απλότητα ο άγιος Γέροντας.

«Σηκώθηκα Αββά μα πάλι έπεσα στην καταραμένη αμαρτία», ομολόγησε με θλίψη ο αδελφός.
«Και τι σε εμποδίζει να ξανασηκωθείς;»
«Ως πότε Αββά» ρώτησε ο αδελφός.
«΄Εως ότου να σε βρή ο θάνατος ή στην πτώση ή στην έγερση. Δεν είναι γραμμένο όπου ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε; Μόνο εύχου στο Θεό να βρεθείς την τελευταία σου στιγμή σηκωμένος με την αγία μετάνοια.» του εξήγησε ο Αββάς Σισώης.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Κυριακή ΙΖ΄ Ματθαίου - ανάλυση Αποστολικού Αναγνώσματος [mp3 - 2016],

Στοχασμοὶ τῆς ζωῆς -- ΕΜΠΡΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγο

Ὄμορφη εἶν’ ἡ ζωή. Ὁλοπλούμιστη ἀπό χαρές καί γέλιο καί τραγούδι. Ἕνα ξεφάντωμα τῆς ψυχῆς π’ ἀναζητάει τή γεύση τοῦ αἰώνιου. Τό ξέρει. Τό γνωρίζει πολύ καλά. Θά τό ‘θελε τοῦτες οἱ χαρές οἱ τωρινές, νά παραμένουν ἀσάλευτες γιά πάντα. Μά ὁ ἄνθρωπος, ὁ πλασμένος γιά τήν αἰώνια χαρά, ὁ ἴδιος ἔγινε ὁ δολοφόνος της. Τή σκότωσε πρίν ἀκόμα ὁλοκληρώσει τήν ἀπόλαυσή της. Στόν παράδεισο τῆς τρυφῆς εἶχε «ἀγγελική μεγαλοφυΐα», ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης. Ἄγγελος ἤτανε, μέ ἀνθρώπινη σάρκα. Κι ἐκεῖ πού θ’ ἄρχιζε τό πανηγύρι τῆς ἀτέλειωτης χαρᾶς, τό διέκοψε ἀπότομα ἡ ὀδύνη τῆς πτώσης. Κι ἡ «συμφωνία τῆς χαρᾶς»(Μπετόβεν), θά γινότανε «ἡμιτελής συμφωνία» (Σιοῦμπερτ) ἤ ἕνα Marche Funebre (πένθιμο ἐμβατήριο). Ὁ ἄνθρωπος δέ στάθηκε καλός καπετάνιος τῆς ἐλευθερίας του. Ἡ ἐνοχή του θά γίνει θλίψη, πόνος καί σπαραγμός. Πολύ ἐκφραστικός εἶναι ὁ στίχος τοῦ ποιητῆ: «Ἐγώ τά μάρανα τά ρόδα˙ ἐγώ τό σώπασα τ’ ἀηδόνι». Αὐτό θά ‘ναι τό θρηνητικό τραγούδι τοῦ Ἀδάμ, πού κάθεται «ἀπέναντι τοῦ παραδείσου».

π.Νικόλαος Μανώλης, Ο Οικουμενισμός στη Σμύρνη - Παρέμβαση στην επικαιρότητα [ΒΙΝΤΕΟ 2016].

Ιερός Ναός Ευαγγελιστρίας -- Θρησκευτική Συναυλία

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Φανάρι -Βατικανό Προς σύνθεσιν τελικήν ;

Σιμωνόπετρα • Άγιον Όρος • Αγνή Παρθένε - Simonopetra • Mount Athos • Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

Βασιλείου του ομολογητού, επισκόπου Παρίου, Ανθούσης οσίας, Αρτέμωνος ιερομάρτυρος, Ακακίου οσιομάρτυρος του νέου (1730).

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος ἔζησε κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν ἀσεβῶν εἰκονομάχων. Ἐπειδὴ ἀγάπησε τὸν Θεὸ ἀπὸ βρέφος καὶ ἄσκησε κάθε ἀρετή, χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Παρίου. Αὐτός, σύμφωνα καὶ μὲ ὅσα ἔχουν γραφεῖ ἀπὸ τὸν Παῦλο, τὸν θεῖο καὶ μεγάλο Ἀπόστολο τοῦ Χριστοῦ, δὲν πείσθηκε νὰ συνδεθεῖ μὲ τὴν ἀσεβὴ αἵρεση ὅσων ἀθετοῦσαν τὴν πάνσεπτη εἰκόνα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων. Καὶ ἐπειδὴ δὲν θέλησε νὰ ὑπογράψει στὸν ἄδικο τόμο γιὰ τὴν κατάλυση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, πέρασε ὅλη του τὴ ζωὴ μὲ διωγμοὺς καὶ πειρασμοὺς καὶ θλίψεις καὶ στεναχώριες, μεταβαίνοντας ἀπὸ τόπο σὲ τόπο καὶ μετακινούμενος συνεχῶς. Ἀναφέρεται δὲ ὅτι κατὰ τοὺς χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ Μιχαὴλ τοῦ Τραυλοῦ (820 – 829 μ.Χ.) καὶ τοῦ Θεοφίλου (829 – 842 μ.Χ.) διέμενε ἐξόριστος σὲ κάποιο μικρὸ νησὶ πρὸ τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Καὶ μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο, ἀφοῦ ὑπεράσπισε τὰ πατρικὰ δόγματα καὶ μισώντας μέχρι τέλους τὶς διδασκαλίες τῶν κακόδοξων, κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη.
Ὁ Ἅγιος Βασίλειος χειροτόνησε διάκονο καὶ πρεσβύτερο τὸν μετέπειτα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ἅγιο Ἰγνάτιο A’ († 23 Ὀκτωβρίου).

Ο Χριστοφόρος (ο Παπουλάκος) βουβός σιγόκλαιγε και πότιζε με δάκρυα τα σανίδια του κελιού και το ράσο του.

–Δεν φτάνει να πονούμε και να κλαίμε, Χριστοφόρε, φώναξεν ο Κοσμάς. Η καινούργια επιδρομή είναι χειρότερη από του Ιμπραήμ. Κείνος σκότωνε κορμιά κι αφάνιζε το βιος μας, αλλά αυτοί σκοτώνουν τις ψυχές μας. Ό,τι ιερό φυλάξαμε τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς ποδοπατιέται, ό,τι μας κράτησε όρθιους, σαν ασάλευτο αντιστήλι, γκρεμίζεται. Σε τέτοιο γιουρούσι του σατανά, κάθε υποταγή είναι άρνηση του Χριστού, άρνηση της Πίστης και παράδοση στο διάβολο. Προδίνουμε τον αγώνα του εικοσιένα, το αίμα που χύθηκε στο Μεσολόγγι, στ΄ Αρκάδι, στην Τριπολιτσά, στα Δερβενάκια στα Ψαρά… Ιούδες γινόμαστε Χριστοφόρε και το κακό δε σταματά ως εδώ…                    
--Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, έχει κι άλλο; Ψιθύρισε με πνιγμένο λυγμό ο Χριστοφόρος.                  
–Έχει πολλά και φριχτά, αποκρίθη ξαναμμένος  ο Κοσμάς. Είναι ότι οι γραμματισμένοι του Έθνους, σκλαβωμένοι στους μασόνους της Φραγκιάς, έχουν ολότελα στραβωθεί, κι αντίς να βλέπουν σ΄ όλα τούτα το μελλοντικό αφανισμό του έθνους, τα λογαριάζουν σωστικά. Οι άντρες που μας κυβερνούν χάσανε το φως τους και δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν ποια η διαφορά ανάμεσα σκοτάδι και φως. Ψευτίσαμε τα ζύγια που άλλοτε ζύγιαζαν το καλό και το κακό, την αλήθεια και το ψέμα. Ο διάβολος με χίλιες μορφές μας παραστέκει. Δε λέω πως αν την κορόνα του έθνους φορούσε Ορθόδοξος κυβερνήτης, κι αν η εκκλησία συνέχιζε τον αιωνόβιο δρόμο της, πως θάλειπεν η αμαρτία. Αλλά λέω πως θάχαμε το μέσο να την ξεχωρίζουμε και να μην την μπερδεύουμε με το καλό. Τώρα όχι μόνο την μπερδεύουμε, αλλά το καλό πνίγηκε μέσα στη θάλασσα της αμαρτίας.                                      
Ο Χριστόφορος τον κοίταξε στα μάτια.                           
–Έχεις δίκιο, του είπε. Δεν ωφελούν σε τίποτα οι κλάψες. Χρειάζεται καινούργιος ξεσηκωμός, καινούργια Άγια Λαύρα.           
–Και καινούργια Ψαρά, πρόσθεσεν ο Κοσμάς. Τούτος ο οχτρός είναι χειρότερος απ΄ τον Τούρκο. Εκείνος ποτέ δε μας τόκρυψε πως μας λογάριαζε σκλάβους, ενώ τούτος μας ξεγελά πως είμαστε τάχα λεύτεροι, ενώ έχει σκλαβώσει και τις ψυχές μας ακόμη. Δε φτάνει λοιπόν ο λόγος κι ο ξεσηκωμός, αλλά χρειάζεται και κάτι άλλο….
–Τι; Ρώτησεν ο Χριστοφόρος.    
–Μάρτυρες, αδελφέ Χριστοφόρε, μάρτυρες. Αίμα, για να ποτιστεί και να φουντώσει η λευτεριά του Χριστού, η πραγματική λευτεριά. Ο σατανάς έχει τρανό βασίλειο στη γη. Έχει του χεριού του βασιλιάδες, αρμάδες, καλαμαράδες, γητειές και γητειές, που μόνο στο αίμα μας μπορούν να πνιγούν. Αν δεν χύσουν καινούργιοι μάρτυρες το αίμα τους κανένας ωκεανός δεν είναι τόσο βαθύς και τόσο πλατύς, για να πνίξει τόσην αμαρτία. 
Όσοι από μας ξεκινήσουμε, πρέπει να το ξέρουμε πως ο δρόμος μας, γυρισμό δεν έχει. 
Οδηγός μας, ας σταθεί ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

π. Θεόδωρος Ζήσης : Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ ΞΕΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΜΑΣ

Τήν Κυριακήν τῆς Σταυροπροσκυνήσεως ὁ Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης ἐξεφώνησε μίαν σπουδαίαν ὁμιλίαν. Μεταξύ ἄλλων ἐτόνισε:

Ἐνῶ λοιπὸν ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ σημαία μας μέσα στὸ Βυζάντιο, δυστυχῶς τὸν τελευταῖο καιρὸ ἔχει ἀρχίσει μία ἀπαράδεκτη προσπάθεια βλασφημίας τοῦ ἁγίου Σταυροῦ, ἀπορρίψεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ὄχι μόνο δὲν σέβονται πλέον καὶ πολλοὶ Ἕλληνες τὸν Τίμιο Σταυρό, ἀλλὰ μερικοὶ μεθοδεύουν νὰ διώξουν τὸ Σταυρὸ ἀπὸ τὶς αἴθουσες τῶν δικαστηρίων, ἀπὸ τὶς αἴθουσες τῶν σχολείων, νὰ διώξουν τὸ Σταυρὸ ἀπὸ τὰ ἐθνόσημα τῆς ἀστυνομίας… Ἀντιλαμβάνεστε λοιπὸν ὅτι ὅπως πᾶμε, θὰ καταντήσουμε ἕνα ἔθνος ἀσεβές. Μέχρι τώρα ὁ Θεὸς μᾶς προστάτευε γιατί δὲν ντρεπόμασταν νὰ ὁμολογοῦμε ὅτι εἴμαστε Χριστιανοί… Παρακολουθεῖτε τὸν τελευταῖο καιρὸ πόση συζήτηση γίνεται γιὰ τὰ θρησκευτικὰ σύμβολα. Καὶ ἔχουν ξεσηκωθεῖ οἱ ἐκκλησιομάχοι ὅλοι, στοὺς ὁποίους ἐκκλησιομάχους ὅμως ἐμεῖς δίνουμε δύναμη, μερικὲς φορὲς τοὺς ἀνεβάζουμε καὶ στὴν ἐξουσία μὲ τὴν ψῆφο μας, ὅλοι λοιπὸν αὐτοὶ οἱ ἐκκλησιομάχοι τώρα μεθοδεύουν, προγραμματίζουν μὲ ὑπουργικὲς ἀποφάσεις, μὲ σχολικὲς ἀποφάσεις, μὲ ἐκπαιδευτικὲς ἀποφάσεις νὰ φύγουν τὰ θρησκευτικὰ σύμβολα, ἀκόμη καὶ ὁ Τίμιος Σταυρός. Καὶ ποιὰ σχέση ἔχουν ὅλα αὐτὰ μὲ τὸ Γένος μας των Ρωμηών, των Ορθοδόξων; 

Από τον Μέγα Μακάριον τον Αιγύπτιον : Όχι στους πονηρούς λογισμούς

«Πρέπει να φυλάγουμε την ψυχή και να μη την αφήνουμε να συνομιλή με βέβηλους και πονηρούς λογισμούς. Όπως το σώμα μολύνεται, όταν έλθη σε συνάφεια με άλλο σώμα και διαπράξη την αμαρτία, έτσι και η ψυχή διαφθείρεται, όταν δέχεται πονηρούς και ακάθαρτους λογισμούς και συμφωνεί και συγκατατίθεται με αυτούς. Και όχι μόνον τους λογισμούς της πονηρίας και της πορνείας, αλλά και κάθε κακίας, λόγου χάριν της απιστίας, της δολιότητος, της κενοδοξίας, της οργής, της φιλονικίας. Αυτό θα πη να καθαρίζουμε τον εαυτόν μας από κάθε μολυσμόν, σαρκικόν ή πνευματικόν» 

(Β΄ Κορ. Ζ: 1).